Beerschoten

Met Ella naar Beerschoten. Op een regenbuitje na rond 12 uur is het een stralende dag. Zij is een fietser en bedenkt locaties voor de fietser, maar ik vind het te koud om eerst van Zuilen naar De Bilt te fietsen en dan een eind te lopen, dus we gaan met de auto. 

Ik heb een sociale dag. Diverse mensen beginnen kletspraatjes, zo niet hele gesprekken. Een dame die zit te lezen met een wijntje erbij in het Koetshuis. Een meneer die drie keer per week hardloopt. Leuk is dat

11 november

We wonen in een sociale kinderrijke buurt. Dit jaar heb ik 54 reepjes gekocht voor Sint Maarten - vorig jaar waren het er 48 - maar ineens komt er een hausse met bijna 20 kinderen en dan is de schaal leeg. 'Mevrouw! De schaal is leeg!'  Ik ren naar AH om nog twee zakken reepjes te halen maar als ik terugkom is het feest al voorbij. Dan trakteer ik maar Marsjes bij het woensdagavondkoor.

Oh Mary Don't You Weep

Oefenen. Er zijn veel versies op YouTube van de gospel 'Oh Mary Don't You Weep'. Zodra het zwarte Amerikaanse gospelkoren zijn krijg je wel heel uitzinnige versies.

Annemirl Bauer

Een van de Duitse vriendinnen is in Berlijn op bezoek bij haar oude Mutti en Schwester en ze heeft ook een Museum bezocht met een onbekende voormalige DDR-schilderes: Annemirl Bauer (1939-1989), nooit van gehoord. O! zeg ik, wat een prachtig werk! Ik wil meteen wel naar Berlijn! Maar dat zal er voorlopig wel niet van komen, dus vraag ik Zwaze of ik een stuk mag schrijven over deze Annemirl terwijl ik er helemaal niet geweest ben. Dat vindt ze een goed idee. (Dus net toen ik daar helemaal in wilde duiken was mijn computer morsdood en moest ik in de oplossings-stand.)

De tentoonstelling is in Das Minsk Kunsthaus in Potsdam. Ik stel me er even een klein regionaal museumpje bij voor, wat ook weer helemaal fout is. Het is een groot prestigieus museum in een voormalig beroemd betonnen DDR-gebouw uit de jaren zeventig, dat na de Wende totaal verwaarloosd is en een paar jaar geleden gerenoveerd is. Majestueus. Alleen daarom al een reden om er naar toe te gaan. Het is nu gewijd aan DDR-kunst in samenhang met hedendaagse moderne kunst.

Annemirl Bauer was de dochter van een kunstenares en een fotograaf. Ze ontwikkelde zich al jong tot een eigenzinnig kunstenares, dissident, die zeer is tegengewerkt door het DDR-regime en lastiggevallen en kapot gemaakt door de Stasi. Ze werd uit het Verband Bildender Künstler gezet, en had daardoor een Berufsverbot, werd enorm getreiterd door de Stasi, gek gemaakt, kreeg nooit een uitreisvisum en is uiteindelijk buiten Berlijn gaan wonen op het Brandenburgse platteland om minder last te hebben van de Stasi. Op vijftigjarige leeftijd is zij overleden aan kanker, vlak voor de val van de Muur. Ze was een alleenstaande moeder. Haar dochter stelt nu alles in het werk om haar moeders werk te promoten.

Ik weet niet veel (niets) van kunstenaars uit de DDR. Ik vind dit mooi werk. Expressionistisch. Figuratief. Kleurrijk. Wild. Veel vrouwenfiguren en kinderen. Ze wordt wel vergeleken met Picasso en met Paula Modersohn-Becker. Er is veel over haar te vinden, al is het meer over haar leven dan over haar werk.

https://dasminsk.de/

De netvoeding

Wat een onrust ineens: de laptop gaat niet aan. Njet. Dood. Ik wil net wat dingen op de computer gaan doen die niet op de telefoon kunnen en daar zit je dan. Zal ik naar de leverancier of wacht ik op Bobby die dan zegt: Zal ik er even naar kijken. Maar hij kan er ook niets mee. De laptop is zo dood als een pier.

Dan ben ik weer zó blij dat ik een 'winkel' heb waar je gewoon naar toe kunt met een aardige aardige meneer die je probleem gaat oplossen. Het is het tussensnoertje van de netvoeding. En hij bezweert me om zo eens per week de laptop van de netvoeding af te halen, anders wordt de batterij lui.

De taxi

Eindelijk rijd ik weer een taxidienst. Omdat het wijs is voor mij om per dag slechts één grotere activiteit buitenshuis te doen en ik al twee dagen heb met een koor en een met Qi Gong blijft er niet zo veel over, eigenlijk alleen de maandagmiddag. Het is heerlijk om te doen. De hybride Toyota Prius, een automaat, rijdt heerlijk. De rol van dienstbare chauffeur ligt me erg goed. 

De mensen die ik vandaag rijd zijn heel aardig en zeer mededeelzaam. Twee keer naar het St. Antonius Ziekenhuis in Leidsche Rijn, twee keer naar buurthuizen. De mensen hebben knieën geopereerd gehad, zijn half blind, of hebben olifantenbenen. Maar ze moeten wel naar het buurthuis, voor de broodnodige aanspraak. 

De komende anderhalve maand zijn de maandagmiddagen al ingevuld dus ik schrijf me maar vast in voor half december en januari.

Landgoed

We gaan naar Landgoed de Ruwenberg in St Michelsgestel vanwege een een informatiemiddag van de Stomavereniging. 

Er zijn 'workshops' en er is een markt met fabrikanten en leveranciers. Vanuit het ziekenhuis heb ik een leverancier aangeboden gekregen, maar ik wil wel eens weten wat er nog meer te koop is. Het is in een heel mooie locatie. 

Er zijn in Nederland zo'n 38.000 mensen met een stoma en (desgevraagd) zijn 6600 van hen lid van de patiëntenvereniging. Nu 6601. Eerst wilde ik niet, maar na deze middag word ik ook van ganser harte lid. Het is erg fijn om mensen te treffen die snappen waar het over gaat, aan wie je sans gène dingen kunt vragen. Mijn vooroordeel dat er allemaal oude mannen zouden rondlopen die hun nieuwe levensvulling hier hebben gevonden met een bestuurs- of vrijwilligersfunctie bij de patiëntenvereniging klopt geheel. 

Het is ook duidelijk dat vrouwen liever met vrouwen en dat mannen liever met mannen over hun ervaringen en kwesties praten. Ik haal het meest uit de gesprekjes met de vertegenwoordigers (vaak verpleegkundigen) die gewoon en met veel empathie en compassie met je praten. En Bobby zit met de krant in de foyer trouw te wachten tot ik klaar ben.

De A2 is deels afgesloten (tussen knooppunt Everdingen en Nieuwegein) dus er staat een vanaf afslag Culemborg een gigantische file. We doen er einde middag in mist en duisternis twee uur over om weer thuis te komen. Toch tevreden.

Herbst

Maandagmiddag gaan we weer mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Ik bereid de sessies voor met mandala-kleurplaten en lege cirkels voor als ze intuïtief zelf mandala's willen gaan tekenen. De anderen nemen allemaal lekkere dingen mee, dat is deel van het plezier, dus ik waarschuw ze maar dat ik geen lekkere dingen meer mag. Om dat te verwerken ga ik maar een herfstmandala kleuren. Dat is zo leuk om te doen dat je het snoepverbod even vergeet.

Ineens herinner ik me dat ik deze eerder heb gedaan, in 2022 was dat, in Sauerland. Winterberg. In mijn onvolprezen archief vind ik hem terug. Lijkt er heel erg op. https://lucietheodora.blogspot.com/2022/11/a-mandala-day.html

Bosbad

Het is zulk mooi weer dat we nog maar een keertje extra naar het Panbos gaan om te bosbaden. Fantastische herfstkleuren. Vriendelijke mensen met vriendelijke honden. 

Vanochtend heb ik mijn nieuwe bril(len) opgehaald en nu kan ik weer veel meer details zien. Ik kan weer lezen. En ik ben benieuwd hoe het is vanavond bij Ajax in deNations League.

Koekjes

Bij het Wittevrouwen-koor neemt altijd iemand koekjes mee voor in de pauze. Bokkepotjes. Mergpijpjes. Die vind ik heerlijk, maar ze horen al heel lang tot de streng verboden vruchten, maar op de koor-avond  neem ik er dan toch één. Nu ik door de diabetes type 2 geen suiker meer mag zijn de koekjes nóg verbodener. 

Van de week ben ik bij de verpleegkundige en zij laat mij in een boek een spread met koekjes en gebakjes zien, waar ik jammer genoeg geen foto van gemaakt heb. Appeltaart is heel erg verboden, herinner ik mij, door het deeg, maar soesje zijn weer minder erg en speculaasjes ook. Onbegrijpelijk. Dat wordt weer veel googelen.

Vandaag ga ik gezonde koekjes proberen te maken. Ik zag een recept met gemengde noten en eiwit, maar dat ben ik al weer kwijt, en dan vind ik een recept met walnoten, havermout, banaan, kokosrasp, bakmeel. Dat staat nu in de oven heerlijk te geuren.

Helaas, echt lekker zijn ze niet. Te droog.

https://www.makkelijkafvallen.nl/recepten/gezonde-walnootkoekjes

Born is the Light

Half december hebben we weer een 'optreden' met het Wittevrouwen-koor en van de week krijgen we de setlist. Pff. Elke keer is het een enorme uitdaging. Want ik ken de liedjes niet. Wel heb ik inmiddels geleerd dat ik me niet zo druk moet maken want dat komt wel.  Van sommige liedjes zingen wij als alten de tenor-partij. Er staat een nieuw koorlid naast me dat de hele tijd aan mij vraagt: Waar-zijn-we, wat-zingen-we-nu? Ik-heb-dit-niet. Welke-maat-zijn-we? Ik heb al een keer gezegd dat ik dat niet fijn vind en dat ze zelf op moet letten en haar administratie op orde moet hebben. Koor zingen vereist veel discipline. Maar dat heeft nog niet geholpen. Ik voel me echt een hork dat ik haar vragen negeer. Maar ja.

Alles ist eitel

Er is wat gemor op het koor te Bilthoven. De nieuwe dirigente is wat minder nieuw nu en zij heeft nogal trekjes. Alle dirigentes hebben trekjes. Maar goed, vorige week toen ik aan de Maas was schijnt ze buitengemeen nuffig, juffig & bazig geweest te zijn, en dat is niet goed gevallen. Nu doet ze weer haar best onze namen te leren kennen, een poging tot contact, en in de pauze vraagt ze feed back over haar inbreng en aanpak. Sommigen missen de oude aanpak, anderen vinden dit wel spannend. Ze komt nu wel meer met bladmuziek, terwijl ze de eerste keren het uit het hoofd zingen zo propageerde. Ik breng in dat haar aanpak ongewoon is en een uitdaging, maar dat het ook leuk is en ons losser maakt dan we waren. 'Ik zou zeggen: Laat ze haar ding doen, leer en geniet ervan.' En dan krijg ik een applausje.

Vervolgens beginnen we aan dit Hebreeuwse lied 'Shir ha'Noded'. Ook niet eenvoudig. Vooral de tekst niet.

Chinees Comfort Food

Chinese kip met gember, oosters comfort food met bloemkoolrijst. Al die woorden raken iets bij mij. Ik meng de bloemkoolrijst met een paar scheppen zilvervliesrijst, anders heb ik over een uur weer honger, maar verder is het heerlijk eenvoudig, smaakvol en bevredigend. Met ook die zwarte bonen erdoor. Ik doe er uiteindelijk ook nog cashew noten over. 

https://www.makkelijkafvallen.nl/recepten/chinese-kip-met-gember

Dwars door de Pyreneeën

Gekeken: 'Dwars door de Pyreneeën', de VPRO-serie met de drie Belgen (Vlamingen) die door een land trekken en dat land en filmen en gesprekjes met mensen die zij tegenkomen. Aanjager is televisie-maker Arnout Houben en mee zijn zijn vrienden Ruben en Philippe. Eerder liepen ze al door De Lage Landen, ofwel België en Nederland. Ze gooien met hun series hoge ogen, in 2024 wonnen ze de Gouden Televisier-Ring.

Dit jaar ga ik ook maar eens kijken. Het landschap van de Pyreneeën is fantastisch. Ze lopen van de Atlantische zijde naar de Middellandse Zee. De geschiedenis komt langs: de wereldoorlogen, de onafhankelijkheidsstrijd van de Basken en de Catalanen. Vluchtroutes in de oorlog. Soms word ik wat flauw van al hun 'geintjes', maar het positieve gevoel overheerst.

Vikingsoep

Vandaag ga ik weer eens iets Scandinavisch proberen, te beginnen met een 'Vikingsoep'. De basis is ui, zoete aardappel en rode biet. Dat kook je en pureer je. Ik had gekookte bietjes uit het groentevak, die zijn lang zo lekker en zo rood niet als de eigen bietjes. Kan ik beter naar de ecowinkelngaan.

Het leuke van de soep is de topping etcetera. Op de bodem van je soepkom doe je een schep quinoa (gaar), en een schep zelfgemaakte appelmoes. En óp de soep komen geroosterde pompoenpitten, zure room met mierikswortel en verse dille. Een verrassende smaakexplosie.

Is dit nu een maaltijdsoep? Ik geloof het wel. Als tweede gerecht heb ik nog iets leuks: rösti-rondjes met zalm op zure room en dille. Ik had nog zure room met mierikswortel over en dat past hier ook heel goed bij. We hebben elk vier rösti-rondjes en dat is meer dan genoeg.

- https://lekker.nl/recepten/vikingsoep-met-rode-biet

- https://www.ah.nl/r/1194450

River

Eenmaal weer thuis van het driedaagse uitje rond Maas en Waal ga ik liedjes zoeken over rivieren. Een mooie van Janis Ian kom ik tegen, en deze van Joni Mitchell. Heldinnen uit mijn studententijd. Er zijn helaas maar weinig filmpjes van optredens van hen. Dit filmpje vind ik wel geweldig.

 

Pfas

Zoals bekend sluit ik de dagen altijd af met Lubach. Niet altijd  even sterk, maar vaak genoeg wel. Zijn Diep-Duik-Donderdag-onderwerpen vind eigenlijk altijd goed. Deze week gaat het over PFAS. Volgens hem is de paniek over de gezondheidsrisico's in de media niet helemaal terecht en hij probeert de situatie dan ook te nuanceren. Mensen hoeven volgens hem niet meteen bang te zijn als ze een flintertje teflon van een beschadigde pan binnenkrijgen. Wél is er volgens hem reden tot boosheid richting de bedrijven en chemische reuzen die jarenlang hebben verzwegen dat PFAS schadelijk kan zijn voor mens en natuur. 

Vrijdag is er wel weer meteen veel kritiek op, zoals op de site Tegengif.nl: 'Of je door PFAS ziek wordt of kanker krijgt, hangt inderdaad van veel factoren af. En het klopt: PFAS zijn niet de enige stoffen die onze gezondheid beïnvloeden. Toch zijn deskundigen het erover eens dat we onze langdurige, aanhoudende blootstelling moeten beperken. Wat vrijwel alle PFAS gemeen hebben, is hun persistentie: ze breken niet of nauwelijks af. Het gaat niet zozeer om acute gezondheidseffecten; het gaat om gevolgen die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en onze volksgezondheid raken. Tegengif maakt zich dus wél zorgen over de gezondheidsrisico’s van PFAS. Die zorgen worden gedeeld en geuit door meer dan 150 artsen en gezondheidsorganisaties, waaronder KWF Kankerbestrijding.' Tegengif wil vooral dat de politiek zich gaat roeren. 'We willen een breed Europees restrictievoorstel met zo min mogelijk uitzonderingen. Zodat we ons hopelijk over een tijd inderdaad niet meer zoveel zorgen hoeven te maken.'

Back Home

De hoogste tijd om weer eens naar de tuin te gaan. Als het zo regent zoals vorige week dan wil je liever die tuin even vergeten. Nu schijnt de zon weer en ga ik nog maar eens gras maaien. De heggen zijn geschoren door de klussers van dienst. 

Laatst deed de petroliekachel het niet en bleken de batterijen voor de ontsteking vervangen te moeten worden. De retro-radio doet het nu ook niet, ik geloof dat in deze toch wat vochtige omgeving batterijen er gauw mee ophouden.

Ooijpolder

De slotdag van het driedaagse uitje: de Ooijpolder. Die ligt net nog in Gelderland, ten oosten van Nijmegen, aan de Waal. 

We starten in Ooij, een dorp ongeveer op de Duitse grens. Op de een of andere manier heeft in mijn hoofd het idee postgevat dat je met de auto de Ooijpolder niet in mag als een Waddeneiland, maar dat blijkt een verzinsel. Wel kun je nergens parkeren, ons vertrekpunt Ooij is dus heel goed gekozen. 

Ik heb een wandeling van 11 km van Routiq gedownload en die voert ons weer door heel afwisselende landschappen. Eerst door traditionele landbouw- en veeteelt-polders en dan wat meer wildernis. Uiteindelijk komen we bij de Waal en de Bisonbaai en het beroemde gezellige hotel restaurant Oortjeshekken. Ik had het in eerste instantie nog geopperd om daar te overnachten, maar met elk een eigen kamer werd het ons wat te prijzig.

Heel erg grappig is dat we daar Schoonzusje en haar man tegenkomen. Uit Heerde. Hun jongste dochter woont in Nijmegen. Vandaar. Eerst treffen we ze op een dijkweg waar zij in hun bolide aan komen rijden en wij net lopen. Huh? En later in de natuur bij de Bisonbaai.

Het is een bijzonder gebied met veel geschiedenis. Er valt weer veel te googelen.

Sint-Jansberg en Mookerhei

Alsof het niet op kan. Weer een prachtige wandeling over de Sint-Jansberg en de Mookerhei. We sstarten in Plasmolen. Het is allemaal verpletterend mooi en  overweldigend. Wat hebben we al ontzettend veel gezien en beleefd, stamelen we na afloop weer thuis. Had je aan de overkant in het Land van Cuijk de Romeinen die vastliepen op de heggen, hier heb je op de berg ook de opgravingen van een enorme Romeinse villa, en op de Mookerhei een herdenkingsbord over de Slag op de Mookerhei. In die zin zijn die wandelingen zo educatief! Ik google me suf na afloop. Wanneer was dat? Peeq weet het ook niet.

De Slag op de Mookerhei vond plaats in 1574, in de Tachtigjarige Oorlog. 'Wij' verloren enkele duizenden en de Spanjaarden wonnen. Zowel Lodewijk als Frederik van Nassau sneuvelden.  Zij waren de broers van Willem van Oranje. Ook hier valt weer veel te googelen.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/sint-jansberg

De Maasheggen

 

Met Peeq heb ik weer een driedaags uitje en ditmaal houden we ons op in St Agatha onder Cuijk aan de Maas. Cuijk ligt in Brabant, en aan de overkant van de Maas ligt Mook in Limburg. We hebben een appartementje op de begane grond.  In St Agatha is een (voormalig) klooster, maar geen winkels of horeca. Daarvoor moet men naar Cuijk.

Vandaag wandelen we onder St Agatha langs de Maas door het 'Maasheggen landschap'. Het is Unesco Erfgoed ook nog. Maasheggen, een intrigerend woord. Ergens op een educatief bord aan de Maas lees ik dat indertijd de Romeinen op weg van Maastricht naar Nijmegen hier bij Cuijk vastliepen in de Maasheggen. 

Peeq en ik zijn zeer content over onze eerste dag. Mijn eerste dag na de griep in ogenschouw nemende val ik mijzelf alleszins mee - we lopen toch maar mooi 9 km. En over onze manier van zomaar ergens neerstrijken en maar zien. Het Maasheggen-landschap is bijzonder. Morgen gaan we aan de overkant van de Maas.  

De blauwe regen

Ik heb nog steeds griep en ik mag sowieso niet tillen dus Bobby moet de ravage door storm Boelo in ons voortuintje helemaal in zijn eentje fatsoeneren. Gelukkig hebben onze behulpzame buren gisteren al een heleboel takken gesnoeid en in de berm naast de vuilcontainer gelegd, en die blijken vanmorgen al door de gemeente geruimd te zijn zonder dat iemand daar om gevraagd heeft. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Vandaag gaan Bobby en de buurvrouw door. Er moet een nieuwe staaldraad komen en bevestigd worden en dan moet die overgebleven takkenbos omhoog gehesen en verankerd worden. Nu hangt het weer. Het was een prachtig, en nu dit. Hopelijk loopt het volgend jaar allemaal weer uit.

Eus

Gelezen: Mijn moeder de kleine reus van Ozcan Akyul. Ik vind hem een aardige sympathieke tv-presentator en columnist, maar van zijn literaire kwaliteiten ben ik niet zo overtuigd. Hij heeft wat veel vaste onderwerpen. Dat hij een Turkse Nederlander is, uit Deventer komt, dat hij in een heel arm milieu is opgegroeid, een alcoholistische vader had. Dus een boek over zijn moeder, analfabeet en geen woord Nederlands sprekend, leek me mogelijk boeiend. Veel zonen adoreren hun moeder, meer dan dochters.

Maar het boek gaat maar deels over zijn moeder en zeker staat ze niet centraal. Het is een verzameling columns over Eus, zijn werk, zijn kinderen, zijn vaste hang ups, de mensen die alle Turken en Marokkanen door elkaar halen. En af en toe komt zijn moeder langs die wil komen schoonmaken en de kinderen volstoppen met  snoep. Het is onderhoudend, maar wel een gemakzuchtig gemaakt boekje, een stapel columns bij elkaar geveegd en het geheel is niet eens goed geredigeerd.

Storm Boelo

Terwijl het buiten stormt en ik met mijn griep in bed lig krijg ik een berichtje van een buurman dat onze blauwe regen van de pui af gewaaid is. Mijn trots. De staaldraad waar hij omheen kronkelde is van de muur getrokken. De lamp is kapot. De voordeur is geheel onbereikbaar. Wat een ravage! De storm is erkend, lees ik op Nu.nl, en heeft de naam Boelo gekregen.

Onze altijd behulpzame buren helpen eerst maar eens de weg van de voordeur naar de stoep vrij te maken. 

In Memoriam:

De griep

Volgende week mag ik de griepprik halen. Maar dat is helaas te laat, want gisteren ben ik er plotsklaps al door overvallen. Gelukkig doorloop ik het griepproces meestal snel. Het is voorbij voor je het door hebt. Twee dagen. Gisteren was het gloeihoofd, koude handen, nare hoest, hoofdpijn. Vannacht kwam er een stekende keelpijn bij en nu heb ik haast geen stem. Het lijkt het meest wijs om maar een beetje in en om bed te blijven, maar dat vind ik niet eenvoudig. Een dag met een activiteit is beter te behappen.

Nu stuitte ik onlangs op een workshop zelf mandals’s tekenen, intuïtief, bij een oude dame in Hilversum, en dat leek me wel eens leuk om te doen. En voor ik het doorheb ben ik al begonnen. 

Valentina Toth

Met Hani501 ga ik naar Valentina Tóth in theater de Omval in Diemen. Sinds we haar twee jaar geleden ontdekte hebben zijn we fan. Ze heeft een lange reeks try outs, in maart 2027 is de première in de Kleine Komedie in Amsterdam.

De zaal is al helemaal uitverkocht aan enthousiaste mensen. Ze heeft een echte fan base. Ze is dan ook geweldig. De voorstelling is nog niet af, hij is te lang, sommige stukjes zijn te lang uitgesponnen, maar overeind blijft dat ze geweldig is. Heel keurig en heel uitzinnig. Ze heeft een prachtige stem en speelt heel goed piano, en verder is ze - heel beheerst - zo gek als een deur. Het hoofdthema is vaginisme. 'Ik zal wel weer de Annie MG Schmidtprijs winnen omdat ik zo'n kwetsbaar thema heb aangesneden.'

https://valentinatoth.nl/revue-revanche/

De zonnepanelen

Bobby en ik kijken elke avond (maandag t/m donderdag) om 23 uur naar Lubach. We vinden het wel laat, maar we willen ook niet wachten tot de volgende dag. Vorig seizoen was het om 22 uur, maar RTL heeft heel slim bedacht dat ze meer betaalabonnementen voor  hun streamingdienst Videoland willen, dus nu kun je op Videoland Lubach om 21u zien en om 23u gratis, maar voorafgegaan door een back reclames. Héél ergerlijk. Ik denk dat Lubach c.s. daar ook niet blij mee zijn, maar ja, die hebben hun ziel verkocht. Niet alles afleveringen zijn even leuk. Soms ook denk je: blijf ik daar nu voor op? Je hoopt toch op af en toe een harde lach. Zijn Diep-Duik-Donderdag vinden we wel altijd goed.

Gisteren had hij een itempje over de de salderingsregeling voor zonnepanelen waar ik wel weer erg van genoten heb. Over zonnepanelen. Dat wil ik dus maar weer even delen hier.

Gorinchem - Woudrichem - Loevestein

Ella en ik zouden vandaag gaan fietsen, maar ik vind het te koud en ik wil liefst een avontuurlijke wandeling. We komen uit op Gorinchem, en vandaar met de pont de Merwede over naar Woudrichem en Slot Loevestein. Het is allemaal helemaal niet zo ver van Utrecht, maar het is een totaal andere wereld. Daar rond de grote rivieren.

Eerst had ik bedacht om het rondje bij Fort Vuuren - oostelijk van Gorinchem - te starten. 's Zomers is er van daar een veerpontje naar Slot Loevestein, maar in oktober blijk je je te moeten behelpen met een watertaxi, áls die vaart. Om dat te weten te komen moet je de kapitein bellen. 

De kapitein zegt dat er 's middags te weinig water in de rivier staat is voor de oversteek, dus dat plan gaat niet door. Wel kunnen we met de veerpont van Gorinchem naar Woudrichem. Die gaat in oktober twee keer per uur. Dan doen we dat.

Ongetwijfeld is het hier in de zomer stervensdruk maar nu niet. Alleen wat opa's en oma's met kleinzoontjes. Herfstvakantie. Het is geweldig mooi en leuk.

Weer een nieuwe bril

Zo drie jaar geleden had ik mijn laatste nieuwe bril, maar ik zie de laatste tijd niet meer zo scherp. Vooral niet in de verte. Niet in de schemer. Lezen wordt ook minder, dat gaat het beste onder een felle lamp of op de iPad. Hoogste tijd dus voor een nieuwe bril. 

De bril die ik heb vind ik de mooiste, dus zo een wil ik weer. Ik orienteer me altijd bij Ace&Tate en bij Specsavers, en dan vind ik er wel een. Ditmaal wordt het Specsavers.

Vandaag dus naar de winkel voor een oogmeting. Er werkt een minstens 75-jarige opticien, die meldt dat hij invalt bij ziekte, door het hele land. Ik vertel hem dat bij de vorige oogmeting de opticien gezegd had dat ik 'beginnende staar' had, maar nog niet erg genoeg voor een behandeling. Deze opticien reageert heel verontwaardigd. 'Alle mensen krijgen op enig moment staar', zegt hij. 'Iedereen. De een wat eerder dan de ander. Ik ben er pertinent op tegen om dat tegen de mensen te zeggen zolang iemand nog volledig zicht heeft. En dat heeft u. Uw zicht is wel wat minder geworden, maar daarvoor neemt u gewoon nieuwe glazen.'

Je begint zo'n bezoek met een prijs van €150 voor het montuur. En dan de glazen. Bij Specsavers zijn ze heel goed in 'upselling', betere glazen, lichtere glazen. En dan komt het uit op €530, minus €100 van de aanvullende verzekering is €430. Eerder was ik hier heel verontwaardigd over maar bij Ace&Tate, die weer heel andere prijstrucjes toepassen kwam ik op eenzelfde prijs uit, dus nu heb ik het maar gelaten gelaten.

Als we klaar zijn met de upselling biedt de verkoper mij een tweede bril gratis aan. Beláchelijk. Dat bewijst dat je voor die eerste bril veel te veel betaalt. Maar goed. Ik zeg: doe maar dezelfde als zonnebril. Over ruim twee weken is-ie klaar.

Souad Massi

Ik heb ineens behoefte aan wat opwinding, buiten de deur. De Voetbalvriendin appt dat ze naar een concert gaat van ene Souad Massi, een Algerijns-Franse zangeres. Nooit van gehoord. Met band. Een mix van pop, jazz, luisterliedjes, Algerijnse muziek, flamenco. Ze treedt op in TivoliVredenburg. In de Grote Zaal. Er zijn nog kaarten. Ik ga op onderzoek uit: lezen, luisteren. Mag ik mee? Grappig, zo begon ons voetbalavontuur ook. Ze zou het hartstikke leuk vinden.

Het is al jaren geleden dat ik in TivoliVredenburg was. Dat was met de Jazzvriend die me uitgenodigd had voor Karsu, Turks-Amsterdamse zangeres. Een wilde avond was het, waarop het publiek inclusief mijzelf helemaal uit zijn/haar dak ging. De hele zaal. Geweldig. Ik vind het terug op dit blog: 21 oktober 2022 was het: vier jaar geleden.

Deze Algerijnse Souad Massi is ook heel goed, prachtige band, mooie stem, hele goede muzikanten. Heerlijk om mee te maken. Helemaal opgepept na afloop. 

Type 2

Gelezen: Diabetes kookboek. Alsof het allemaal nog niet genoeg is hebben ze nu een te hoge bloedsuikerspiegel vastgesteld. Type 2. Over twee weken heb ik een afspraak bij de specialistische praktijkondersteuner. Ik krijg alvast een lijstje mee wat ik allemaal wel en niet mag eten. Er staat niet 'wel' en 'niet', maar 'aangeraden', 'af en toe' en 'vermijden'. Weinig suiker, zout, bewerkt voedsel, koolhydraten zoals aardappelen. veel volkoren, vezels, groente, fruit, vis. Kaas. Ongezouten noten. Veel bewegen. Afvallen. Dat doe ik allemaal al, toch? Ik lees  tientallen websites, abonneer me op nieuwsbrieven, doe allerlei testjes. Heel speciaal is het niet. 1,1 miljoen Nederlanders hebben het. 

In de inleiding van het kookboek staat dat het allemaal niet zo erg is, het is niet zo dat je per se allemaal ledematen verliest, blind wordt etcetera. De recepten in dit boek en die op de site van het Diabetesfonds zijn globaal zoals ik altijd al kook. Verwarrende informatie. Eerst maar eens de afspraak met de diabetes verpleegkundige afwachten.

Blaricum

Voor het eerst van mijn leven ben ik in Blaricum. Ik ben wezen wandelen op de Blaricumse Heide met Hilda, de zus van mijn alweer jaren geleden overleden oudste vriendin Marg. Mooi om zo nog in contact te blijven. Hilda woonde ooit in Blaricum en sinds haar scheiding 25 jaar geleden alweer in Huizen. Prachtig weer is het weer daar op die heide. 

Omdat het restaurant op de heide vol is gaan we naar Blaricum-dorp. Het lijkt een beetje op Laren, dat ernaast ligt maar veel groter is met winkels en museum en theater. Ooit beide mooie boerendorpen en toen ontsloten door Amsterdamse trammetjes en veranderd in kunstenaarsdorpen, villadorpen. Blaricum heeft een klein maar gezellig centrumpje. Wel leuk als doel om naar toe te fietsen. 26 km.

Carmen Curlers

Ik heb weer een fijne tv-serie gevonden op NPO Start: de VPRO-serie 'Carmen Curlers' van een paar jaar geleden. Het is een Deense serie, speelt in de jaren zestig en centraal Axel Byvank, de ontwikkelaar van Carmen Krulset. In de jaren zestig mochten vrouwen ongeveer niets behalve het huishouden en voor de kinderen zorgen. Ze mochten niet werken, er werd niet naar ze geluisterd, heel vreselijk. Axel heeft in het begin een radio- en tv-zaak, maar wordt gegrepen door het idee van een uitvinder om elektrische krullers te ontwikkelen, waarmee vrouwen in 10 minuten zelf thuis een prachtig kapsel konden maken, en niet een of twee uur bij de kapper zitten. Hij is heel gedreven, fanatiek, ook al gaat het eerst een paar keer mis. Hij is erg gepest op school wat hem extra drive geeft om succes te hebben. Hij heeft een leuke slimme vrouw die ook wat wil doen, desnoods in de winkel helpen, maar dat wil hij niet. Zij loopt op een gegeven moment weg. Er is ook een boerin Birthe die haar hele leven heeft gebuffeld naast haar man. 

Ik ben nog maar in het derde seizoen, van zeven, maar ik weet dat hij succes gaat krijgen, dat hij een fabriek gaat bouwen waar alle vrouwen uit het dorp gaan werken wat voor een enorme emancipatie gaat zorgen. Birthe wordt zijn rechterhand. Mooie karakters, mooie verhaallijnen, nooit tijdsbeeld. 

https://www.cinema.nl/artikelen/carmen-curlers-deense-dramaserie-over-de-uitvinding-van-de-elektrische-krulspeld

'Alles ist eitel'

Deze canon gaan we de komende keer in Bilthoven zingen: 'Alles ist Eitel'. De nieuwe dirigente stuurt ons de bestanden per Whatsapp, en dan kan meer dan de helft van de zangers die niet op de computer krijgen dus niet printen. 

En deze 'White Winter Hymnal' in het (gemengd) Witte Vrouwen Koor. Het wordt tenslotte weer kerst. Eerst een koorversie, dan de oorspronkelijke.

Panbos

De zon schijnt weer en we gaan naar het Panbos. Wat is het daar heerlijk, elke keer weer. Het is nog wonderbaarlijk groen. Een páár blaadjes kleuren oranje. Vandaag is er een groepje 'ouderen' aan het gymnastieken in het bos bij die luchtwortels. Als ik in Zeist of Bosch&Duin woonde ging ik onmiddellijk meedoen.

Een onderzoekje wijs uit dat als ik deze groep in het Panbos niet vind er keuze te over is.

-https://gezondoud.nl/regio/utrechtse-heuvelrug/

-https://happylifefysiotherapieencoaching.nl/programma/goldensports-zeist/

-https://natuurlijksportief.nl/utrecht/

-https://gezondoud.nl/locaties/biltse-duinen-bilthoven/

Paars

Vorige week maandag was ik met de trein naar Amsterdam voor de Matisse-tentoonstelling. Zoals te doen gebruikelijk was ik ruim op tijd en ik dacht: laat ik even een stukje door Hoog Catherijne lopen. Bij C&A hingen hele mooie paarse ribfluwelen broeken, high waist, wide leg. Alle maten waren op voorraad. Maar: te weinig tijd om te passen, dus donderdag ging ik terug. Nee, die broeken hebben we niet meer. Die waren meteen verkocht. Nee, bestellen doen wij niet. Nee, in Overvecht zijn ze ook niet meer. U kunt ze in de webshop bestellen. Na veel ge-heen-en-weer bestelden zij de broek voor mij online (want in de algemene webshop stond-ie niet in de kleur paars), twee stuks, in twee maten. Want ik wilde passen. Ik moest wel beide broeken ter plekke afrekenen met een QR-code en de telefoon. De verkoopsters snapten er zelf ook niet alles van. Maar online, dat was een andere winkel dan zij.

Het leek mij handig als die broeken in de winkel bezorgd werden, dat ik ze daar dan paste, en een van beide daar ter plekke retour deed. Ondertussen kreeg ik voortdurend mailtjes van DHL waar het pakje zich bevond. 

Vandaag naar C&A om het pakje te halen. Op de begane grond riepen ze: Online, dat is een heel ander bedrijf. Daar hebben wij niets mee te maken. U moet naar bóven. Ik wist niet eens dat die C&A een boven had. Daar stond achter de kassa tussen de dozen een middelbare kale meneer. Hij was van online. Hij vond mijn pakket, ik ging passen, koos een maat en met de andere terug bij de kassa was er niemand meer. Dus ik de hele winkel door om die man te zoeken, want de broek die niet paste moest retour. Gelukkig vond ik hem. Heeft u hem retour gemeld? vroeg hij. Nee, zeg ik, dat wilde ik hier bij u doen. Nee dat kan niet, dat moet u zelf doen. Via een link in de mail die ik gehad had. En toenail dat gevonden had en hij mijn QRCode had gescand moest hij een sticker printen maar hij kreeg geen contact met de printer.

De conclusie is toch wel dat ik de broeken beter thuis had kunnen laten bezorgen, zeg ik. Nu zijn we al met al meer dan een half uur bezig. Maar u heeft ze wel mooi gratis retour laten zenden, zegt hij trots.

Zangdag

Zondag muziekdag. Eerst gaan we naar de Woudkapel waar de nieuwe dirigente een lezing houdt over haar opvattingen over zingen. Ze is ervan overtuigd dat iedereen kan zingen en zij heeft methoden om de mensen en de stem los te maken. Zelfvertrouwen en plezier te geven. Ze doet met deze kerkbezoekers wat ze dinsdags met ons als zanggroep doet, dus voor mij is het al heel vertrouwd. Je ziet het plezier waarmee de aanwezigen de geluiden en bewegingen maken. En zingen.

Dan ga ik 's middags naar het Bartelomeus Gasthuis waar de derde Duitse vriendin optreedt met háár nieuwe koor. (De Duitse vriendinnen ken ik van mijn eerste koor hier te Utrecht. Dat koor hebben we alle vier verlaten en we zijn ieder ons weegs gegaan. Soms gaan we samen op, soms gaan een paar in hetzelfde koor. De Limburgse vriendin die hálf Duits is zingt ook in een Hongaars koor.)

Wat zijn er toch ontzettend veel koren. Blijkbaar doet het de mensen goed om samen te zingen. Iedereen op hare wijs, in het kielzog van de dirigent.

https://www.trouw.nl/nieuws/madeleine-ingen-housz-ik-had-heel-lang-geen-houvast~b22cd56e/

Eva

Van Hani501 had ik gehoord dat je met AI slechte foto's kunt perfectioneren. Zij gebruikt die functie voor haar wijkkrantje, en nu probeerde ik het met een sprekende maar vrij onscherpe zwart-wit foto van Eva Cassidy. Er zijn niet heel veel foto's van haar. Bij leven was zij namelijk nog helemaal niet beroemd, dat gebeurde pas na haar (vroege) dood. 

Maar met die zwart-wit foto kan ik niet zo goed uit de voeten, dus vraag ik ChatGPT om de foto in kleur te maken, en scherper, en helderder. En om 'm herfstig te maken (vanwege die song 'Autumn Leaves'). Wat een wonder wat daar gebeurt.

De uiteindelijke tekening (waar dus de foto en haar bewerkingen aan vooraf gingen) wordt ook nog wonderschoon, al zeg ik het zelf.

Oranje in het blauw

Ik was het bijna vergeten en omdat ze in de eerste kwalificatieronde voor het WK 2027 zo slecht gespeeld hadden had ik er eigenlijk ook niet meer zo'n zin in. Ik zit in mijn kapelkamer lekker te tekenen. Roept Bobby naar boven: 'Kom je niet voetbal kijken?' O ja, dat is waar ook.

We zitten nu in de play-off-ronde voor dat WK volgend jaar. Het had in de lijn der verwachtingen gelegen dat ik aanstaande dinsdag met de Voetbalvriendin naar Tilburg zou gaan voor de returnwedstrijd, maar zij kan niet en ik dacht 'Ach...'

En nu dit! Ze (we) winnen met 8-0! Drie goals van Lineth Beerensteyn, drie van Victoria Pelova, één van Esmée Brugts en één van Damaris Egurrola. Ik dacht dat de heldinnen op waren. Danielle van de Donk heeft ook nog een glansrol daar zij haar 175e interland speelt. 

Gegratineerde aardappeltjes

Nog/weer een heerlijk recept van BrendaKookt. Vooral de gegratineerde aardappeltjes. Je snijdt ze in dunne plakjes en wentelt ze door een mix van olijfolie, Parmezaanse kaas, knoflookpoeder, uienpoeder en paprikapoeder. En dan ca 25 minuten in de oven. 

De sperziebonen in tomatensaus gaan ook nog even in de oven. Brenda van BrendaKookt vindt dat de bolletjes mozzarella pas achteraf op de schotel mogen, maar dan zijn ze dus nog koud. Ik zou zeggen: twee minuutjes in de oven.

Maar verder is het heerlijk Mmm!

https://brendakookt.nl/recepten/knapperige-parmezaan-aardappeltjes-met-sperziebonen/

Silje Nergaard

Nu ik toch muziek aan het herbeleven ben... Toen ik in april wachtte op de operatie luisterde ik veel muziek. Een van de favoriete nummers toen was 'Be Still My Heart' van de Noorse zangeres Silje Nergaard. Ze treedt op 3 december op in de Kleine Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Wie Spotify heeft kan meeluisteren naar haar laatste cd 'Tomorrow We'll Figure Out The Rest'. Nu nog iemand vinden die mee wil.

Autumn Leaves

Het blijft by far het mooiste herfstliedje, zoals gezongen door Eva Cassidy (1963-1996).

Naderende herfst

Eindelijk gaat de herfst beginnen en krijgen we frisse regenbuien. De tuin begint al aardig in te storten maar als je inzoomt blijven er details kleurrijk en prachtig. 

Het wordt tijd om de oliekachel uit te proberen, maar die doet het niet. De ontsteker vonkt niet. Dat zijn waarschijnlijk de batterijen. Ik kan het klepje van de batterijen niet vinden. Zwart op zwart zie ik niet en ik weet ook niet wat ik zoek. Even bij de tuinvriendin langs met eenzelfde kachel. Het blokje met de batterijen zit op de achterwand en moet je losschroeven, weet zij, en er moeten vier batterijen model C2 in. Dank!

Aardappelroosjes

'n Mooie maaltijd: een gegratineerd vispannetje met aardappelroosjes. Ofwel pommes duchesses. In de groente saus op de bodem zit ui, knoflook wortel en prei, visbouillon en een maïzena-sausje. Vis erop, geraspte kaas erop en dan nog die bloempjes. Een echte zondagse maaltijd op dinsdag, zegt Bobby.

https://brendakookt.nl/recepten/gegratineerd-vispannetje-met-aardappelroosjes/

H'ART

Ik heb K. meegevraagd naar het museum. Eigenlijk zouden we vandaag wandelen, en waarom dan niet in Amsterdam? Van metrohalte Waterlooplein naar de Amstel is maar een schieteindje lopen, en heel mooi. Ik herinner me nog dat K. in de jaren tachtig ook zoveel kaartjes stuurde, waaronder van Matisse. 

Helaas voel ik me een beetje vergiftigd door de zevendelige serie ''Krabbé zoekt Matisse' waardoor ik toch een beetje een hekel heb gekregen aan Krabbé de ijdeltuit. Een aflevering per week is beter te behappen dan zeven afleveringen in drie dagen.

Het museum dat jarenlang Hermitage heette en samenwerkte met de Hermitage in St Petersburg heet nu dus H'ART. Ik geloof dat dat is sinds Rusland Oekraïne binnenviel. Volgens mij is de formule nu om nauw samen te werken met grote musea uit andere landen, nu dus met Centre Pompidou in Parijs. Het is een groot heel rustig museum met twee park café/restaurants om de hoek dus een prima uitgangspunt voor een rustig dagje Amsterdam. 

Ik vind het echt heel mooi werk. De kleuren zijn het allersterkste element dat je er aan kunt benoemen. Uitzichten uit hotelraam, stillevens, vrouwspersonen.. oosterse motieven, meegenomen uit Spanje, Marokko en Tahiti.

Hello

Oefenen voor woensdagavond. 'Hello' van Lionel Richie. Dit is natuurlijk niet óns arrangement, maar toch. Kunt u een beetje horen wat we doen op zo'n koor.

Somberheid

De zondagmiddagwandeling doen we vandaag in en om Haarzuilens. Je hebt daar het krankzinnige Kasteel De Haar en de prachtige kleinschalige weilanden, akkers, boomgaarden. En niet te vergeten het pittoreske dorp Haarzuilens. Pure idylle. Er is daar ook een nieuw Parkbos, dat in tien jaar tijd al veel hoger is geworden. Dat is om de mensen in Utrecht Noord West nog wat meer natuurbeleving te geven, zo lees ik op de site van Natuurmonumenten. Als tegenhanger denk ik van Amelisweerd. 

Kuierend in deze idylle praten we over somberheid. Kun je als je somber bent genieten van zo'n mooie omgeving? Is het mogelijk om even de somberheid te laten voor wat-ie is? Zullen we ter afsluiting toch even op het heerlijke terras in Haarzuilens gaan zitten?

Drie vazen in het gras

Anne Marie leest altijd een Zen-Zien-Teken-tekstje voor voor we gaan tekenen. Ditmaal gaat het over Het Nieuwe Zien. Ik vind het vaak een beetje hoogdravend, alsof we daar allemaal in hogere sferen zitten, maar wie weet de anderen wel. Toch gebeurt er ook bij mij elke keer iets bijzonders en zie en maak ik iets wat ik niet had kunnen bedenken. Met deze vazen zat ik wat ik mijn maag. Ik had ze in de tekening wit gelaten, en toen leken het net melkflessen. Yoghurtflessen. 'Dan kleur je ze toch in', zeiden ze.

Waarom ik hier zo gelukkig van word kan ik niet uitleggen.

Lezing

Onze nieuwe dirigente gaat in de reeks 'Zin op Zondag' volgende weekend zondag een lezing houden in de Woudkapel over haar leven en werk. Ze doen daar eens per maand in plaats van een traditionele kerkdienst een lezing met muziek van een bijzonder iemand. Over zijn of haar wijsheid in leven en werk. (En ook eens in de maand een dienst gewijd aan moderne profeteren en zieners). 

Ik vermoed dat de nieuwe dirigente een ongewone koers heeft gevolgd in haar (muzikale) leven, met een eigenzinnige visie op zingen voor en door de mensen. Nu stuurt ze alvast een liedje dat ze zelf gemaakt heeft voor die zondag. Die gaan we dinsdag instuderen. 

https://woudkapel.nl/activiteit/zin-op-zondag-madeleine-iingen-housz/

De Volkstuin

In de ochtend ga ik naar de volkstuin. Gazon maaien, dat er zo slecht aan toe is dat je nauwelijks nog van een gazon kunt spreken, een traytje viooltjes in de grond, enkele bordertjes opschonen. Even weer een fotocollage maken. Kijk toch: de peulen van de uitgebloeide agapanthus. Van de lelies. De sfeer is nu zo mooi. Het is bijna herfst, maar nog niet helemaal.

Amelis'Hof

Met het maandelijkse ZenZienTekenclubje tekenen we vandaag in de pluktuin Amelis'Hof in Amelisweerd. De afdeling Amersfoort is met de auto, de rest met de fiets. We zijn met zes. Het is weer heel genoeglijk. Wel is het een beetje druk met bloemen plukkers, maar in de boomgaard zitten wij gelukkig een beetje uit de loop.

Krabbé zoekt Matisse

Meestal ga ik vrij blanco naar een tentoonstelling en ga ik achteraf studeren, maar nu met Matisse in het vooruitzicht vind ik het leuk de serie 'Krabbé zoekt Matisse' uit 1925 te bekijken. Zeven afleveringen maar liefst. Het werk van Matisse ken ik vrij goed, maar globaal, ook weer grotendeels uit indertijd de poster- en kaartjeswinkel annex lijstenmakerij van Ex. Matisse was daar enorm populair. Maar eigenlijk ken ik zijn verhaal helemaal niet  Nu leer ik dat hij dat heel lang helemaal niet was. Bekritiseerd. Verguisd.

Krabbé vertelt erg aanstekelijk. toch zijn zeven afleveringen wel een beetje veel. Want Krabbé staat wel erg centraal. En zijn manier van vertellen is nogal nadrukkelijk dramatisch theatraal. Er is een vrouw aanwezig die vragensteller en aangever is, nooit in beeld komt en geen naam heeft. Heel dienstbaar. Zoals de vrouwen in het leven van Matisse ook dienstbaar waren.

https://npo.nl/start/serie/krabbe-zoekt 

Bethunepolder

Dit weggetje in de Bethunepolder, dat is zo mooi. Al dat grazige groen, al die wolkenluchten. En aan het eind van die kaarsrechte eindeloze polderweg liggen de Loosdrechtse Plassen. 

Op fietse

En dan gaat het zonnetje weer schijnen en stap ik einde middag nog even op de fiets. Dit is de Bethunepolder, het ritje naar De Strook. Die ligt aan het eind van deze weg. Domweg gelukkig. Er is helemaal niemand daar, ook geen bootjes op de Loosdrechtse Plassen. Het terras is ook dicht.

O holde Kunst!

Vandaag zwoeg op mijn artikel over de Japanse kunstenares Kusama. Het is al meer dan een week geleden dat ik de tentoonstelling bezocht. Inmiddels zijn er al zoveel artikelen over verschenen, dat je denk: wat zal ik nog moeite doen? Maar aan de andere kant is het wel weer een goede hersenoefening en staat het leuk op mijn 'publicatie lijst '. Niet dat iemand daar ooit naar zoekt, maar voor mijzelf. 

Laatst zocht ik mijn naam op in Google AI en daar laa ik dat ik kunsthistorica ben. Niets over mijn 18 jaar bij het Vakblad. Zijn die uitgewist?

Als mijn stuk over Kusama af is mag ik naar de tentoonstelling 'Chez Matisse' in H'Art Amsterdam, voorheen de Hermitage. Vanmorgen was de perspreview. Ik krijg tegenwoordig best veel uitnodigingen, ik sta denk ik op de perslijstjes van de musea. Maar deze bijeenkomst begon al om 09.30u en na de lange dag gisteren was dat me werkelijk te vroeg. In de uitnodiging stond dat je het boek bij de tentoonstelling alleen krijgt als je op de perspreview komt. 

Dus heb ik alvast bij de uitgever de catalogus aangevraagd. WBooks. Vanochtend in de mail een bericht van de Walburg Pers dat het boek er aan komt. Huh? Weer even googelen en ja hoor: Walburg Pers heeft WBooks overgenomen. Vroeger wist ik al die dingen. 

Witte dame

Dagje naar Heerde. Schoonzusje had een hernia, is inmiddels geopereerd, nu nog herstellende, dus we gaan weer een dagje op ziekenbezoek en koken. Haar wens van de dag is een eerste wandeling naar het Heerderstrand met als beloning een grote ijscoupe terras op het terras. Het is zo krankzinnig mooi weer. We nemen een 'Witte Dame'. 

Er zijn diverse ouders en grootouders met kleine kindjes op het strand. De kleine kindjes zijn zo energiek, die beentje beginnen maar in het wild weg te hollen. Zo grappig.

Eenzame dame

Er kuiert een dame op leeftijd in hemdje en korte broek door de straat als ik de deur dichttrek om boodschappen te gaan doen. Het is buiten ineens onwaarschijnlijk warm. O, mijn jas hoef ik dus niet aan, zeg ik tegen haar, met een blik op haar outfit. We raken in gesprek. Ze is heeft een burn out, vertelt ze. Maar waarvan dan, als je 73 bent. Ik denk dat ze eerder een diepe depressie heeft en dat woord niet wil zeggen. 

Ze is heel eenzaam zegt ze, heel naar, maar wat ook opvalt is dat ze  ze overal kritiek op heeft. Op haar kinderen die geen tijd voor haar hebben. De koren die niet leuk zijn. Het groen in de straat waar niemand bij helpt. Dat ze niemand heeft. Dat het voor haar niet meer hoeft. Pff. Kunt u niet wat in het buurthuis gaan doen, zeg ik. Zingen? Gymnastiek? Qi Gong? Vrienden maak je niet meteen, maar dan sla je in elk geval de dag een beetje stuk. Maar bij alles weet ze wel een paar bezwaren op te werpen. Als u zó kritisch op alles bent dan wordt het nooit wat, laat ik me op een gegeven moment ontvallen. 

Natuurlijk denk ik ook dat ik haar een kopje thee of koffie moet aanbieden. Er even bij gaan zitten. Maar ik wil het niet. Straks wil ze vriendinnen met we worden. Het kost veel moeite om het gesprek af te ronden. Ze vindt het gewéldig, dat zie ik, dit praatje. Help!