Omarm me

Volgende week komen er bij het woensdagavondkoor hopelijk wat nieuwe mensen proefzingen en luisteren en kijken. Want er zijn deze zomer teveel koorleden afgehaakt. We zijn nu nog met zo dertien-veertien-vijftien. Op het programma voor komende woensdag staan wat oude nummers, nummers, van voor mijn tijd, die ik nog nooit gezongen heb, zoals dit 'Omarm me' van BLØF. Ken ik niet. Er is nu geen sterke altzanger meer. Wij nieuwe alten staan met de mond vol tanden.

Het arrangement dat wij gaan zingen is van onze eigen dirigent Olav. De mensen op deze video zingen wat anders. Hieronder het oorspronkelijke lied.

 

Zoals het komt

Drie afleveringen heb ik nu gezien van 'Zoals het komt' van Nicolaas Veul in de VPRO-reeks '100 Dagen'. Er is vooraf veel publiciteit omheen geweest, dus ik ben heel benieuwd. Zijn eerdere series over 100 dagen in de jeugdzorg, de ggz, voor de klas, in de wijk, heb ik allemaal niet gezien. Zijn stijl ken ik nog niet.

Nu loopt hij stage in een tehuis voor zwaar verstandelijk gehandicapte mensen. Volwassen lijven, kinderlijke geest. Het is heel indrukwekkend. Ik ben vooral ontregeld over hoe onzeker hij is, hij weet niet wat hij kan verwachten, wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Die ogen! Hij weet zich geen raad. Het gaat over de verzorgers, vaak stoere mannen. Over de ouders, die al heel veel meegemaakt hebben voor ze hun kind uiteindelijk maar naar deze instelling gebracht hebben. De dominee die reflecteert op de taak en de rol van de verzorgenden. 'Je moet niet denken dat het beter gaat worden met deze mensen. Je moet ze helpen zo goed mogelijk de dagen door te komen, accepteren dat het is zoals het is.' Zoals het komt. Pff.

Yayoi Kusama

Laatst tijdens een wandeling vertelde ik aan de Limburgse vriendin over de Japanse kunstenares Yayoi Kusama, hoe bijzonder haar werk is en dat ik het jaren geleden gezien heb in Museum Voorlinden. 

En een dag later ontdekte ik dat er een grote overzichtstentoonstelling zou komen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. We bestelden meteen kaarten. Bij zo'n ticket koop je een tijdslot  waarbinnen je naar binnen mag. Dat betekent dat het erg druk is.  Vanochtend blijkt de Limburgse vriendin ziek en ga ik vanwege dat betaalde tijdslot maar alleen. 

Het is heel bijzondere kunst van iemand met een wondere binnenwereld. Ze is onlangs overleden, is 97 jaar geworden. Ze heeft decennialang in New York gewerkt en geleefd maar ze keerde uiteindelijk terug naar Japan, omdat de druk haar te groot werd, en ze ging permanent en vrijwillig in een psychiatrische inrichting wonen. De laatste jaren stond ook haar uiterlijke verschijning in het geheugen gegrift: een klein oud Japans vrouwtje met een knalrood-oranje pruik. 

Aan deze grote overzichtstentoonstelling heeft ze zelf nog intensief meegewerkt. Dat stuk met die enorm geel zwarte pompoenen en slangachtige objecten zijn zeer bekend, een handelsmerk, en raar onvergetelijk indrukwekkend, maar ook overbekend. In die zin vind ik haar vroege werk heel interessant want dat had ik nog nooit gezien.

Trudy's Tuin

Als Tuinvriendinnen zorgen we tijdens vakanties voor elkaars tuin. Fascinerend de tuinen en de verschillende aanpak. In wezen klooien de meeste mensen maar wat aan, eigenlijk, je hebt de diepe wens te tuinieren maar geen kennis, je komt in een tuin terecht en probeert er wat van te maken. Nu is Trudy drie weken op vakantie. Ze heeft sinds dit jaar een kas, en of we de planten in de kas willen water geven. Als verrassing maak ik ook even een collage van haar tuin. Inzoomen op details is de devies.

Vandaag krijg ik op Facebook een link naar een uitgave De Tuin als Spiegel. Het lijkt me een leuk cadeautje voor de Tuinvriendinnen, maar ik wil eerst weten wie het gemaakt heeft. Het ‘boek’ blijkt niet op papier maar digitaal. Na enig speurwerk kom ik uit bij een zekere tuinspecialist 't Stekje die in Japanse esdoorns en Japanse tuinen gespecialiseerd is. 'Als hovenier kom ik bij ontzettend veel verschillende mensen en tuinen. En hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik merk dat een tuin veel meer kan zijn dan alleen een mooie buitenruimte. Een tuin kan een plek zijn waar je tot rust komt, waar je even weg bent van de drukte en waar je je écht thuis voelt. Daarom heb ik Je tuin als spiegel gemaakt: een digitale inspiratiegids voor mensen die anders naar hun tuin willen kijken. Niet alleen vanuit wat mooi is, maar vooral vanuit de vraag: Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je eigen tuin?' Ik gok op Japanse esdoorns.

Come together

We hebben een nieuwe dirigente bij de zanggroep in Bilthoven. De vorige dirigente wilde ons niet meer en heeft ons zeg maar gedelete. Deze nieuwe is best bekend. Diverse mensen om mij heen hebben ooit met haar gezongen, zoals bij de Meezing Concerten in de Geertekerk. Ze heeft een totaal andere aanpak  dan de vorige. Zo houdt ze niet van bladmuziek en wil ze ons gehoor en geheugen trainen. En ons vrij laten zingen. We gaan zingen uit een Duits liedboekje Come Together Songs maar dat heeft ze nog niet bij zich, want de post heeft het nog niet bezorgd. Dus starten we een eenmalige workshop met wereldliederen. We vinden het vooralsnog uitdagend en leuk.

Dat is weer heel anders dan het woensdagavond koor waar we nu een stukje 'Bohemian Rapsody' instuderen en 'Have a Nice Day'. Hoe meer dirigenten ik meemaak hoe leuker ik de verschillende karakters en aanpakken vind.

De muziek uit het boekje is hier te beluisteren. 
https://music.apple.com/nl/album/come-together-songs-i-2/518252421

Google

Sinds een paar maanden heb ik problemen met Google. Ik heb een Gmail-account en ik blog via Blogger, dat van Google is. Deze (gratis) diensten gebruik ik al 20 jaar of daaromtrent. De laatste maanden krijg ik voortdurend meldingen dat mijn opslag vol is. Die kan ik leegmaken of ik moet betalen. Ik wist niet dat ik opslag in Google Drive had, maar wel, en nadat ik die geleegd had bleef het probleem bestaan. Meldingen met 'Opslag Vol'. Ik kon geen foto's meer uploaden op mijn blog en mijn Gmail werkt niet meer.  Niet dat ik veel met Gmail doe, maar er hangen wat e-mailadressen aan mijn Gmail-account zoals van de moestuinbakken in de straat.

Héél vervelend, vooral dat ik geen foto's kan uploaden in mijn blog, want het plaatje is minstens de helft van het plezier. Een tijdje heb ik betaald, maar toen dacht ik: Dat is vast te omzeilen. Daar weten handige jongmensen van. Dus het abonnement weer opgezegd. En na een paar werken wéér problemen met uploaden.

Vandaag maar mijn jaarlijkse Student-aan-Huis geboekt. Een aardige jongen uit IJsselstein ditmaal. Volgens hem zit er niets anders op dan te betalen. En waarom Google dan niet vriendelijk meldt: Sorry we kunnen dit soort diensten niet meer gratis leveren, en een beetje agressief tegen je blaast: Opslag Vol? Hij weet het ook niet. Hij raadt me aan te  betalen.

Zussen

Gekeken naar nieuwe seizoen van de serie 'Zussen' van Omroep Max. Het is een  beetje een   ongeloofwaardig maar toch wel meeslepend verhaal. Waarschijnlijk door de goeie acteurs. Kernwoorden: Families. Platteland. Oude liefdesgeschiedenissen. Drama. Goede actrices. Kan me niet herinneren of ik over het eerste seizoen heb geblogd, vast wel, maar dat moet je wel gezien hebben voor je deze kijkt.

Ze zussen hebben elkaar in het eerste seizoen leren kennen bij de notaris door wie ze uitgenodigd zijn nadat boer Johan is overleden. Verdronken in de gierput. Hij woonde daar met zijn moeder en dochter, die daar actief meewerken op de boerderij. Blijkbaar had hij meer dochters en aan hen laat hij de boerderij ook na. Die dochters wisten niet van elkaar. 

In het nieuwe seizoen worden alle verhaallijnen uitgewerkt, ze worden ook steeds bizarrer. Er komt elf's nóg een zus bij. Maar ik heb gretig alles gekeken.

Teruglevering

Binnenkort houdt de salderingsregeling van de zonnepanelen op. Je krijgt dan bijna niets meer voor teruglevering van je zelf opgewekte elektriciteit aan het stroomnet. Vereniging Eigen Huis heeft er een special aan gewijd. Wat te doen? Alles voor en tegens op een rijtje gezet. Bobby leest alles gedegen door. Wij hebben een tamelijk lage energierekening, want een goed geïsoleerd huis en zonnepanelen. En die panelen zijn al lang terugverdiend en afbetaald. 'Wat scheelt het', vraag ik, 'per jaar 200 euro? Daar kan zo'n dure speciale thuisbatterij nooit tegenop. Wat kun je doen? Zet de wasmachine en vaatwasser overdag aan. Laad je elektrische fiets of auto op tijdens de piekuren van de zon.'

Laat dat nou precies het advies zijn van de special.

Bindsla

Het is nog niet helemaal over met de oogst. De druiven zijn inmiddels tot druivensap gekookt, de kilo's appeltjes voor de helft verwerkt tot appelmoes. En nu heb ik nog spinazie en sla. De sla is 'bindsla'. Ik maak wel vaak gebruik van minikropjes sla romaine, ander woord voor 'bindsla', dus ik dacht een week of wat geleden: laat ik die eens poten. Ze zouden verticaal in de hoogte moeten groeien. Nou dat doen die van mij dus niet. Ik ken ze rood-wit, maar deze bleven heel lang groen. Op het laatst is er een rode tekening in gekomen. Nu lijkt het wel rode kool. 

Katholiek

Er gaan steeds meer katholieke kerken in en rond Utrecht  dicht. Toen we hier tien jaar geleden kwamen wonen hadden we nog de Jacobuskerk hier op het Prins Bernhardplein, waar ik regelmatig op zondagochtenden naar toe ging. Ik vond het daar lief en mooi. Het sluiten van die was een groot drama voor de mensen. Nu zit er een grote evangelische kerkgemeenschap in. Daar heb ik niets mee.

Toen ik nog in Amsterdam woonde had je meer keuze: de prachtige Nicolaas Basiliek bij het Centraal Station, de Papegaai in de Kalverstraat en de Krijtberg aan het Singel. Prachtige kerken, allemaal met mooie muziek. Ik ben niet gelovig maar vind/vond het fijn een katholieke kerkdienst bij te wonen, zolang er maar geen conservatieve preken gehouden worden Liefst met een koor. Maar met de afkalving van de leden en de kerken stoppen ook de koren. 

Nou ja, onze gang naar de zondagmorgen-missen zijn hierdoor al jaren geleden gestopt. Het zijn ook vaak geen missen meer, maar door de leden zelf geleide diensten-van woord-en-gebed ofzo. Bobby wil wel naar de PKN-kerk, maar dat wil ik niet. Daar krijg ik de kriebels. 

Samen gaan we nog wel eens naar de vrijzinnige Woudkapel in Bilthoven, waar ik ook koorzing, daar doen ze ook maandelijkse diensten rond mystici en wijsheidsliteratuur. Dat vind ik soms wel OK, maar nu was daar een voorganger die in het dagelijks leven executive coach is. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar hij lijkt me een coach voor het hoge echalon. Dat spreekt me ook niet aan. Van die mensen die onfatsoenlijk veel verdienen met hun eigen financieel gedreven leiding.  

Ik loop het rijtje langs. In de Augustinuskerk aan de Oudegracht die ik ook wel sympathiek vind is wel een mis, maar geen koor, zodat we uiteindelijk naar de Dominicuskerk in de wijk Oog en Al gaan, waar vandaag een bekende theoloog Theo Botman voorgaat en ook een koortje zing. Dat is maar een kwartiertje fietsen. Borgman ziet er uit als Catweezle. 

Hij is wel een goede spreker, en het koortje is ook lief (hoewel helaas begeleid door een piano), maar dit is ook niet wat ik zoek. Weer een te kleine gemeenschap met nog enkele tientallen oude mensen. Deze markante voorganger is een bevrijdingstheoloog, en staat ook helemaal aan de goede kant, maar ik denk: al die oude mensen komen toch niet voor bevrijdingstheogie, maar voor een beetje zielzorg. 

Nee, dit was het ook niet. De boswandeling past mij beter als congemplatievorm.

Zondag Panbos

De weg naar de parkeerplaats bij het Panbos (bij Bosch en Duin) is opgebroken, dus moeten we een andere ingang, waar de blauwe wandeling begint. Ik ben toch zo dankbaar voor paaltjes routes, zeg ik, dan hoef je je niet druk te maken of je goed loopt. Dat vindt Bobby een mooie voor in een dankbaarheids-schriftje. 

Wandelen als staat van genade

Met de Bayerische Freundin en de hondjes Mochi en Loki gaan we wandelen langs de Lek. Het is daar hoewel vlak onder Utrecht zo wonderbaarlijk weids en stil. Elke keer dat ik daar ben ben ik weer blij dat ik dat plekje gevonden heb.

Vaak denk ik: wat kun je nou schrijven over de ervaring van het wandelen. Over wat dat geeft. Ik probeer het over te brengen in mijn fotocollages. 

Vandaag staat er een groot verhaal 'Wandelen als staat van genade' van journalist Frénk van der Linden in de weekendbijlage van Trouw die met zijn geliefde Mylou en een vriendenstel Leoni en Jeroen een wandeltocht langs Hadrians Wall maakt. Noord Engeland. Northumberland. Ik ken het daar een beetje: Bobby en ik waren ooit daar. Deze vier mensen lopen acht dagen, 20 km per dag. Verder een luxe georganiseerde reis. Frénk is hopelijk helemaal hersteld van zijn lymfeklierkanker. Voor hem is de grote vraag: kan mijn  lichaam dit? Ooit reisde hij lange afstanden per auto, toen werd het fietsen met de ogen op het asfalt, en nu lopen. Kun je de verstilling naar binnen onder woorden brengen?

Ik vind hem in zijn schrijven wat pompeus. De natuurervaringen met grimmige winden en slagregens, natte voeten, blaren, struikelen. De geschiedenis van Hadrian's Wall. De Romeinen. De Schotten. 

Waar zou het ook over kunnen gaan? Zijn herinneringen aan zijn ziekte. Het scheren langs de dood. De liefde van je omgeving. De vogels. De bomen. De luchten. De vrienden met wie je op stap bent. Waar zíj mee bezig zijn. De huizen waar je mag slapen en verkwikken.

https://www.trouw.nl/tijdgeest/frenk-van-der-linden-liep-na-zijn-ziekte-dwars-door-engeland-met-een-helend-effect-dat-ontroert~b51f5d93/

De Buurt Taxi

De Buurt Taxi bestaat 10 jaar en dus is er een feestje. Met speeches van de directeuren, de wethouder, de eigenaar van Steck waar wij huren en medewerkers van de ASR die de bediening doen. Wat een kluit mensen. Ik heb in de loop der jaren drie trouwe medewerkers aangebracht. Inmiddels heb ik zelf al een half jaar niet gereden, onder meer omdat ik niet mag tillen en je naast het aurorijden, wat wèl gaat, ook het gesjouw in en uit de auto met rollators en boodschappentassen hebt. Ik hoop dat we daar wat op vinden. 

Oogst

Vorige week heeft Bobby verrukkelijke druivensap gemaakt van de druiven uit de achtertuin thuis. Een emmer vol druiven kwam er van af. Bijna drie liter hadden we. 

De laatste weken ben ik maar weinig op de tuin geweest, maar nu wil toch even de laatste druiven scoren. Er zijn echter maar heel weinig druiven. Een bodem van de emmer. Heeft iemand ze gepikt? Zijn het de duiven? 

Het is nu heel nat op de tuin. Wat een verschil met van de zomer.

De Hardenbergerbrug

Vorige week donderdag hadden we geboeid naar Lubachs Diep Duik Donderdag gekeken over de slechte staat van de snelweg-bruggen in Nederland. En toen ging ook nog de brug bij Nijkerk en de A28 dicht. 

Deze brug rijden wij best vaak, als we naar Heerde gaan. En dat doen we de laatste tijd regelmatig, want Schoonzusje heeft een hernia. Zo eens per week gaan we op bezoek en een potje voor hen koken. Normaal is het een uur rijden naar Heerde, maar over Apeldoorn is het anderhalf uur. Plus de files die erbij komen. 

Gistermiddag gebeurde het dat de A28 dicht ging dus ik zat 's avonds bij Lubach echt te wachten of hij er al wat mee deed, maar dat was te snel. 

Kunst

Het is lekker om weer stukken te schrijven voor Museumkijker. Vandaag is het stuk over Lou Loeber gepubliceerd wier tentoonstelling ik vorige week zag in Schiedam. Misschien vind je het leuk om te lezen. 

https://www.museumkijker.nl/lou-loeber-kunstenaar-en-idealist/

Andere tijden

Twee afleveringen gezien van de serie 'Door Vrouwenogen' van het programma 'Andere tijden'. Beelden van de vrouwenbeweging in de jaren zeventig en vele bekende en minder bekende vrouwen die nu rond de zeventig zijn blikken terug. Ik was in de jaren zeventig dertien tot drieëntwintig. Heb er vooral in mijn Groningse jaren van alles van meegemaakt. 

Ik kijk er nu met gemengde gevoelens naar. De wereld was toen zo dat de meeste vrouwen huisvrouw en moeder waren en in een regime zaten waarbij vaders de baas in huis was, het geld verdiende, en haar toestemming moest geven, en vaak dat niet deed. De dochters van die moeders hadden veel moeite met de rol van zowel de vader als die van de moeder. Ik wou dat nóóit! Wij zongen liedjes als 'Olioliola, nooit mijn moeder achterna'... Achteraf vind ik dat wel hard. Zij was product van haar tijd.

De meeste vrouwenbeweging vond natuurlijk plaats in Amsterdam. Daar komen dan ook de meeste beelden vandaan. Maar de vrouwenbeweging was overal. De moedermavo. Zelfverdedigingscursussen. Fort-groepen. Muziekgroepen. Boeken. Demonstraties. Festivals. 

Diverse vrouwen die nu geïnterviewd worden heb ik indertijd ontmoet. Toen waren ze vaak kraker, nu zij het dames op leeftijd in nette appartementen. Wat zou er in die vijftig jaar gebeurd zijn? Ik schreef in die tijd interviews voor Opzij, Katijf, Homologie en later in Surplus en de XL. Ik hoorde er nooit echt bij. Dat actiewezen trok mij niet. Ongenuanceerd vond ik dat. Ik was wel sympathisant maar hield mij grotendeels afzijdig. 

Het meest raakt me nu een vrouw, nu ver in de zeventig, die zich indertijd in losvocht uit het traditionele gezin in een Rotterdamse volkswijk en uiteindelijk glas-in-lood-bedrijf is begonnen. Heel vrolijk en trots. Zij staat op het plaatje van dit blog.

https://anderetijden.nl/dossier/111/Door-Vrouwenogen

Rösti-rondjes

Wat eten we vandaag? In de vriezer ligt al een hele tijd een halve zak rösti-rondjes. Bij dit recept doen ze die in de traybake. Eerst een kwartier de rösti-rondjes en dan een half uur de kip, bloemkool en ui, vermengd met baharat-kruiden. Het is weer een feestje.

https://www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1201519/traybake-met-kip-rostirondjes-en-bloemkool

Boomgaard

Dit is de boomgaard van Landgoed Oostbroek. Ik zag het meteen: dit is er een om te tekenen. Niet op de Zen-Zien wijze, maar vanaf de foto.

Peren

Vandaag is Oogstfeest op de volkstuin, met een Dixieland-bandje van oude mannen, maar ik heb niet zo'n zin in pogingen tot gesprekjes met vreemde mensen. Wie-bent-u? Welke-is-uw-tuin? Hoe-is-uw-oogst? Er is een Botanische linoleum-schilder-workshop, zie ik nu, wat ik misschien wel leuk zou vinden, maar daar had ik me voor moeten opgeven. 

Een van de Tuinvriendinnen doet iets met een sap-pers. Ik vermoed dat de medetuiniers hun appelen kunnen brengen en dat zij er dan sap van maakt. Eerst maar eens een tekening van gisteren inkleuren.

Herstellen

Het ging allemaal heel goed met me, maar nu is er een breuk vastgesteld. Het blijkt veel voor te komen in mijn situatie, maar dat hadden ze er niet bij verteld, om me niet ongerust te maken. Liever had ik het wèl geweten. Heb ik iets fout gedaan? Daar is weinig over te zeggen.

Voor ik dit wist was ik al bij de fysiotherapie om te kijken of ik misschien wat meer zou mogen tillen, wat ik graag wil, en hoeveel dan en hoe dan, maar door de breuk zijn de oude leefregels geloof ik niet meer geldig en eenduidig. De ene hulpverlener zegt wat anders dan de andere en men is het ook niet eens. Beetje vervelend. Ik weet best weinig over spieren, dus het is fijn  dat de fysio posters van spieren heeft hangen. Die verticale buikspieren moet ik ontzien, daar zit geloof ik de breuk in, en ik moet oefenen de horizontale buikspieren te gebruiken. Dus op je zij uit bed. Altijd door de knieën met tillen. Oefeningen om de horizontale spieren te trainen.

Tekenen

Drie van ons maandelijkse ZenZienTeken-clubje zijn een weekje naar Frankrijk waar ze tekenen, helaas kon ik niet mee, en nu zijn Aukje en ik met ons tweeën. We zijn weer op Landgoed Oostbroek, wat een fijne plek met de grote kloostertuin. 

Anne Marie opent de tekensessies altijd met een citaat over kijken en zien, maar die is er nu niet. Vandaag doen we het een keertje zonder. Zoals: 'Alles wat ik niet heb getekend heb ik niet werkelijk gezien', van de Zen-Zien-grondlegger Frederick Franck.

Aukje doet een zonnebloem, zie links, en ik een rijtje perenbomen. Leibomen. In een hoekje van de tuin. Ik vind zulke volle tuinen prachtig, maar voor tekenen best moeilijk, ik kan niet kiezen, ben vandaag niet geconcentreerd. Ik moet gewoon één plant, één bloem, één stuks fruit. 

https://boeddhistischdagblad.nl/auteurs/8078-drie-generaties-zenzientekenen/

Naar Abcoude

Er is onstuimig weer met wind en regen voorspeld, maar we gaan toch. Wandelen met Diana langs het Gein bij Abcoude. Station Abcoude ligt ongeveer tussen ons in. Na deze hete zomer is het wel fijn om eens in echt nat herfstweer te lopen. Onstuimig noemde de weerman het.

De schilder Piet Mondriaan heeft dit landschap in de periode 1905-1907 veel geschilderd. Tijd voor een rondje googelen. Hij ging er vanuit Amsterdam op de fiets of met de stoomtrein naar toe. Hij is geboren in Amersfoort, in een onderwijzers gezin. De jonge Piet had diverse broertjes en één zusje. Dat meisje, Christien, moest wegens voortdurende ziekte van moeder Mondriaan, vanaf haar achtste het huishouden bestieren. Vader Mondriaan had naast zijn baan vele andere bezigheden buitenshuis.

En zo lopen we 12 km door het natte Utrechtse lege land. Helaas is (de horeca van) Fort Nigtevecht alleen op zaterdag en zondag open. Even onthouden.

Traybake venkel paksoi

Ik kijk weer eens bij de koolhydraatarme recepten, want die zijn vaak erg origineel. Veel groenten en smaak, en vet/eiwit. Ik vind het heerlijk maar mis dan toch het aardappeltje of de rijst. 

Dit is een recept met venkel, paksoi en champignons in een traybake en daar overheen een (zelfgemaakte) pindasaus-dressing. Als je het koolhydraatarm arm bereidt doe je er bloemkoolrijst naast, maar ik doe toch een schep gewone zilvervliesrijst. 

Je zou er ook nog kip bij kunnen doen, maar zo is het ook goed.

https://www.koolhydraatarmrecept.nl/traybake-venkel-paksoi-met-pindadressing/

Jim van Os

Zondag was de allerlaatste Zomergasten en toen zaten we in oost Groningen, dus de Zomergasten kijken we maandagavond terug. Dan heb ik de recensies al gelezen. Het fenomeen televisie-psychiater. Deze is ook nog hoogleraar. Zo'n gesprek gaat over belangrijke zaken van de ziel, over mensen met problemen in hun psychische ruimte, en over de falende politiek en te weinig ggz-zorg voor deze mensen. 'Interessante uitzending, maar ik zou hem niet graag als psychiater hebben', schrijft Nichtje. 'Nee, hij is wel erudiet, maar niet zo aardig. Je wil toch ook dat je psychiater áárdig is,' reageer ik.

'Have a nice day'

Morgen gaat ons koor in Witte Vrouwen weer beginnen. Wat zouden we dit najaar gaan gaan zingen? Ik heb er het afgelopen half jaar maar weinig aan meegedaan. De dirigent stuurt een titel: 'Have a Nice Day' van de Oostenrijkse componist Lorenz Maierhofer. Gelukkig  staat er op YouTube ook een filmpje met de nadruk op de alt.

De Eemsdelta

We gaan naar de Eemsdelta. Zus&Zwager4 logeren in een huisje in Leermens. Dat is ruim twee half uur rijden van Utrecht. Het ligt boven Loppersum en Appingedam. Onderweg regent het als een gek in Leermens is het ineens droog. Er staan twee gewone (niet elektrische) fietsen in de schuur. We gaan dus toch maar fietsen en ik dus op een gewone fiets. We gaan een paar omliggende dorpen doen met in elk dorp een middeleeuws kerkje. Er is hier om de paar kilometer een dorp. En allemaal een mooi middeleeuws kerkje: Eenum, Zeerijp, Krewerd en Leermens. Veel verleden ligt hier. 

Ook veel hedendaagse kwesties, zoals het herstel van de schade door de aardbevingen ten gevolge van de gaswinning. Zo verrijzen hier en daar wijkjes containerwoningen, niet voor asielzoekers, maar voor Groningers wier woningen eindelijk worden opgeknapt.

In Appingedam is een muziekfestivalletje aan de gang. Veel oudere dames in hippie-outfit. 

Deborah Levy

Gelezen: Terug naar huis door Deborah Levy. Ik had het boek gereserveerd bij de bibliotheek maar kan me niet meer herinneren waarom. De omslagfoto spreekt me helemaal niet aan, ik heb nog nooit van de schrijfster gehoord. Brits, van Zuid-Afrikaanse komaf. Maar even googelen levert op dat er vorige week een heel positieve recensie van een nieuw boek van haar in Trouw stond: Mijn jaar in Parijs met Gertrud Stein. Deborah Levy is van 1959, deze roman is van 2011. Zeer gelauwerd schrijfster, meerdere malen genomineerd voor de Booker Prize.

Het is een literair werk met veel suspense. Een middelbaar echtpaar brengt de zomer door in een villa in Zuid Frankrijk. Hij (Joe) is een beroemd Engelse dichter, zij (Isabel) is oorlogscorrespondente voor de tv, ze hebben een puberdochter Nathalie. Ze hebben een bevriend echtpaar meegenomen op vakantie. Er zwem een naakte roodharige jonge vrouw Kim in het zwembad  die een verkeerde boeking heeft gemaakt en Isabel nodigt haar uit om te blijven. Het meisje dweept heel erg met Joe en wil haar gedichten aan hem laten lezen.

Het is een heel gelaagd ingehouden boek. Joe is van Pools Joodse komaf en is als kind in de oorlog uit Polen gevlucht en in Engeland terecht gekomen. Zijn hele familielid vermoord. Hij zit thuis altijd op zijn werkkamer en heeft af en toe vriendinnen over de vloer. Isabel werkt altijd in oorlogsgebieden in de hele wereld en is bijna nooit thuis. Nathalie groeit op in een grote leegte. Nou ja, het loopt heel dramatisch af.

Lou Loeber

Dagje Schiedam, naar het Stedelijk Museum aldaar, waar wen tentoonstelling hangt van Lou (Louise) Loeber, een abstract schilder. Ik ken haar naam geloof ik wel, maar heb er verder geen beeld bij. Natuurlijk ken ik het werk van Piet Mondriaan, Theo van Doesburg, Piet Mondriaan en Bart van der Leck, en zie Stijl, maar echt veel affiniteit voel ik niet met de abstracte kunst. Misschien via de ingang van een vrouwelijke kunstenaar, die abstract maar wel herkenbaar werkte en uitgesproken socialist was. Het is heel sprankelend en kleurrijk werk. Haar doel, zinkers je bij de tentoonstelling,  was de wereld beter te maken. Met schilderijen die innerlijke rust gaven en die betaalbaar waren, zodat ook 'gewone' mensen het in huis huis konden ophangen.

 

Louise Louber leefde van 1894 tot 1983, vooral in Blaricum. Haar vader was een rijk fabrikant, die de beroemde enorme villa Zonnehoef in Blaricum bouwen, waar Lou vanaf haar zevende woonde en ook na de dood van haar ouders. Haar .ouders waren liberale kunstliehebbers angehaucht. Lou volgde al vroeg schilderlessen bij Blaricumse kunstenaars en later ook de Rijksacademie in Amsterdam. Daar kreeg ze een traditionele kunstopleiding, die ze na een paar jaar verliet, omdat haar dat niet boeide.

Ze schilderde vooral landschappen, industriële onderwerpen, gebouwen, steeds verder geabstraheerd. Heldere kleuren, strakke vlakken. Het is heel mooi.

https://stedelijkmuseumschiedam.nl/tentoonstelling/eerbetoon-aan-kunstenaar-lou-loeber/

De Strook

Ik fiets een rondje Breukelen, De Strook, Bethune Polder, Maarsseveen. Heerlijk weer. Mooi zonnig maar niet te heet. Lekker windje. 

Ik zou met Ella maar zij voelt zich niet lekker. Dan maar alleen. De zomervakantie is voorbij. Het grasstrand is bijna leeg. Er zitten een paar bejaarden. Een ongelofelijk verschil met een paar weken geleden toen het hier stampend vol was. Het terras heeft maar een paar klanten, en de patat- ijskraam heeft ook niets te doen. Heerlijk.

Mijmerdag

Mijterdag op de tuin. Ik ben er al even niet geweest omdat het de afgelopen week\ eindelijk regende. Nu is er weer gras te maaien en zijn er nieuwe bramentakken te snoeien. 

En er is nieuws te verwerken. Van de week was er een bericht in diverse nieuwmedia, ook op het NOS-Journaal, dat nieuw medisch onderzoek uitwijst dat operaties bij endeldarmkanker minder nodig zijn dan tot nu toe de opvatting was. Chemo en bestraling zijn effectiever dan eerder werd aangenomen. O. Was het dan allemaal niet nodig geweest?

Vandaag is net de dag dat ik terugga naar het ziekenhuis voor bloedprikken, voor de eerste controle na de operatie. Vijf jaar lang blijven ze me controleren. Tot  u toe ging ik met de auto maar vandaag ga ik voor het eerst op de fiets, Nieuwegein is 14km, dus heen en terug is 28km. Kijken of dat gaat. En ik ga ook bij de stomazuster langs om naar mijn buik te laten kijken. Dat zit niet goed. 

Ik zal er aan moeten wennen: er is geen rustige status quo na de operatie. Het gaat niet alleen maar vooruit en beter. Dingen kunnen weer anders zijn/worden. Ik dacht dat ik beter was, en dat ben ik ook wel, soort van, maar het blijft allemaal heel kwetsbaar. Dan helpt een dagje troost in de tuin. Een beetje.

Oorsprong

Nog een vrouw-en-hondje. Omdat ik niet meer de maandagen werk (het baantje van maaltijden bezorgen vergt te zwaar tillen), kan ik op maandagen op bezoek in Oosterbeek. Maandag is Nichtje's vrije dag. 

Het is lang geleden. We gaan wandelen op het Oosterbeekse Landgoed Oorsprong Heel mooi met heuvels en waterlopen. Sprengen en bronnen. Hier stond in de 19e eeuw de eerste suikerbietenfabriek van Nederland. In de strijd om Arnhem in WO-II werden landgoed en fabriek totaal verwoest. Nu is er nog het prachtige landschapspark.

Sinds twee maanden heeft ook Nichtje een hondje: een Friese stabij-pup genaamd Lola. Een heel lief aanhankelijk wriemeldiertje, een echte familiehond. Trouw en gehoorzaam. De Oosterbekers-met-hond die ook op het landgoed lopen zijn allemaal heel aardig en sociaal. 

Sigrid Kaag

Het is een hele mooie aflevering van 'Zomergasten' met Sigrid Kaag. De eennalaatste. Merel Pauw beide me niet en vorige week met schrijver Tommy Wieringa heb ik helemaal niet gekeken. Kaag is een welbespraakte charismatische vrouw van 65 met een bijzonder leven in en rond het Midden-Oosten. Veel diplomatieke functies. Afstandelijk.

Ze groeide op in Zeist, studeerde Arabisch - eerst in Utrecht en toen in Caïro. Haar moeder kreeg een hersentumor toen zij een pubermeisje was en haar vader zware depressie. Van die jeugd leerde ze er-toch-wat-van-te-maken. Ze heeft een Palestijnse man, vier kinderen en een huis in Den Haag. Over haar werk als diplomate tussen de foute mannen en als vice-premier in Nederland komen we weinig tot niets te weten.

Maar het zijn verrassende en indrukwekkende film- en televisiefragmenten die ze uitgekozen heeft. De zit hele avond zit ik op het puntje van mijn stoel. 

https://npo.nl/start/video/sigrid-kaag_5

Koch

Gelezen: De overbodigen door Herman Koch. Al weken heb ik geen boeken gelezen, vooral omdat ik verslaafd ben geraakt aan de oude tv-serie Friends zoals ik ook al tamelijk hooked kan zijn aan de serie Seinfeld. Friends heeft heel veel afleveringen en jaargangen. Oneindig veel.

Dit boek ligt op de tafel met 'sprinters' in de bibliotheek, dat betekent dat je ze nieuw zijn en dat je ze maar een week in huis mag houden. Van Herman Koch heb ik eigenlijk alleen maar ooit zijn eerste boek Het diner gelezen. Dat was toen een krankzinnige hype. Het leest lekker, maar het is ook aardig over de top over hedendaagse man-vrouw-relaties. Maar ik denk ook: eerder las ik vaak op zondagochtend een boek in bed, dat was erg lekker en goed voor mijn jaarlijkse boekenlijst, laat ik dat weer eens proberen. Wat ook speelt is dat ik dat series kijken ook veroordeel. Een geheime zonde. Waarom zou een boek lezen beter zijn?

Dat geldt zeker voor dit boek. Het is heel onderhoudend en goed geschreven. Je leest het in een ruk uit. Twee echtparen doen een lange afstandswandeling van een week door Engeland. Ze kennen elkaar niet zo goed, hun kinderen hebben verkering. De verteller is Herbert, een bekende mediagenieke bioloog met veel boeken op zijn naam, zeer zelfingenomen. Hij schrijft graag over de dierenwereld als metafoor voor hoe mensen met elkaar omgaan, het recht van de sterkste, seks bij dieren dat op verkrachting lijkt. Hij is ook erg gefascineerd door Britse crimiseries en fantaseert hoe een inspecteur hen zal vinden en ontmaskeren. Wat uiteindelijk ook gebeurt. 

Helemaal aan het eind is ook pas de ontknoping van wat er werkelijk allemaal gebeurd is. Het is een soort psychologische crimi. Spannend. Immoreel, die verteller. Beetje gemengde gevoelens. Uren geboeid liggen lezen, het is knap werk zo'n boek te schrijven, maar ook: is dit nu hoogwaardiger dan lachen om Friends?

De hondjes

Daar zijn ze weer! De Bayerische Freundin is terug van vakantie en met haar de hondjes. Zij zijn integraal onderdeel van haar leven. Ik ga ze nu ook maar integreren. 'Zullen we afspreken? Met de hondjes? In het Panbos? Ik haal jullie wel met de auto.'

Bij de ingang van het bos staat een bord dat honden los mogen, mits onder appèl. Er staat 'appel', zonder accent grave. De Freundin begrijpt het niet. Maar omdat ze niet altijd doen wat zij wil besluiten we ze toch maar aan de lijn te houden. 

Van de week zei ze: 'Loki hoort niet.' Huh? Loki is een puberhondje, die is toch niet doof? Blijkt dat hij niet lúistert. Wij hebben daar twee woorden voor, de Duitsers maar één.

Onderhoudsbeurt

Ik heb (te) lang getalmd met de onderhoudsbeurt van mijn e-bike, maar nu moet het maar eens. De ketting rammelt. Onder andere. 

Dus gisteren bracht ik hem naar de fietsenmaker, die na een half uur al belde, dat ik wel érg veel fiets, en dat dat wel wat slijtage heeft opgeleverd en dus een dure onderhoudsbeurt. Nieuwe ketting en nieuwe tandwielen. Nieuwe remblokken. Alles bij elkaar €350 euro. 'U rijdt wel erg veel! Maar die fiets die is het waard.' 

Mijn kilometerstand is ruim 19.000 km. Sinds 1 mei 2021.

Thaise kip

Na al die weken zo niet maanden maaltijdsalades heb ik zin in Thais eten. Met veel groenten en kip. Bij Jumbo een lekker recept, met knapperige groenten, kip, cashewnoten en koriander. Het geheel is smeuïg gemaakt met oestersaus en vissaus. 

https://www.jumbo.com/recepten/super-thaise-kip-met-groenten-cashews-en-oestersaus-1374914-7

Desembakker

In de buurt woont een man met een droom. Okke. Hij wil bakker worden. Een bakkerij beginnen. Een maand of wat geleden belde hij 's avonds aan om een brood uit te delen, maar omdat Bobby glutenvrij moet eten nam hij het niet aan. Maar buurvrouw D. nam het gelukkig wel aan en zij is sindsdien klant. 

Bakker Okke heeft een website waar je over zijn droom kunt lezen. Daar kun je je ook abonneren op zijn wekelijkse nieuwsbrief, waarin staat: je kunt weer een brood bestellen. Dat brood bestel je via zijn website en daar moet je ook online afrekenen. Op vrijdag en zaterdag kun je je brood tussen 12 en 14 uur ophalen. Hij doet het allemaal (nog) vanuit huis.  Van de week heb ik voor het eerst besteld, want het ziet er wel heel lekker uit.

Het is natuurlijk wat gedoe, het is een eind verder dan het winkelcentrum en de tijd van afhalen is beperkt.

Kom ik er om 12.02u aan, staat er al een hele rij klanten te wachten. Hij verkoopt vanuit het halletje van zijn huis. Allemaal linkse mensen van 30-50. Met kleine kinderen. Het is wel héél lekker brood.

https://bakkerijokke.nl/

As Time Goes By

Op de een of andere manier moet ik nieuwe lievelingsmuziek vinden. Lichter van sfeer dan ik had. Daags voor de operatie vond ik de pianiste Gabriela Montero, die los en luchtigjes improviseert op Bach en andere klassieke componisten, maar vind maar eens een gelijke.

Uiteindelijk kom ik terecht bij de Sweet Jazz Trio, een een Zweedse jazzband die in 1992 is opgericht en bekendstaat om melodieuze 'kamermuziekjazz'. Hun muziekstijl is zacht, subtiel en swingend. Ze spelen klassieke en tijdloze jazznummers. Ik heb ze zo achttien jaar geleden leren kennen, toen ik pas met Bobby was, en hij mij de schatten uit zijn oneindige cd-collectie liet horen. Het is heerlijk. Er is veel van te vinden op Spotify en Youtube,

Schoenmaker

Een jaar geleden kocht ik groene leren Nike's. Heel mooi vond/vind ik ze. Ze lopen goed. Nike Air. Stevig. Goede zolen. Goede vering. Maat 39 zat een beetje strak dus ik kocht maat 40. Apetrots. 

Maar wel na verloop van tijd steeds zere tenen. Grote teen, kleine teen. Strompelen.

Bobby raadde me al een tijdje een schoenmaker in de Vogelenbuurt aan, want we hebben er niet eens meer in de wijk, maar ik kocht schoenopspanners en probeerde de schoenen zelf op te spannen. Maar hielp dat nou? Ik bleef zere tenen houden.

Ik besluit de schoenen naar zijn schoenmaker te brengen. Er zijn steeds minder schoenmakers. Mensen gooien schoenen eerder weg. Als je het woord 'schoenmaker' googelt zie je allemaal krantenberichten over oude echtparen die stoppen met hun winkel.

Deze schoenmaker is een van de laatste in Utrecht. Het zijn vader en zoon. Zoon in de zestig, vader in de tachtig, schat ik in. Zo'n rommeltje die haast karikaturaal is. Eigenlijk valt de rommel wel mee, ze hebben hun orde, maar óveral staan oude schoenen. Het opspannen duurt twee dagen. Het kost €7,50 en voor die prijs mag ik ook nog een paar keer terugkomen tot de schoenen echt goed zijn. 

In mijn schoenenrek staan ook nog mooie stoere winterlaarzen waar ik helaas ook zere tenen in krijg. En waarvan de zolen op de een of andere manier niet goed afrollen zodat ik er heel raar op loop. Ik vond de laarzen toen ik ze kocht ook heel mooi, maar ze staan maar wat werkloos in het schoenenrek. Dus nu ik toch bezig ben breng ik de laarzen ook maar naar de schoenmaker. Hij ziet meteen wat er fout is aan die zolen en zegt: Nieuwe hakken eronder'. We gaan het zien.

Ik blijk een verhaallijn 'schoeisel' te hebben. Was ik helemaal vergeten. Over het belang en de eindigheid van schoenen.

Bosbaden

Na de overkill aan indrukken gisteren in Amsterdam doe ik vandaag kalm aan.  Wandelen in het Ridderoordse Bos net boven Bilthoven. Nu het weer wat vochtiger is, vanochtend zelfs een echte plensbui, ruikt het bos weer heerlijk fris. De varens onder de bonen zijn oranje. Er liggen kleine blaadjes op de paden. Geel-groen-grijs-zwart.,Heel schilderachtig. Pointillistisch. In dit bos(je) ligt ook een piepklein heideveldje. Anders dan de heide op de Wezeperheide twee weken geleden die totaal verdroogd was is hier wat bloei. Wat een paar regenbuien al niet doen. De hitte is geloof ik over.

Van de week las ik in Trouw een artikel over een filosofiedocent die zijn leerlingen levenskunst bijbrengt, maar anders dan de intellectuele filosofie. Hij leert ze daarnaast ook Japans 'bosbaden', boeddhistisch mediteren en mandala's kleuren. Om ze tegenwicht te geven tegen de huidige hypernerveuze samenleving die ons helemaal gek en opgejaagd maakt. Toen dacht ik nog trots: die dingen doe ik allemaal.

-.https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/ridderoordse-bos-lang

- https://www.trouw.nl/religie-filosofie/met-bosbaden-boeddha-en-marx-maakt-deze-filosofiedocent-leerlingen-weerbaar-in-onze-hypernerveuze-samenleving~b6176f9a/

Memory Lane

Ik ga op bezoek in Amsterdam en plak er vooraf een paar uur aan vast. Er is geen plan, ik pak de eerste trein en zie wel. 

Die eerste trein stopt op Amsterdam Amstel. Daar neem ik de metro naar het Weesperplein, waar ik  vroeger altijd overstapte op tram 7 naar Will, bij het Leidseplein woonde. Ik stap uit de tram op het Frederiksplein waar ik van 2000-2006 ofzo mijn mooiste werkjaren heb beleefd. Ik woonde en werkte in hartje Amsterdam. Grachtengordel. Alles lopend of op de fiets. Alles om de hoek. Alle winkeltjes en cafeetjes zijn er nog. Daar heb ik vele uren werkoverleg gedaan met collega Jeroen. Op de brug over de Prinsengracht  koop ik een heerlijk Amsterdams broodje kibbeling. Langs de Prinsengracht passeer ik de kerk De Duif waar Diana altijd preekte en nog steeds preekt.

Dan op naar het Rijksmuseum waar ik de tentoonstellingen van Fiep Westendorp en Ed van der Elsken graag wil zien. Ik heb een tijdslot gereserveerd maar er staan twee rijen mensen van wel honderd meter. Het is er vergeven van de toeristen. Niet zo prettig. Ik besluit naar de Middenweg te gaan lopen. Dat is een ontzettend lang eind. Ik kom langs Stadsdeel Oost waar Bobby en ik getrouwd zijn. Nu zit ik op het bankje bij Frankendael, waar we ons feestje toen vierden. In Amsterdam heb ik op elke hoek een herinnering. 

Regen

Het regent al twee dagen en nachten steeds een paar uur af en aan, dus na die weken hitte is het nu heerlijk. Het zijn geen stortbuien, maar je denkt toch: ik hoef even niet meer te gieteren. Maar nu staat er een heel nieuwsbericht op Nu.nl dat deze regen eigenlijk niets uithaalt. Te weinig. Te zacht. Dit is het nieuws van de dag.

Eerlijk gezegd is mij dat ook al opgevallen. Vanwege kaalheid van de tuin achter ga ik even naar tuincentrum Steck. Daar hebben ze nu Ierse dopheide in de aanbieding. 'n Erg lief bloempje. Ik koop drie plantjes - en later nog eens drie. En zet ze in de grond. 

Maar ondanks de regen is de aarde nog kurkdroog, die regen is niet verder dan twee centimeter in de grond gedrongen. Dat merk ik als ik die plantjes in de nog steeds kurkdroge dorre aarde zet. Even had ik gedacht dat het een echte buien waren, op de volkstuin zijn de regentonnen zomaar weer vol, maar nee. Dat deze regen een nieuwsbericht waard is.

https://www.nu.nl/binnenland/6406560/regen-die-nu-valt-niet-genoeg-om-droogte-te-verhelpen-druildagen-nodig.html

Het Jaagpad

Een geliefde wandeling net buiten Utrecht is die langs het Jaagpad langs de Kromme Rijn. Amelisweerd. Er scheren snelwegen langs die de overheid om de zoveel jaar nog verder wil verbreden, maar het volksprotest is elke zoveel jaar weer fel. Ik kom er niet zo vaak, omdat het echt aan de andere kant van de stad ligt en ik dan eerst een heel eind door de stad moet fietsen. Je loopt het pad van Utrecht-Oost naar Bunnik. 

Vandaag loop ik het met de Limburgse vriendin, vanaf het zwembad Kromme Rijn tot aan restaurant de Veldkeuken bij Kasteel Oud-Amelisweerd. Het is er heel mooi. Een lange reeks iconische plekken. 

We zouden om 12 uur starten, maar het regent steeds. Niet hard, maar toch. De informatie op de weer-apps klopt van geen kanten. Na een minuscuul regenbuitje zou het verder droog zijn, maar het blijft maar regenen. Ook al snakt de wereld naar regen, je gaat er toch niet in lopen zonder jas. 

Dus zitten we in plaats eerst uren voor haar raam. Uitzicht op een mooi pleintje met het schattige Anglicaanse kerkje We bespreken haar straat en buurt.. Ze woont er prachtig, vlakbij het Wilhelminapark in een grote oude woning die ze onlangs verkocht heeft. Ze gaat verhuizen naar een nieuwbouwproject aan de Cartesiusweg bij ons in de buurt. Totaal anders van sfeer. Er wordt  tegenwoordig in de stad heel compact gebouwd. Hoge appartementencomplexen.  Haar zoon en zijn vriendin gaan daar ook wonen. De veilige oude dag. Zeventig worden we, zeggen we. Volgend jaar. Zéventig!

Dus daar voor het raam doen we een memory lane. De buren met wie ze het perk op hun plein onderhoudt. De zorgcirkel. Hoe zal dat zijn straks in zo'n nieuwbouw project? 

Uiteindelijk stopt het toch met regenen en doen we het jaagpad. Dit prachtige pad dat langs de rivier kronkelt is aangelegd voor de trekvaart, in 1635. Later kwamen er spoorlijnen en snelwegen die de trekvaart overbodig maakten. Er loopt ook zo'n jaagpad langs stukken van de Vecht.

https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/langs-de-kromme-rijn

Atletiek

Het is weer erg leuk om naar de Europese kampioenschappen  atletiek te kijken. Zowel de hardloop wedstrijden als het hoogspringen, speerwerpen, hink-stap-sprong en wat al niet. Nederland doet het goed, we halen diverse plakken. Het leuke bij het discuswerpen kogelstoten en speerwerpen is dat daar behoorlijk zware types meedoen bij het hardlopen zijn dat allemaal knappe dunne figuren. De hoogspringers zijn vaak heel theatraal.

Op de collage Jorinde van Klinken die gisteren het Discuswerpen won. Nu is de talk of the town Stefan Nillessen, die als uit het niets de 1500 meter wint. Ik jen mijzelf niet terug als ikbij deze wedstrijden op het puntje van de bank zit mee te genieten.

Jeroen Stekelenburg is een hele goeie sportverslaggever met meestal als analist naast zich Gregory Sedoc, oud hordelopen. Die vind ik een lust om naar te kijken en luisteren. Vanavond is het Anouk Vetter, oud-zevenkampster, die helaas niet zo'n goede spreekster is.

Too hot

Tijdens de vorige hittegolf in juni heb ik geleerd hoe het is als het achter het huis in de schaduw 38 graden is. Daardoor kan ik nu de hete dagen tamelijk gelaten doorkomen. Het is eindig. Zaterdag is het ergste weer over. 

's Morgens ga ik om 8 uur naar de tuin om te gieteren. Daar is het dan nog heerlijk fris. En vanaf 11 uur ga ik thuis binnen blijven met ramen, deuren en gordijnen dicht tot het over is. Dat is rond 22 uur.

Bobby gaat nog zwemmen in de Maarsseveense Plassen, en het water en de veldjes onder de bomen zijn heerlijk verfrissend, maar dan: de fietstocht terug door de brandende zon is niet te doen, evenals het loopje naar AH. Dan gaat hij ook maar liggen. 

Tegen tienen 's avonds is het buiten weer 28 graden en kan de deur weer open. Gelukkig hebben we 's avonds het EK Atletiek om ons te verstrooien. Met onder meer discuswerpster Jorinde van Klinken en Femke Bol, zich tegenwoordig noemende Femke Broeders-Bol.

Courgette spaghetti

Er komen weer courgettes van de tuin, dus ik heb behoefte aan een origineel recept. Rauwe courgette. Ik vind iets leuks/origineels bij de Jumbo.

https://www.jumbo.com/recepten/courgettespaghetti-salade-met-gerookte-zalm-en-walnoot-ei-topping-506408

Klimaatontkenners

Een van de Tuinvriendinnen die ik heel graag mag is geloof ik een (een beetje?) klimaatontkenner en complotdenker. Nadat gesprekken over klimaatonderwerpen in het verleden wat in het honderd liepen zijn we ze gaan vermijden. 

Maar vandaag is het weer zo bloedheet, ik doe mijn bezigheden buitenshuis en in de tuinen in de ochtend voor tienen, en dan biedt ze in de Tuinvriendinnen-app verse vijgen aan uit haar tuin thuis. Lekker vijgenjam maken. 

Dus die ga ik even bij haar halen. In haar huis is het nog koel en ik vertel hoe heet het al buiten al is. En dan ontsnapt me dat ik me zorgen maak over de droogte, de bosbranden, de drooggevallen Rijn en de groente in Frankrijk die niet meer opkomt. En dan begint ze weer die verhalen, dat er niets aan de hand is, dat we in in Nederland in een delta wonen, dat er altijd water zal zijn. En dat ik me wat laat wijsmaken door de kranten Dat er mensen zijn die er baat bij hebben om de mensen angstig te maken. Het zijn verwarrende gesprekken. Alsof ìk ontzettend dom ben.

Op internet, bijvoorbeeld bij Milieudefensie, staan de argumenten van de klimaatontkenners uitgeschreven en wat je terug kan zeggen.

In Trouw hedenochtend een artikel over De Waterkamer, nationaal instituut in Lelystad, waar alle kennis over het watermanagement in Nederland gebundeld is. Er is nog heel veel water in Nederland, vooral in het IJsselmeer, en zij daar verdelen dat eerlijk.  In de krant komen natuurlijk alleen de crisisberichten  en maar mondjesmaat de rest.

https://milieudefensie.nl/actueel/wat-zeg-je-tegen-een-klimaatontkenner

https://iplo.nl/thema/water/crisismanagement-water/watermanagementcentrum-nederland-wmcn/

PHPD

Peeq komt lunchen op de tuin. Ik heb het extra gezellig gemaakt want ze heeft een 'bursiris' (slijmbeursontsteking) in haar schouder achter de rug. Een maand helse pijnen.

Het zal wel bij onze levensfase horen maar steeds meer mensen praten steeds meer over hun pijnen en hun therapeuten. Onstuitbaar. Het zou leuk zijn om nu te onthullen wie wat heeft, maar dat doe ik natuurlijk niet.