Kastje

Het vrolijke ladenkastje voor de bandages en aanverwanten is eindelijk bezorgd. Het is van mangohout, made in India, en zit loodzwaar in een compacte doos. Dat wordt weer knutselen dus. Gelukkig vindt Bobby dat leuk. Zegt hij. 

In mijn account bij de firma waar ik het kocht zie ik dat ik twee jaar geleden bij hen ook twee houten ligbedjes voor het tuinhuisje heb besteld. Die hadden een lattenbodem en 172 schroeven en moeren per bedje. Hij was er dagen mee bezig. Het is erger dan Ikea-kastjes. Ik ben heel benieuwd hoeveel er in het kastje past. 60x33x75.

Het kastje is heel betekenisvol in mijn proces. Op de levenskunst.

Nog een pioenroos

Nog een pioenroos. Dat zijn wel de mooiste bloemen van het seizoen.

Clairy

Gezien: de documentaire over journaliste Clairy Polak, gemaakt door Coen Verbraak. Zij was jarenlang zo'n scherpe aanwezigheid: eerst de de radio, later op tv. Een paar jaar geleden is zij overleden. Met stille trom uit het leven vertrokken. Blijkt nu dat ze al jaren borstkanker had, zich niet heeft laten behandelen, zelfmoord heeft gepleegd en het tegen geen van haar vrienden gezegd heeft. 'Clairy Polak: autonoom tot aan het eind'. 

Ze was als journaliste bewonderd en gevreesd. Ze deed Radio 1 en 'Met het oog op morgen'. Altijd heel scherp. Ik herinner me nog goed dat ik in 2001 of daaromtrent naar een conferentie ging in theater Figi in Zeist, op hoog managementniveau. Dure directeuren. Onze toenmalige directeur Leo V. vroeg of ik meeging. Clairy was daar dagvoorzitter. Zij droeg die dat hoge knalrode pumps. Al die hoge heren in de zaal rilden van haar. Zij was een meester in het ontmaskeren van leugens en kletspraat. Een meesteres. Leo had dat ook. Hij bewonderde haar en vreesde haar. Het had iets top-down erotisch. 

Ik denk dat het in haar nadagen van de radio was. Voordat ze op tv kwam.  Die stem van haar. Op tv gebeurde er iets anders. Ze kwam bij Nova, de voorloper van nu Nieuwuur. In eerste instantie wilde ze al die make-up niet. Later voegde ze zich op haar manier. Toen de overstap gemaakt werd naar Nieuwsuur mocht ze niet mee. Ze werd als te links beschouwd. Zelf vond ze zich niet links maar kritisch. De laatste jaren deed ze 'Buitenhof' en 'Het filosofisch kwintet' bij Omroep Hunan. Altijd heel goed. Kennis van zaken. Charmant.

Ik heb de 'roman' gelezen die ze schreef over de alzheimer bij haar man. Járen heeft ze voor hem gezorgd en toen hij eindelijk overleden is was haar vreugde en sprankeling weg. 

Haar vrienden, meest journalisten, meest mannen, wisten niet van haar borstkanker. Ze ging er niet mee naar de dokter en slikte meters paracetamol. En toen dus de zelfmoord. Indrukwekkend verhaal.

https://npo.nl/start/serie/over-levenHeb je dit gezien? – Over Leven

Pioenroos

Al maanden heb ik niet getekend. Ik kon nog wel af en toe een mandala kleuren, maar de concentratie opbrengen voor een ding dat echt mijn aandacht trok? Verder dan de ene zaterdagmiddag in de maand ZenZienTekenen kwam ik niet. En vandaag ineens zie ik het weer.

Naar Korea

Ik ga maar veel films kijken, al herstellende, heb ik besloten. Vandaag gekeken naar 'Made in Korea' op Netflix over een Indiaas meisje van het platteland die ervan droomt om in (Zuid-) Korea te wonen. Ze moet haar ouders overwinnen, want die zien dat helemaal niet zitten, maar ze zet door. Haar vriend met wie ze naar Seoul zou draait haar een enorme loer. Zo komt ze er in haar eentje en berooid aan en moet ze haar draai vinden. Met een vlogger die zich om haar bekommert en een vertaalcomputertje komt ze voorzichtig aan de bak, waarbij ze als baan voor de zieke oude moeder van een tweeverdienersechtpaar moet zorgen. Die zieke oude moeder blijkt echter niet zo ziek als ze doet voorkomen. Zij heeft een droom: en die is niet voor het huishouden van haar zoon en schoondochter zorgen, maar een eigen restaurant. Nou ja en zo ontstaat er een weefsel van vrienden en vriendinnen die elkaar helpen zichzelf te realiseren. En met de familie in India komt het ook goed.

Venkel en gerookte forel

Voor de inspiratie: een goede maaltijdsalade weer met venkel, gerookte forel en aardappeltjes. En een heerlijke frisse dressing met yoghurt, mayonaise en mierikswortel.

https://www.ah.nl/r/1202166

De tuin

Ik durf haast niet naar de tuin. Drie weken geleden was ik hier voor het laatst. Sinds ik naar het ziekenhuis ging hebben Zus3 en de Tuinvriendinnen gegieterd, en een van hen heeft ook een beetje gras gemaaid. 

Vanaf huis is de tuin 1,4 km lopen. In mijn staat van zijn toch wel een beetje ver, ik doe er een half uur over, zo in de brandende zon. Bobby brengt me dus maar heen met de auto. Kan hij zich ook nogal even aan bemoeien tegen de spint in de appelboom. Terug probeer ik lopend. 

Het is er inderdaad alweer een aardige wildernis. Dat moet ik voor nu accepteren, ik kan er weinig aan doen. En genieten van die kleuren, geuren, vogeltjes, het buiten zijn in mijn eigen paradijs. Het is hier verrukkelijk.

De thuiszorg

Het onderwerp de thuiszorg heb ik geloof ik nog niet behandeld hier. Eerst móest ik naar huis en uit het ziekenhuis, na vier dagen, en toen had het ziekenhuis op mijn verzoek thuiszorg voor me aangevraagd maar kwam er geen antwoord van de thuiszorg. Het werd Hemelvaartsdag en dan moest ik maar blijven tot er antwoord kwam. Nou nee, dacht ik, want zo fijn was het nou ook niet op die zaal. Dan maar even zonder thuiszorg. Als ik het ziekenhuis verliet, zeiden ze, dan verviel hun aanvraag voor mijn thuiszorg en moest ik dat zelf maar regelen via de huisarts.

Dinsdags na Hemelvaart lukte dat en een week geleden kwam de eerste thuiszorg. Ze helpen me bij mijn ongemakken ten gevolge van de operatie. Ik heb behoefte aan deskundige ogen en handen om mij vertrouwd te maken met de materie. Elke avond komt er een andere. Vrouwen, mannen, jongens meisjes van diverse komaf. De tweede avond kwam er een Marokkaanse jongen in een joggingbroek. Dat was wel een beetje ontregelend. Ik ontving ze in de ziekenboeg. Maar je neemt zo'n medewerker mee naar boven en trekt je broek uit. Ik wilde niet racistisch zijn maar ik voelde me toch niet jofel. Hij was verder prettig en deskundig. De dame die de avond erop kwam droeg een t-shirt van Careyn, maar zij zei dat het beleid was dat iedereen aantrok wat hij wilde. Geen bedrijfskleding. De dag daarom kwam er een Indo-jongen die grafisch ontwerper was geweest en rock-muzikant. En toen twee keer een gehoofddoekt moslimmeisje. Vandaag een dame van een eind in de zestig, mijn leeftijd. Het hielp enorm.

Vandaag zei ik: Het is genoeg geweest. Ik kan het zelf. Heel heel hartelijk bedankt. 

Kleine Plas

Vandaag heb ik een voor een herstellende patiënt nogal drukke dag. 's Morgens komt Nichtje, 's middags Peeq, en tussendoor is onze Hulp er. 

Peeq heb ik gevraagd met de auto te komen en zij rijdt ons naar de Kleine Plas. Het pad daaromheen is ca 3 km en ligt helemaal onder de bomen. Schaduw dus. 

En eerder op de dag was ik ook al naar de bibliotheek en naar de bakker dus ik totaal heb ik ca 4 km gelopen. De vooruitgang.

Mi Querida Señorita

Gezien: de Spaanse film 'Mi Querida Señorita' op Netflix. Over een bijzonder grote forse jonge vrouw Adela, dochter in een traditioneel katholiek gezin in Pamplona. Ooit is ze als intersekse baby geboren, en haar ouders hebben haar als meisje opgevoed. Als kind heeft ze diverse operaties ondergaan en sinds jaar en dag slikt ze hormoonpillen, maar haar ouders hebben nooit iets verteld. Een paar ontmoetingen triggeren haar te onderzoeken wat er aan de hand is. Ze gaat naar een gynaecoloog en daar hoort ze haar geschiedenis.

Adele vertrekt naar Madrid waar ze in een queer wereld terechtkomt. Als jongen. Eerst werkt hij in een bar, en daarna in een bordeel. Allemaal mensen met bijzondere verledens die samen een eigen queer familie vormen. Mooie rijkgelaagde film. Het is een remake van een film uit 1972.

Salades

Het is weer zomer, en dus tijd voor maaltijdsalades. Het is altijd een feestje om nieuwe combinaties vinden. Ditmaal zijn het bietjes, avocado, feta, pijnboompitten, rucola, uitje, linzen en een honing-mosterd dressing. Ik bak er wat krieltjes naast. Mmm.

https://www.boodschappen.nl/recepten/avocado-bietensalade-met-feta

Het welbevinden

Het is de warmste 26 mei ooit. Ik kan maar het best in huis blijven met de gordijnen dicht. Herstellen is best moeilijk. Heel saai. Ik wil zo graag er-op-uit. Maar dat zit er even niet in. 

Vandaag lees ik een moeilijk literair boek; Het welbevinden door Ulla Lenze. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van de Limburgse vriendin. Het is ingewikkeld met veel personages en tijdlagen: 1908, 1967 en 2022. Centraal staat een schrijfster die veel succes heeft gehad met een boek over een spiritistische tbc-patiënte, een schrijfster in goede doen, de Duitse artsenij begin 20e eeuw, een sanatorium voor arbeiders in de buurt van Berlijn: Heilstätten Beelitz. Leg het maar uit. Het welbevinden van de patiënten stond centraal. Kom daar nu nog maar eens om. 

Maar vandaag zet ik door en raak ik geboeid. Dat is ook herstel. Het voormalige sanatorium is na de Wende geheel in verval geraakt en wordt nu opgeknapt voor dure appartementen.

Agneta

Gezien: de film 'Je m'apelle Agneta', op Netflix. Zeer onderhoudende film. Zweedse vrouw van in de vijftig heeft een uitgeblust huwelijk, ze eet en drinkt te veel, ze raakt haar ambtenarenbaan kwijt en gaat als au pair werken in de Provence. Ze is in de veronderstelling dat ze voor een zieke Zweedse puber gaat zorgen, maar het blijkt om een oude excentrieke Zweedse homoman te gaan. Zij spreekt verder geen woord over de grens. 

Doet nogal denken aan de geestige Engelse film 'Shirley Valentine' (1989). Zo'n dikkige onopvallende huisvrouw met een ongeïnteresseerde zak van een echtgenoot, die ontpopt als een geestige vrouw, wulps, die grote aantrekkingskracht uitoefent op de mediterrane man. Ze hervindt zichzelf en is geliefd in haar nieuwe omgeving om de leuke vriendelijke zelf die ze in haar huwelijk niet meer was en nu weer wel. Een beetje een formule. Maar toch ook feel good.

Panbos

Het is zo warm dat we vandaag voor het wandelingetje-van-de-dag het Panbos kiezen. Lekker veel schaduw. Het ruikt er heerlijk naar dennennaalden. Af en toe een blij hondje, want het is hier hondenlosloop. Weer meer gelopen vandaag: 3,5 km. En na afloop weer twee uur slapen.

Nieuw Nederland

Gezien: deel 1 uit de nieuwe EO-serie 'Nieuw Nederland' over hoe Nederland er over honderd jaar uit zou kunnen zien, gezien de stijging van de zeespiegel en andere gevolgen van de klimaatverandering. Hoe er over landinrichters en filosofen over gedacht en gestudeerd wordt, aan welke oplossingen voor/tegen het wassende water wordt gewerkt. Het is zo'n groot en bedreigend onderwerp dat je doorgaans maar liever wegdenkt. 

Presentator van het programma is Kefah Allush, een van oorsprong Palestijnse tv-maker, opgegroeid in Vlaardingen. Ik kende hem niet, maar hij is al heel lang in dienst bij de EO, als producer en presentator. Het thema is in een toegankelijk format gegoten, met allerhande informatie: historisch, animaties, deskundigen, BN-ers, wandelingetjes door bedreigde gebieden... Die BN-ers die hoeven dan weer niet voor mij. Wat comedian Jan Jaap van der Wal of filosofe Stine Jensen erover denken is niet zo boeiend. Het is drie afleveringen. Ik ga het wel volgen.

https://npo.nl/start/video/nieuw-nederland

Landgoed Oostbroek

De kortste wandeling die we kennen is op Landgoed Oostbroek. Anderhalve kilometer en een groot stuk in de schaduw. Het Hoofdkantoor van Utrechts Landschap is er gevestigd en er is ook een sympathiek cafeetje dat gerund wordt door vrijwilligers. Maar die zijn  vrij met Pinksteren. Er is er prachtig en toch komen er maar heel weinig mensen. Het ligt dicht aan de A28 en de weg met de auto er naar toe is onbegrijpelijk om het UMC en het Wilhelmina Kinderziekenhuis heen.

Het is toch even Er-Op-Uit. Na de wandeling slaap ik twee uur.

Gazpacho

Bobby is op verjaarsvisite in Heerde. Ik ben niet mee want ik zie het niet zitten om twee keer vijf kwartier in de auto te zitten en uren om een tafel met kletsende mensen. Maar een hele dag alleen is ook een beetje saai. 'Ella, kom je me een paar uur gezelschap houden?' Ik beloof Spaanse koude soep gazpacho en salade niçoise. Allebei ijskoud, wat heerlijk is met de plotselinge hittegolf. En met het bereiden ben ik zo weer uren onder de pannen. 

Vaak google ik recepten, maar met de gazpacho kom ik er niet uit. Ik heb namelijk een heerlijk recept in mijn kookboek 'Vegetarisch koken' dat ik in 2001 kocht bij boekhandel Hoogstins in de Kinkerstraat. Het was een groot dik boek, helgroen, uit zo'n goedkope reeks van uitgeverij Rebo, maar de eenvoud sprak me aan. Niet modieus, niet highbrow. En lekker. En tamelijk eenvoudig. En verrassend.

Het grappige is dat Ella, die zo van stijl en vormgeving  is, helemaal gegrepen is door dit eenvoudige boek.

Vieren

'Gaan jullie het nog vieren?' vraagt Zus1. Bobby en ik zijn naar het ziekenhuis geweest en hebben de chirurg horen zeggen dat alles goed is. Ik hoef geen preventieve chemo of wat dan ook. Ze houden me nog vijf jaar onder controle. Ik moet nu alleen héél lang(zaan) en héél voorzichtig herstellen, benadrukt hij. Niet tillen. De buik is nog heel fragile en de geest ook. Het hele systeem is overhoop. Hans - wiens vrouw twaalf jaar geleden overleden is aan dit - vertelt dat zij indertijd eens had gezegd dat deze operatie was alsof je onder een tram hebt gelegen. Heel raak. Dus vieren? 

En fietsen, vraag ik nog. En autorijden? Voorlopig niet. Fietsen is te pijnlijk en autorijden moet je pas doen als je echt weer 100 procent met je aandacht bij de weg bent. En niet bij hoe het voelt hoe je zit. Het vooruitzicht van nog weken thuis en niet fietsen en niet naar de volkstuin deprimeert ineens enorm.

Maar goed,  ik stuur een laatste 'medisch slotbulletin' met het goede nieuws naar de familie en vrienden en ik word overladen met felicitaties. Ja, Zus1 heeft gelijk, laten we het vieren, dus 's avonds wandelen we naar Roma, twee keer zo ver als het winkelcentrum, een Italiaans ijsje halen. Roma is open tot 22u en tussen 21.30u en 22u staan er lange rijen. Mensen van alle rangen, standen en komaffen hebben besloten de dag af te ronden met een heerlijk ijsje. Ze staan geduldig op hun beurt te wachten. Er staan wat bankjes en loungestoelen buiten, want iedereen wil dáár zijn ijsje opeten. En als er geen zitplaats is, dan maar staand. Echt leuk. 

Kastje?

De laatste weken doe ik meer internetwinkelen dan ooit. Ik heb alle tijd om na te denken over van alles en nog wat en soms horen daar parafernalia bij. Zo kocht ik een paar nieuwe pyjama's voor in het ziekenhuis. Ik kocht t-shirts met vrolijke opdruk voor als ik die pyjama's weer voorbij was. Ik kocht gekleurde hoeslakens (terra) voor in mijn ziekenboeg. 

Nu vind ik dat ik een lief kastje mag voor mijn medische middelen. Googelen op 'commode', 'nachtkastje', 'dressoir'. En deze komt er uit. Mango-hout. Raar om zoiets online te bestellen.

Over pyjama's gesproken: gisteren stond in Trouw een lang stuk over bewegen in het ziekenhuis. Voor en na operaties. Hoe belangrijk dat is voor het herstel. Heel interessant. Heel herkenbaar ook. Een van de geïnterviewde artsen zei onder meer dat patiënten zich vaak meer druk maken over hun nieuwe pyjama dan over bewegen. En ook dat we onmiddellijk in bed gaat liggen bij opname. Hij was er voorstander van dat mensen zelf naar de operatiekamer lopen. Ik doe de link, maar dat kun je alleen lezen met een DPG-abonnement.

https://www.trouw.nl/gezondheid/dit-ziekenhuis-verleidt-patienten-om-veel-te-bewegen-bij-elk-ziekenhuisbed-zou-een-bord-moeten-staan-schadelijk-voor-de-gezondheid~b179f728/

Spinazie-ovenschotel met ei

De moestuinbak in de straat staat boordevol met uit haar voegen gegroeide wilde spinazie. Daar moet ik wat mee en ik vind een heerlijk ovenrecept.

Aardappelschijfjes, vegetarische spekjes, spinazie, zuivelspread, twee eieren en geraspte kaast. Een ware proteïne-bom. Het is wel een beetje machtig, In het recept werken ze met spinazie à la crème uit de diepvries, maar ik heb dus mijn eigen wilde spinazie genomen en daar een bakje zuivelspread aan toe gevoegd.. Erg lekker maar te machtig. Verder een echte aanrader. Ik zou een volgende keer wel zuivelspread light nemen en wat minder.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Partners

Vandaag twaalf jaar geleden hebben Bobby en ik ons gepartnershipped. We waren niet zo van de marrying kind, maar we gingen samen een hypotheek nemen en het leek mij toch wel wijs als wij 'iets' van elkaar waren. Juridisch. Als er maar geen feest kwam of receptie met stukjes, dan OK, zei Bobby op zijn romantische wijze. Het feestje was heel klein, in het Amsterdamse Stadsdeelkantoor Oost met ons beider beste vriend(inn)en als getuige. Er was ook geen familie bij. Die wisten het niet eens. En daarna een mooie lunch bij Merkelbach in het Park Frankendael aan de Middenweg. Heel feestelijk.

Sindsdien heeft elk jaar Hans (een van de getuigen) ons een enorme ruiker bloemen gebracht. En elke keer als hij aan de deur stond waren wij verpletterd want het weer vergeten. Zo ook vandaag. De bos komt nu via de Fleurop want Hans is verliebt en voor het eerst een paar dagen weg met zijn nieuwe vlam. We kijken elkaar weer verbijsterd aan. Had jij... Nee. 

Zuster!

Er is in Nederland heel veel (na)zorg bedacht, geregeld en beschikbaar, maar je moet het als leek wel weten te vinden. Ik ben inmiddels al een week uit het ziekenhuis, maar de thuiszorg is nog niet rond. 

Het ziekenhuis zou die moeten regelen, ze hadden ook een aanvraag uitgedaan, maar terwijl ik daar lag kwam er maar geen fiat. En Hemelvaart stond voor de deur. En om nou daarvoor nog vier dagen op die ziekenzaal te blijven... Ik besloot dan toch maar naar huis te gaan. Op hoop van zegen. Met mijn vertrek werd de aanvraag voor thuiszorg door het ziekenhuis gecanceld. Dat moesten we dan zelf doen via de huisarts. Maar ja die had ook Hemelvaartsdag. Toen we maandag de huisarts belden zei die: Ja maar dat is de taak van het Ziekenhuis! Pff. 

Maandag kwam een Zuster van de medische middelen, uitleg geven en meekijken. Zij zei: 'Maar je kan die thuiszorg ook gewoon zélf aanvragen!' En toen heeft Bobby dat gedaan. Hij doet voor mij de telefoontjes met de instanties. En bij de thuiszorg was het zo geregeld. Ze hadden plek en ze zouden komen. En vandaag is ze er al.

Zelf ben ik ook nog in de weer voor een fysiotherapeut. Omdat ik niet goed kan zitten en opstaan, denk ik dat zo iemand me kan helpen. Daar loopt ook een aanvraag. En ondertussen heb ik de oefeningen uit de zorgmap opgepakt. Ze werken wonderwel.

Groen

Mensen om mij heen zijn weer op vakantie, nu weer anderen met andere bestemmingen dan een paar weken geleden, en deze sturen lentegroene afbeeldingen uit de wereld. Zeeland. Corsica. Griekenland, Frankrijk, Andalusië. Zweden is ophanden, Lesbos. Ook al is mijn/ons leven in en om huis: groene plaatjes kan ik ook. Tenslotte wonen we aan een plantsoen: in een geëxplodeerde groene oase in de stad. De dagelijkse wandeling is om deze vijver. Rechtsonder ziet u mijn  waanzinnige rode koolplant.

Maleisische gym

Vandaag bespreek ik met de voetbalvriendin onder meer het fenomeen sport(en) in onze levens. Ik heb net een reeks fysio-oefeningen achter de kiezen, speciaal gericht op buik en billen, de plekken waar ik na de operatie de meeste pijn heb. Zij heeft vandaag meegedaan aan een Vitality Club bij haar in de buurt. Dat is een groep ouderen die meerdere keren per week samen buiten beweegt op een openbare plek in een stad of dorp. Een soort Nederland-in-Beweging, maar dan gezamenlijk en in de buitenlucht. Deze Vitality Clubs werken op basis van peer coaching: iemand uit de groep neemt de leiding tijdens de beweegsessie. Ik google wat, maar in Utrecht heb je dat alleen in de Rivierenwijk, dat is voor mij een half uur fietsen. Te ver. 

Ik vertel haar over [Mama_See], een bijna tachtigjarige Maleisische gymjuf die ik sinds een tijdje op Instagram volg en bij wie ik elke dag denk: morgen ga ik meedoen. Haar echte naam is Lai Nge Mooi en zij inspireert honderdduizenden volgers wereldwijd met een indrukwekkende soepelheid, kracht en positiviteit. Haar trainingen zijn een mix van yoga, Tai Chi, krachttraining en mobiliteitsoefeningen.  Zelf begon ze pas rond haar 60e met intensief sporten\, dit om te herstellen van gezondheidsproblemen, waaronder migraine, een hoog cholesterol en een lichte beroerte. 

De oefeningen zijn niet erg moeilijk, je hebt korte en lange filmpjes (work outs). Er doen vrouwen van alle soorten, maten, lenigheden mee en geloven mee. Die zou ik nou best hier om de hoek willen hebben. We spreken af een keer mee te doen.

Een goede buur

Met de voetbalvriendin kan ik over alles praten. Heel fijn. Ook over boodschappentrolleys. Ik had haar de collage met roltassen gestuurd en of ze daar haar mening over kon geven en graag ook een advies. Dat ik meestal alleen maar naar de kleurtjes kijk, maar dat er vast ook andere argumenten zijn. Ze verklaart: 'Ik ben een astrologische tweeling. Ik weet van alles een beetje,'

Jazeker zijn er andere argumenten. Zoals stevige wielen en een stevig onderstel. 

Ik vertel haar over mijn über-behulpzame buurvrouwen D. en C., die mij helpen bij de boodschappen en zonodig bij het begieteren van de tuintjes. Buurvrouw D. had zo'n trolley gehad, jaren geleden, wegens omstandigheden, maar de stof van deze tas was inmiddels vergaan. Buurvrouw C heeft ook nog een nylon boodschappentas op wieltjes staan. Die staat inmiddels al in onze woonkamer.

Wie schetst mijn verbazing als er rond vijf uur aangebeld wordt en daar Buurvrouw D met een grappige trolley. Zij houdt van naaisels en ontwerpen. Zij heeft ooit de Mode Academie gedaan en deze vraag van mij over de boodschappevtrolleys had haar zo uitgedaagd dat ze vandaag er zelf een ontworpen en gemaakt heeft. Geweldig! Ik ben helemaal ondersteboven. Echt heel heel heel leuk.

Maar je gaat nog niet zelf boodschappen doen! bezweert ze me.

Trolley's

Nu ik twee dagen achter elkaar het plantsoen ben rondgelopen ben ik benieuwd wanneer ik weer naar het winkelcentrum durf. In het oude leven was dat een muizenloopje van 5 minuten. Nu vraag ik het aan mijn behulpzame buurvrouwen of ze de boodschappen voor mijn kookbeurt willen halen. Die doen dat graag. Maar natuurlijk denk ik alweer vooruit. Want als ik het loopje naar het winkelcentrum weer kan, dan mag ik nog niet tillen. Dat kan de gebutste buik niet aan. Dus vannacht toen ik niet kon slapen heb ik boodschappentrolleys gegoogeld. Kleurtjes kiezen is een grote vreugde. Zwart en grijs wil ik echt niet. Ik geloof dat ik voor de paarse of de donkerrode ga.

Herstel (3)

Het zijn elke dag wat kleine stapjes voorwaarts. De 'ziekenboeg' breid ik uit met nog een dependance: en wel mijn eigen kamer boven, met uitzicht over het plantsoen en de moestuinbakken. Mijn bed staat nu haaks op de muur, zodat ik volop naar buiten kan kijken. De luchten, het park. Er komen weer vele hartelijke kaartjes met de post

Bobby brengt de rollator en de badkamerstoel terug naar de thuiszorgwinkel in Nieuwegein. Die hebben we eigenlijk niet nodig gehad. Ze waren voor de zekerheid. 

Vandaag komt Ella op de thee. Met haar loop ik het plantsoen voor ons huis weer helemaal rond. Al het ongemak daargelaten voel ik me onverwacht gelukkig. 

Herstel (2)

In de 'leefregels' die ik heb meegekregen uit het ziekenhuis staat dat ik per dag 6 tot 8 uur moet bewegen en elke dag wat intenser. Rechtop zitten geldt ook als bewegen. Omdat ik vanwege de littekens en beurse plekken het liefst lig, en zeker niet zít, moet ik echt mijn best doen. Je moet wel creatief zijn. 

Behalve de was, de vaatwas en het appelmoes bereiden bedenk ik er vandaag mandala's kleuren bij. Vóór de operatie had ik de krankzinnige 80 kleurpotlodendoos gekocht, als eventuele bezigheid in het ziekenhuis. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Kleuren zat er echt niet in Maar nu kan ik het kleuren inzetten bij het aan tafel zitten, wat ik tot nu toe max tien minuten vol hield.

Daarna ga ik de buurvrouw die al twee keer boodschappen gehaald heeft belonen met zelfgemaakte jam. Bobby aanschouwt mijn energie met grote verbazing.

Only Time

Lezen en films kijken gaat niet zo goed. Te veel informatie. Muziek luisteren wel. Lekker associatief via Spotify. In de jaren tachtig en negentig luisterde ik graag Ierse muziek, eerst was het de groep Clannad en later de zangeres Enya. Hun muziek wordt wel omschreven als volksmuziek, New Age of Keltisch. Hoe ik nu op ze terechtkom weet ik niet meer. Waarschijnlijk via componist Karl Jenkins die ook van die sferische muziek schreef, zoals het mega album Adiemus met het nummer Orinoco Flow, dat Enya ook zong.

 

Enya was in 1980 lid geworden van Clannad, een familieband, waar ook haar oudere zus Máire Brennan (later bekend als Moya Brennan) en broers Pól en Ciarán Brennan in speelden. Enya was de jongste en wilde meer de new age-kant op. Maar zij had niet zoveel in te brengen. Zij verliet de band in 1982. Clannads producer Nicky Ryan volgde haar en na haar vertrek richtte ze haar eigen opnamestudio op. Beide zussen/groepen werden zeer succevol en later hebben ze hun onenigheden bijgelegd.

Moyà Brennan was zangeres en harpiste bij Clannad. Zij is een maand geleden overleden. Beide zussen gaven een moderne twist aan de Ierse volksmuziek. 

Fleurop

De welkom-thuis-bloemen stromen binnen. De ene bos nog mooier dan de andere. Een bos mist echter een afzender. Wel een hartelijk woordje, maar anoniem. En bloemist die de bos heeft geleverd. 

Bobby belt naar de bloemist in kwestie om te vragen of ze nog kunnen nazoeken wie deze opdracht heeft gegeven. Nee, dat weten ze niet. De order is via Fleurop binnengekomen. We kunnen eventueel maandag naar het hoofdkantoor van Fleurop bellen, maar die moeten dan de gulle gever  contacteren om te vragen of die het goed vinden als ze hun naam doorgeven. Doorgeslagen privacywetgeving. Ik ga maar even naar de buurvrouw om wat vazen te lenen.

Herstel (1)

Als ik in de lappenmand lig wil ik graag appelmoes. In het ziekenhuis kreeg ik de hele dag door lekkere hapjes. Troost-eten. Veel eiwitten. De appelmoes kwam er in kleine cupjes. Maar ik kan niet Bobby de hele dag om lekkere hapjes vragen.

Omdat het mij toch ook al bezighoudt hoe ik in godsnaam aan zes tot acht uur beweging toe kom bedenk ik kleine huishoudelijke klusjes. Klusje 1 is proberen appelmoes te maken. Dat betekent 12 appeltjes schillen en dan bereiden. Het gaat wonderwel. Dan ga ik ook maar voor de lunch een courgette-havermout-kaas-omelet bakken. 

Schiereiland

Na zes dagen en nachten op een topdrukke ziekenhuiszaal vertoefd te hebben lig ik nu thuis gelukzalig bij te komen. We hebben een bed  in onze bibliotheekkamer neergezet, waar ik het grootste deel in mijn eentje doorbreng. Lekker bijkomen in mijn holletje. Ik heb herstellendewijs best veel te doen en te administreren met medische hulpmiddelen, medicijnen, rapportage aan de Thuismonitor, bellen met de afdeling omdat ze vergeten zijn mij een saturatiemeter mee te geven (die meet de zuurstof in mijn bloed), vragen over medicijnen, ontbijten, afwassen, wasje draaien. Als ik tussendoor niet uitgeput in slaap val lees ik in een prachtig boek: Schiereiland van Kristine Bilkau. Het is een nieuw boek van haar, ik vond het in de bieb. Ik heb al veel van haar gelezen, elk boek is weer zeer raak. Bilkau is van het Noordduitse Bundesland  Sleeswijk Holstein, boven Bremen, de waddenkust van het Duitse gedeelte richting Denemarken. Ik was er jaren geleden met K. om het Emil Nolde Museum te bezoeken en toen wandelden we ook over kustgebied Halligen. Nord-Friesland heet die streek.

In dat gebied speelt ook dit boek: op het schiereiland Nordstrand, hoewel het niet bij name wordt genoemd. Hoofdpersoon is Annett van circa 50, bibliothecaresse, al heel lang weduwe, die er ooit het huis van een tante erfde. Haar dochter Lynn (30) heeft een goede baan in de milieubeweging en een eigen woning en leven in Berlijn, maar die stort in, komt weer thuis wonen, en daar zitten ze dan. Lynn maakt de ambities van Annett niet waar. Annett heeft zich het schompes gewerkt en zuinig geleefd om de studie van Lynn te kunnen bekostigen en nu dit. Ze maken allebei een heel proces door. Hun buren zijn een jonge woongroep van drie dertigers met idealistische maar niet ideologische jongeren. Ze willen gewoon eenvoud en niet mee in de rat race. Liefde en contact met zichzelf en de ander hervinden. Heel mooi boek.

Weer thuis

We zijn er nog. Ik ben weer thuis. Zes dagen en nachten was ik in het ziekenhuis, waar ik een zware buikoperatie onderging en de eerste hersteldagen daar beleefde met heel veel pijn en ongemak. Ik wilde er niet over schrijven, hoewel zo'n ziekenzaal stof te over biedt. Oneindig veel waarnemingen. De meest enerverende waren die van bedburen die telefoneerden met de speaker aan. Gesprekken van een half uur op de repeat. Maar dat doe ik maar niet. Ik ga gewoon voort bij de dag van vandaag.

Gisteravond hebben Bobby en Zus&Zwager1 mij opgehaald en thuisgebracht. We zijn allemaal heel blij & dankbaar, maar er is nog wel steeds veel pijn en ongemak.

Voorlopig hebben we een ziekenboeg ingericht in Bobby's bibliotheek, naast de badkamer. Ik had allemaal gitzwarte scenario's uitgedacht over de thuiskomst. Maar het traplopen gaat wonderwel. Mijn ontbijt kan ik zelf maken. Het wachten is op een doos medische hulpmiddelen die per koerier bezorgd worden, maar die doen dat niet op Hemelvaartsdag.

Vanavond maken Bobby en ik een eerste wandelingetje buiten  van een paar honderd meter. Met de rollator. Ik moet bewegen, want als je niet beweegt verlies je per dag 5% van je spiermassa. Na zes dagen nauwelijks bewogen te hebben zijn mijn armen en benen als heel wat omvang verloren. Dus: bewegen bewegen bewegen. Naar-de-pijn-toe, door-de-pijn-heen. Een heel kleine beetje huishouden zoal was opvouwen voelt nu als topsport.

Even out of order

Mooie kaart krijg ik van Nol en Erni.

The day before

Vandaag moet ik de tijd wat zien stuk te slaan. Af en toe belt er iemand van het ziekenhuis om wat te checken. Ik koop een paar stap-in schoenen zonder veters. Een doos met 80 kleurpotloden. Een boek.

In de mail zit een brief van het nieuwe bestuur van de volkstuinen dat ze binnenkort weer gaan 'schouwen'. Kijken of je het wel volgens de normen doet. Een van de onderdelen die geschouwd wordt is de heg. Mijn heg is zo erg, er zitten zoveel andere groeisels in behalve de oorspronkelijke heg, officieel moet dat er uit, maar daar is geen beginnen aan. 

Voorlopig doe ik maar een beetje kortwieken. Maar mijn heg is heel lang. Dat krijg je als je op een hoekje zit. Voor mijn verjaardag zou ik ook nog een elektrische heggenschaar krijgen, maar die was niet op voorraad. Dan vandaag maar met de hand. Dat eindigt altijd in enorme spierpijn in de onderarmen.

Als ik thuis kom wordt de heggenschaar bezorgd.

Gerard van Honthorst

We gaan naar het Centraal Museum alwaar een tentoonstelling hangt van de Utrechtse schilder Gerard van Honthorst 1592-1656). Hij is iets ouder dan Rembrandt (1606-1696), in zijn tijd beroemd en succesvol, maar uiteindelijk veel minder beroemd. Er heeft een groot artikel over de tentoonstelling in Trouw gestaan en Bobby wil erg graag naar toe. Ik heb al een keer veel van deze schilder gezien bij een tentoonstelling over navolgers van de Italiaanse schilder Caravaggio (1571-1610) een paar jaar geleden. Begin 17e eeuw gingen veel schilders op jonge leeftijd naar Rome om daar de kunst af te kijken. 

In zijn vroege jaren in Italië maakte Van Honthorst grote altaarstukken. Toen hij terugkwam in Nederland schilderde hij vooral frivole taferelen met dronken muzikanten en vrouwen-van-plezier. Koppelaarsters. Beroemd is hij om de oplichtende decolletés. Hij werkt mooi met licht-donker met kaarslicht. Later gaat hij vooral portretten schilderen van koninklijke hoogheden. Hij was in zijn tijd ook commercieel een groot succes. 

Het is heel knap hoe hij schilderde, dat zie ik heus wel, maar het boeit me niet heel erg. Hij wist wat zijn opdrachtgevers wilden: witte blote vrouwenborsten. Wat is er op tegen? Wat is er tegen de male gaze? 

Maar dat Rembrandt beroemder is geworden snap ik wel.

https://www.trouw.nl/cultuur-media/honthorst-schilderde-graag-en-veel-blote-vrouwentepels-toen-dat-nog-kon~b2a3fa5e/

https://www.centraalmuseum.nl/nl/nu-te-zien/tentoonstellingen/gerard-van-honthorst-in-alles-anders-dan-rembrandt

Voetenbankje

Mijn tweede cadeau voor mijn verjaardag is een voetenbankje. Daar voorzie ik grote behoefte aan. We hebben een vrij lage hoekbank en het lukt me niet goed er langere tijd rechtop op te zitten, ik lig meestal en dat is passiever dan ik soms wil. En dus bedenk ik een voetenbankje. Via Marktplaats waar ze veel voetenbankjes verkopen die ik niet mooi vind kom ik terecht bij Amazon, waar ze ongeveer alles verkopen en met heel veel keus. Ik ben best tegen Amazon vanwege de slechte arbeidsomstandigheden, maar soms kom je er toch op uit.

De doos met het bankje vind ik na het avondwandelingetje in ons voortuintje. Geen idee hoe lang die daar al staat. Op het witte vloerkleed is het alsof bet bankje er altijd al heeft gestaan.

Herdenken

We gaan naar het Prins Bernhardplein om de doden te herdenken. Het is al mijn tiende Dodenherdenking hier. Er is een monument op een groen plein, een harmonie, de wethouder spreekt, het gehele maatschappelijk middenveld van Zuilen defileert, en de vrijwillige brandweer en de scouting spelen een prominente rol. We weten inmiddels waar we het beste kunnen staan om snel aan te kunnen sluiten bij het defilé. Er is altijd een hoop te zien. In een cultureel gemêleerde wijk als Zuilen is is het opvallend dat deze bijeenkomst bijna helemaal wit is. Geen Surinamers, geen Indische mensen, geen Grieken, Marokkanen en Turken, Polen en Bulgaren.

Mijn oog valt op een mooie jongen met een  bloemstuk om bij het monument neer te leggen. Hij kijkt almaar om zich heen, maar blijkbaar laat zijn beoogde gezelschap het afweten. Hij stapt laat in bij de rij officiële gasten die een bloemstuk leggen. Aan het lint aan het bloemstuk zie ik dat dat hij van PRO is, voorheen GroenLinks PvdA. Gek dat hij helemaal alleen is. Als hij eindelijk het bloemstuk gelegd heeft maakt hij een foto van zijn bloemstuk. Dodenherdenking in je marketing. 

Aan het eind van de avond verschijnen inderdaad op Instagram van PRO Utrecht foto's van de bloemenkransen van de partij in alle wijken. Niet van de mensen. Onderdeel van het social media beleid van de partij: laten zien dat je er was. De jongeman die de bloemen legde is Matthijs Kleij, gemeenteraadslid. Voorheen voorzitter PvdA Utrecht. Als ik hem Google blijkt hij helemaal niet in deze wijk te wonen. Het is echt een werkje, voor het social media beleid.

Beyond Bach

Avondje muziek luisteren. Dat is soms zo aardig aan Spotify, dat je niet meer  weet hoe je op een bepaalde kunstenaar terecht bent gekomen, maar wel gegrepen. Hoe heette ze ook alweer? Hoe vind je haar terug? Zoeken. Deze blijkbaar wereldberoemde pianiste / componiste  Gabriele Montero (1970)  is Venezolaans-Amerikaans. Zij improviseert op klassieke componisten. Ik vind het mooi.

En de compositie wordt dan ook weer gespeeld door een ook weer wereldberoemde Letse accordeoniste: Ksenija Sidorova (1988).

'Why Women Grow'

Voor mijn verjaardag krijg ik het boek Why Women Grow van  de Britse journaliste Alice Vincent. Ik zag het liggen in de boekhandel en had er meteen hoge verwachtingen van. Wat betekent je tuin voor je, in alle facetten. Zelf heb ik daarbij behalve de eigen tuinen ook de tuinen van de vriendinnen en de zussen in gedachten. Zo verschillend. Ik herinner me dat ik het prachtige Om én nabij van Yolanda Entius las over haar tuin in Frankrijk. Zij zei: Je moet eerst van je (nieuwe) tuin gaan houden zoals die is en je je ermee verbinden voor je een plan gaat maken.

ik beleef enorm veel onzegbare dingen aan de tuin en mijzelf in en om die tuin. Hoeveel tijd en energie je erin steekt. Hoeveel wildernis je prettig vindt dan wel kunt verdragen. Of je er ook kunt niksen en genieten. Of je almaar (zelf)kritisch blijft of ook tevreden kunt zijn met hoe het is. Of je je wilt verdiepen. Of je je wat aantrekt van de mensen en de tuinen om je heen. Die zijn zo anders, je kunt er niet eens aan beginnen om er tekst bij te maken. Dus ik ben heel benieuwd naar dit boek.

Ik heb de indruk dat deze schrijfster vindt dat vrouwelijke tuiniers tuinieren heel anders beleven dan mannen. Zelf heb ik daar geen idee over. Ik vind het een beetje een chaotisch boek. Zoals een dagboek chaotisch kan zijn. Van de hak op de tak. Ze schrijft veel over moederschap, kinderloosheid, al dan niet gewenst/gekozen. Zelf is zij een kinderloze dertigster met veel uitdijend gezinsleven om zich heen. Een relatie, een flat, de behoefte aan groen ook al is het maar in huis of op het balkonnetje. Hoe helend en heilzaam het is. Maar het is allemaal vrij willekeurig en associatief wat ze schrijft. Ze gaat bij allemaal vrouwen op bezoek die op een oproep om tuinenverhalen reageren en praat met ze over het leven (kinderen) en de tuinen. 

Ik had verwacht/gehoopt dat ze een soort van systematische diepspirituele gesprekken over het zijn in de tuin zou hebben, het werken, het niet-werken, het resultaat, de oogst, de keuzes, de planten, de groenten, het onkruid, de verwondering, de vreugdes, de teleurstellingen, de verzoening, het geluk. Het er gewoon maar zijn. De luchten, de vogels, de vorderingen, de bloeisels, het verval. Maar dat is het niet. Nu moet ik mij verzoenen met wat ze wel doet en doorlezen. Ik zou het hebben van een tuin nooit koppelen aan kinderen hebben of niet hebben. Zorgdrift?

https://www.gardenmuseum.org.uk/film/alice-vincent-why-women-grow/

De verjaardag

Ik krijg bloemen en kaartjes en appjes, het houdt niet op. Man, wat een liefde. Je zou ervan in huilen uitbarsten. Dat doe ik dan ook maar af en toe. Verder houd ik de verjaardag een beetje klein. Met zijn vijven naar restaurant Caatje aan de Lek aan de Lek. Een wandeling door de uiterwaarden, een rondje om Fort Everdingen en dan weerom.  Zo mooi.

De koppeling

Er is ook altijd wat. Rijd ik van het Amstelpark naar huis, begint vanaf de afrit van de A2 naar de Zuilense Ring de koppeling raar te doen, en al gauw doet-ie helemaal niets meer. Hij is ingedrukt en springt niet meer terug. Ik kan niet meer schakelen. Het is doodeng. Nog even komt-ie weer op en kan ik Zuilense Ring  opdraaien, maar dan blijft weer die koppeling ingedrukt. 

Het is druk maar op de een of andere manier lukt het me naar de kant te manoeuvreren, ik zie boven een viaduct een stukje verbreking van het asfalt. Het is geen vluchtstrook, geen uitwijkplek, maar wel iets. Langs mij razen de auto's. Pff. 

Ik bel de ANWB. De Surinaamse telefoniste aan de telefoon, niet makkelijk te verstaan, wil per ze het hectometerpaalnummer weten. Dat móet, zegt ze. Dat kan ik niet zien, zeg ik, en ik ga echt niet uit de auto. Ik sta tegen de vangrail aan en de weg is veel te druk. Het is kan anderhalf uur duren voor de Wegenwacht komt, zegt ze. Daar sta je dan terwijl vrachtwagens langs je razen. Blij met elk geel busje dat je ziet.

Ik bel Bobby die zegt: trap eens tegen die koppeling aan, een beetje heen en weer, en ik doe het en ja, hij schiet weer los. Maar ik durf niet te gaan rijden, stel je voor dat het weer gebeurt.

Na drie kwartier komt de Wegenwacht. Ik ben altijd zo blij met de Wegenwacht. Die mannen zijn zo beleefd en aardig, ze nemen je serieus ook al heb je geen verstand van auto's, en ze hebben nooit haast. Deze man zegt dat ik er wijs aan heb gedaan niet te gaan rijden, want het zou inderdaad zo weer kunnen gebeuren. Hii stelt voor dat ik de auto naar onze garage rijd, en hij zal achter me blijven rijden. Als het weer gebeurt kan ik stoppen en kan hij het verkeer om mij heen leiden. Zo gezegd zo gedaan.

Dirk zegt dat hij de komende week geen tijd heeft voor onze auto. Hij heeft twee man minder personeel: één is overleden en één is bij de KLM gaan werken. Ze werken maar met twee of drie en daarom gaat het wel even duren. De Wegenwachtman is mee, en Dirk biedt hem gelijk een baan aan. 'Nee hoor', zegt de Wegenwacht, 'ik vind het buiten werken veel te leuk.' 'Maar Dirk, we hebben de auto echtbnodig!' zeg ik. 'Ik moet volgende week naar het ziekenhuis!' De arbeidstekorten in de garagebranche.

Als ik eindelijk thuis kom heeft Bobby de kwestie alweer opgezocht. Een koppeling kan kapot gaan tussen de 100.000 en 200.000 km. Onze teller staat op 150.000. En een koppeling slijt sneller als je veel korte ritjes in de bebouwde kom maakt. Wat ik wekelijks doe / deed bij het maaltijden bezorgen.

Het Amstelpark

Met de voetbalvriendin naar het Amstelpark. We gaan naar de rhododendronvallei, naar de molen, door de heemtuin, misschien midgetgolfen (mijn wens) en misschien met het treintje (haar wens). Het is een prachtig park, zij weet te vertellen dat het ooit begonnen is als Floriade in 1972. Het park is in zijn soort heel onderhoudend en bloemrijk en kleurig en kunstrijk en educatief en speels. Echt voor gezinnen, die er dan ook in groten getale zijn. Veel toeristengezinnen ook. De schattigste kindjes. Zulke leuke parken heb je niet in Utrecht.

Toen ik nog in Amsterdam woonde kwam ik er niet vaak, want het was ver uit mijn buurt en er liggen nogal wat drukke (snel)wegen direct omheen. De A10 en de rondweg om Buitenveldert... Nu kan ik dat geruis heel goed negeren en vind ik het het leukste park ooit. 

De midgetgolf doen we niet, maar wel het treintje. We zijn er de enige volwassenen zonder kindjes. Het ritje duurt een kwartier. En dan nog een chocolade-ijsje. Een tópuitje.

Brand

Vlak bij Heerde en het huis van Schoonzusje was/is die enorme bosbrand op de Veluwe. Ze zijn er niet, ze zijn op vakantie in Bretagne. Stel dat er wat gebeurt: dat is twee dagen rijden. 

Op het kaartje staat het meertje waar zij naast wonen toch wel vlak bij dat militaire oefenterrein. De blushelicopters halen water uit dat meertje. Gelukkig voor hen is het een zuidoostenwind die naar het westen waait.

Tuinporno

Het is verrukkelijk op de tuin. De sering komt uit, ik heb wat geraniums in potten gedaan en een rode kool van de moestuinbakken naar de volkstuin verplaatst.  

Ik heb een boek besteld dat ik zondag in de boekhandel te Deventer zag liggen: Why Women Grow. Stories of Soil, Sisterhood and Survival door de Engelse journaliste Alice Vincent.

Tulpen in de brievenbus

Vanochtend vind ik een platte doos met tien roze tulpjes in de brievenbus. Van twee mede-alten van het Bilthovenkoor. In afwachting van dingen ben ik al een paar keer niet geweest. Ze beloven kaarsjes voor me te branden.

De firma die de bloemen zo verstuurt heet Pluukz en zit in De Kwakel, onder Aalsmeer. Biologische bloemen. En ze passen door de brievenbus. Het zijn wel tere tulpjes. Ik ben benieuwd of ze wat oprijzen na een grote slok water.

https://maps.app.goo.gl/fttBxQGxUqeU28Tc7

Louis Theroux

Op NLZiet kijk ik twee afleveringen van de Britse documentairemaker Louis Theroux. Er zijn er heel veel van, de meest recente gaat geloof ik over de Manosphere. Daar heb ik niet zo'n zin in. 

Nu kijk ik naar de documentaire 'A Different Brain?' uit 2022 over mensen met niet-aangeboren hersenafwijking, die na een ongeluk een heel ander karakter kregen. Daar zijn in Engeland speciale klinieken voor. Zijn die hier ook? Ik heb er nog nooit over gehoord. Heel indrukwekkend, zowel de verhalen als de onbevangen manier waarop hij die mensen en hun familieleden tegemoet treedt. 

En dan kijkt ik naar een aflevering over 'Anorexia', ook 2022, over een groeiend bijna onoplosbaar probleem vooral onder meisjes en vrouwen. Het gaat als je ze zo ziet en hoort bijna nooit helemaal over. Als ze al beter naar huis mogen uit zo'n kliniek dan is de belangrijkste motivatie om uit de kliniek te blijven, niet om een gezond lijf te hebben. 

https://www.vpro.nl/louis-theroux

Kip in romige mosterdsaus

Ik kook niet zo vaak een oer-Hollandse aardappels-groenten-vlees (AGV)-maaltijd, maar eigenlijk vind ik het heel lekker. 

Vandaag waag ik me eraan. De krieltjes moeten volgens het recept 30 minuten in de oven. Het worden er 40 en ze zijn goed gaar. De kipfilet marineer je in citroensap, nooit van gehoord. Oók heel lekker. Het vlees zou daar malser en zachter van worden. En dat is ook zo. Voor de mosterdroomsaus week je mosterdzaadjes in een beetje water. 

Een ouderwets echt zondags maaltje, en dat op maandag.

- Recept: https://www.ah.nl/r/1202116

Jaren 60

Er duikt een foto op uit het familie-archief. Koninginnedag. 30 april. Wij kregen / moesten op Koninginnedag een oranje rokje aan. Eerst van crêpepapier en later van stof. Ik schaamde me dood. 

We hebben onderling wat discussie welk jaar dit was. Ik denk eerst 1965, het jaar dat we naar de nieuwbouwwijk Angelslo verhuisden, want ik zie helemaal geen plantjes in de 'voortuin', maar dat zou niet kloppen met de leeftijd van ons broertje. 1967 dan maar? Trouwens: ik ben de derde van rechts.

Elk jaar met Koninginnedag hees Vati om acht uur 's morgens de vlag en moesten wij daar plechtig onder gaan staan. Ik geloof niet dat hij ons het Wilhelmus liet zingen, maar het zou zo maar kunnen. Ik hoopte altijd maar dat geen van de buren naar buiten keek. We keken op Koninginnedag geloof ik ook het hele defilé op Soestdijk. Daarna begonnen de Oranjespelen op school. Zaklopen enzo. Volgens mij bestaat daar ook nog een foto van.

Bobby vindt het weer een heel mooie foto. Voor de duidelijkheid: je moet niet denken dat wij die rokjes wilden!

Knoflook

Koningsdag 2026. Een buurvrouw van twee huizen verderop is ook aan het moestuinieren geslagen. Zij doet helaas niet mee met de moestuinbakken, die vindt ze geloof ik te ver lopen, zij moestuiniert liever in haar voor- en achtertuintje. 

Daar heeft zij een half jaar geleden achttien knoflooktenen gepoot, maar die tenen blijken er 10 maanden over te doen voor ze weer bolletjes geworden zijn. Of ik ze wil. Please. Nou vooruit.