Naar Schiphol

Ik kijk nogal graag eens naar Seinfeld in nachten dat ik de slaap niet goed kan vatten. Ik heb alle negen seizoenen gezien en ben nu weer overnieuw begonnen. Ik moet altijd lachen en dat verdrijft de malende gedachtenstroom die me soms uit de slaap houdt. Voor wie het niet kent: 'Seinfeld' is een comedyserie uit de jaren 80 en 90 over een groepje New Yorkse vrienden, eind twintig, die het voortdurend over triviale zaken hebben. Ze kletsen, kijken tv, gaan naar de film, af en toe een restaurant. De ouders van twee spelen ook een constante rol. Af en toe heeft iemand een nieuwe verkering of een nieuwe kennis/vriend. Hoofdpersoon is Jerry Seinfeld, comedian. Van de week werd er uitvoerig geconverseerd over wat je voor nieuwe vrienden wel of niet doet. Iemand helpen verhuizen doe je pas na jarenlange vriendschap. Of iemand naar het vliegveld rijden. 

Daar flitste ik op in, want een van de Tuinvriendinnen heeft me gevraagd of ik haar naar Schiphol wil rijden. En over twee weken weer ophalen. Ze gaat naar Marokko op vakantie. Ze wil het haar kinderen niet vragen, want die hebben het te druk met werk en gezin. Vorig jaar heb ik dit ook al eens gedaan. Ik vind het  raar. Er is een uitstekende treinverbinding tussen Utrecht en Schiphol. En de bus naar het station stopt ongeveer voor de deur. Eigenlijk ben ik het er niet mee eens. Ik zou nooit met de auto naar Schiphol gaan. Ik vlieg ook al jaren niet meer.

Dus ik zeg, ja eh dat kan, maar waarom ga je niet met de trein? Dat is, antwoordt ze, omdat ze zich wat allenig voelt en het zo veilig en warm omhuld is als ze gebracht en gehaald wordt. OK. Dat ken ik. Ik heb dat in het verleden ook wel gedaan voor een buurvrouw/vriendin in Amsterdam-Noord, die ik dan naar Amsterdam CS bracht. Maar met de bus.

Dus nu sta ik ineens in de vroege ochtend sneeuw van de auto te scheppen. Er is weer flink wat gevallen. Moet ik de sneeuwwereld in om iemand naar Schiphol te rijden. That's what friends are for.