LUCIE THEODORA

UItzending Gemist

2012-02-15T20:37:00.002+01:00

Bijzondere ontdekking vandaag. Een uitzending van 23 januari. Mischa Hillesum was het broertje van EttyHillesum. Journaliste Jet Schouten stuitte in de archieven van het Joods Historisch Museum - op zoek naar de dagboeken van Etty Hillesum -op de naam Mischa Hillesum. Ze vindt een doos met manuscripten, met composities die wijzen op een muzikaal genie.

Mischa (1920-1943) werd in zijn tijd beschouwd als het grootste pianotalent dat Nederland in lange tijd had gekend. De dirigent van het Concertgebouworkest, Willem Mengelberg, roemde zijn spel. Enerzijds begaafd, anderzijds balancerend op de rand van krankzinnigheid, veroverde Mischa Hillesum de harten van zijn publiek.

Diner

2012-02-15T19:58:00.001+01:00

Het is toch teveel moeite, zelf naar de buurtsuper. 'Wil je beschuit, karnemelk, verse jus, koffiemelk en appelmoes voor me meenemen?' whatsapp ik naar Hani 501. Hani501 komt voor me koken. Ik zou bij haar komen eten, maar gezien de omstandigheden doen we het vandaag maar zo.

- Wat wil je eten, reageert ze.

- Appelmoes! antwoord ik.

- Gezien de smiley die ze terugvindt vindt ze dat een leuke grap.

't Was helemaal niet als grap bedoeld.

Voor zichzelf heeft ze een potje kapucijners mee, en spekjes, en een miniflesje wijn. Ik kijk ernaar en denk: zin? Beetje wel alweer, maar doen we nog maar even niet.

Tender Loving Care

2012-02-15T08:42:00.001+01:00

Ik lig de hele dag in bed en alles, maar dan ook álles doet zeer. Liggen alleen al doet zeer, en daarnaast zijn hoesten en niezen extra pijnlijk. En dat doe ik veelvuldig. Zo'n explosie die je voelt aankomen en die niet tegen te houden valt. Er is sprake van een licht rochelende ademhaling, een toestand die op zich verlicht zou kunnen worden door een harde hoest, ware het niet dat hoesten zo'n pijn doet. Staand hoesten gaat qua hoesten het beste, maar opstaan en staan dan weer niet.

Wat gebeurt er nog meer? Af en toe heb ik een uitje naar de keuken voor thee, een beschuit, of bouillon. Waar ik dan weer een uur van bij moet komen. Appelmoes zou het beste zijn, maar dat heb ik niet op voorraad. Zal ik Buurman vragen? Of toch zelf naar de buurtsuper scharrelen? De beide kattenbakken moeten nodig verschoond, maar die taak is momenteel way too much.

Op de iPad kijk ik af en toe een stukje Uitzending Gemist met als hoogtepunt tot nu ie: Prinses Christina is 65 jaar geworden. Lezen gaat niet.

- TLC is wat je nodig hebt, whatsappt Hani501.

- Wat is dat nu weer? whatsapp ik terug.

- Tender Loving Care.

- Ja!!!

Want ik heb wel hedendáágse griep, met af en toe wat virtuele steun.

Bekijk de video in andere formaten.

Geluiden

2012-02-14T11:01:00.001+01:00

Ziek zijn brengt je wel in een bijzondere staat van zijn. Tempo bepaalt normaal het leven, efficiënt met de tijd omgaan. Niet mee morsen. Of momenten inruimen waarin je een beetje met de tijd te morsen. Nu is er geen tempo meer, een kopje slappe thee maken en drinken kost een immense inspanning. Alleen al uit bed komen! En hoesten!

Zo op een doordeweekse dag zijn er in en om huis heel andere geluiden dan je 's avonds en in het weekend hoort. Er is een afvalverwerking, waar met zware troep wordt gesmeten. En ik hoor vogels, al heb ik geen idee welke vogels. Na tien vogelgeluiden op vogelgeluiden.nl geef ik het op. Ik ben géén vogelkenner. Overigens reageren Rooie en Gele sterk op de vogelgeluiden. Ze vallen vrolijk de iPhone aan.

Ziek zijn als kind, daar moet ik nu aan denken, dat was mooi, dat je helemaal alleen met je moeder thuis was. Dat je je moeder helemaal voor jou alleen had. De geluiden die hoor doen denken aan toen. Nu heb ik steeds de aandrang Mutti te bellen.

In de lappenmand

2012-02-13T17:42:00.001+01:00

Ik hoest al wel drie dagen, heel hard, en sinds ik van iemand hoorde vertellen dat de kinkhoest weer terug is denk ik steeds dat ik kinkhoest heb.

Op het werk regel ik klus na klus, vraagstuk na vraagstuk. Maar dan ineens word ik heel misselijk. Zwakjes begeef ik mij maar de bolide, de supermarkt en naar huis. Zwalkend til ik de boodschappen de trappen op. Het is werkelijk helemaal niks meer.

Ijskoud, misselijk, overal pijn. Ik ga met alle kleren aan in bed, maar warm word ik niet, De verwarming opstoken helpt ook niet. Ik moet wachten tot het over is. En het gaat niet over.

Rooie en Gele vinden het wel leuk dat ik thuis ben. Ik geef ze hun 25 gram brokjes en ga weer naar bed. Als ik uren later weer in de keuken opdaag blijk ik de zak met kattevoer op het aanrecht te hebben laten staan. De hele vloer ligt bezaaid. Een groot poezenparadijs.

Roetsjbaan

2012-02-12T23:33:00.001+01:00

Totaal ontspannen rijd ik fluitend richting Utrecht, alsof er niets gebeurd is vorige week. Daar aangekomen kijk ik nog even op Nu.nl, of ik nog wat gemist heb, zie ik dat terwijl ik reed het KNMI voor die regio code oranje heeft afgegeven. De ring A10 zou één grote roetsjbaan zijn. Met tientallen aanrijdingen. Gelukkig heb ik daar helemaal niets van gemerkt.

Hoe een dag soms anders gaat dan je dacht

2012-02-11T16:28:00.001+01:00

Na de eerste ochtendrondjes op het Nieuwe Diep - er zijn rond koffietijd veel jonge ouders met peuters en kinderwagens op het ijs - bel ik Hornbach, hoe of het eigenlijk staat met de gordijnen. Het is tenslotte al 5 weken geleden dat ik ze besteld heb en het naaien zou drie weken duren. Ze liggen klaar, zeggen ze bij Hornbach. We hebben u de 9e een sms-je gestuurd. Dat staat in hun systeem. Dat ik 'm niet gekregen heb, dat kan iedereen wel zeggen.

De auto start niet. Niet een béétje niet, nee helemaal niet. De Wegenwacht neemt niet op. Teveel telefoontjes blijkbaar. Buurman opgetrommeld. Buurman, help! En Buurman komt met zijn Berlingo voorrijden en helpt. Bedankt Buurman!

Dan naar Zaandam. Het is zaterdagmiddag en heel druk bij de service-balie van Horbach. Je kan wel hopen dat dat minder is bij vrieskou, maar het is wat het is. Gewoon blijven ademhalen, Lucie Theodora. Straks ben je weer thuis en heb je een prachtige kamer met nieuwe gordijnen.

Als één gordijn hangt constateer ik: Die is veel te smal! Hij is maar 1 meter breed en het raam is wel 4 meter! Bobby probeert nog iets opbeurends te bedenken, maar het is duidelijk dat het niet klopt en dat ik wéér naar Zaandam moet. Zal ik dan nu maar mee naar Zaandam, vraagt hij lief.

Bij de Hornbach kunnen ze ook niet anders dan toegeven dat de gordijnen veel te smal zijn. Mandag kunnen ze pas met het verantwoordelijke Atelier bellen. Ik ben het ineens helemaal zat er ik vind de gordijnen ook eigenlijk helemaal niet mooi. Ik eis mijn geld terug. Dat is even schrikken voor ze, maar ze betalen de 434 euro terug.

Als we wegrijden vraagt Bobby: 'Mag ik nog even langs het Zaans IJzerhuis? Koopjes kijken? Tóe!'

Om half vijf staan we éindelijk op het ijs. Is er een Danceparty aan de gang! Op het ijs. Hónderden jongeren deinen op een dodelijke dreun. Wat een akelige rotherrie! Dat dat mag! Blijkt dat het een feestje is van Stadsdeel Oost zelf! Die wat leuks wil doen, op in de Vaart der Volkeren. De hele dag wilde ik schaatsen, maar nu wil ik alleen nog maar naar huis.

Deze dag is een oefening in accepteren dat de dingen niet altijd gaan zoals je dacht.

Nieuwe Diep

2012-02-10T21:05:00.001+01:00

Héérlijk, dat schaatsen. Het is tegen de avond dat ik op het ijs sta. Het Nieuwe Diep is groot en leeg, want de meeste schaatsers zijn al naar huis. Buurman zie ik ook, maar die gaat ook net weg. 'Misschien kom ik terug', belooft hij, want hij vindt 't geloof ik onverwacht gezellig, een schaatsende buurvrouw. Koek & Zopie is er niet.

Er ligt sneeuw op het meer, maar liefhebbers hebben er kronkelende banen in geschoven. Er schaatsen alleen nog enige loners. Al dan niet met sneeuwschuif. Ik heb fijne gesprekjes met ze over sneeuwschuiven, sterren en planeten.

Het schaatsen gaat per rondje beter. Na een uur is de eerste stramheid er vanaf. Dat wordt morgen genieten. Ik doe nog een mailtje uit: wie komt er op mijn Nieuwe Diep schaatsen, maar de mensen hebben al andere plannen.

IJsverwachting

2012-02-10T14:17:00.000+01:00

Ik heb nog helemaal niet geschaatst en zondag gaat het dooien! Het was deze week alleen maar werken en op en af naar het werk toe glibberen, in de auto en op de fiets.

Vroeger schaatste ik veel! Dat kwam omdat Ex zo'n bloedfanatieke schaatser was. Zodra er vorst aangekondigd werd zat zij verwachtingsvol met de noren aan in de woonkamer. Wij waren elk jaar bij de eersten op het ondergelopen weiland ten oosten van Leeuwarden, waar altijd het eerst van alles geschaatst kan worden. Voor mij hoefde het niet per se, want ik was/ben niet zo'n schaatser, maar als ze dan toch ging dan wilde ik mij dat avontuur niet ontzeggen.

Toen we in Noord woonden was er helemaal geen ontkomen aan. De tuin grensde aan het water dat je Noord Holland in joeg. Winter was één groot feest, met de buren en de vrienden en familieleden die bij ons kwamen schaatsen en eten en drinken. Omdat Ex zo hard schaatste was het niet aan de orde dat we samen schaatsten, maar ik volbracht menig schaatstocht met Will en Reenske. Ik wist niet dat ik het in me had, maar we deden zo 20 km.

En schaatsen hangt op de een of andere manier ook samen met Mutti's verhaardag - begin januari. We vierden een keer Mutti's verjaardag in Landsmeer, waarbij de hele grootfamilie lopend over het ijs naar Landsmeer toe ging. En in 2008 hadem we het idiote minischaatsbaantje Emmen on Ice. Mutti's laatste verjaardagsschaatsfeest deden we op de ijsbaan in Exloo. Dat was de laatste keer dat ik geschaatst heb. Zouden m'n schaatsen nog een beetje scherp zijn?

Ik moet mijn nieuwe buurt maar eens gaan verkennen. Er is in de buurt tenslotte water te over. We hebben het Flevopark en we hebben het meer Het Nieuwe Diep tussen het Flevopark en het Amsterdam Rijnkanaal. Nog even wat notulen en mailtjes om rustig het weekend in te gaan, en dan moest ik maar eens op huis aan. Dit is een foto van dat Nieuwe Diep in 2002. Oer! Ik hoop dat er wel een Koek & Zopie is.

De kunst van het imiteren

2012-02-10T11:17:00.001+01:00

Geen idee niet of mijn volgers Britt Dekker kennen, ik niet zo goed, eigenlijk alleen maar van DWDD. Zij is een RTL-5-persoonlijkheid. Bij DWDD zijn ze gék op haar. Nu heeft ze ook een imitator, Thijmen, van 12!

En voor wie geboeid is, hier wat extra achtergrondinformatie:

Journaal

2012-02-09T08:01:00.002+01:00

Ik vind het van de gekke dat het héle Acht Uur Journaal een live-uitzending is van de Persconferentie van het Elfstedenbestuur. Ben ik de enige? Deze hele winterweek heb ik nog geen enkele schaatskoorts gevoeld. Wel jammer, want straks is het weer over. Maar afgezien daarvan!

Het is toch te zot voor woorden dat het nieuws over Syrië en Griekenland, om maar twee probleemgevallen te noemen, niet eens aan de orde komen! Je kunt toch ook drie of vijf minuten Persconferentie doen en dan de rest van het nieuws? Al die Friese journalisten die hun Friese vragen mochten stellen... En die worden dan half in het Fries half in het Nederlands herhaald en beantwoord... Als tv-maker heb je toch de functie van kiezen en indikken?

Blokkade

2012-02-08T19:31:00.000+01:00

Ik word gebeld door een geblokkeerd telefoonnummer. 'U spreekt met de Afdeling Detectie. Klopt u dat u een creditcard heeft van ING? Wij willen graag uw gegevens checken.' Afdeling Detectie? 'Heeft u iets raars ontdekt?' vraag ik, 'ík heb mijn pasje bij me en ik ben 'm niet kwijt geweest. Hoe weet ik trouwens dat u van de bank bent?'

Ik bel terug naar het nummer achterop de creditcard naar wat blijkt de afdeling Fraude van de ING te Leeuwarden te zijn. Zo'n woord komt toch aan. Fraude. Zouden er 1000-en euro's van mijn rekening zijn overgeschreven? Ben ik de dupe van Internetbankierfraude? Wie betaalt dat? ING? Ikzelf? Ben ik daarvoor verzekerd?

De Detectie-employé vraagt wanneer ik mijn laatste transactie heb gedaan. 'Geen idee', zeg ik, 'ik doe eigenlijk alleen iTunes en Spotify met mijn creditcard.' 'Wat was de laatste transactie die u hebt gedaan?' herhaalt hij. 'Vanmiddag,' herinner ik mij ineens, 'heb ik mij aangemeld bij Kobo.' Dat moest van Viinnie, hij vroeg me alle Kobo-luiken even open te zetten, want hij wilde kijken of hij kon zien wat ik in mijn Kobo-boekenkast heb staan.' 'Dát was het', zegt de Afdeling Detectie, 'die aanmelding bij Kobo.'

'Wat is er mis met Kobo', vraag ik benieuwd (Ha! Zit er een schandaal in???) 'Dat is toch een net wereldwijd Canadees bedrijf dat e-readers en e-boeken verkoopt? Kent u Kobo? Ik heb niets gekocht, ik heb alleen mijn creditcardnummer aangemeld.' 'Hij kent Kobo en er is niets mis met Kobo. Er is 1 cent afgeschreven bij de aanmelding van mijn creditcardnummer, maar dat is gewoon.' 'Waarom belt u me dan?' 'Dat geeft ons computerprogramma aan.'

Hij had mijn creditcard alvast maar geblokkeerd, vanwege een afschrijving van 1 cent, en heft de blokkade nu weer op.

Mr Bike

2012-02-08T17:41:00.005+01:00

En dan is nóg een akkefietje. Mijn fiets loopt aan. Het is alsof-ie constant op de rem staat en ik in de zwaarste versnelling rijd. Er is geen beweging in de versnelling, die is waarschijnlijk bevroren. Als je dan met 16 graden vorst moet gaan fietsen, op de rem en in de zwaarste versnelling tegen de snijdende wind in, dat is niet fijn.

'Ik heb nog een akkefietje', meld ik bij het welterustentelefoontje aan Bobby, die sinds enige jaren de hoeder is van mijn fiets en er faliekant op tegen is dat ik naar een fietsenmaker ga. 'Er is iets met mijn fiets.' 'O ja', zegt hij, 'dat had M. verteld. Dat was ik vergeten je te zeggen.'

Dus nu ik toch bij de Garage geweest ben dan kan er ook nog wel een bezoek aan Mr. Bike bij. Aan de Molukkenstraat. Niet de straat met de meest klantvriendelijke bedrijven, maar wel dichtbij. Je hoopt natuurlijk dat ze het probleem stante pede oplossen, uit pure menslievend- en klantvriendelijkheid, maar ook de Mr. Bike heeft zijn Systeem. Een Engelsman stelt vast dat de rem stuk is en de remkabel gebroken. Morgen halen. Aààh, zeg ik, kan het niet nú? Straks? De Engelsman strijkt met de hand over zijn Engelse hart. Remmen 17,95 euro, remkabels 17,50 euro, arbeidsloon 5,-.

Deze middag ben ik in een klap 323 euro kwijt aan alledaagse transportkosten.

Weer naar de Garage

2012-02-08T17:28:00.000+01:00

De achterruitverwarming is gerepareerd. Volgens de Garage waren er twee stekkers verbrand/gesmolten. Omstandig legt hij uit dat mannetje-vrouwtje-stekkers waren, waarbij hij voor de zekerheid de vorm nog even uittekent, waarbij het mannetje in het vrouwtje steekt voor zover u dat nog niet begreep.

Die beide stekkers waren verbrand/gesmolten. Waarbij ik mij dan geen uitslaande brand moet voorstellen, zegt hij, maar meer hitte. En het was heel ingewikkeld geweest om het allemaal te repareren, dat ik niet denk dat het eenvoudig was. Ik ben weer vergeten aantekeningen te maken, maar het komt erop neer dat er allemaal kluwens snoeren onder het dashboard zitten en wordt daar als garagist maar eens wijs uit. Ik denk dat de lange uitleg ditmaal moet verklaren waarom de reparatie 291 euro bedraagt. Enfin.

Winterbanden. Ik vertel over de grote slippartij van afgelopen vrijdag. Hij weet alles over slippen en winterbanden en rijdt al járen winterbanden. Het komt, zegt hij, dat de profielen van je banden bij sneeuw en ijzel en pekel helemaal dichtslibben en bevriezen en zelf een ijsbaan worden. En als je remt, wat iedereen uit reflex doet, dan is het einde daar. Inderdaad, winterbanden, daar gebeurt dat niet mee. Winterbanden zijn van een ander rubber en hebben een ander profiel.

Winterbanden voor mijn bolide zijn heel special en kosten ca 150 er stuk. Opslaan van de zomer- danwel winterbanden kost 40 euro. Dus voor ca 640 euro ben je veilig. Nú zijn de winterbanden van mijn bolide niet meer te krijgen, want de meeste winterbanden gaan naar Duitsland en Oostenrijk. Begin oktober kan ik bellen voor een afspraak. Afstand houden en niet remmen, dat is zijn devies.

Meneer

2012-02-06T20:50:00.004+01:00

Ter redactie komt binnen vandaag de roman Mijn meneer van Ted van Lieshout. Ik heb zin in een roman. Geen zin meer in schermen. Ik houd er weer even mee op, zeg ik tegen de collegae, dat geklooi met dat e-lezen, je bent alleen maar aan het zoeken en dowloaden en kwijtraken en meer van die ellende. Ik wacht nog een generatie. Geef mij voorlopig maar een papieren boek: Je pakt het op, neemt het mee, en het doet het altijd.

Van Ted van Lieshout zette ik ruim een jaar geleden een bijzonder geestig tekenfilmpje met 'O Denneboom' op dit blog. Van Lieshout is kinderboekenschrijver, tekenaar, een veelvuldig erkend en bekroond dubbeltalent. Men mist wel eens wat van dit soort talenten als men geen kinderen heeft.

Mijn meneer is het grotendeels autobiografische verhaal van een elfjarige jongen en zijn vriendschap met een meneer. Het nuanceert het beeld van de kinderverkrachter nogal. De jongen is niet aangerand, niet gelokt, het gebeurde, heel langzaam, hij ging er zelf op in, hij werd niet gedwongen, hij deed het voor de speciale aandacht, hij vond het leuk en spannend, wist dat het niet klopte, zeker toen hij jaloers werrd toen er een tweede jongen in het speel bleek. Hij hield er op enig moment ook zelf weer mee op.

Van Lieshout zei met dit boek de hedendaagse discussie over pedofilie wat nuance in te willen blazen. De pedofiel zit te veel in de criminele hoek. Het zijn ingewikkelde discussies, maar dit is echt een toevoeging. Ik vind het echt een mooi boek, zo treffend beschrijft hij de ingewikkelde gedachtenkronkels van een kind dat al veel weet en ook weer niet, en die haarfijn aanvoelt waar er aan zijn behoeften wordt voldaan en waar niet en wat wel en niet kan en mag.

Afgelopen vrijdag was hij bij Pauw & Witteman. Je ziet iedereen daar aan tafel toch echt een beetje griezelen van zo'n verhaal. 't Is dat Monique van de Ven hem zo gul bijvalt.

Moedervreugd

2012-02-06T16:34:00.001+01:00

Aan de Maas, 7 km ten westen van Megen, ligt Oyen en daar - achter de Maasdijk - wonen C. en A. en sinds 14 maanden ook dochter L. Omdat vorig jaar Mutti zo ziek was en ik steeds op en neer naar Emmen was, ben ik nog helemaal niet langs geweest.

C. stráált oneindig. Het is zó leuk met baby. Die al geen baby meer is. Men zíet het en men voelt het.

Het voelt beetje raar om daar vervolgens over Rooie en Gele te vertellen en foto's te laten zien.

S Clara

2012-02-05T21:47:00.001+01:00

Op de laatste zondagmorgen te Megen maak ik nog een tekening, en wel van de heilige Clara. Word ik weer blij van. Het is een mooi bezoek bij deze Clarissen, veel te kort en met een boel gedachten.

In een folder lees ik dat Clara eens aan een bevriende koningsdochter uit Praag schreef: Kijk iedere dag in de spiegel, en spiegel daarin voortdurend je gelaat om zo jezelf geheel, innerlijk en uiterlijk, mooi te maken, gekleed in kleurige kleding. Zo maak jij je mooi met de bloemen en gewaden van alle deugden, zoals het je past. In de spiegel weerspiegelen zich de eenvoud, kwetsbaarheid en de onuitsprekelijke liefde zoals je met Gods genade in heel deze spiegel kunt aanschouwen. Daarom zeg ik je: Kijk met aandacht naar het begin van de spiegel.

Als je naar de zusters kijkt is er in eerste instantie weinig 'schoonheid' te zien, tenminste niet schoonheid zoals doorgaans schoonheid gedefinieerd wordt. Je kunt niet voorstellen dat deze zusters elke morgen vóór de eerste gebedsdienst van 06.30 uur al een tijdje voor de spiegel staan. Als nieuwe bezoeker zie je in eerste instantie een groep wat grijzemuizige vrouwspersonen in donkerbruine soepjurken op onflatteuze bruine sandalen met daarin zwarte sokken. Er zitten hele dunne zusters bij en hele dikke.

Maar gaandeweg het bezoek verandert je beeld. Omdat je niet praat en voortdurend naar ze kijkt en luistert naar hun zang en gebeden - in het koor en bij het eten - ontdek je steeds meer karakters.Ik ben onder de indruk van hun aandacht, hun gastvrijheid, hun organisatie. Het zijn echt aardige leuke vrouwen, degenen met wie ik (even) in gesprek kom.

Ga me er zeker verder in verdiepen, maar nu alleen nog even niet. Later. Over Clara van Assisi.

PTS

2012-02-05T04:23:00.001+01:00

Heel veel creatiefs komt er niet uit deze 'retraite'. Het is toch anders dan de vorige keren. Ik heb aan vrijdag geloof ik een beetje posttraumatische stress aan overgehouden. Al die gebedsdiensten, zwijgende maaltijden in de refter en behoeftige mensen. Het is wat veel. Doe mij maar op mijn kamertje. Zelf ben ik ook geloof ik een beetje behoeftig. Misschien moet ik maar even hard huilen. Zou zuster Imma (de gastenzuster) dan komen aansnellen?

Ik moet op de een of andere manier steeds denken aan die keer dat ik met een pistool op de borst overvallen ben op een vrijdagmiddag in het donker. Ik werkte in de lijstenmakerij, was daar in mijn eentje. Uiteindelijk had de overvaller misschien maar vijftig gulden meegekregen en had ik me verstandig koelbloedig gedragen, maar toen hij weg was leek het alsof er niets gebeurd was en dacht ik dat niemand me zou geloven. Ik wilde er almaar over praten, en praten, en praten, maar het hielp niet. Zo voel ik me nu weer. Ik stuur dus maar wat sms-jes naar deze en gene: Read My Blog. Langzaam druppelen wat reacties binnen. Dat doet goed.

Heb wel boeken mee, maar lezen gaat niet. Voor tekenen geen inspiratie. Een símpele mandala wil net. Voor de eierliefhebbers onder ons.

Verwachting

2012-02-04T16:29:00.001+01:00

Vandaag schijnt de zon ongenadig. We wandelen na het middagmaal door de knisperende sneeuw naar de Maas en steken daar met het pontje over van Brabant naar Gelderland en weerom. Het is hier te mooi om waar te zijn. Wat een harmonie. Dit beeld staat op de dijk. Het heet 'Verwachting'.

Het blijkt een oorlogsmonument te zijn, gemaakt door Jac van Someren. De tekst op het informatiebord op de sokkel luidt:

Verwachting

Monotoon maar vol beloften
Klonk de zang der luchtvloot in het oor
Bracht, hunkerend naar onze vrijheid
Ronkend nieuwe hoop daarvoor.

Franciscaner raam

2012-02-04T06:51:00.001+01:00

Er is hier te Megen - dorp van niets - ook nog een Franciscaner klooster. Ik weet er in detail niet al te veel van, maar volgens mij zijn beide ordes geïnspireerd door eenvoud, vriendelijkheid, armoe en gastvrijheid. Minderbroeders staat er op hun poort.

In het franciscaner kerkje dat we gistermiddag even binnenlopen - bijzonder barok - ligt ook een blad van de fransiscanen. In het openingsartikel op p 3 of 5, staat dat ook hen blaam treft op het gebied van seksueel misbruik, dat ze geluisterd hebben naar de slachtoffers, hoe pijnlijk dat ook was, om tot zich door te laten wat het betekend heeft.

Dat de verhalen gingen over broeders die ze kennen. En dat het misbruik bij hen niet in de internaten plaatsvond maar in de parochies. Het stuk eindigt met een oproep tot barmhartigheid jegens de dader-broeders.

Dit Megen was ten tijde van de machtsoverneming door de protestanten over de katholieken een onafhankelijke heerlijkheid, waar de broeders en zusters die uit 's-Hertogenbosch verjaagd werden zich hier konden vestigen. Vandaar.

Kamertje

2012-02-03T22:19:00.001+01:00

In het klooster is dat allemaal niet, al die opwinding over weer en verkeer, die op Nu.nl lees. Ik krijg kopjes thee, installeer me in mijn kamertje, woon twee gebedsdiensten bij en een broodmaaltijd in de refter, de eetzaal. We eten hier als gasten (7) met de zusters. In stilte. In je kamer mag je ook niet praten, maar daar houd ik me niet aan. Ik herhaal en herhaal het verhaal over 'de dood in de ogen',

Morgen hoop ik beter om me heen te kijken, ik geloof dat er hier circa 20 zusters wonen. En niet allemaal oud.

Morgen mag ik ook in de bibliotheek, daar verheug ik me nu al op. Zo'n eindeloze ouderwetse bibliotheek met boeken over religie, kunst, literatuur, filosofie, en dan 's middags langs de Maas lopen. Prachtig is het hier. Een weekend is veel te kort om dit alles te genieten. Ik snap wel dat ik mijn telefoon uit moet doen. Op Nu.nl lees ik ook dat Facebook en Twitter verslavender zijn dan alcohol. Dat heb ik niet, ik heb dat meer met bloggen en Wordfeud.

De dood in de ogen

2012-02-03T19:25:00.001+01:00

Weekend naar het Clarissenklooster te Megen. Aan de Maas. Bobby zit er al sinds dinsdag en ik voeg mij bij hem. Het is schitterend, smst hij. Want je wordt niet geacht te bellen on het klooster.

Er is gewaarschuwd voor hevige sneeuwval. Die blijkt als ik om kwart over twaalf mijn straat verlaat al volop losgebarsten te zijn. Ik doe er een uur over om van de A10 op de A2 te geraken, maar dan rijdt het tot mijn verbazing best door. Heel noord-Nederland staat in de file, hoor ik op de radio, bij Lelystad 15 auto's op elkaar geklapt, maar hier rijdt. Wel eng mistig en sneeuwig, maar we rijden.

Ter hoogte van Zaltbommel raak ik zomaar in een slip. Helemaal. Nu weet ik wat de-macht-over-het-stuur-verliezen betekent. Ik slier op die vijfbaansweg van links naar rechts naar links naar rechts. Wat ik ook probeer met het stuur, het haalt niets uit. En dan schiet ik overdwars alle vijf de banen over recht op de vangrail af. Dit was het dan, denk ik. Dit was het dan.

Vlak voor de vangrail draait de auto echter nog een kwartslag om en sta ik omgekeerde richting stil. Dit was het dan, denk kk weer. Door de mist& sneeuw zien de auto's die op me afrijden me heel laat, ook al heb ik de grote lichten en de alarmlichten aangedaan. Hoe kom ik hier ooit vandaan? Hoe kom ik uit de auto achter de vangrail?

Dit wordt mijn dood, ik weet het zeker, wat een nachtmerrie, hoeveel auto's weten me nog te ontwijken? Ik bel Bobby om afscheid te nemen, maar hij neemt niet op. Mijn hart klopt in mijn keel. Het angstzweet staat op de ruiten.

En dan na een paar minuten verdunt langzaam het aantal koplampen dat uit de mist opdoemt, tot er niets meer komt. Niets meer. Echt niet? kan ik keren? Ik waag het erop. Ik kan keren.

Er moeten rode kruisen boven de snelweg zijn geplaatst. Mensen moeten 112 gebeld hebben. En dan is dit de redding. En dan rijd ik zomaar weer verder in de sneeuw. Geen schram. Alsof er niets gebeurd is.

Als ik het Clarissenklooster binnen stap hangt er een affiche in de gang met de tekst 'Clara, dank u dat ik leef'.

'Achter en voor heb ik spanning'

2012-02-02T17:40:00.003+01:00

En hoe ging het toen verder bij de Garage, Lucie Therodora?

Nou die bel ik om kwart over drie, of-ie al naar mijn achterruitverwarming heeft gekeken. Hij is net begonnen, zegt hij, dus hij weet het nog niet. Ik spring toch maar op mijn fiets, trap tegen de snijdende oostenwind in naar de Garage. Omdat hij al om nul-zeven uur opengaat - gaat-ie ook om zestien uur alweer dicht.

Zoals ik eigenlijk al verwacht heeft hij de oorzaak van het probleem met de achterruitverwarming niet gevonden. Achter en voor heeft hij spanning, vertelt hij, maar het probleem zit dus ergens daartussen. Tussen het dak en de dakbekleding loopt een draad en daar zal dan wel ergens een breukje in zitten. Maar het kan Heel Veel Werk zijn om die draadje en dat breukje te vinden. Daarvoor moet de hemel moet open. Hij noemt de bekleding van het dak de hemel. Hoeveel werk het zal zijn kan hij niet inschatten.

Kan er dan niet een nieuw draadje tussen 'voor' en 'achter', vraag ik slim. Ja dat kan. En werkt u dat dan wel weg, vraag ik, want een draadje langs mijn hemel is ook zo Malle Pietje. ja dat kan. Wanneer kan het gedaan worden? Maandag. Néé, daar is het véél te druk voor. Dinsdag? Néé! Ik heb u er vandaag ook tussengepropt, zegt hij. Woensdag is de eerste mogelijkheid.

Heeft u veel last van beslagen ruiten, vraagt hij begripvol. Ja nogal, zeg ik mededeelzaam, al is het afgenomen sinds ik mijn haar föhn. En het andere probleem is de vorst. Ook al krab ik de ruiten schoon, er komt toch gauw weer een dun laagje ijs op. Ik moet in elk geval binnen de ruiten met puur afwasmiddel afnemen, raadt hij aan, dan beslaan ze niet zo gauw. Vooruit dan maar.

Be Still My Heart

2012-02-02T17:19:00.001+01:00

Silje Nergaard is Noorse jazz-zangeres. Ik stuit ineens op haar muziek. Die draag ik al jaren met mij mee, maar was haar even vergeten. Mooi troostrijk. 'Be Still My Heart', haar beroemdste nummer. En als je de clip wat aanstellerig vindt kun je je ogen even dicht doen en alleen maar luisteren.

Andere versie, veel langer, met schitterend piano-intro van pianist Tord Gustavsen.

Siberië

2012-02-02T08:57:00.000+01:00

Ik vertel denk ik niets nieuws als ik zeg dat het snijdend koud is. Ik heb even moeten zoeken maar heb gelukkig de elektrische deken teruggevonden en stap nu 's avonds dankbaar zo snel als ik kan in een lekker opgewarmd bed. En zo heeft iedereen zo zijn/haar issues met de kou.

Belt ineens tegen elven Zus4 uit Duitsland, die vanwege het landleven altijd al om half tien naar bed gaat. Ze zit in haar keuken bij het haardvuur (dat 's nachts wegens de kou door moet blijven branden) met een vraagstuk. Over de kou op het OostDuitse boerenland. Ze hebben open stallen, die zijn doorgaans een zegen voor de koeien, (een stuk of 1400 als ik het wel heb) maar in dit soort omstandigheden is dat desastreus voor het personeel.

Nu zouden ze aanstaande zaterdag met een bevriende boerenfamilie gaan skiën in Oostenrijk maar die hadden zo mogelijk nog ergere problemen dan zij op de boerderij en die hadden na ampel beraad besloten niet te gaan. Want er wordt nóg snijdender kou uit Siberië verwacht. En nu dacht Zwager4 ook: laten we maar thuis blijven. Grrr! dacht Zus4. Een groot huis in Oostenrijk voor elf personen! Lucie Theodora, ga je mee naar Oostenrijk?

Ik zeg Nee. Nee dat kan niet. Nee ik houd niet van kou. Nee ik heb geen winterbanden. Nee ik kan niet zomaar bij mijn werk weg. Nee. Maar nu denk ik natuurlijk: Het zou leuk geweest zijn als ik Ja had gezegd.

Doeschka Meijsing overleden

2012-01-31T13:52:00.001+01:00

Zij was dé schrijfster van mijn adolescentenjaren. Utopia. Tijger Tijger. Beer en jager. Paard Heer Mantel.

Er valt een persbericht in de mail. 'In haar woonplaats Amsterdam is gisteravond de schrijfster Doeschka Meijsing overleden. Zij werd vierenzestig jaar. Meijsing stierf aan de complicaties van een zware operatie.'

Ik vrát haar werk. Zo slim, zo geestig, zo groots en zo kleinschalig. Zo kwetsbaar en zo verhullend. Alles had het in zich. Zo wilde ik ook schrijven.

Een keer heb ik haar ontmoet. Soort van. Het zal zo 1985 geweest zijn. Ik werkte bij Xantippe, de toenmalige vrouwenboekhandel. Doescha Meijsing had een gedichtenbundel uitgegeven bij An Dekker en ze kwam in Xantippe signeren. Ik werkte die dag en was verlamd van verlegenheid. Er kwamen haast geen klanten en ik wist geen woord uit te brengen. Wat een dag. Ik kon wel door de grond gaan dat ik niet wat vlotter was... Uiteindelijk pakte ik alle moed bijeen, kocht ik een bundel en vroeg ik een handtekening. Daar zat ze tenslotte voor.

Hoe heet je, moet ze gevraagd hebben. 'Lucie' moet ik geantwoord hebben. Er staat: 'Voor Lucie. plus Th., van Xantippe, zonder achternaam (zonder identiteit?), Doeschka Meijsing'. Au, deed dat, AU! En nog steeds. Waarom deed ze dat?

Haar uitgever: ‘Doeschka Meijsing verborg een diepe kwetsbaarheid achter een superieure vorm van ironie, zowel in haar werk als in haar leven. Weerspannig als ze was, was ze een vrouw om van te houden. Querido rouwt om de dood van Doeschka, die bijna veertig jaar aan de uitgeverij verbonden was. De Nederlandse literatuur verliest opnieuw een auteur van wereldformaat.’

- Mooi stuk van Arjan Peters in De Volkskrant

Bekijk de video in andere formaten.

'Ik heb er ook geen verstand van'

2012-01-30T19:54:00.000+01:00

In de reeks bizarre conversaties. Tring tring...

- Goedemorgen, u spreekt met het Dierenasiel. Een vriendelijke meneer. Komt het uit dat ik even bel?

- Nou eh, goed eh, zeg ik, ik ben op mijn werk, maar eh ik ga wel even naar een andere plek.

- Klopt het dat u bij ons het katertje Panthera heeft gehaald?

- Ja, dat klopt. Twee maanden geleden.

- Hoe gaat het met hem?

- Ja wel goed. Eh ja eh. Nou ja, er is wel een probleem, ze hebben drie keer op mijn dekbed gepiest.

- Zegt u "ze"? vraagt hij. U heeft toch maar één kat?

- Nee ik heb er twee. Panthera en ik weet niet meer hoe die andere heette, ze hebben andere namen nu.

- O, ik heb maar een papier van één.

- Ik heb er toch echt twee. Twee broertjes. Samen meegenomen. Identiek. Pikzwart. Ze zijn nu een jaar oud. En ik weet niet of ze allebei op mijn bed gepist hebben, of dat maar één het deed.en welke dan. Want ik kan ze niet uit elkaar.

- Nee, hahaha

- En ik weet ook niet of ze het nog steeds zouden doen, want ik heb een dranger op de slaapkamerdeur gezet, daar mogen ze niet meer in. Het dekbed is gestoomd, en je ruikt het niet meer, maar bij de stomerij zeggen dat die katten het wel blijven ruiken.

- Is de kattenbak schoon? vaagt hij dan.

- Ja, die is schoon. Ik heb er inmiddels twéé.

- Dat klinkt allemaal wel goed, zegt hij.

- En ik had ook nog een leuk mandje met een kussentje gekocht, zeg ik, waar ze ook in gepiest hebben, dat heb ik toen maar weggegooid.

- Het klinkt naar gedragsproblemen, zegt de man.

- Dat zou best eens kunnen zeg ik, maar wat betekent dat en wat kan ik doen?

- Dat weet ik ook niet, zegt de man. Ik heb er geen verstand van.

- Zijn ze eigenlijk veel alleen? vraagt hij dan.

- Wat is veel? Ja, ze zijn doordeweeks de hele dag alleen. Daarom heb ik er expres twéé genomen.

- En speelt u met ze als u thuis komt?

- Ja, hoewel ze dan vooral honger hebben. Maar ik had altijd 's nachts de kat op bed, voor ons beider gezelligheid, en dat kan nou niet meer. Dus nu zijn ze 's nachts in de woonkamer, in plaats van in de slaapkamer. Wat denkt u, zouden ze nu zo gewend zijn dat ik het wel kan wagen? Of moet ik eerst mijn dekbed weggooien?

- Dat weet ik niet, zegt de man, ik heb er ook geen verstand van.

Dan bedankt hij mij voor mijn gastvrijheid en hangt hij op.

Nacht van het goede leven

2012-01-30T08:00:00.001+01:00

De weerberichten over sneeuw en vorst maken me een beetje ongerust. Als ik in Utrecht ben rijd ik op maandagochtend altijd heel vroeg terug naar Amsterdam om de poezen thuis te brengen en daar nog even te troetelen. Maar mijn achterruitverwarming is kapot. Ik kan zeker niet met nat haar in de auto, want dan zijn de ramen in een paar seconden dichtgewasemd.

Waarom ben je dan niet naar de garage geweest, Lucie Theodora? Ik zie er altijd wat tegen op op de garage te bellen omdat die eigenaar steevast gaat zuchten dat hij het zo druk heeft en dat het voorlopig niet kan. Maar ik had natuurlijk allang moeten bellen. Het is al lang bekend dat het gaat vriezen.

Ik ben zo vroeg klaarwakker, dat ik om kwart over vijf al buiten sta. Met poezen. De sneeuw is gelukkig slechts een beetje lichte stuifsneeuw en er is vooralsnog helemaal niets aangevroren. Daar rijd ik dan. Er zijn om kwart over vijf al best veel auto's bij de weg.

Op Radio 1 is een ontzettend leuk programma 'Nacht van het goede leven' met programmamaakster Adeline van Lier. Wat een andere energie dan Lara Rensen en Marcel van Oosten vanaf 06 uur.

Poezen afleveren, ontbijten, garage bellen. En dat alles voor half acht. Donderdag kan ik terecht, zegt hij. Kan het niet eerder, smeek ik nog ('Gooi je vrouwelijke charmes dan in de strijd', adviseerde Bobby). Maar deze man is daar niet gevoelig voor. Verder is hij helemaal goed en om de hoek, dus ik ga niet naar een ander.

Will zegt: 'Ik heb nóóit beslagen ramen. Je kan 's morgens ook je haar föhnen!'

Off Day

2012-01-29T18:23:00.001+01:00

Na een uitbundig Grieks etentje (thuis) met Griekse muziek en ouzo toe en als filosofisch thema de toegenomen complexiteit van organisaties - en de waterschappen in het bijzonder - heb ik vandaag een echte off day. Op de bank liggen spelletjes doen. Puur kleuteren.

Direct op schoot, dat dat fijn is, dat snappen Rooie en Gele nog niet zo goed, maar op de slaapzak willen ze wel op schoot. De slaapzak oefent grote aantrekkingskracht op ze uit. Als ze energie kwijt moeten gaan ze wild je voeten aanvallen. O! Puur geluk!

Marimba

2012-01-28T18:29:00.003+01:00

Dat is wel een heel bijzondere middag: twee Vlaamse Bach-optredens. Eerst die wondere groep gebroeders Kuijken, en daarna dan Koen Plaetinck op de marimba. Plaetinck is een barokpaukenist, hij houdt van Bach en de marimba is zijn lievelingsinstrument. Hoe los je dit op? Dan maar gewoon Bach op marimba!

Hij studeerde slagwerk in Brussel en daarna marimba in Tokyo. Momenteel is hij slagwerker bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest en paukenist bij Anima Eterna. Daarnaast speelt Koen regelmatig met London Philharmonic Orchestra en het concertgebouw Orkest Amsterdam. Hij heeft al een solo-album uit bij Fuga Libre: 'Bach op marimba'.

Hij speelt groot en klein werk. Het is een schitterend ervaring zoals hij achter dat instrument beweegt met zijn vier stokken. Het laatste stuk dat hij speelt is heel klein, een Andante. Hij speelde het op de begrafenis van zijn oma. Ik doe nog maar twee filmpjes.

Stifado

2012-01-28T14:17:00.000+01:00

Een dagje slow cooking. Ik houd mij onledig met kalfsvlees en sjalotten teneinde vanavond een heerlijke Griekse stifado te kunnen serveren. O, wat ruikt dat lekker. En dan straks een tzaziki, fassolia xera salata (reuzenwittebonensalade), salata me lahano (witte kool salade), en aardappelen en ambelofasoula (sperziebonen). Het wordt natuurlijk weer hysterisch veel te veel eten. En nu nog even naar de winkel voor een prachtige Griekse cd. Welke winkel?

BachDag 2012

2012-01-28T11:51:00.001+01:00

Vanmiddag is het weer BachDag in de Geertekerk te Utrecht. Vorig jaar was dat ook, toen zag ik Bach met ballen. Als ik het eerder geweten had, dan had ik mij opgegeven voor het 'scratch'-onderdeel, waarbij iedreen mag oefenen en uitvoeren enige Bach-koralen en het motet ‘Ich lasse dich nicht’, onder leiding van Erik Van Nevel.

15 uur Het Kuijken Kwartet speelt Bachs 'Musikalisches Opfer'

16.30: Koen Plaetinck speelt Bachs 'Notenbüchlein' op de marimba

17.45 uur 'Ich lasse dich nicht' from scratch

Wij en onze oude ouders

2012-01-28T11:29:00.002+01:00

K. heeft een diner bedacht voor een paar van haar vriendinnen die midden in de zorg voor hun zieke ouders zitten, vaak op uren rijden afstand. Iedereen om ons heen heeft dat, of heeft het gehad, of krijgt het. De onverbiddellijke zorg. Je zit al vol met je werk, je geliefde(n), je hobby's en dan opeens dát. En je dóet het.

Het was zo moeilijk om een datum te vinden, dat inmiddels een paar van de oude zieke moeders / vaders overleden zijn.

Daar zitten we dan met zijn vijven. Waar begin je? Wat vertel je? We kunnen allemaal wel ávonden over onze ouders vertellen, en over hoe zwaar die zorg is maar hoe mooi ook. Dat het al het wereldnieuws relativeert. We hebben foto's mee van oude broze mensen in rolstoelen. De oude mensen, aan wie ons hart verkleefd is. De zussen. De broers. De spullen.

De dochters wier moeder / ouders inmiddels overleden zijn zitten in een nieuwe fase. Hervinden. Herbronnen.

Boekenliefde te paard

2012-01-27T11:10:00.000+01:00

In de mail zit een werk van een kunstenaar die volgens de afzender (een boekhandel) meer van papieren boeken houdt dan van digitale boeken. De boekhandel is heel erg blij met zijn klanten die van papieren boeken houden en met kunstenaars die dat uitstralen. Er zijn al 20 van deze prenten verkocht! meldt hij trots. Allemaal (papieren) boekenliefhebbers, concludeert hij erbij.

Het zal wel aan mij liggen, maar het duurt enige tijd voor ik alleen al het bóek op de prent ontdek. Volgens mij houden de kunstenaar en de koper van deze prent in het diepst van hun hart van hele andere dingen dan van boeken. Van mij mogen ze, maar om dit nu als ultieme p-boekenliefde te bestempelen?

De wegwerpgeneratie

2012-01-26T22:11:00.004+01:00

Op de iPad begin ik documentaires te kijken. Uitzendeng Gemist. Dat vind ik op de iPad veel prettiger dan op de laptop. Vandaag kijk ik naar VPRO Tegenlicht van afgelopen maandag, over de protesterende jeugd van tegenwoordig, met name in de mediterrane landen. De Occupy-beweging. In Amsterdam heb ik ze nooit bezocht, bij toeval liep ik er tegenaan (en erin) te London. Geen werk, geen inkomen, nog bij de ouders wonen. 'Ik heb niet gestudeerd om slaaf te zijn', zingt een Portugese zangeres.

Het is intrigerend om naar die jonge actievoerders te kijken die hun (en misschien veler) ongenoegen uiten en er een richting en doel voor proberen te vinden. Het roept herinneringen op aan de crisis en de grote werkloosheid van de jaren tachtig, toen ik zo oud was als deze jongeren nu. Velen van mijn generate waren ook werkloos tussen hun twintigste en hun dertigste. Wij voerden actie, organiseerden een tegencultuur. Achteraf ben ik er best blij mee, dat ik lang niet in het gareel gelopen heb.

Bekijk de video in andere formaten.

De Portugese groep Deolina met zangeres Ana Bacalhau:

'Wie denkt dat protestsongs iets van de jaren zestig zijn, moet dit bekijken. Er zijn live-opnamen van begin vorig jaar, toen Deolinda het liedje voor het eerst ten gehore bracht tijdens concerten in Lissabon en Porto. Elke regel die Bacalhau zingt, wordt met gejuich ontvangen. Ze zingt dat ze van de generatie is die niet betaald krijgt, en dat niet eens erg vindt. ‘Wat ben ik eigenlijk voor stomkop,’ concludeert ze. De tekst gaat over een jonge vrouw die model staat voor hoogopgeleide jongeren die geen passend werk kunnen vinden. Of zich uitgebuit voelen omdat ze een niet-betaalde stage doen.

De impact van het lied, dat zich via internet razendsnel verspreidde, was enorm. Het inspireerde vier twintigers om via Facebook betogingen in Lissabon en Porto te organiseren. Daar kwamen op 12 maart vorig jaar honderdduizenden mensen op af. Deolinda was de stem van de Geração à Rasca, de ‘wegwerpgeneratie’.

Voorleesboek

2012-01-26T16:24:00.001+01:00

Grappig dat ik tot voor kort Riemer mocht voorlezen en dat hij nu voorleest. Het kan verkeren.

De kinderboekenuitgeverij ziet brood in de iPad. En de iPad-app. Als je een beetje oplet kun je er gratis kinderboeken downloaden. Zoals nu tijdens de Nationale Voorleesdagen het boek ‘Van mij en van jou’ van Hans en Monique Hagen. Als volwassene zonder kinderen koop je niet zo gauw kinderboeken, ik tenminste niet, hoe leuk je ze ook vindt.

Kinderboeken zijn hartstikke leuk. Ben ik niet een carrière misgelopen als kinderboekenillustrator, vraag ik me soms af. Maar ook zonder dat vraagstuk is het leuk. Je kunt je laten voorlezen door Hans en Monique, maar je kunt hun stemmen ook uitzetten. Aanstaande zaterdag kun je bij de Kinderboekenapp gratis Kweenie van Joke van Leeuwen downloaden.

Blogtournee

2012-01-26T11:56:00.002+01:00

Een aantal freelance marketeers in de literaire wereld hebben nieuwe manieren van marketing van literatuur bedacht, zoals 'blogtournees' rond boeken, schrijvers, dichters, gedichten. Het idee is dat blogs vaak een kring betrokken trouwe lezers hebben en dat daar wellicht gemotiveerde lezers en nieuwe markten te exploreren zijn.

Vandaag is het Gedichtendag en begint een blogtournee rond de nieuwe poëziebundel van Ingmar Heytze, Ademhalen onder de maan. Bijna twee maanden lang reist deze bundel van blog naar blog, met ruim 15 bijdragen van evenzoveel bloggers. Ik ben ook een fan van Ingmar Heytze, heb zelfs al eens over hem geblogd. Misschien vinden ze ooit mij.

Roos

Ik geef je een wereld om in te wonen.
Hier zijn de beste plekken die ik ken,
dicht bij elkaar: een huis, een wilde tuin,
een bos, de zee – dat alles samen op een
kleine planeet. Je kunt er altijd heen.

Het huis heeft betere spiegels; ze laten
je zien zoals je bent. Schrik niet, het went
vanzelf. Je mag eten wat je wilt: in de tuin
groeit alles wat je nodig hebt.

Op goede dagen kun je wandelen in het bos
dat alle bossen is, groot genoeg om uren
door te dwalen maar klein wanneer je weer
naar huis toe wilt, om als een roos te slapen.

En om dat alles ligt de zee, die elke dag zal
zijn als jij: soms woedend, donkergrijs,
dan glad, sereen of wild en blij, doorzichtig
blauw of peilloos zwart; een mooi, groot
ademhalen onder de maan.

(Ingmar Heytze dus)

Coen Peppelenbos is de eerste blogger over Heytze. Hij heeft op zijn blog ook een filmpje geplaatst.Ingmar Heytze in een weinig inspirerend soort van klaslokaal.

Ingmar Heytze leest Vormen van vallen from Coen Peppelenbos on Vimeo

Mome Marijko Marijko

2012-01-25T22:12:00.000+01:00

Misschien vroeg u zich af: hoe ziet dat eruit, Balkan-zingen? Nou, zó ziet dat er uit, Balkan-zingen. En dit is dan een van de ordelijkste partituren uit het stapeltje kopieën dat ik meegekregen heb.

Legato

2012-01-25T21:46:00.001+01:00

De laatste keer dat ik te huize Kerkstra was kon Riemer letters lezen maar er nog geen woorden van brouwen. Nu leest hij voor. Woorden lezen kan hij heel goed, maar ze aan elkaar verbinden tot werkelijk begrepen zinnen? Het is net als het legato op het Balkan-koor.

Flaptekst: 'Rat fluit en zegt rare dingen als "Haa stuk!" Muis is daar niet van gediend en ook kip en geit moeten niks van hem hebben. Rat snapt er niets van. Maar kat wel: rat is niet schoon en zijn taal is veel te grof. En dus krijgt rat les van kat. Kan kat van rat een heer maken?'

Riemer kan al bijna legato lezen. Vraagtekens kan hij al wel heel goed. Het is een groot genoegen. De hoop der (lezende) natie. De volgende keer maak ik een filmpje.

Wenckebach

2012-01-25T16:06:00.001+01:00

Ik vermoed dat ik gisteren langs het afscheidsfeest van de Hell's Angels fietste. Alwéér getuige van het Wereldnieuws. Een Hell's Angel is ook maar een mens. Vandaag lees ik overal: 'President Daniël Uneputty van de Hells Angels in Amsterdam legt eind januari zijn functie neer. Hij zegt dat hij na acht jaar meer aandacht aan zijn gezin wil besteden.' De Hells Angels vertrekken maandag uit hun clubhuis aan de Wenckebachstraat.

De gemeente Amsterdam bereikte in december eindelijk een akkoord met de Hells Angels. In ruil voor hun vertrek krijgen de Angels 400.000 euro. De locatie van het nieuwe clubhuis is nog niet bekend. De Angels gaan in ieder geval niet naar de gemeente Diemen. De bestemmingsplannen van de gemeente laten dit niet toe. Eberhard van der Laan (PvdA) liet eerder weten er alles aan te doen om te voorkomen dat de club zich op een nieuwe plek in de hoofdstad vestigt.

Middenrif

2012-01-24T23:24:00.000+01:00

Het Balkan Vrouwenkoor. Ik ga er een beetje met een steen in het hart naar toe. Leen gaat niet mee, bij nader inzien, want Ekfa heeft op dinsdagavond Engelse les. Dan is het Leens beurt om bij Riemer te blijven.

De hele avond is vreemd en onbegrijpelijk. Alleen al de weg er naar toe! Het koor oefent in een Broedplaats aan de Wenckebachstraat. Dat is een stukje onbekende stad bij de Hell's Angels, de Bijlmer Bajes en de studentencontainerwoningen. De Hells Angels hebben een feestje. Hoewel, feestje? Zeg maar gerust féést. Gewoon doorfietsen, Jantje.

Ik mag een uur kennismaken, dan is het pauze en moet ik voorzingen, en dan besluit de dirigente of ik mag blijven.

De Balkandirigente met haar Balkan-accent, haar Balkan-aanwijzingen. We moeten met het middenrif zingen. Aanknijpen. Als een sirene. Als je dat niet doet, zegt ze dat je 'leeg' zingt. En de handgeschreven partituren met Balkantekst. On-be-grij-pe-lijk. Het liefst ren ik weg. Kan ik niet. Wil ik niet. Maar toch blijf ik. Ik mag bij de diepste alten. Het avontuur zelf. Dat wilde ik toch aan?

Welgezinde weergoden

2012-01-23T16:46:00.001+01:00

Het is nodig om nog een dag bij te komen en ik ga naar zee. Sabien die te Egmond aan de Hoef aan de duinrand woont wil ook graag wandelen. Als je pessimistisch van aard bent ga je vandaag de deur niet uit, want om het half uur is er zwarte lucht en hagel, maar op de een of andere manier zijn de weergoden ons welgezind en lopen wij een allerzonnigste duin- en strandwandeling. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Rooie en Gele Revisited

2012-01-22T21:17:00.000+01:00

Het stormt en regent veel te hard om het pand te verlaten. En dan zien ze er na een paar uurtjes CreaBea zo uit - ook nog een beetje door kleurenmenger van de computer gehaald. Ik dans door de kamer als de prent af is, zo leuk vind ik ze.

En ondertussen te Burma...

2012-01-22T18:15:00.003+01:00

Nu zit ze in Burma. In het Mahasi Meditation Centre in Yangon. Mediteert er van 03 uur 's morgens tot 11 uur 's avonds. Met tussen de middag een paar uur vrij. Hoopt ze. Schrijft ze. En of we 18 februari kunnen Skypen.

Men (ik) kan zich er toch weinig voorstelling van maken. Ik google maar eens wat afbeeldingen en kom op deze foto. Wat zou dat met je doen? Zoveel en zo lang stilzitten tussen tientallen vreemden, zonder enige afleiding?

Ze kan mijn blog niet lezen, schrijft ze. Geblockt door de Burmese overheid? Maar wonderbaarlijk genoeg blogt ze zelf in eens wel.

Ton sur ton

2012-01-22T16:46:00.001+01:00

De avonden brengen Rooie en Gele door op de donkerblauwe keukenstoelen. Soms elk op een van de stoelen, soms samen op één. Ik dacht dat ik ze voor de gezelligheid had, maar zeker als je 's avonds het keukenlicht dempt zijn ze volkomen uit beeld.

En fotograferen is al helemaal een opgave.

Langzaamaan verschijnt er ook een donkergrijze zweem over mijn huishouden. Ik had gehoopt dat gladharige glanzende poezen niet haarden. Nou, dat doen ze wél.

Genen

2012-01-21T21:30:00.001+01:00

De levensloop van de mensch. Zus1 is zestig geworden. Dat valt natuurlijk niet mede, maar Zwager1 heeft er alles aan gedaan om het leed te verlichten en haar te verwennen. Zelf is het hem al enige jaren geleden ook al overkomen.

Hij heeft een fotoshow van haar leven gemaakt, die adembenemend leuk is. Een van de eerste peuterfoto's van haar gemaakt lijkt sprekend op een van haar kleindochtertjes. De genen.

We hebben een kamer vol genen. Kinderen, kleinkinderen, zussen, zwagers, neven, nichten, oude vrienden, nieuwe vrienden. Heerlijke schalen eten zijn er en als klap op de vuurpijl is er een heuse verjaardagstaart met foto.

Einde Abdijwinkel

2012-01-21T21:12:00.001+01:00

Ik ga naar de Abdijwinkel aan de Nieuwezijds om daar lekkere abdijzeepjes en abdijgeuren te halen. Is die dicht! Dat is schrikken. Ik hield erg van die winkel: mooie iconen, beelden, kaarsen, boeken, cd's. Altijd raak als ik in een spiri-bui ben/was. De winkel was een dependance van de winkel van het klooster in Egmond-Binnen, waar ok afgelopen oktober een heerlijk weekend verbleef. Deze winkel was al 100 jaar in Amsterdam.

Bij de Begijnhofkapel is nu een piepklein winkeltje, die nog een paar van de producten verkoopt, maar dat is niks, moet ik zeggen, hoe goedbedoeld ook. De zeepjes en parfummetjes hebben ze in elk geval níet.

In Memoriam

2012-01-21T13:34:00.000+01:00

Een van mijn lievelingszangeressen is verscheiden. Etta James. Ze stierf op 73-jarige leeftijd aan een longontsteking. James had een nog veel grotere ster kunnen worden als ze van de drugs en drank was afgebleven. Ze geldt als een van de grootste zangeressen van haar generatie. Ze wist als geen ander een brug te slaan tussen blues en soul. Ze was niet alleen een groot inspirator voor talloze zwarte soul- en r&b zangeressen, maar bleek ook van cruciale invloed op leven en werken van grote blanke zangeressen uit de rockmuziek als Janis Joplin en Adele. Zie artikel in de Volkskrant.

Vlaflip

2012-01-21T07:20:00.001+01:00

Het is één groot feest, ons event. Er zijn 150 gasten, en ze blijven tot het einde. De locatie (Stork) is goed, het eten is goed (stamppotten met vlaflip toe), het programma is goed, de spreker valt in goede aarde, de juryvoorzitter kwijten zich braaf van hun taak. De sfeer is geweldig. Iedereen straalt.

Dat het zo veel te veel werk was, voor iedereen, dat vergeet je dan zo maar weer! De winnaars zijn ook zo gelukkig. Ik hoop dat ze heel veel aandacht krijgen. De verliezers zijn wat minder gelukkig, au au, sommigen laten zelfs hun bloemen achter. Die neem ik met mijn goede hartje dan maar mee naar huis.

Thuis moet ik nog wel chillen tot 04 uur voordat de adrenaline een beetje uit het systeem is. En nu maar wachten op de foto's van Hani501.

Fatal error

2012-01-19T22:02:00.001+01:00

Wordfeud heeft een fatal error en doet het niet meer, Ik ben geheel van slag. Want ik speel het dag en nacht. Drie Wordfeud-vriendinnen zijn afgehaakt, tot mijn verdriet, maar ik heb nog steeds drie vriendinnen over. En opeens is dat hoogst aangename tijdverdrijf weg! App opnieuw downloaden, helpt niets.

Ik stuur ze een teleurgestelde e-mail, dat het Wordfeud-feest wat mij betreft helaas over is. Hopelijk tijdelijk.

Wat dan wel weer mooi is dat Leen ineens bélt. Want als Wordfeud het niet doet, e-mailen doen we ook niet meer, dat is ook volstrekt old school, wij chatten via Wordfeud. Het hele telefoongesprek gaat over Wordfeud. Ekfa vindt het helemaal niet leuk dat Leen het dag en nacht zit te spelen met haar wel tíen (!) Wordfeud-vrienden. De kerstvakantie heeft ze het niet gedaan, vertelt ze, maar er wel de hele tijd over gepraat. 'Kijk, nu heb ik alweer een hele dag geen Wordfeud gespeeld...'

We lachen hard om onszelf. Eigenlijk is bellen ook wel leuk, constateren we. Zullen weer eens áfspreken? Wat een goed old school-idee!

Events

2012-01-19T21:14:00.002+01:00

Events zijn het antwoord. Waarop? Daarop. Het is een grote herbeleving.

Twee jaar geleden organiseerden we van het werk een Gala in de Groote Industrieele Club. Toen droeg ik de eerste feestjurk van mijn leven. Het moest een soort hoogtepunt worden, waar ik met veel spanning naar toe leefde. Ik blogde voornamelijk over mijn zoektocht naar de jurk. Er gebeurde echter veel meer waar ik van in de stress schoot.

Nu doen we geen Gala maar een 'eenvoudig' Winter Dinner. Vanwege de tijdgeest. De dresscode is geen jurk, maar een Noorse trui. Dat heb ik bedacht. Leek me leuk, dan kan ik die trui uit het kille Madeira nog eens gebruiken. Ik ben er al wéken, zo niet máánden mee bezig. Buitenlandse spreker, Jurybezoeken, Jurybijeenkomsten, Juryrapporten, Lofredes, Powerpoints, Persberichten... En dit alles naast het gewone werk, in nauwe samenwerking met Vinnie, RoRo7 en Hani501. Werk werk werk.

Vorige keer hintte Bobby mij de song: 'Its My Party And I Cry If I Want To' en zo voelt het nu weer een beetje. Alleen mis ik toenmalige Nieuwe Baas die van het toneel is verdwenen. Met haar zweepten de vreugden en diepten hoger en dieper op. Nu beleef ik het elke avond alleen. Morgen gaat het plaatsgrijpen. Morgenavond zijn we hopelijk weer apetrots.

De volle dos

2012-01-18T21:12:00.000+01:00

Een van de verhaallijnen in dit blog is het haar, het model, de kleur en de kapper. Sinds ik in Oost woon heb ik nog niet de juiste buurtkapper gevonden. De laatste aflevering daarover (al van maanden geleden) heette Pottenkapsel en ging over hoe ik bij de Turkse kapper verknipt werd. Mijn krullen er af en geen model. Daags daarna ging Vinnie naar mijn oude kapper in de Jordaan en beloofde hem dat ik terug zou komen. Het is inmiddels drie maanden later, en het haar is een woestenij.

Buurman heeft een kapsalon aan de Molukkenstraat aangeraden van twee Chinese homo's, maar als ik er langs fiets zie ik nooit Chinese homo's, maar alleen Ghanezen. En nooit vrouwelijke klandizie. Ik weet het niet. Dat waag ik niet.

De gang naar de kapper begint bij mij altijd met verven. Vanwege de uitgroei. Maar de kleur kopergoudblond is bij alle drogisterijen uit het assortiment. De laatste keer kocht ik toen maar hazelnoot, maar dat viel gewoon bruin uit. Best donker. En ik wil natuurlijk rood haar. Ik zie een soort rood in de Etos die me het meest de gewenste kleur lijkt te benaderen, al is-ie wel iets roder dan ik gewend ben. Die zit er nu in en inderdaad, die is ècht rood. Niet een beetje oranje, of kaneel, maar helrood.

Maar die woestenij, dat kan echt niet meer. Dus ik sms ’s avonds naar mijn oude kapper wanneer ik kan komen en wel onmiddellijk, dus daar zit ik ineens vanochtend om 08.30 uur. Het is werkelijk een genot, zo doeltreffend als hij te werk gaat. Een volle dos kan ik er nog niet van maken zegt hij, daarvoor is het nog veel te kort, maar dat komt wel weer.

Derde aflevering

2012-01-17T09:35:00.002+01:00

De derde aflevering is nog weer heftiger dan de eerste twee waren.Beatrix in haar ivoren toren die over de familie regeert. Haar zus Irene die haar scheiding moet uitstellen vanwege Bea's huwelijk. Alex en Maxima bijven maar beleefd en meebewegend, vooral Maxima, de rest van de zonen en neven en nichten zie je niet. Dat Alex en Maxima en hun drie dochtertjes weglopen na 30 april 2010 terwijl Beatrix de natie toespreekt, onvergetelijk drama.

Bekijk de video in andere formaten.

Twee geloven op één kussen

2012-01-16T14:24:00.001+01:00

Ik heb steeds discussies over de iPad. De meeste mensen om mij heen zijn van het papier. Ach, je moet er gewoon niet over willen discussiëren.

De digitalisering is een kwestie op het werk die de wereld splitst in believers en non-believers, in old school en new school. Het lijkt wel een geloofsstrijd. Het is gewoon niet leuk. Men wil niet open staan voor elkaars standpunt en kan ontzettend zuur doen Soms denk ik dat ik als prediker van het én-én soms net zo verbeten dreig te worden. Ik erger me aan als mensen van wie ik houd almaar tégen zijn.

Een sms-je, dat ik Anton Dingemans moet lezen, een strip in Trouw. Hoe kan ik die snel lezen? Op mijn iPad natuurlijk. Binnen drie seconden binnen voor slechts 0,79 voor een doordeweekse krant. De strekking: het papieren boek is een briljante uitvinding, vindt op een dag zomaar een schermgebruiker uit. Het papieren boek is overal toepasbaar, je hebt er helemaal geen wifi voor nodig!

Dit is waar en dat is humor, Lucie Theodora. Waarom kun je er niet om kan lachen? OK, het is een ouwe bak, heb je ook al eens in een Amerikaanse strip gezien. Maar humor is om te lachen. Opdracht van de week.

Dingen zullen op hun plek vallen

2012-01-15T17:14:00.002+01:00

Gekocht toen ik het eind december zag liggen in de stiltekamer van het hospitium in Wilnis. Schitterende uitgave met moderne vertalingen en afbeeldingen van Chinese kunst.

Jaren geleden had ik ook al een boekje met de Tau gekocht (Lao Tze, Tau te tsjing), ergens tweedehands, zonder titelblad, met een voorwoord van Carolus Verhulst, die ooit de oprichter van uitgeverij Servire was. In 1928. De teksten in dat boekje zijn je reinste abacadabra. 'Het niet noemen van de achtenswaardigen / houdt het volk verre van naijver. / Geen waarde hechten aan zeldzame voorwerpen / beschermt ze tegen diefstal. / Het niet tonen van wat begerenswaardig is, / behoedt het hart voor verwarring. / De wijze regeert dus voor / hun harten te ledigen,/ hun magen te vullen,/ hun eerzucht te verzwakken en hun beenderen te versterken.

Deze vertaling vind ik stukken toegankelijker, misschien door de combinatie met de beelden.

- Lao Tzu, Tao Te Ching, Een reis in beelden, uitgeverij Ten Have.

Caravan

2012-01-15T16:40:00.003+01:00

De queeste van de gordijnen geeft onverwacht aanleiding tot melancholie. Vannacht komen alle gordijnen uit mijn leven langs het geestesoog. Bíjna alle dan, want sommige gordijnen herinner ik me niet, en dan vraag ik me af hoe dat kán. En de jaren dat ik geen gordijnen kon betalen, komen langs, de jaren dat ik de 'raamdecoratie' met bamboegordijnen van de Xenos deed. Met bamboegordijnen van de Xenos was het leven ook goed.

Vandaag stemt het me een beetje treurig over dat je in het leven steeds weer verkast, en niet altijd vrijwillig, en dat je dan weer steeds weer nieuwe gordijnen moet. Het klinkt een beetje onzinnig, maar al die spullen, die boeken, die kasten, die tafels, die kleren. Wat een gedoe. Waarom ga ik niet in een caravan wonen met alleen het hoognodige? Alles weer weg in plaats van steeds weer dingen opnieuw aanschaffen?

Eerste stapjes naar buiten

2012-01-15T15:20:00.001+01:00

Oef wat is dit spannend! Hun eerste stapjes naar buiten. Rooie staat steeds voor het raam, begerig naar de vogels te kijken, en ik besluit dat dit het moment is dat de zes weken veilig-binnen hun werk hebben gedaan. De deur gaat open.

Natuurlijk heb ik angstvisioenen dat ze er vandoor gaan peren en dat ik ze nooit weer zie, maar het gaat anders. Het gaat zoals ze hier in hun binnenkwamen. Meter voor meter voorzichtig onderzoeken. En als er een onbekend geluid is rénnen ze als een speer weer naar binnen. Binnen is het goed. Dat is goed.

Volgende week weer.

'Raamdecoratie'

2012-01-14T16:28:00.001+01:00

Bobby gaat mee naar Hornbach. Mag hij daarna naar het Zaans IJzerhuis en zeur ik niet. Ik woon hier nu al twee jaar en de kwestie gordijnen is nog steeds niet beklonken. In de woonkamer hangen al twee jaar te korte en verschillende gordijnen. Het is net of je in de winter in oude verslete korte broek loopt. In de slaapkamer hangen nog de dure ivoorwitte gordijnen uit de Jordaan, en die zijn weer te láng, en ook daar is het de hoogste tijd voor wat anders.

De besluitvorming staakt omdat er maar liefst drie kwesties zijn om keuzes in te maken en die lopen door elkaar heen. Eigenlijk wil ik schuivende gordijnpanelen, dat vind ik mooi strak, maar ik vraag ik mij af of dat systeem in mijn kamer niet tot (nieuwe) problemen leidt. En, concluderen we nu: inderdaad leidt dat tot problemen, niet doen. En ik weet niet welke kleur. En of de slaapkamergordijnen niet toch naar de woonkamer moeten.

Dan gaan we toch maar gordijnen kijken: het gaat om rolgordijnen voor de study en gordijnen voor de living. Ooit in Noord had ik waanzinnig drukke Mexicaanse motieven, als reactie daarop in De Jordaan serene witte en nu wil ik iets in between. En zo kom ik op dit.

Het gaat drie weken duren. Het antwoord op het vraagstuk slaapkamergordijnen is er nog niet. Dat wordt vermoed ik richting paars-taupe. Voor de study kies ik rolgordijntjes met lichte bomen, maar daar zijn we maten van vergeten. Project gordijnen wordt vervolgd. Maar stap 1 is gezet.

Nu ik naar de foto kijk zie ik dat dit groen en geel precies Mutti's kleuren waren. Had ik Mutti's gordijnen moeten nemen? Ze hangen er nog.

Klantenservice

2012-01-13T21:56:00.002+01:00

- Goedemiddag. Moet u horen. Ik heb bij u een abonnement op nrc next, maar sinds kort heb ik een iPad. Omdat de krant er 's morgens vaak nog niet is voor ik vertrek en ik het weekend vaak weg ben, wil ik van het papieren abonnement af. Wat kunnen u en ik doen om mij als NRC-abonnee te behouden?

- Mag ik uw postcode?

Zij vindt mij in het systeem.

- U kunt een digitaal abonnement op NRC Handelsblad krijgen voor 55 euro per kwartaal en een op nrc nect voor 37 euro per kwartaal.

- Dat vind ik een beetje veel, zeg ik. Kunnen we niet een combiprijs maken? Voor de papieren krant biedt u ook nrc next door de week en op zaterdag het Handelsblad aan. De informatie in beide kranten overlapt nogal eens.

- Nee, dat aanbod hebben we niet digitaal.

- Kunt u dat dan niet overwegen? Kan ik misschien met iemand praten om te vertellen over wat lezers willen en overleggen wat een goed idee zou kunnen zijn?

- Ik kan er een aantekening van maken.

- Maar ik wil graag iemand aan de lijn die het léuk vindt om te horen wat klanten willen. Die daar misschien inspiratie uit opdoet? Een klantenservice wil toch weten wat de klanten willen?

- We stellen uw suggestie zeer op prijs.

- Kunt u mij dan misschien doorverbinden met iemand met wie ik kan onderhandelen?

Ze legt neer. Overlegt.

- Ik heb het in de groep gegooid en we kunnen u 5% korting bieden. Meer kan ik niets doen. Ik heb niemand met wie ik u kan doorverbinden. Voor dit soort telefoontjes hebben we hier hier echt geen tijd voor. Het is geen bezorgklacht. Misschien kunt u een brief schrijven, zegt ze.
- Aan wie?
- Aan de krant.

- Dan moet dit maar een opzegging worden. Mag ik bij dezen mijn papieren abonnement opzeggen? U verliest zo wel lezers. Ik wil graag een aardig aanbod voor nrc next en NRC Handelsblad samen. Maar als dat niet kan, dan is dit het einde van onze relatie.

- Dat spijt mij dan voor u, zegt ze.

Sing Your Heart Out

2012-01-12T21:51:00.001+01:00

In de kerstvakantie heb ik me voorgenomen weer te gaan zingen, maar niet weer bij Zing & Beleef in het Concertgebouw. Dat heb ik nu vier keer gedaan, het is tijd voor iets anders. Ik heb mij al aangemeld voor een oefenkeertje Balkankoor, maar daar twijfel ik nog over, daar die taal en dat stemgebruik me moeilijk lijken en ik wil juist ontspannen. Het mag strómen.

Vanavond ga ik op proef naar De Zangfabriek aan de Baarsjesweg. Op de kop van de Kinkerstraat. Ik heb Leen en Hani501 ook getipt, die beiden met mij een seizoen Zing & Beleef hebben meebeleefd, maar die gaan vooralsnog niet mee. Eigenlijk sta ik zelf ook op het punt om in een grote griep terecht te komen, hoofdpijn, hoesten, moe, maar het verlangen nieuwe werelden buiten dat werk en de bank-thuis te betreden is er ook.

Mindful zingen heet het wat we doen. Als Reenske terugkomt neem ik háár mee. Die beoefent al máánden mindfulness. Dit is een zaaltje met 15 vrouwen, vooral dertigsters, en twee mannen, een veertiger en een zestiger. We zijn allemaal net stripfiguurtjes, inclusief ikzelf.

We zingen om los te komen zomaar wat vrij in de rondte met zijn zeventienen. Associatief voor de vuist weg. Begeleid door Daphne op de piano. Omdat iedereen maar wat doet, durf ik ook. Ik ga steeds hoger en luider. Dat is leuk. En bevrijdend. Het is wel heel anders dan in een koor met dirigent. Deze leidster Daphne speelt op de piano en wij staan in een kring en mogen mee. Eenvoudige liedjes. Mantra's. Iedereen zingt in zichzelf en voor zichzelf. Echt toeschietelijk naar elkaar toe zijn de mensen niet.

En ondertussen in Nepal...

2012-01-12T11:08:00.001+01:00

Reenske te Nepal is uit de meditatie / retraite van ruim twee maanden en terug in Kathmandu. Ze is weer online en nog steeds menselijk, gelukkig. Het is daar winter en koud. Ze zitten met dekentjes om in de keuken van de pensionhoudster.

Reenske's Blog

Haarstukje

2012-01-12T08:17:00.002+01:00

Om bij te komen kijk ik in bed op de iPad op Uitzending Gemist de laatste aflevering van 'Beatrix, Oranje onder vuur'. Daarna tv nog even aan en in de herhaling zie ik discussie bij DWDD over de serie, die schadelijker voor het Koningshuis zou zijn dan een satire. Scenarioschrijver Thomas Ross en regisseur Pim van Hoeve in discussie met Erik van Muiswinkel die vindt dat de serie niet kan.

Ik val in het stukje waarin het gaat over het haarstukje ('niet een pruik, een háárstukje') van Beatrix dat ze na de dood van Claus van haar hoofd trekt. Alsof ze haar kroon af zet, legt Pim van Hoeve uit. Het kan echt niet, meent Van Muiswinkel. Na haar dood, OK, maar niet nu!

Meermeermeer

2012-01-11T21:40:00.001+01:00

Het is zo drukdrukdruk op het werk dat ik helemaal niets te bloggen weet dan over mijn werk, mijn baas, de directie, de zieken, de zwakken en de misselijken. Maar dat doe ik niet, dat valt buiten dit kader.

Nou, klein dingetje dan. Vandaag hebben we een Happy New Year-bijeenkomst te Soesterduinen over de (tegenvallende) winst over 2011 en de aangestrakte ambities over 2012. De directie is voor vrijheid blijheid, maar gaat iedereen die niet genoeg presteert wel een beetje extra aanjagen.

En dan bubbels en pinda's.

Pauzefilmpje

2012-01-10T21:52:00.001+01:00

My First iBook

2012-01-08T14:14:00.001+01:00

Na My First Sony en My First Kobo doe ik vandaag My First iBook. Als ik digitaal ga lezen, dan wordt het denk ik via de iPad. En wel hierom: het is heel erg gemakkelijk en gebruikersvriendelijk. En dat het iPad-scherm licht geeft (in tegenstelling tot dat van de e-reader, dat zich erop voorstaat dat het géén licht geeft, met e-inkt werkt en niet reflecteert) vind ik juist prettig. Het kán komen doordat mijn ogen 54 jaar zijn, maar goed licht bevordert mijn zin in lezen.

Ik ben geïntrigeerd door digitaal lezen, maar nog niet om. Ik vind alles qua apparaten tegenvallen en de vindbaarheid van e-boeken vind ik gedoe. Je wordt niet genood, niet verleid op die sites. Je moet weten wat je wil hebben. En het downloaden naar de reader gaat bepaald niet van een leien dakje. Je moet weer heen weer naar de computer, de Kobo heeft dan wel wifi, maar de site is soms niet bereikbaar, etcetera. En dan is net dat boek dat je wilt hebben weer niet als e-boek verkrijgbaar. Op de stapel nast het bed nog-te-lezen liggen de nieuwe Jonathan Coe en de nieuwe Ali Smith, beide in het Engels, maar de letters zijn te klein, ik ben te lui, ik wil ze in het Nederlands. En wel nú.

Kortom: dan naar de iBookstore, die overigens ook nog niet uitblinkt in zoekfuncties, maar omdat ik weervaar WPG al vele titels in de iBookstore heeft staan type ik als zoekopdracht Querido in en komen er tientallen boeiende titel tevoorschijn.

Wat ik erg goed vind is dat je een proefexemplaar kunt downloaden van ca 30 pagina's. Net genoeg om hooked te raken en dus kooplustig. Het kopen in de iBookstore is een fluitje van een cent. Nu vind ik noch Jonathan Coe noch Ali Smith digitaal, grr, dus dan moet ik maar wat anders. Nu zit ik op de bank Sonny Boy van Annejet van der Zijl te lezen. Mooie luitmuziek erbij van Bach. Het zal niet lang meer duren, straks ga ik helemaal om voor het digitale lezen!

Het is gedaan

2012-01-07T19:04:00.001+01:00

Het afscheid van een 88-jarige heel erg leuke vrouw, die de laatste 8 jaar van haar leven ineens helemaal bedlegerig werd en in een verpleeghuis wegkwijnde. Nu is ze eindelijk verlost. De dominee spreekt, een vriend spreekt, de zoon van haar beste vriendin (onze Mutti) spreekt, haar jongste zus spreekt, haar zoon spreekt en tenslotte leest haar schoondochter 'Sub finem' van M. Vasalis.

Sub finem

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten -
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen - en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

Dit was nu de laatste keer

2012-01-07T15:27:00.001+01:00

Voor de laatste keer stak je de sleutel in het slot, begint een liedje van Jaap Fischer.... Voor de laatste keer.

We hebben er lang over gedaan, bijna vier maanden, Mutti's huis leeg te krijgen, maar nu alles dan leeg. Vrijwel. We hopen dat de volgende bewoner (per 15/1) de klerenkasten wil overnemen. De volgende keer dat ik in Emmen kom zal het huis door iemand anders bewoond zijn en zal er een andere naam bij de bel staan. Ik neem nog een plantje mee en lever de sleutel in. Dit was dus de laatste keer.

Het filmpje getuigt niet van grote filmische gaven, geef ik onmiddellijk toe, maar dat maakt het momentum des te dramatischer, zullen we maar zeggen.

YouTube Video

Alsjeblieft kom me halen

2012-01-07T01:27:00.002+01:00

'Dit is typisch een geval van Station Geldermalsen', zegt Bobby. Dat liedje staat op een van de eerste cd's die hij voor me kopieerde: 'Spoor' van de folkgroep Vals Plat. Een jongeman staat - midden in de nacht - op Station Geldermalsen, er gaat geen trein meer, hij heeft geen geld, en hij belt zijn ex om hem te komen halen. 'Ik weet het is véééél te laat om te vragen / ik weet het is véééél te ver bij je vandaan / maar ik sta alléééén op station Geldermalsen / alsjeblieft kom me halen, laat me niet staan'.

Het trio Vals Plat bestaat uit Izak Boom, Jeroen Jongsma en Henrik Holm, die een soort Nederlandstalige bluegrass maken, met liedjes die op een ironische manier het dagelijks leven becommentariëren. Het is genieten van hun harmonieuze samenzang in combinatie met originele teksten. Ze zijn echt leuk en telkens weer. Op het Folkforum krijgen ze een 8,5.

Mutti's verjaardag

2012-01-06T23:52:00.001+01:00

Vandaag is Mutti's geboortedag. We komen bij elkaar in Maarssen en eten erwtensoep en roggebrood met spek. Het is bijzonder gezellig. We vertellen over het uitruimen, de spullen, de foto's, de boeken, de gesprekken... Maar ook is het gewoon gezellig en vertellen we over het heden.

Morgen wordt Mutti's beste vriendin begraven. Ja, het leven is eindig. Welterusten allemaal! Wellicht zien we elkaar morgen weer op een van de kerkhoven van Emmen.

Rooie en Gele

2012-01-06T12:01:00.001+01:00

Hoe gáát het nu met je katers? Zijn ze al gewend? Hebben ze al een naam? Ik werk thuis en er is veel te doen. Liefst lig ik bij ze op de bank!

Gluren bij de buren

2012-01-05T21:39:00.000+01:00

Leuk voor redacteuren: gluren bij de buren. Een VPRO-documentaire over het maken van de Libelle. De filmmaker volgde vier hoofdpersonages: de hoofdredacteur Franska Stuy, adjunct-directeur Maureen Belderink, redacteur en columnist Femke Sterken, en redactiemanager human interest Barbara van Erp. Die laatste, erg leuk type, is inmiddels bij Libelle weg, zo heb ik begrepen.

Een collega heeft vroeger daar ook gewerkt en zij heeft veel spanningen waargenomen. Ik heb eigenlijk weinig spanningen gezien, vond het allemaal tamelijk herkenbaar en zelfs vertederend, soms een beetje gênant, zoals dat gaat op zo'n redactie. Ideeën bedenken, uitwerken, volhouden, feedback geven,vasthouden aan de formule en de strevingen. Evalueren. Lezers ontmoeten. Plannen bijstellen. En vrolijk voort maar weer.

Bekijk de video in andere formaten.

Facts & figures

2012-01-05T14:16:00.000+01:00

In de kerstvakantie zijn de bezoekersaantallen van mijn blog schrikbarend gedaald. Tot mijn grote bezorgdheid. Bijna existentiële crisis. Moet ik er maar eens mee stoppen? Enough is enough? Trek je conclusies?

Maar deze week trekken ze weer helemaal aan. Er is nog steeds sprake van een stijgende lijn. Sinds 2008,

Midden in het wereldnieuws

2012-01-05T13:56:00.001+01:00

We zitten allemaal zoet en geconcentreerd te werken, als er ineens tientallen OAD-bussen aan komen rijden, waar honderden mensen in gele hesjes uitstappen en richting Utrechtsebrug lopen.

Wie zijn zij? Het zullen de stakende schoonmakers zijn. Het ene moment waan je je aan de geestdodende Joan Muyskenweg, en dan ineens sta je midden in het wereldnieuws!

Schoonmakers staken voor meer respect

Scepanovic

2012-01-04T22:25:00.003+01:00

De dirigente van het Balkankoor heet Julia Scepanovic. Een Joegoslavische Nederlandse. Heerlijk: zomaar een nieuwe wereld die misschien open gaat bloeien hier te Amsterdam. Ze dirigeert blijkbaar ook in de Dominicuskerk. Wat een type! Wie haar van dichtbij wil zien moet even geduld hebben tot 1 minuut 14. En ik moet geduld hebben tot ze antwoordt... Ze heeft ook een site.

Balkan

2012-01-04T16:11:00.004+01:00

Leen mailt dat ze een vrouwenkoor heeft gevonden dat zangeressen nodig heeft. Een Balkan-koor, dat meerstemmige liederen uit de Balkan en Rusland zingt.

'De verschillende zangstijlen uit deze landen zorgen voor een rijk en gevarieerd repertoire. De koorklank is afwisselend scherp, lieflijk en krachtig; en vanwege de vrouwenstemmen vaak ook zwoel en exotisch.'

Natuurlijk zijn er altijd weer bedenkingen te bedenken. 'Een beetje griezelig vind ik het wel allemaal, zo’n echt koor. Met sjaaltjes', mailt Leen. Desondanks heb ik ons aangemeld.

Rutte lacht

2012-01-04T12:31:00.000+01:00

Voor even tussendoor: de website Ruttelachtomiets. 'Mark Rutte lacht graag. Ruttelachtomiets laat zien waar Rutte om lacht. Wordt onregelmatig ververst.'

Mama Afrika

2012-01-04T08:12:00.001+01:00

Ik had/heb een elpee van haar. Het zou me niet verbazen als ik haar heb zien optreden, maar dat weet ik niet meer zeker. We dansten op feesten vaak op het nummer 'Pata pata'. Nu hoor je haar zeggen dat ze niets met dat nummer had.

Zangeres Mirjam Makeba werd geboren in een Zuid-Afrikaanse township, brak door als jazz-zangeres en groeide onder de vleugels van Harry Belafonte uit tot een muzikale en politieke legende.

Miriam Makeba had enorme présence en nam publiekelijk nooit een blad voor de mond: 'Ik praat geen politiek, ik zeg de waarheid.' In 1963 sprak ze de Verenigde Naties toe en werd ze een boegbeeld van de anti-apartheidsstrijd. Het leverde haar de koosnaam Mama Afrika op.

Dertig jaar leefde ze een leven in ballingschap in de VS, Guinee en België. Ze trouwde vijf keer. Ze wist zich omringd door president John F Kennedy, filmacteur Marlon Brando en zangeres Ella Fitzgerald. Ze scoorde een internationale tophit met 'Pata Pata'. Dat juist dit apolitieke dansnummer zoveel succes had, deed haar licht verdriet maar ze klaagde er niet over: 'Het publiek kiest wat het wil'. In 1990 vroeg Nelson Mandela haar persoonlijk 'thuis te komen' en terug te keren naar Zuid-Afrika. Ze overleed in 2008 in Italië aan een hartstilstand. De NTR-documentaire viert haar stem, haar charisma en haar idealisme.

Of bekijk de flash versie.

Vrienden kwijt!

2012-01-03T21:30:00.000+01:00

Vandaag gebeurt er wat merkwaardigs. Ineens ben ik al mijn Facebook-vrienden kwijt. Op Tine na. Ik zit bij café restaurant Stork, buiten stormt het ongenadig, het IJ klotst over de kade, en ik denk: Even inchecken bij Stork. Mensen die niet Facebooken weten niet wat ik zeg, het is geheimtaal, je reinste abacadabra. Maar inchecken is iets wat je kunt doen bij Facebook. Je kunt het ook laten.

Hoe dan ook. Bij het inchecken wil ik een foto uploaden en aangeven dat ik in het gezelschap van mijn lieve Facebook-vrienden Meike, Debora, en Rianne ben, maar ineens zijn al mijn vrienden kwijt. Weg. Zoek. Wat heb ik misdaan? We moeten vergaderen, maar dat gaat niet goed, want ik ben al mijn Facebook-vrienden kwijt. het obsedeert. Waar ik ook op klik, ze zijn weg en ze blijven weg.

Terug op de redactie tover ik op mijn pc mijn Facebook-vrienden na enig gehannes weer tevoorschijn, maar op de iPhone lukt het niet. Vinnie weet het ook niet. Tot hij op het idee komt de Facebook-app helemaal te verwijderen en opnieuw te installeren. Mensen die niet Facebooken weten niet wat ik zeg, het is geheimtaal, je reinste abacadabra. En verdomd, dan heb ik mijn vrienden ineens allemaal weer terug.

Dat is een uur uit het leven van Lucie Theodora. Steve Jobs, zou Bobby spottend zeggen, als ik hem dit vertelde. Ik vertel het maar niet.

Beatrix

2012-01-03T20:06:00.002+01:00

Anderhalf miljoen mensen hebben gekeken naar Beatrix, Oranje onder Vuur met Willeke van Ammelrooy als Beatrix. Het drama over een vrouw die een onmogelijke balans moet zien te vinden tussen de rol van moeder, echtgenote en vorstin. Intrigerend toch dat Koningshuis. Die iconen die je je kunt dromen en waar je eigenlijk niets van weet. De interpretaties van film- en televisiemakers. Negen maanden geleden is er ook een roman verschenen, genaamd Ik Beatrix van de hand van Mariette Nollen, waar ik toen een hoofdstuk van las, en een soort preview, waarin Maxima en Willem Alexander heel naar deden over en tegen Beatrix. Ik vond het bijna heiligschennis, kon het niet aan. Nu heb ik er eigenlijk wel zin in.

Aan het IJ

2012-01-03T19:54:00.004+01:00

Met de collega's van de afdeling events gaan we naar Cafe Restaurant Stork, waar uiteindelijk het Winter Dinner gaat plaatsgrijpen. Stork ligt aan het IJ. Een beetje unheimische route er naar toe. En net als wij daar aankomen steekt een enorme storm op die in heel Noord Holland woedt. Bijna waaien we van de kaai af. Het wordt al behoorlijk spannend naar het Dinner toe. Er varen allemaal containerschepen voorbij. Die varen straks langs mijn huis, weet ik. Ik wijs naar de rode brug in de verre verte. Kijk daar woon ik, zeg ik.

Lekker modderen

2012-01-02T16:17:00.001+01:00

Van Toon Tellegen. Verschijnt zomaar op mijn iPad.

Brutaal en bidden

2012-01-01T18:05:00.001+01:00

Gisteren gekocht - bij Broese - en vandaag gelezen: Blond, brutaal en bidden van Mariska Orbán. In de hoop dat zij iets zinnigs weet te formuleren over waarom dat is dat ik met een zekere regelmaat naar de H. Mis ga. Terwijl ik toch mijzelf als een ongelovige beschouw. ('Ik kom hier enkel Heer voor de muziek'.) Ik zou willen dat een jong persoon met een gewoon taalgebruik kan overbrengen wat daar gebeurt. Waarom dan niet een jonge vrouw die hoofdredacteur is van het Katholiek Nieuwsblad. Wier ambitie het is om haar rooms-katholieke geloof uit te dragen en te verdedigen.

Orbán werd het afgelopen jaar bekend dankzij haar 'abortusrel'. Het moge duidelijk zijn: ze hangt een anti-abortus standpunt aan. In haar krantschreef ze een persoonlijke brief aan VVD-kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert over abortus en miskramen. Het leverde haar 350.000 boze tweets op, duizenden hatemails, honderden doodsverwensingen en tientallen doodsbedreigingen. Iedereen wilde haar interviewen: ze kwam bij EO-radio, bij Pauw & Witteman....

Dit boek gaat met name over deze rel: die heeft haar eerste jaar bepaald. Ach, en dan is het voor mij als vakgenoot echt leuk om te lezen, en herkenbaar hoe je je in conflictueuze situaties kunt opstellen, maar een antwoord op de vraag waarmee ik begon vind ik er niet. Ik vind haar heel traditioneel: huisje boompje beestje. Zo-heeft-God-het-bedoeld,-zo-is-het-het-beste-voor-de-mens, en dat is een boodschap die ik niet zo boeiend vind. Niet dat ik wat tégen gezinnen heb, echt niet, maar er zijn zoveel andere leefvormen. Als je ziet wat voor mensen er in de Amsterdamse kerken zitten, daar zijn gezinnen echt in de minderheid.

Happy New Year

2012-01-01T16:34:00.002+01:00

Het is een leuke Oud & Nieuw. Met de Top2000, met twee buurvrouwen, met roze champagne en broodjes shoarma. Verhalen zijn er niet vandaag. Happy New Year. En die gaat naadloos over in Happy Birthday.

Droomtijd

2011-12-31T18:14:00.001+01:00

De laatste dag van het jaar - en de laatste lege dag van mijn kerstvakantie - doe ik mijzelf nog één museumbezoek cadeau: het Museum voor hedendaagse Aboriginal kunst. Van de Utrechtse musea (ben ik niet zo wild op) vind ik dit AAMU uiteindelijk het meest interessante. Je komt er altijd weer in een andere dimensie terecht. In dreamtime.

Het meest gecharmeerd ben ik van de vaste collectie. Die vind ik echt schitterend. En dan wil ik meteen ook thuis aboriginal kunst aan de wand. Maar ik verdiep me ook graag in de tijdelijke tentoonstellingen om te zien wat ze proberen. Het thema van de huidige tentoonstelling luidt Be My Guest. Het museum heeft in het kader van haar tienjarig bestaan tien Nederlandse kunstkenners (conservatoren en kunstenaars) gevraagd twee werken uit te kiezen om er neer te hangen: een van de Aboriginal-kunstenaar en een ven een westerse kunstenaar. Het is niet erg overzichtelijk en duidelijk gedaan, je krijgt de indruk dat de educatief medewerker wegbezuinigd is, en dat ze dat niet hadden moeten doen, maar met enige moeite kom je er wel uit wie wie en wat is en waarom.

Dit werk heet 'Coast' en is de keus van de Nederlandse fotograaf Bob Negryn. Hij toont twee eigen foto’s van kale sombere bomen aan de Australische zuidoostkust. Hij plaatste ze tegenover zogeheten vrolijke houten kunstwerken die omgekeerde bomen voorstellen. Ik wet niet waarom, maar ik word er heel vrolijk van. Zowel van de kale landschapsfoto's als van de vrolijk beschilderde boomstammetjes.

(Eigenlijk wil ik met al mijn museumblogs alleen maar roepen: Mensen! Neem een Museumjaarkaart en ga regelmatig even naar het Museum. Gewoon om het hoofd te verzetten.)

Ruwe bolster

2011-12-31T12:07:00.001+01:00

Het project Agenda 2012 is ook weer rond. De Amerikaanse heksenagenda (Witches' Datebook 2012) is echt erg leuk, maar heeft niet voldoende ruimte voor werkafspraken. Daar moet ik een andere bestemming voor vinden. Is er een liefhebber? De Britse mindfulnnessagenda is het geworden. Er zit inmiddels een bloed serieus chique lederen covertje omheen. Ruwe-bolster-blanke-pit.

Het is verwarrend. Nu heb ik een iPhone en een iPad en een papieren agenda. In huiselijke kring ben ik degene die met alle trends meedoet en overal mee vooroploopt. Op het werk daarentegen krijg ik commentaar op mijn liefde voor papier. Ik trek me er niet smeer van aan. Het kan me niet schelen of ze tegen me zeggen: Heb jij nog een kránt, lees jij nog een papieren bóek, heb jij nog een tv-gids? Je bent de laatste die ik ken met een papieren agenda!

In Trouw lees ik dat ik in een trend pas. De papieren agenda is populairder dan ooit. Mensen geven er enorme bedragen aan uit. Vooral vrouwen. En de Moleskine is het populairst. Daar vind ik dan weer niets aan. Te saai. Jaren heb ik de Paper Blanks gehad. En nu dan een zelfgeknutselde.

Kerstvakantie

2011-12-31T00:42:00.003+01:00

Heb een nieuwe site met mandala's gevonden. Ze zijn wel heel veel werk, maar daarom als ze eindelijk af zijn des te bevredigender. Deze is wel bijna vier uur werk. Het grootste deel doe ik aan tafel bij Bobby's moeder. Bij gebrek aan eigen moeder ga ik maar aan háár keukentafel zitten kleuren. Zij doet de puzzel uit Trouw. Bobby doet klusjes. We eten groene-met-witte en vallen daarna moe maar voldaan in een hazenslaapje. Kerstvakantie is goed.

Mijn eigen Westertoren

2011-12-30T16:01:00.001+01:00

Nu de ets van de Westertoren de hele kerstvakantie maar bij die lijstenmaker ligt te liggen ga ik mijn eigen versie maar maken. Eigenlijk is die minstens zo leuk als de ets zelf! Hoe de plaatjes des levens naar je eigen hand te zetten... Dit had ook de kerstkaart kunnen zijn, maar die is de deur al uit.

Memoriam

2011-12-29T16:25:00.001+01:00

Zus3 en ik gaan naar Wilnis. Voor wie mij eerder niet volgde, daar is het hospitium waar Mutti haar laatste zes weken doorbracht. De maatschappelijk werkster heeft in haar takenpakket om desgewenst nazorg te verlenen aan de nabestaanden. Zus3 en ik weten eigenlijk niet goed wat we er zullen, maar we gaan toch. Het laatste moment van die zes intensieve weken Wilnis was dat de rouwauto wegreed naar Emmen en toen wij elk ons weegs naar elk ons eigen huis.

Het is goed om die plek nog een keer te zien en de kamer die wij omgetoverd hadden tot een replica van Mutti's woonkamer. Met de ets van de Westertoren, die nog steeds bij de lijstenmaker ligt, want de lijstenmaker heeft geloof ik Kerstvakantie. Ongevraagd! En zonder uitleg op zijn site en zijn deur. Maar dit terzijde.

We praten met de maatschappelijk werkster in het kapelletje van het hospitium over rouw en rouwverwerking en over hoe verschillend rouwprocessen zijn bij verschillende mensen. Over gesprekken en verschillen in gezinnen en families. Ik heb er inmiddels al behoorlijk wat over gelezen en gedacht en waargenomen, en het is heel fijn om er met een deskundige over te praten. Zij doet ook groepen rouwverwerking. Als ik mee wil doen? Ik weet het niet. Als daar nu mensen zitten die hun partner hebben verloren, zeg ik, of hun kind, wat doe ik daar dan? Ik ben alleen maar mijn 87-jarige moeder kwijt.

Ze raadt me aan de film 'Mam' van Adelheid Roosen te bekijken.

We praten wel twee uur. Daarvan praat ik wel anderhalf uur, mag ik geloof ik zeggen. Tot slot kijken we weer in de nu lege kamer. Net zo leeg als toen we hem gingen bekijken vóór we haar er naar toe verhuisden. We waren echt bijna alleen maar hee positief, zeggen we. Alleen één zuster was niet zo aardig en ik vertel van de 'rotzuster' die op een avond - toen ik bij Mutti zat die al in coma was - zei: 'U zit hier alleen maar voor uzelf'. Ze bedoelde het vast anders, zeg ik erbij, maar toch.

Mijn tekening van hun beeld in de tuin, die ook gebruikt is voor de Bedankkaart, vindt ze zegt ze mooier dan hun eigen foto van het beeld. Want zo mooi is dat beeld nu ook weer niet. Inderdaad. Misschien willen ze het wel gebruiken. Dat is goed, zeg ik, ik zou me vereerd voelen.

UItzending Gemist: Niemandsland en Mam

De Dood Leeft

2011-12-28T19:37:00.000+01:00

Niemand wil mee naar de tentoonstelling 'De Dood Leeft' in het Tropenmuseum. Ik ga eigenlijk elke kerstvakantie naar het Tropenmuseum, altijd een beetje met de dood in het hart, omdat het er dan altijd zo druk is met gezinnen. Dat valt nu bijzonder mee, want er is bijna niemand. Hoe onterecht.

Het is een práchtige tentoonstelling. De dood was een thema in mijn afgelopen jaar, en nu het leven zijn normale loop weer helemaal lijkt te hebben hervat, zoek ik manieren om er toch af en toe mee bezig te zijn.

De opening is al verpletterend: een reeks 'Life Before Death' zwartwitfoto's van Walter Schels die mensen net voor hun overlijden en vlak na het overlijden heeft gefotografeerd. Hij heeft de foto's gemaakt omdat hij bang was voor de dood en hij die angst wilde leren kennen. Bij alle portretten staat een kort verslag van een gesprekje met de mensen. Dee mensen liggen er - zowel vlak voor als na het overlijden - zo vredig bij, dat je je niet kan voorstellen waarom de dood schrik aanjaagt. De foto's zijn te zien via een link. naar The Guardian.

Er is in onze cultuur weinig plek voor dood en rouw. Het is een open deur, maar ik merk het nu aan den lijve, We doen allemaal na afloop maar alsof er niets gebeurd is.

Bij een filmpje over een afscheid van een oudere Afrikaanse vrouw lopen daar diverse vrouwen luid wenend om het bed met de opgebaarde overledene. De luidst wenende vrouwen hebben een man bij zich die hen vasthoudt en kalmeert. Twee mannen staan met licht afgrijzen (mijn interpretatie) naar deze taferelen te kijken. 'Valt het je ook op dat die vrouwen die zo hard huilen de vrouwen zijn met een man? De vrouwen zonder man hebben zich veel beter in de hand.' Wat zou hun ervaring met luid huilende vrouwen zijn, vraag je je af.

De afdeling met rouwkleren intrigeren me ook. Niet alleen bij het verscheiden maar ook maanden erna. Mooie ingetogen kleren. Uit alle culturen. Mijn eigen hardroze kerstvakantiefleece steekt er tamelijk stijlloos tegen af. De doden herinneren doen ze ook in alle culturen. Het Allerzielen zoals hier de katholieken vieren doen ze in een land als Mexico heel wat uitzinniger.

Aan het eind van de tentoonstelling is een een Wand of Memories, waar iedereen die dat wil een briefje kan ophangen. Er hangen al heel veel briefjes. Ik aarzel, maar schrijf dan toch: 'Lieve Mutti, ik mis u, Lucie'. Dat hangt nu daar.

'De Dood Leeft' in het Tropenmuseum

Joods Historisch

2011-12-27T22:12:00.001+01:00

We gaan naar het Joods Historisch Museum. Twee tentoonstellingen die ik wel wil zien: 'New York Reflections´ van Saul Leiter' met straatfotografie uit New York uit de jaren vijftig. En 'Mijn naam is Cohen'.

Reiter fotografeerde als een van de eerste 'kunst'fotografen in kleur. Veel van zijn foto's hebben iets abstracts, met een belijning die refereert aan schilderijen van zijn New Yorkse tijdgenoten als Rothko, Kline en Newman. Saul Leiter maakt vooral furore met zijn schilderachtigekleurenfoto's van van New York. Te midden van de drukte van de stad legde hij verstildemomenten vast. Alledaagse zaken -een rode paraplu in een sneeuwstorm, een voet die rust op eenbankje in de metro, of een persoon gezien door de condens op eenraam - kon hij transformeren tot urbanvisual poetry. Zijn foto's zijn vaak gelaagde, bijna abstractecomposities van reflecties en schaduwen, die doen denken aanschilderijen van abstract-expressionistische schilders als MarkRothko en Willem de Kooning, met wie Leiter zich sterk verwantvoelde.

Er wordt bij de tentoonstelling een film gedraaid met een interview met de oude Leiter, in zijn atelier. Hij praat traag. Het past wel erg bij zijn foto´s. Je moet wel tempo terugnemen wil je de foto´s laten binnenkomen.

De tweede tentoonstelling ´Mijn naam is Cohen´ is in die zin gemakkelijker. Recht toe recht aan en toch ook heel gelaagd en betekenisvol. De expositie is gemaakt door fotograaf Daniel Cohen en journalist Mischa Cohen. Centraal staat de vraag in hoeverre iemands identiteit en imago bepaald worden door iets toevalligs als een achternaam. Mooie grootse portretten. Allen geportretteerden kijken net een beetje weg. Ik wist niet dat Cohen een priester is. Dat volgens overlevering de Cohennen afstammen van Aaron, de broer van Mozes. Ik wist ook niet dat Job Cohen een zoon heeft.

De stille stem

2011-12-26T14:20:00.001+01:00

Dit boek ligt al weken klaar om gelezen te worden: 'De stille stem. Niet-weten als levenshouding' van Jan Oegema. Ik zag het liggen bij De Nieuwe Boekhandel in Bos & Lommer en kocht het bij Van Pampus. Ik noem maar altijd even de naam van de winkels erbij om iedereen eraan te herinneren dat je je boeken ook bij de boekwinkel kunt kopen. Ook online.

Raar, ik wilde het meteen hebben, omdat het thema me aanspreekt. Maar elke keer als ik begin raak ik verstrikt in de tegenstrijdigheid van het boek. Oegema heeft het over niet-weten als levensstijl, over de stilte zoeken, de intuïtie, beeldende kunst, muziek, het woordeloze, maar tegelijkertijd stort hij boekenkasten vol kennis over je uit, van denkers en dichters en religies die zich over stilte en intuïtie uitlaten.

Één gedicht van Emily Dickinson zegt meer dan zo'n heel boek.

Toch probeer ik het le lezen, stukje bij beetje, en word ik soms toch wel weer wel gegrepen, bijvoorbeeld door het hoofdstuk over de quakers, die een religie aanhangen zonder theologie, zonder rituelen, zonder beelden, die de stilte als centrum kiezen. Hun manier van vergaderen is ook intrigerend: men zwijgt, en spreekt pas als er iets uit het hart / de ziel omhoog komt. Er is geen discussie.

Maar als je mocht concluderen dat Oegema de quakers als voorbeeld heeft, dat dan weer niet, want die waren/zijn wars van beeldende kunst en humor.

Aan de ene kant denk ik dat Oegema en ik heel ver mee kunnen gaan met elkaar, en dat hij mijn bezwaar tegen zijn boek erkent en misschien zelfs wel deelt. Maar ik blijf ambivalent. Zal ik op deze stille Tweede Kerstdag stil zijn en het allemaal even niet weten, of zal ik lézen over stil zijn en het allemaal niet weten? Heb je een theoretische basis nodig voor stilte?

Cheek to cheek

2011-12-26T01:42:00.001+01:00

Jennifer

2011-12-25T23:57:00.001+01:00

De heksenagenda 2012 is eindelijk gearriveerd. De illustrator van de agenda (onder andere van de afbeelding van de heks met twee zwarte katten op de cover) is Amerikaans, California, ze heet Jennifer Hewitson en als je haar naam googelt zie je dat ze meer doet dan heksen tekenen, ze is illustrator van kinderboeken en allerlei kranten en tijdschriften. Deze zie ik zo wel als coverillustratie op BB.

Heerlijk Klonk

2011-12-25T09:25:00.000+01:00

Op Dia's Facebook-pagina heeft ze het over het Ere Zij God. Hoe je altijd weer moet janken als je dat hoort en al dan niet meezingt. Door het zoeken naar een link naar bladmuziek van 'Ik kniel aan Uwe Kribbe Neer' komt ik terecht een een pagina van ene Jan Wolters die allemaal gratis bladmuziek heeft geplaatst, waaronder heel veel kerstliederen. Waarvoor dank. Ik loop alle titels langs en denk Om welk kerstlied ga ik het hardst huilen? Ik denk dat det is: 'Heerlijk Klonk Het Lied Der Eng'len'.

Kerst in de katholieke kerk is het niets helemaal mij. Die hebben 'onze' muziek niet. Maar ik durf niet goed naar een protestantse kerk vanwege die jank. Woonde Marg mar hier. Dan konden we samen. Als ik naar dat voorspel luister dan voel ik weer dat enorme verwachtingsvolle dat je als kind had van de kerstdienst.

X-mas

2011-12-25T08:48:00.001+01:00

Nu is het Kerstochtend en kan men eindelijk rusten. Het Diner is gedaan. En ook de Afwas. Het is een prachtig Diner, al zeg ik het zelf. De afwas was immens, maar om 02 uur klaar.

We krijgen een salade vooraf met gerookte forel en garnaaltjes, dan aspergesoep met kreeft, dan een tussendoortje van Inge geheten spoom, waarbij ze citroenijs en champagne in de blender mixt. Je drinkt het uit champagneglazen. Dan beenham met zuurkool en pruimenmoes (van 24 pruimen). En de beenham is helemaal geslaagd.

De kernthermometer blijkt een wonderapparaat. Een schoolvoorbeeld van meten-is-weten. Ik ga de slagers van slagerij Poldervaart een sturen dat ze mijn nieuwe helden zijn. We eindigen met koffies met desertwijn uit Samos (mei 2011) en kersenlikeur uit Denemarken (augustus 2011). In Mutti's glaasjes. Dan krijgen Hani501 en ik aandrang om Enige Gezangen te gaan zingen, zoals Ik Kniel Aan Uwe Kribbe Neer, maar zodra wij gaan zingen is opeens de hele kamer leeg. Dat is geen aanmoediging, zeg maar. Het spel Halli Galli vinden ze leuker. M'n eerste Kerst ohne Mutti. Weemoedig nu. Ik brand maar een kaarsje voor haar in de kapel.

Door die 24 pruimen hoor ik nu steeds het liedje '24 rozen' van Toon Hermans in mijn hoofd. Maar dan met de tekst '24 pruimen'. Klinkt een beetje dirty.

Die tijd komt nooit weerom

2011-12-24T16:13:00.001+01:00

Beenham

2011-12-23T22:59:00.001+01:00

Nergens op iPad staan de instructies voor de beenham, zoals de slagers die gaven. Allemaal hebben ze het over hammen van 500 gram. Maar ik heb 1400 gram! Een half uur aanbraden op 220 graden en dan garen op 90 graden. 10 minuten voor elke honderd gram. Dus dat is 140 minuten. Dat kom al gauw overeen met die 'hele dag' waar de slagers het over hadden. Het wordt behoorlijk spannend morgen!

Bobby is na mijn sms-je van de week naar Betsies Kookwinkel gesneld en heeft inderdaad een 'kernthermomenter' aangeschaft.

Roze bril

2011-12-23T20:55:00.001+01:00

Het is zo ver, het is zo ver. Ik heb een iPad. De iPad2. Een zwarte met een roze cover. En nu ik hem eindelijk heb hoor ik verschillende mensen om me heen zeggen dat ze hem nauwelijks tot niet gebruiken. Te zwáár, liever toch een boek, een krant. De telefoon. Wat een verschrikkelijke boodschap, want het ding kost wel 500 euro!

De tablet wordt het meest gekochte/gegeven kerstcadeau van deze vakantie. Straks hebben een miljoen Nederlanders een tablet en ze verwachten dat dat er volgens jaar twéé miljoen zullen zijn.

Al uren ben ik (gratis) apps aan het downloaden. Het verschil tussen iPhone apps en iPad-aaps aan het ontdekken. Wat een rare bezigheid. Kranten te bekijken. Spelletjes te doen. En inderdaad, de iPhone ligt veel lekkerder in de hand.

Out Of Office-Poezie

2011-12-23T13:04:00.002+01:00

Dat vind ik nou mooi nieuws voor de dag voor de kerstvakantie! 'Stichting Lezen lanceert een campagne omGedichtendag 2012 te promoten: out of office poetry.' Vijf Nederlandstalige dichters(Joke van Leeuwen, Stijn Vranken, Lies Van Gasse, EsterNaomi Perquin en Joe Roxy) schrijven elk een uniek gedicht als outof office reply. Wie de gedichtenwil gebruiken, kan ze downloaden op www.gedichtendag.com/outofoffice.

Mijn stoel is leeg, de deur is dicht
en ik ben even uit het zicht
maar als er dingen zijn die dringen
stuur deze blijver een bericht:
[mailadres collega]

Joke van Leeuwen

Ravages

2011-12-22T18:42:00.001+01:00

Wat prachtig zijn ze, en wat een schatjes, en wat heb ik wat met ze te stellen! Mijn twee kater(tje)s zijn twee raggende mannen. Wat ze allemaal uitvreten. Het basisgevoel is: ze willen eten en raggen. Dat resulteert in voortdurende ravages. Eigenlijk helemaal niet fijn thuiskomen na een drukke werkdag. Zaterdag hadden ze een potje met Indische uitjes uit een keukenkastje getrokken en door de hele keuken uitgestrooid. Ze zitten in/aan de broodtrommel en eten brood. Knekkebreud. Rijstzoutjes.

Ze (of één) piesen niet alleen op m'n dekbed, maar ook op een kussentje in het gezellige mandje in de studeerkamer. Als ik nu thuiskom moet ik eerst overal snuiven of er en waar dan er nieuwe geuren zijn die ik niet wil. Ze draaien twee a drie keer per dag per kat een vette drol. Die geur draagt door het hele huis.

Ik geef ze minder eten dan ze de eerste week kregen, net zoveel als op de verpakking aangegeven staat voor een kat van 4 kilo, en niet meer, en daardoor willen altijd méér. Ze komen niet op schoot en liggen steeds op de keukenstoel. En toch ben ik heel heel blij met ze.