Onze dirigent

Dit is een van de twee dirigenten van mijn nieuwe koor. Beide dirigenten zitten in het examenjaar van de docentenopleiding van het conservatorium en in dat kader hebben zij ook een slotconcertje te doen. Helaas is het al bij voorbaat uitverkocht en kunnen wij van het koor er niet naar toe. Hij brengt zelfgeschreven liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. De Vogeljongen. Ik zou het graag horen en zien.

Deze woensdagavond zijn maar 15 zangers op de repetitie. Diverse mensen zijn ziek en er zijn mensen op vakantie. Het voelt toch een beetje los zand. Ik lijk als een vaste kracht! Gelukkig kan ik al aardig meekomen. Het is wel een beetje een chaotisch koor, ik snap niet precies hoe de paarden lopen, wie er in het 'bestuur' zitten. Mijn eerste koor te U. Pica Bella was veel straffer georganiseerd, wat ik met terugwerkende kracht hogelijk kan waarderen. 

Aanstaande zondag hebben we 'koordag' en het is nog niet bekend waar. Volgende week woensdag is er een uitvoering, we zingen zes nummers, maar volgens mij komt er bijna niemand luisteren. Daar doen ze allemaal nogal lakoniek over, gelukkig.

Omdat we wel een héél kort programma hebben wordt er op het allerlaatste moment nog een nummer aan toegevoegd: 'Viva la Vida'. Gelukkig heb ik Google en YouTube, want there rings no bell.

Er zij zon

In de Noordelijke provincies ijzelt het, maar hier in onze provincie knettert de zon. Ella appt of ik mee ga fietsen en daar zeg ik van ganser harte Ja! op. Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo licht, zo fijn, zo opbeurend. Misschien leed ik wel een beetje aan een winterdepressie, dit ongekend opgewekte gemoed ervaar ik als een groot geschenk.

De Tienhovense Plassen, waar ons lievelingsfietspad doorheen loopt, is het afgelopen najaar helemaal geschoren. Er is veel meer water nu en minder begroeiing. Natuurmonumenten beheert het. Het idee is dat moerasvogels er beter gedijen, zoals de grote karekiet, woudaap, snor, rietzanger, zwarte stern en purperreiger. Jonge bomen en struiken zijn verwijderd en er zijn natuurvriendelijke oevers aangelegd. Op meerdere plekken is nieuw riet aangeplant. De Tienhovense Plassen zijn onderdeel van het Natura 2000-gebied ‘Oostelijke Vechtplassen’.

Langs dit heerlijke pad fietsen we naar Vliegveld Hilversum, waar we op het terras in de zon een Twaalfuurtje nuttigen en één glaasje witte wijn. Wat een cadeautje. Met ons zitten er allemaal Hilversumse senioren te glimmen van genoegen.

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

Muziekliefhebbers

Bobby en ik zijn allebei nogal muziekliefhebbers maar we genieten onze muziek meestal individueel. Ieder met een koptelefoon op. Hij heeft een grote kast met duizenden cd's, en ik heb een wat kleinere lp- en cd-verzameling, ook wel honderden. Ons beider elpees uit de jaren zeventig staan er ook nog. De cd kwam in 1982 op de markt. Ik was al vroeg van de iPod (rond 2002) en de Spotify (rond 2007) dus sindsdien heb ik geen cd's meer meer bij gekocht. Laatst zei een van de Berlijnse neven: 'Tante Lucie, jij was de eerste die ik kende met Spotify.' Dat was een groot compliment.

Ons bezoek zegt vaak als ze die kast met cd's zien voorzichtig tegen mij dat er ook zoiets als Spotify bestaat. Misschien dat ik dat aan Bobby kan uitleggen? 

Enfin. Vorig jaar heeft hij eindelijk Spotify ontdekt. Eigenlijk wilde ik dat hij een eigen account nam, maar hij mocht het wel even uitproberen op mijn account. Ik heb een gratis account uit de beginjaren van internetprovider XS4ALL. (Dat is een heel verhaal, maar dat doen we nu even niet.) Maar Bobby mocht van mij daar wel even op meeliften. En toen is hij ongeveer die hele cd-kast (afdeling pop en jazz) in playlists gaan gooien. Gaandeweg werden dat playlists van wel 37 uur. Pop, jazz, luisterliedjes. Ongelofelijk veel. Het drukte mijn eigen playlists helemaal weg En de aanbevelingen die ik van Sporify kreeg sloten ook niet meer aan bij mijn muzikale voorkeuren. Ik pruttelde een beetje en meer en steeds meer. Want je kon ook niet tegelijk op het account. Ik ervoer mijn geliefde muziekhoekje niet meer als mijn muziekhoekje was. Ik vond dat hij een eigen account moest nemen. €12,99 per maand. Maar hij zag het probleem niet. 

De slotsom: vandaag heeft hij - terwijl ik maaltijden rondbreng in Bilthoven, Den Dolder en Maartensdijk - een nieuw account aangemaakt en al die 100 uren playlists overgezet. Het is heel veel werk. Daarna ben ik zelf ook nog uren bezig geweest om mijn account weer op te schonen. 

Hopelijk zijn we dit overmorgen allemaal weer vergeten. En ik ben alvast heel blij met mijn opgeschoonde eigen muzikale vrijstaat.

De Stulp

'n Mooie boswandeling genaamd De Stulp bij Lage Vuursche. Nu vanaf een andere parkeerplaats dan vorige week, waar in ik aanraking kwam met een bumper. Het weer is een beetje druilerig, heel januari, maar gelukkig niet echt nat. Bos en heide, heel afwisselend. Ook deze parkeerplaats is propvol, maar in bos en heide is het heerlijk rustig, 

Les 3

Les 3 alweer van de ZenZienTekenen-introductiecursus. We zetten lijnen met wisselende gevoelens en intenties en dan ontluikende blauwe druifjes-plantjes. Een bloembolletje, spruitend groen en de wilde wortel-partij. Kijken, dat is de opdracht. Goed kijken. Niet een tekening maken, maar je hand/potlood je ogen laten volgen.

Iedereen is er een beetje ongemakkelijk mee, dat het doel niet de tekening is maar het tekenend kijken, maar zet toch door. En het is verrassend wat eruit komt. Maar helaas we mogen we niet elkaar onze tekeningen laten zien. 

Het huiswerk is dat we komende week elke dag het ontluikende bolletje volgen. Het is een totaal andere staat van zijn dan normaal. Ik voel me een beetje kribbig-kritisch, vanwege de haast gewijde sfeer, de meditatie en de gong, en de deelneemsters die fluisterend bekennen: Je komt jezelf wel tegen! Maar ik doe toch mee. Kijken wat er gebeurt. Er komen bijzondere tekeningen uit.

Naar Paraguay

Al weken kijken we op donderdagavond naar 'Wakker in Paraguay', over een groep Nederlanders die zich in Nederland beknot voelt, die allerlei theorieën aanhangt over waar het met Nederland naar toe gaat, en die 'vrijheid' zoekt. Ze noemen zich 'wakker'. Sinds een paar jaar vestigen 'leefgemeenschappen' Nederlanders zich in Paraguay, waar sinds jaar en dag ook al veel Duitsers dat gedaan hebben. Veel Nazi's. De buren zijn zo'n Duitse gemeenschap. Eigenlijk komen ze in een soort Vinex-wijkje in de bush. Het wijkje is een idee van Nederlanders, die van zelfredzaamheid dromen, maar het wordt mooi wel gebouwd door Paraguezen. Veel mengen de geëmigreerde Nederlanders zich niet met de plaatselijke bevolking.

Het prioject wordt aangejaagd door jurist Jeroen Pols en Jan Engel, voormalig eigenaar van Fort Oranje. Hij is de broer van Willem Engel, voortrekker van indertijd de Corona-protesten. En dan is er nog een fanatiek Nyenrode-stel dat de ontvangst en administratie en inburgering voor de nieuwe mensen regelt. Betaald natuurlijk. Zij lokken Nederlanders hier naar toe, via informatie-avonden in Nederland en online. Geïnteresseerden gaan eerst via die types huren, en het is de bedoeling dat zij zich in het project gaan in kopen. De meesten kunnen hun Nederlandse huis goed verkopen, en houden daar enige tonnen aan over om de eerste jaren van te leven, maar ze moeten daar op den duur natuurlijk wel inkomsten gaan verwerven.

Er worden in de documentaire diverse individuen en stellen gevolgd. De documentairemakers leveren geen commentaar, laten alleen maar zien. Het is héél fascinerend. Die emigranten met hun beklemmingen, hun vermoedens, hun bubbel, hun goedgelovigheid. Jammer dat er maar vijf afleveringen zijn. Hopelijk krijgt het een vervolg.

https://www.vpro.nl/wakker-in-paraguay

Mobiel melden

Na uren met het schadeformulier van de autoverzekering en het fenomeen PDF's-samenvoegen bezig geweest te zijn en alle vragen die dat opwierp, blijkt dat er ook een mogelijkheid bestaat om samen-online-schademelden te doen via de website of een app 'mobielschademelden.nl', zo vertelt de mevrouw uit Almere wier bumper onze trekhaak afgelopen zondag ingedeukt zou hebben. Het is een gezamenlijke site van de schade-verzekeraars. Wel merkwaardig dat Nationale Nederlanden daar helemaal niet naar verwijst. Laten we dat maar op de laptop doen, zeg ik, en niet op de telefoon, want èn bellen èn een digitaal formulier invullen in een app tegelijk... Dat vraagt om moeilijkheden.

Eerst heb ik nog aan de mevrouw gevraagd hoe laat zij daar waren, als strikvraag, die was mij ingefluisterd, suggererend dat het theoretisch ook zo zou kunnen zijn dat zij tegen onze auto aangereden zou zijn. Ze wordt buitengewoon boos en het kost heel wat moeite het weer te sussen. Ik zal alleen melden dat ik er niets van gevoeld/gemerkt heb, zeg ik, en dan gaan we samen melding maken. Er wordt op die site een gezamenlijk bestand aangemaakt dat je online koppelt door middel van een 'koppelcode', pff, waar je daarna allebei in je eigen huis je eigen gegevens in kunt invullen. 

Ook hier ben ik weer lang mee bezig. Soms moet ik minuten wachten omdat de tegenpartij nog niet zo ver is. Wordt vervolgd. Ik schat in dat er morgen alsnog een vragenformulier van Nationale Nederlanden gaat komen.

Zo heb ik weer een boel geleerd. Ik kan niet zeggen dat ik het boeiende belangrijke leerstof vind, laat staan een verrijking. Het zijn tools die nodig zijn om praktisch te kunnen overleven in de huidige samenleving. Ik denk niet dat het langdurige kennis is. Tegen de tijd dat ik weer zoiets nodig heb zal het wel weer helemaal anders zijn.

Naar Schiphol

Ik kijk nogal graag eens naar Seinfeld in nachten dat ik de slaap niet goed kan vatten. Ik heb alle negen seizoenen gezien en ben nu weer overnieuw begonnen. Ik moet altijd lachen en dat verdrijft de malende gedachtenstroom die me soms uit de slaap houdt. Voor wie het niet kent: 'Seinfeld' is een comedyserie uit de jaren 80 en 90 over een groepje New Yorkse vrienden, eind twintig, die het voortdurend over triviale zaken hebben. Ze kletsen, kijken tv, gaan naar de film, af en toe een restaurant. De ouders van twee spelen ook een constante rol. Af en toe heeft iemand een nieuwe verkering of een nieuwe kennis/vriend. Hoofdpersoon is Jerry Seinfeld, comedian. Van de week werd er uitvoerig geconverseerd over wat je voor nieuwe vrienden wel of niet doet. Iemand helpen verhuizen doe je pas na jarenlange vriendschap. Of iemand naar het vliegveld rijden. 

Daar flitste ik op in, want een van de Tuinvriendinnen heeft me gevraagd of ik haar naar Schiphol wil rijden. En over twee weken weer ophalen. Ze gaat naar Marokko op vakantie. Ze wil het haar kinderen niet vragen, want die hebben het te druk met werk en gezin. Vorig jaar heb ik dit ook al eens gedaan. Ik vind het  raar. Er is een uitstekende treinverbinding tussen Utrecht en Schiphol. En de bus naar het station stopt ongeveer voor de deur. Eigenlijk ben ik het er niet mee eens. Ik zou nooit met de auto naar Schiphol gaan. Ik vlieg ook al jaren niet meer.

Dus ik zeg, ja eh dat kan, maar waarom ga je niet met de trein? Dat is, antwoordt ze, omdat ze zich wat allenig voelt en het zo veilig en warm omhuld is als ze gebracht en gehaald wordt. OK. Dat ken ik. Ik heb dat in het verleden ook wel gedaan voor een buurvrouw/vriendin in Amsterdam-Noord, die ik dan naar Amsterdam CS bracht. Maar met de bus.

Dus nu sta ik ineens in de vroege ochtend sneeuw van de auto te scheppen. Er is weer flink wat gevallen. Moet ik de sneeuwwereld in om iemand naar Schiphol te rijden. That's what friends are for.

Het rijbewijs

Door het gedoe met de vermeende aanrijding tegen de trekhaak realiseer ik me dat het rijbewijs nu echt vernieuwd moet worden. Want mijn rijbewijsnummer moet ingevuld worden op het schadeformulier met daarbij 'geldig tot.... Ik heb nog twee weken. Inmiddels heb ik DiGiD-met-ID op de telefoon, en de volgende stap is de RDW-goedgekeurde pasfoto. Die kun je op een paar adressen laten maken. Ik kies een fotograaf op de Oudegracht, wat een klein studiootje blijkt te zijn. Hij doet dit er duidelijk bij voor de extra inkomsten, niet omdat hij het leuk vindt. Ik moet zonder bril op de foto, want ze moeten mijn wenkbrauwen kunnen zien, en mijn haar (model over de oren) moet achter de oren. Ik houd meer van een foto mét bril, en veel gaat om het gezicht. Dat leidt de aandacht wat af. Maar goed, hij komt alleen op het rijbewijs.

Dan kan ik kiezen of ik de aanvraag op het Stadskantoor wil doen (met 'fysieke' pasfoto's) of online bij de RDW. Afhalen moet sowieso op het Stadskantoor, dus om de afspraken daar te minimaliseren kies ik toch voor online. Ook al denk ik voortdurend: gaat-dat-niet-mis, kan-ik-dat-wel, maar daar heb je ook niets aan. De fotograaf uploadt de foto's naar de RDW en ik krijg een sms met inlogcode. €20. Dank u wel. 

Dan gaat thuis het online aanvragen en betalen helemaal smooth en nu is het een paar dagen wachten op het mailtje dat het nieuwe rijbewijs opgehaald kan worden. Het is weer duidelijk: de mensch lijdt het meest door het lijden dat zij vreest.

Muntjes

Er is een meneer die ik op maandagmiddag maaltijden breng die mij vaak een handjevol muntjes geeft als fooi. Ik ben daar eigenlijk helemaal niet blij mee, want ik betaal alles met de pin en je portemonnee wordt steeds zwaarder. De meneer is heel traag, met een rollator, het duurt minuten voor hij bij de deur is. Maandag vroeg ik hem hoe hij toch aan al die muntjes kwam. Hij was principieel vóór muntjes, zei hij vaag. Ik kan me niet voorstellen dat hij nog uit shoppen gaat. Misschien bij het afrekenen van online boodschappen?

Bij onze AH zijn ze dwingend overgestapt op de zelfscankassa's en pinbetalingen. Er is nog één minuscuul kassablokje voor contant betalen en daar staat altijd een rij. Het wordt echt tegengewerkt, maar wettelijk moeten winkels nog munten accepteren. Het is politiek een issue. Laatst wilden D66 en VVD de acceptatieplicht afschaffen, maar kregen daar geen meerderheid voor. Vooral oude en arme mensen betalen liever contant.

Vandaag koop ik van mijn handvol muntjes bij de bloemenwinkel wat sneeuwklokjes. Voor in de tuin. 

Juliana

Met de buurvrouwen Clau en An gaan we lunchen in de buurt. We hebben een leuke lunchroom uitgezocht bij het Julianapark, maar dat blijkt dicht op dinsdag, evenals het nieuwe Zuid-Afrikaanse restaurant Bee's Hive waar ik in oktober al eens met de Tuinvriendinnen gegeten heb. Er is niet heel veel horeca bij ons in de wijk, dan hebben we alleen nog Afrikaans bij 'Ebony' en 'Oriëntaals' bij Juliana. En natuurlijk hebben we The Color Kitchen bij ons achter, maar die ook dicht op dinsdag. Vóór het restaurant spreekt dat er allemaal Chinezen zitten te lunchen. Het is een soort shared lunching, je bestelt allemaal hapjes. De ober is eerst niet zo toeschietelijk, eerder streng, maar later trekt hij gelukkig bij en lacht hij ook wel eens. 'Wel terugkomen hoor', zegt hij tegen mij.

Een (zijn?) vrouw laat ons het hele restaurant zien, met ook de Japanse afdeling. Het is echt bedoeld om in groepen te eten, op tafel staat een draaitafel waar de spijzen op rondgaan.

https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/56311/op-bezoek-bij-restaurant-juliana-in-utrecht-ik-wil-mensen-echt-chinees-eten-laten-proeven

Twijfel

Zus4 appt empathisch over de trekhaak: 'Hoe weet jij/hij dat hij niet tegen jóu aangereden is?' Zaadje van twijfel is gezaaid. Enfin, ik denk: ik ga even de verzekering bellen om te vragen wat te doen. Nou dat gaat dus niet. Dat bestaat niet meer. Het moet online of via de app. Maar er is geen mogelijkheid om dit vergaal in die kleine keuzeveldjes kwijt te kunnen. Ik begrijp dat eiser en ik samen een schadeformulier moeten invullen en uploaden. Dus moet ik die man maar bellen dat hij hier moet komen? Ik probeer online hulp te krijgen. Eerst een virtuele assistent, een chatbox, die niets van mijn vraag begrijpt. Hij wil het overgeven aan een 'echte' assistent (ook chatbox), maar die is niet beschikbaar en na een kwartier wachten nog steeds niet. 

Ik moet de eiser niet gaan appen, want dan veroorzaak je stress en mogelijk oorlog, ik moet hem gaan bellen. Als hij geld wil moeten we samen dat schadeformulier invullen. Dan moet ik heel vrrienelijk zeggen: komt u maar nar Utrecht. Eerst nog maar even niet.

Trouwens kom ik ook nog in andere apparatenstress, want de functie PrintScreen is in Windows11 veranderd.  Het was altijd heel gemakkelijk, je drukte op PrtScr en plakte dan dan in Paint. Maar u is het anders en ik begrijp het niet. Zulke kwesties zoek ik altijd op in SeniorWeb, die leggen het heel eenvoudig en begrijpelijk uit, maar nu kan ik niets omdat de bank-verzekeraars-site open staat en die blokkeert alle verkeer naar andere sites. Grr.

De trekhaak

We gaan weer een mooie zondagse boswandeling doen, nu bij Hoge Vuursche. Een keer eerder waren we daar. Het is vlakbij Hilversum. Ik herinner enig dwalen om het begin van de wandeling te vinden. Er is daar een tamelijk grote parkeerplaats, want ook een klimparadijs en een mountainbike paradijs, maar dat zal allemaal bij deze temperaturen (rond nul) wel niet zo'n vaart lopen.

Het is inderdaad weer even zoeken naar de wandeling, maar het lukt. Het is een mooi naaldbomenbos. Na afloop van de wandeling liggen er twee briefjes bij de auto. We zouden met de trekhaak in hun bumper zijn gereden. Boem. Niets van gemerkt. Maar ze hebben foto's gemaakt en ons kenteken genoteerd. Schrijven ze op het briefje. 

Ik pruttel eerst wat, dat ik zo voorzichtig achteruit inparkeerde, dat je zoiets toch voelt, maar goed, tegen de tijd dat ik thuis ben heb ik me ermee verzoend en bel ik ze op. Of ik een foto mag. En die is nogal overtuigend. Ze wonen in Almere. Morgen bellen we elk onze verzekering hoe nu verder. Zucht.

Tove 3

For the records: nu heb ik ook deel drie uit van de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen: Afhankelijkheid. Haar huwelijkse levens. Haar eerste man was een dikke dertig jaar oudere redacteur die zorgde dat haar eerste gedichten uitgegeven werden. Hij was bijzonder ongezellig thuis. Zei niets. Daarna kreeg ze een economiestudent met wie ze een dochtertje kreeg. Toen kreeg ze kennis aan een arts die haar verdovende middelen toediende waarvan ze de roes zo heerlijk vond dat ze bij hem bleef en dagelijks injecties van hem kreeg en steeds verslaafder raakte, tot ze in een psychiatrische kliniek opgenomen moest worden om af te kicken. De vierde man was een mediaman, een machtige man, die nog een andere vrouw had en die haar na een paar jaren zo weer verliet.  Het is dus allemaal in de jaren vijftig, zestig. 

Ze schrijft niet over haar 'gevoelens', ze zoekt niet naar oorzaken voor haar keuzes en haar gedrag, ze schrijft niet over haar werk. Het is heel feitelijk soort van lakoniek. Heel eerlijk ook. Ze schrijft over zaken waar zeker in die dagen denk ik niet veel over geschreven werd: abortus, verslaving, afkicken. Ik heb het er nog even met Ella over, die de drie boeken ook verslonden heeft, maar die kan het ook niet goed benoemen.

Zus4 in MeckPom heeft een Kopenhaagse Schwiegertochter van eindje in de 20 en die heeft ook een Tove in huis.

Cursus

Tweede les alweer van de Zen-Zien-Tekencursus. De juf die vond dat ik wel wat extra lessen kon gebruiken heeft mij overgehaald. Het is vier lessen. 

We zijn met acht dames en één heer. Het is allemaal een beetje ijl en iebelig, ik heb er duidelijk gemengde gevoelens over. Het is meer mediteren dan tekenen. De juf wel almaar weten of ik het leuk vind en een toevoeging aan wat ik al ken. Ik kan moeilijk nee zeggen, dus ik zwam er een beetje omheen. Ik heb nog nooit zo goed naar een tomaat gekeken, zeg ik bijvoorbeeld en dan glimt ze. Er is ook een dame van ver in de tachtig met haar dochter. De oude mevrouw heeft veel botanisch getekend, en nu wil ze almaar gunnen. Of ik dat ook heb. Nee, gummen mag niet, zeg ik dan. Maar het is wel gezellig om samen te tekenen.

Tove deel 2

Gelezen: Jeugd van Tove Ditlevsen. Deel 2 van de Kopenhagen trilogie.0ver haar puberteit. De school, de baantjes, eerst in de huishouding waar ze absoluut niet geschikt voor is, dan magazijnbediende en typiste. En ondertussen uitgaan met vriendinnen en jongens zoenen. Het is heel onderhoudend, eerlijk, het zoeken naar en weg in een niet al te kansrijke omgeving. 

Ik ga wat googelen over Tove Ditlevsen en kom op een Balie-debat over de schrijfster met onder anderen Marja Pruis en een jonge Deens-Nederlandse theater maakster wier moeder altijd idolaat was van Tove. Heel bijzonder dat zij niet internationaal doorbreekt. Ik stuit ook op een filmpje waarin Maarten 't Hart de schrijfster bespreekt. Hij vindt het werk onderhoudend, je leest dóór, maar niet briljant. 

Mij doet het werk denken aan de Duitse schrijfster Irmgard Keum die ook slimme eigenwijze meisjes als hoofdpersoon koos. 

Kwijt

Ik zou gaan wandelen, maar ik ben mijn telefoon kwijt. Een tafereel dat zich vaker voordoet. Met de sleutels heb ik het ook, maar veel minder. Bél jezelf dan even, zou je zeggen, maar dat helpt niet, ik heb de ringtone vaak op zacht of uit. Verschrikkelijk. Ik was alleen maar opgestaan, had ontbeten en koffie gedronken, gedoucht, bed opgemaakt, streepjes onder de ogen gezet, wat appjes gestuurd. een boodschappenlijstje gemaakt en de vuilniszak in de container gegooid. Op al die plekken is geen telefoon.

Gelukkig heb ik Whatsapp ook op de laptop en kan ik Ella melden dat ik later kom. We lopen prachtig langs het jaagpad langs de Kromme Rijn, van de StayOkay in Amelisweerd naar restaurant het Wapen van Bunnik, maar ik kan alleen maar aan de telefoon denken. Ik kan niets zonder telefoon. Stuur je een Tikkie? O nee dan kan niet. Betalen kan niet meer. Ik ken geen een telefoonnummer meer.

Op weg naar huis hoop ik zo dat Bobby hem gevonden heeft en dat-ie bij thuiskomst gewoon rustgevend op de bartafel ligt. Maar nee. Opnieuw de gang langs alle denkbare plekjes in huis. Niets. Wéér met de vaste telefoon mij mobiele nummer bellen. Ik hoor niets, maar dat is niet zo gek want ik ben best doof. Maar toen we dit eerder deden hoorde Bobby ook niets, terwijl hij heel goed hoort. Toch probeer ik het tegen beter weten in nog een keer en in het halletje op de eerste verdieping hoor ik een heel minuscule ringtoon. Mijn ringtoon. Als ik een van de kamers in loop is het geluid weer weg.

Nou ja, uiteindelijk vind ik 'm in de zak van mijn ochtendjas. Wat een opluchting.

Vegetarische worst

Bobby heeft laatst van de dokter gehoord dat zijn cholesterol aan de hoge kant is en nu eten we geen vette kaas en vlees meer maar 30+-kaas, geen roomboter maar  margarine, veel groenten en peulvruchten, en groentesmeersels op brood. Dat doen we trouwens al jaren, tenminste als ik kook, maar af en toe wil ik ook wel eens spekjes en/of een braadworst. Bobby is echter strenger in de leer. 

Vanavond komt hij thuis met een vegetarische worst. Sausage. Boerenkool met vegetarische worst. Op erwtenbasis.

Ik had het niet verwacht maar het is hartstikke lekker. 

Jan Toorop

Er is een nieuwe tentoonstelling in het Singer: over Jan Toorop. Dat vind ik interessant, ik heb wel een beetje een beeld van hem, maar het zijn veel verschillende dingen, geen samenhang. Hij heet een van de belangrijkste schilders van Nederland begin 20e eeuw, samen met Vincent van Gogh en Piet Mondriaan, zeggen de Wikipedia-stukjes. De nadruk van de tentoonstelling ligt bij zijn Chinees-Indische roots. 

Hij is geboren in 1858 in Nederlands-Indië en er vloeide een mengelmoes van Nederlands, Noors, Javaans, Chinees en Brits Indisch bloed in de aderen. Op zijn tiende werd hij naar Nederland gestuurd om daar in een internaat onderwijs te genieten. Zijn geboorteland en ouders ziet hij niet meer terug, lees ik in de inleidende tekst. Hij moet een opleiding volgen tot bestuurlijk ambtenaar, maar die breekt hij af en dan gaat hij naar de Rijksacademie in Amsterdam. Volgens de samenstelster van de tentoonstelling werd hij altijd als wit beschouwd, zeker na zijn dood, maar hij was heel donker van kleur, had blauwzwart haar, en zou veel met racisme te maken hebben gehad.

We zien hem in deze tentoonstelling als een van jongs af aan zelfbewuste man die heel erg zijn eigen gang gaat. En daarbij ook zijn roots onderzoekt. Zelfportretten in gebatikte kleden. Er was een periode dat hij sociaal onrecht schilderde.Hij maakte Jugendstil affiches en boekomslagen. Landschappen. Portretten. Later was het symbolisme een inspiratiebron en de geestenwereld uit Indonesië. Hij bekeerde zich tot het katholicisme en makte ook religieuze kunst.

Ik zou wel een roman over hem willen lezen.

https://www.singerlaren.nl/nl/agenda/de-werelden-van-jan-toorop-r2mx

Tekenen

Vorige week schreef ik hier dat ik niet goed meer wet wie of wat te tekenen. Geen inspiratie. Geen politici waar ik warm voor loop. Hoogstens Jesse Klaver en Kati Piri. Geen voetballers. Geen coaches. Geen zangers. Achteraf had ik misschien een paar Beste Zangers 2025 kunnen doen, zoals Jacqueline Govaert of Bente. Zus4 kwam met de suggestie om uit Maestro te tekenen. Dan ligt Jamai wel voor de hand. De publiekslieveling. Maar de dirigenten zijn moeilijk. Het werkt het best als ik alleen een gezich heb. Bij dirigenten hebt je een heel stuk van hun torso nodig en de achtergrond, de armen, de handen, de dirigeerstok.

Nou ja, ik heb het geprobeerd. Hij is niet helemaal gelukt, maar toch leuk om een worsteling te laten zien.

Waterkwaliteit

De ecologe van het Park heeft me uitgenodigd voor de opening van een ecologisch kunstwerk in het Griftpark. Ik heb haar jaren alweer eens geleden geïnterviewd, ze staat ook in het boekje, We hebben altijd veel herkenning en plezier. Bieden gepensioneerd. Beiden actief in het groen. Beiden actief vrijwilliger. Beide behorend tot de ouderen in de groep. Er wordt niet altijd even goed naar ons geluisterd, vinden wij. We zouden altijd nog eens wat gaan drinken samen. Nu heeft ze dit aangegrepen. De opening is om 17.30u, als het donker is. Het vriest en we begrijpen er niets van. We gaan maar gauw weer naar binnen voor een glühwein. Hopelijk staat er morgen een stukje in een krant dat het inzichtelijk uitlegt.

https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/58967/lichtinstallatie-pond-maakt-waterkwaliteit-zichtbaar-in-grift

Tove Ditlevsen

Gelezen: Kindertijd van de Deense schrijfster Tove Ditlevsen. Ik kreeg haar getipt van Ella, met wie ik het vaak heb over wat we gezien en gelezen hebben. We hebben gemeen dat het lezen niet meer zo gaat als vroeger, maar deze boeken had ze gevroten. Ik heb ze meteen bij de bibliotheek gereserveerd en twee dagen later waren ze er al. 

Tove Ditlevsen (1917–1976) schijnt heel beroemd te zijn maar ik heb nog nooit van haar gehoord. Ik houd de literaire bijlagen ook niet meer zo bij. Zij was een schrijfster die opgroeide in de jaren twintig en dertig in een arme arbeiderswijk in Kopenhagen in een flatje van 30 vierkante meter met vader, moeder en broer. De meeste vrouwen om hen heen waren huisvrouw en het doel van hun leven was het vinden een man met een nette vaste baan. Door de kleine woning met slechts één slaapkamer was het erg benauwd thuis. Erg liefdevol was het leven niet. De vader was socialist en hield van boeken. Van jongs af aan had Tove al literaire aspiraties, maar die werden niet aangemoedigd.

Als kind voelde ze zich heel eenzaam: ze had weinig met de meisjes om zich heen en hun geroddel. Haar enige vriendin was een onbevreesde roodharige, met wie ze chocola uit winkels stal. Maar ook dat wilde ze eigenlijk niet. Liever dook ze in de paar boeken die ze van haar vader had gekregen, en schreef ze versjes met mysterieuze woorden die in haar opwelden. In dit Kindertijd schreef ze over de donkere kanten van haar jeugd, de armoede, eenzaamheid en de complexe, kille relatie met haar moeder.

Het is het eerste deel uit haar Kopenhagen-trilogie. In het tweede deel Jeugd schrijft ze over haar tienerjaren, voorafgaand aan haar eerste publicatie. Afhankelijkheid, het derde deel, is een nietsontziend portret van een verslaving – en de weg daaruit. Ze schreef de boeken in een psychiatrische inrichting, waar ze van haar verslavingen probeerde af te komen.

Lang is ze beschouwd als een schrijver die niet in de literaire kringen van haar tijd paste: een huisvrouw uit de arbeidersklasse met vier gestrande huwelijken en een drugsverslaving, waar ze ook nog eens openhartig over schreef. Nu heeft een nieuwe generatie wereldwijd haar oeuvre ontdekt. Ze wordt nu gezien als een van de grote literaire sterren van Denemarken. Haar rauwe en proza wordt geprezen, alsook haar 'genadeloze' en nietsontziende zelfportret. 

Noorderlicht

Van de week was er ineens noorderlicht. Ik lag op de bank te lezen, zeer geboeid, en toen ik het boek uit had - rond 23 uur - keek ik op de telefoon en zag ik in de straatapp een uitbarsting van foto's van het noorderlicht dat zeer goed te zien was van onzr bovenverdiepingen of aan de Vecht als je een eindje ging wandelen. Het was koud, dus ik had geen zin. Spijt van natuurlijk.

Noorderlicht (Aurora Borealis) is een spectaculair lichtfenomeen in de nachtelijke hemel, veroorzaakt door elektrisch geladen deeltjes van de zon die botsen met gassen in de atmosfeer van de aarde, wat resulteert in bewegende, dansende kleuren zoals groen, roze en paars. Dit gebeurt in een gordel rond de magnetische noordpool en wordt het beste waargenomen in donkere, heldere nachten in de herfst en winter, in gebieden boven de poolcirkel zoals Noord-Scandinavië, IJsland, Groenland en Canada. Maar deze foto's zijn bij ons op Zuilen.

https://www.noorderlichtjagers.nl/

Jamai

De mensen die naar 'Maestro' kijken hebben elke week gespreksstof te over: Maestro, Maestro en Maestro. Jamai, Jamai en Jamai. Wie niet kijkt mist echt iets. Het is fascinerend en ik kan het niet geloven dat mensen in enkele weken tijd zo kunnen leren dirigeren. De verbijstering van de jury over het perfecte dirigeren van Jamai. Hij krijgt alsmaar tienen. Een paar keer heb ik heel kritische artikelen gelezen waarin dirigenten aan het woord kwamen die zeiden dat dit programma niets met dirigeren te maken heeft, dat het een vak is waar je jaren over doet om het onder de knie te krijgen. Dat het mensen niet leert naar klassieke muziek te luisteren. Dat musici financieel uitgeknepen worden en hier het vol moeten behagen en BN-ers volgen die op de bok staan te shinen.

De kritische noot:

- Trouw 2019: https://www.trouw.nl/cultuur-media/de-misleidende-boodschap-van-maestro-dirigeren-dat-is-een-koud-kunstje~bd988008/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

- AD 2024: https://www.ad.nl/show/dirigenten-uiten-kritiek-op-kijkcijferhit-maestro-het-is-een-wassen-neus~a20d31bd/

Chinees

Het Chinees-Indische  restaurant 'Nieuw China' aan de Biltstraat gaat eind deze maand dicht. Het heeft daar veertig jaar gezeten. De koks gaan met pensioen. Het lukt de eigenaar niet een nieuwe Chinese kok in te vliegen. Daar krijgen ze geen visum voor. Er zijn nauwelijks koks meer die Chinees-Indisch kunnen koken, Het is een klein drama voor de vaak oudere klanten die van (kwalitatief) Chinees-Indisch eten houden. 

Weer een Utrechtse Chinees aan zijn einde. Eerder waren dat 'Paradijs' aan het Vredenburg en 'Man Far aan de Amsterdamsestraatweg. Die laatste bleek ook een illegale goktent. De Chinees is echt een generatie-ding: er komen vooral oudere klanten. Toen wij klein waren gingen we als we al ooit uit eten gingen alleen uit eten bij de Chinees. De Chinees vroeger in Emmen heette 'Kota Radja'.

Opmerkelijk. Het staat bijna altijd in de krant als er weer een Chinees sluit. Dit is/was een heel goede nette beschaafde zaak. Nu bekend is dat ze sluiten zit het er de hele maand al bomvol, vertelt de man die ons bedient. Hij blijkt de zoon des huizes. Zelf geen restauranthouder maar farmaceut, maar elke zondag helpt hij zijn vader in de bediening. 

We eten er vandaag met Peek en haar Joost. We kiezen Foe Yong Hai en Tjap Tjoy. Het is heerlijk en gezellig. We wensen de uitbaters het allerbeste. Waar kunnen we nu nog naar toe? Over het tegenwoordig Aziatische grote restaurant 'Juliana' aan de Amsterdamsestraatweg is niemand enthousiast. Wel is er nog 'Tai Soen' in Hoog Catharijne. En tijdens fietstochten in de wijde omgeving heb ik nog twee Chinese restaurantjes ontdekt in Vleuten en Harmelen..

https://denuk.nl/oudste-utrechtse-chinees-indische-restaurant-nieuw-china-sluit-de-deuren-we-gaan-met-pensioen/

Bosbad

Vandaag doen we ons wekelijkse 'bosbad' in de bossen bij Lage Vuursche. De zon schijnt en en voelt/ruikt/klinkt een beetje als lente, wat natuurlijk onzin is half januari. Het is in die contreien altijd lastig om een rustige wandeling te vinden en een parkeerplaats. Er is veel eenrichtingsverkeer ook op bos weggetjes. Het wordt het 'Beukenbospad'.

Een deel van de route valt samen met een mountainbike-route, die zo op zondagmiddag druk bereden wordt. Doet me denken aan een recensie die ik vanmorgen las over de nieuwe roman van Pauline Slot, waarin het fenomeen fietsweduwe centraal staat, de vrouw van zo'n immer fietsende man.

https://www.staatsbosbeheer.nl/uit-in-de-natuur/wandelroute-beukenwoud

The Quiet Girl

Gezien: prachtige ontroerde Ierse film ‘Quiet girl’. Uitgezonden door de VPRO, terug te kijken op NPO Plus en NLZiet. Hoofdpersoon is een negenjarig meisje Cait uit een disfunctioneel arm gezin op het Ierse platteland, jaren negentig? waar ze absoluut geen aandacht en liefde krijgt.  Het is een wereld waarin vooral gezwegen en niet over gevoelens gepraat wordt. Cairt is stil en schichtig. Haar ouders, weer in verwachting, laten haar logeren bij verre familie, een kinderloos echtpaar. Die zijn heel lief voor haar en langzaam ontdooit ze. Blijkbaar kan het ook anders dan wat ze van huis kent. De film is genomineerd voor een Oscar.

https://www.vprogids.nl/cinema/lees/artikelen/interviews/2023/Colm-Bairead-over-zijn-debuut-The-Quiet-Girl-een-prachtig-ingetogen-en-aangrijpende-film.html

Jarig

We hebben onze jaarlijkse Geschwister-wandeling. Die doen we meestal in de tweede week van januari. Onze ouders waren op 6 januari en 12 januari jarig, dus hun hele leven zuchtten we onder de verlengde feestdagen. Na Kerst en Oud&Nieuw wéér naar Emmen. Toch zijn we toen Mutti van ons heengegaan was uit onszelf gaan afspreken. Een Geschwister-wandeling in januari. Zus&Zwager4 uit MeckPom zijn er dit jaar ook bij vanwege dat ze naar de musical van Sting gaan in Carré. 

Vandaag doen we het Amsterdamse Bos. Dat ligt een soort in het midden van alles en iedereen. Ik ben erg dol op het Amsterdamse Bos. Toen ik nog in Amsterdam woonde wandelde ik er heel vaak: met Dino (mijn ehemalige Tibetaanse terriër) en met mijn ehemaluge bestie Will. Het Bos ligt wel een eindje weg van de stad, maar het is zeer de moeite waard  Zo ruim en wijds, zo relaxed. Het enige nadeel is dat het bos onder een van de aanvliegroutes naar Schiphol ligt. De Schipholbaan. Op dagen dat die route gebruikt wordt vliegt er elke twee minuten heel laag een vliegtuig over en kun je elkaar om de minuut gewoon niet verstaan. Maar vandaag is dat gelukkig niet het geval. 

We lopen van restaurant De Bosbaan naar pannenkoekenrestaurant Meerzicht en wederom. Het heeft wat voeten in de aarde omdat het parkeerbeleid in het Amsterdamse Bos weer is aangescherpt. Vroeger kon je er gratis parkeren maar das war einmal. Toen was er een tijd dat je er drie uur gratis kon parkeren, en dan betalen, maar dat is nu ook voorbij.

We worden met mekaar elk jaar een stukje dover. Wat zeg je? Wat zeg je? Ondanks de gehoorapparaten. En de slechte akoestiek in zo'n restaurant.

Zus1 wordt ook nog jarig. We krijgen taartjes en zingen 'Er wordt er een jarig hoera hoera!' De zwagers vinden het maar niets en zeggen dat ze zich kapot schamen. Maar in Amsterdam zingen en klappen de andere mensen in het café gewoon mee. Zus1 geniet ervan.

De Bosbaan is de officiële wedstrijdroeibaan van de stad. In 2026 komt het WK Roeien naar Amsterdam, dus vindt er nu groot onderhoud plaats aan de randen van de Bosbaan. De terugweg lopen we niet door pittoresk park, maar langs kilometers hoog hekwerk. Dat is een beetje jammer. Wel leuk zijn de historische foto's die om de zoveel meter aan het hek opgehangen zijn, van het begin van de Bosbaan en roeiwedstrijden in de jaren vijftig en zestig met fans die met de roeiers mee fietsen.

.https://amsterdamsebos.nl/geschiedenis/historisch-erfgoed/

Jolene

Eindelijk is er weer een repetitie van het nieuwe koor in Wittevrouwen. Vorige week was de repetitie afgezegd vanwege de sneeuw. Ik heb tijdens ons kerstreces goed geoefend, dus nu kan ik aardig meekomen. Het is heel andere muziek dan ik tot nu toe gewend ben (klassiek, religieus). Vooral pop maar ook wel gospel. 'Jolene' van Dolly Parton zingen we ook, maar absoluut net zo dynamisch als hier. In tegendeel. De coupletten zijn propvol tekst heel snel gezongen. Dat is nog een uitdaging. Op 11 februari staat er een soort uitvoering gepland, maar ik vind het eerlijk gezegd te matig om hier iemand voor uit te nodigen. 8 februari hebben we een hele koordag.

Dit 'Vem kan segla  förutan vind' zingen we ook, een Zweeds volkslied. Een van de dirigenten (Olav) heeft een Zweedse moeder. We zingen het eerst in het Nederlands en dan in het Zweeds. 

ZEILEN ZONDER WIND

Wie kan zeilen zonder wind?

Zonder riemen roeien?

Wie kan scheiden van een vriend,

Zonder dat tranen vloeien?

Ik kan zeilen zonder wind.

Zonder riemen roeien.

Maar niet scheiden van een vriend,

Zonder dat tranen vloeien.

Voert de zee mij ver van huis,

Ver van al mijn vrienden.

Eens brengt zij mij toch weer thuis,

Om hen weer te vinden.

Tapijt

Al jaren moet er een nieuw vloerkleed komen in de kamer. Wit wol hoogpolig. Het huidige ligt er al zo'n achttien jaar, veel en veel te lang. Ik weet nog dat we het kochten, voor Bobby's toenmalige flat, het was bij de Nederlandse Tapijt Unie op de Utrechtse Woonboulevard. We weten allebei precies welke ongelukken erop gebeurd zijn. De katten. Een glas rode wijn. 

We hebben het al heel vaak gezegd, we moeten nodig een nieuw kleed kopen, maar vandaag gaan we het doen.  Ditmaal gaan we naar IKEA. Ook op diezelfde Woonboulevard. Daar moet je altijd even adem voor halen.

We hebben altijd dezelfde ervaringen bij een bezoek aan IKEA: eerst verdwalen onderweg ernaartoe. Dan verdwalen in de enorme parkeergarage. Dan verdwalen in de winkel. Je wordt naar boven gedirigeerd, maar je wilt naar beneden. Dat wordt niet gestimuleerd. De keuze is snel gemaakt. Als we afgerekend hebben willen we ook nog Zweeds lunchen, dat is boven, en dan krijg je de gang door de winkel nóg een keer.

Ik ken een jonge Zweedse vrouw die al jaren in Utrecht woont, en af en toe naar IKEA gaat voor het Zweden-gevoel. Het Utrechtse filiaal staat op de 'woonboulevard', op de zuidpunt van weinig flatteuze flattenwijk Kanaleneiland, een jaren zestig wijk, heel recht-toe-recht-aan. Weinig (geen) gezelligheid met pleintjes en cafeetjes. Veel mensen uit de buurt gaan ontbijten en lunchen bij IKEA, de kinderen in de ballenbak. Heel onderhoudend en soms ontroerend. En zelf verheug ik me ook op de Zweedse balletjes, die helemaal niet zo lekker zijn als je zou willen. Met patat en erwtjes. Maar toch.

En dan de gang met het loodzware oude vuile tapijt naar het Afvalstation. Weg is weg. En aan het eind van de dag straalt de kamer weer als nieuw.

Tiengebodenplant

Al een tijd is de inspiratie om te tekenen een beetje zoek. Ik wil wel graag, maar ik weet niet wat. Alleen het ZenZienTekenclubje zorgt voor af en toe een schets Misschien hangt het samen met het 'winteren' (zie vorige blog). 

Een tekening begint doorgaans met zien, met een beeld waar ik blij van word. En dat overkomt me al een tijdje niet. Het laatst was het een roodborstje in de tuin. Maar ik had al vaker een roodborstje gedaan. En behalve de helleborus bloeit er momenteel weinig in de tuin. Die heb ik ook al vaer gedaan.

Van de week ben ik weer eens in het tuincentrum op de afdeling kamerplanten. Die afdeling dijt almaar uit. Blijkbaar zijn kamerplanten heel populair. Zelf heb ik niet veel kamerplanten in huis, de meeste mensen bij wie ik thuis kom ook niet. Heb geen brede vensterbanken. Je zou er stellages voor moeten bouwen. Of je gordijnen verplaatsen. Op zich vind ik overvloedige kamerplanten wel een mooie atmossfeer geven. Al die onvoorspelbaar uitdijende levende vormen. Maar je moet ze goed verzorgen: verwaarloosde kamerplanten zijn treurigheid ten top. 

Daar op de kamerplantenafdeling voel ik me ineens wel geïnspireerd. De bladeren met wonderlijke patronen en motieven. De volheid, weelderigheid, in een potje, maar niet in toom te houden. Henri Rousseau schilderde de prachtigste tropische planten en bloemen. En Georgia O'Keeffe. Er staat geen naam bij de plant, maar de determineer-app geeft het antwoord: de 'tiengebodenplant', de 'maranta leuconeura'. Onderbeplanting in de Braziliaanse oerwouden.

Winteren

Gelezen: Winteren van de Engelse schrijfster Katherine May. Het stond tussen de aanbevelingen van de nieuwe aanwinsten van de e-bibliotheek. Goed gevonden in deze tijd van het jaar. Het schijnt een bestseller (geweest) te zijn. 

Het gaat niet zozeer over de concrete winterseizoenen in de natuur, ook, alswel over de mindere perioden in je leven. Stilstand, rust, kou. Het leven gaat niet altijd up, het gaat ook wel eens heel erg down. En langer dan - zeg . een week. Natuurlijk kijkt ze ook in Scandinavië, hoe ze het daar doen met de winters. Zelf woont ze in Zuid Engeland, waar nauwelijks winter is.

De symbolische winter begint bij May met een ernstige blindedarmontsteking bij haar man en daarna is zijzelf aan de beurt. Ik denk burn out, maar ook lichamelijke ongemak. Uitgeschakeld. Niet meer in staat snel te herstellen. Ze voelt zich ellendig en alleen en filosofeert over winters, seizoenen, culturen, gewoonten, rituelen, in bed blijven liggen, lange eenzame wandelingen langs het winterse strand, kerkdienst bijwonen van een Zweedse kerk, midwinter vieren bij Stonehenge, bidden, ervaren, verdiepen in druïden, dingen die ze altijd afgekeurd had. Dwalend, nieuwe dingen zoekend. 

Ik lees over haar kerstvakanties - van kerst tot en met oud-en-nieuw - en hoewel ze man en kind heeft en familie voelt ze al die dagen naar en leeg. Het is weer over zodra het nieuwe jaar aangebroken is. Het leven gaat niet altijd opwaarts, het gaat in seizoenen en je kunt de wintermaanden koesteren en hun werk laten doen. Bijzonder boek.

Dix

Ik ben dol op dagjes uit. Daar klaar je enorm van op in deze koude januari dagen. Vandaag ga ik met Hani501 naar Museum MORE in Gorssel. Er zijn twee tentoonstellingen: 'Nieuwe Aanwinsten' en 'European Realities'. Omdat ik er geen stuk over ga schrijven - beide tentoonstellingen zijn bijna aan hun eind - schiet ik ook weinig foto's. Dus weinig herinneringen. 

Allebei spreekt Otto Dix ons het meeste aan. Zijn portret 'Mädchen am Sonntag' (1921) is heel ontroerend - maar ook benauwend. Wel vinden we de kunst die hier hangt wat statisch: veel portretten en stillevens. Als ik aan het interbellum denk, denk ik meer aan het expressionisme. Dat genre hangt hier niet. En gisteren was er op tv toevallig een documentaire over Kandinsky,  ook deze periode, en die was allesbehalve statisch. Het is gewoon de focus van dit museum, met realistische kunst.

Naar Steck

Het voelt eindelijk als Nieuwjaar. De sneeuw is grotendeels weggedooid, je kunt in elk geval weer fietsen, en ik ga maar eens naar het tuincentrum (Steck) voor wat nieuwe miniplantjes. Op mijn 'meisjeskamer' heb ik in de smalle vensterbank een heleboel minivetplantjes, maar die overleven meestal de zomer met de hele dag volle zon niet. Ik kan zo'n gegeven heel lang negeren, maar nu belde Zus4 of ze een nachtje konden komen logeren en dan denk ik meteen: 'O! Die dode plantjes!'

Ik tel ze niet voor ik ga, en koop er zes. Als ik terugkom blijkt dat het er twaalf hadden moeten zijn. Nog een keer. Dat is niet zo erg, want ik heb de tijd. Vanwege de weersvoorspellingen (ijzel) heb ik mijn maaltijd bezorgdienst nog een keer afgezegd. De kamerplanten zijn zo mooi. Vorig jaar had ik een tekening van zo'n gebruikt voor mijn kerstkaart, en Peek zag er een mooie verbeelding van het leven in.

Het is 12 januari. Vati's verjaardag. 12 januari 1924 werd hij geboren. 

Groenteman in de kast

Geluisterd naar Volkskrant-podcast Gijs Groenteman in gesprek met zelfhulpboekenauteur Wouter de Jong. Ik vind het erg leuk om naar Gijs Groenteman te luisteren. Hij heeft veel registers die hij kan opentrekken. Hij is bijvoorbeeld ook gespreksleider bij de Volkskrant-podcast 'De kamer van Klok' waar ze wekelijks de Haagse politiek doornemen, en natuurlijk 'Marcel en Gijs' met Marcel van Roosmalen waar ze de mediawereld op de hak nemen. Daar hebben te veel reclame in, by the way, daar haak ik op af. En hij doet 'Teun en Gijs' met Teun van der Keuken, een oude beste vriend, ook radio- en tv-maker, met wie hij de dagelijkse ditjes en datjes doornemen. Gijs en Teun vertellen alles. Moeder Hanneke Groenteman doet ook mee.

Wat ik intrigerend vind is dat hij ondanks dat hij 'alles' vertelt nooit zijn scheiding van Aaf Brandt Corstius heeft genoemd, heel begrijpelijk natuurlijk. Aaf heeft dat ok niet gedaan ook in haar dagelijkse podcast met actrice Lies Visschedijk. Ze waren 20 jaar samen ofzo. Je hoort wel in de podcast dat Gijs in de Watergraafsmeer woont en eerst een nieuw huurhuis had, en nu heeft hij blijkbaar een nieuw koophuis. Hij heeft vier kinderen. Twee met zijn eerste vrouw en twee met Aaf.

Bij deze aflevering met Wouter de Jong vraagt Wouter steeds: 'Hoe zit dat dan bij jou, Gijs?' en dat ontregelt Gijs want daar wil hij helemaal niet over praten. Hij stelt de vragen, vindt hij. Hij heeft een prettige opgewekte stem en benadering, maar zegt vaak dat hij somber is. Met Teun besprak hij laatst dat ze last hadden van body shaming, ze zijn beiden geen atletische figuren, nee. Deze podcast 'Met Groenteman in de kast' in een archiefkast op de redactie van De Volkskrant wordt ook als video opgenomen, dus kun je zien. 

Wouter de Jong is een beeldschoon jongetje (van in de veertig), ooit acteur geweest en nu welzijnsgoeroe, schrijver en sprekerd in het dure circuit. Ik vind hen een prikkelende combinatie als het over zelfhulp gaat. Gijs wil natuurlijk alles weten maar hij wil niets kwijt.

Wouter is stralend en knap en zelfverzekerd en veel van het huggen en aanraken. Gijs duidelijk wat minder. Dus als Gijs aan Wouter vraagt over zijn dromen over de liefde, 'Geloof je in de ware?' antwoordt deze beeldschone stralende jongeman dat hij daar niet in gelooft, maar wel al 15 jaar met zijn vrouw is. 'En jij?' vraagt hij dan terug. Gijs ongemakkelijk. Uh uh. Nou ja hij had altijd van de/een ware gedroomd, maar blijkbaar zat het er niet in. 

Het gaat ook veel over lichaamsgerichte therapie omdat praattherapie denk- en gedragspatronen misschien wel verheldert maar niet verandert.  

De politiek

Even een ander plaatje in de sneeuw. Het aanstaande minderheidskabinet. Zonder Jesse Klaver. Zonder Joost Eerdmans. 

Dit blogje is for the records, want behalve de sneeuw speelt er in het leven zoveel meer en dit natuurlijk ook. Zus4 in MeckPom mopperde van de week  over de Nederlandse Journaals waar het alleen maar over het weer gaat: de files, de uitvallende treinen en bussen en vliegtuigen. 

Natuurlijk is het andere nieuws er ook. We hebben de oorlogen, we hebben alle dagen Trump. We hebben bet demissionaire kabinet Schoof. We kijken naar Nieuwsuur, Kockelmann.

Het is onwerkelijk om na twee jaar Schoof - Wilders-Yesilgöz - Van der Plas - Omtzigt/Van Vroonhoven nu ineens naar Jetten, Bontenbal en Yesilgöz te kijken. Zo prettig beschaafd. Zoals zij vrijdag in het winterweer  verschenen en zeiden dat ze het gingen proberen zo. Alsof die rechtse chaosmakers er niet meer zijn. Maar ze zijn er natuurlijk nog wel: Wilders, Eerdmans, Van der Plas... Gaan ze het deze nieuwe ploeg mogelijk maken? Wat gaan deze 'frisse' politici doen op het gebied van migratie, stikstof, klimaat. De NAVO. Toegeven aan de rechtse wensen?

Nieuwjaar op de tuin

Er zou een nieuwjaars bijeenkomst zijn op de tuin maar die is afgezegd. Met de Tuinvriendinnen hadden we al een 'afterparty' afgesproken, en die gaat wel door.

 Elke keer als we als 'Tuinvriendinnen' een samenzijn op de tuin plannen gaat er een explosie van appjes aan vooraf. Ditmaal is het de vraag of het wel op de tuin kan, met die sneeuw en vorst, en of het beter niet bij iemand thuis kan. Maar bij iemand thuis (dat zou dan bij mij worden) is toch lang zo leuk niet als daar. Uiteindelijk besluiten we het toch dáár te doen.

Het fietspad naar het volkstuinencomplex is helemaal nooit gepekeld, dus ga ik lopend. Tru komt lopen uit Oud-Zuilen en Ka en To komen met de auto zo ver als ze komen. Het smalle dijkje met aan weerszij een sloot is te eng. Het slot van de poort tot de tuinen is bevroren, even schrik, maar hij blijkt niet op slot. 

Daar lopen we dan knisperend door de sneeuw met onze tassen vol lekkernijen. Ka heeft in haar huisje een oude petroleumkachel, die heerlijk heet stookt, veel heter dan de nieuwe petroleumkachels. Op haar kachel zijn de koude etenswaren in no time verhit. Erwtensoep. Quiches. Zelf gemaakt. Taartjes. Champagne. Feestje.

Op een gegeven moment is Ka's petroleum op en moeten we petrolie uit mijn petrolietank in haar kachel hevelen. Niemand van ons heeft dit hevelen ooit zelf gedaan, maar het lukt allemaal. Wij lachen.

En natuurlijk bespreken we het leven. De feestdagen. De goede voornemens. De op stapel staande vakanties. De boeken. Zij zijn heel spiri, elk op hare wijze, maar sjamanisme en vooroudercontact is hen niet vreemd. Maar ze zijn heel leuk en ik luister er gebiologeerd naar.

De sauna

We hebben een nieuw uitje bedacht: de sauna. We gaan naar Soesterberg. Vandaag is een dooidag, daarna gaat het flink vriezen en worden de wegen wellicht spiegelglad. It's now or never. 

Ik ben niet een enorme sauna fan, ik ben er niet mee opgegroeid, maar vandaag trekt de warmte me enorm. We zijn al jaren niet geweest en er heeft een enorme upgradingslag plaatsgevonden in de sauna-wereld. Groter, chiquer, ketenvorming, duurder. 

De leukste herinneringen heb ik aan redelijk kleinschalige buurt-sauna's, maar die lijken er niet meer te zijn. Toen ik in Bos & Lommer kwam wonen ging ik met Hani501 naar een gesubsidieerde buurtsauna op het Mercatorplein. Toen ik naar Amsterdam Noord verhuisde ging ik naar Sauna Den Ilp. Nu dus naar Soesterberg, bijna de dichtstbijzijnde, hoewel we ook Maarssen hebben en Weesp.

Het saunabezoek heeft vele aspecten. Zo heb je de entreekaart: alleen al de toegang is tegenwoordig 50€ per persoon. Via Social Deal kun je voor €39,50 pp. Maar die procedure is zo ingewikkeld dat je spijt krijgt dat je er ooit aan begonnen bent. Maar dan heb je al betaald, dus er is geen weg terug. 

Ik heb gemengde gevoelens over sauna's. Het is heerlijk warm en ontspannend naarmate je er langer bent, maar ik vind het niet perse prettig om bloot tussen Jan en alleman te zitten of te lopen. Het ijskoude dompelbad ná het saunabezoek vind ik een verschrikking en vandaag helemaal. Vandaag houd ik het bij een kort bloot wandelingetje, en dan gauw in een warm buitenbad en een heet bubbelbad. De mensen lopen veel meer bedekt door badjassen en handdoeken dan vroeger.  Ik vind dat eerlijk gezegd niet erg.

Dan heb je de rustgedeelten. In deze sauna is alleen het restaurant, niet een zaal met ligstoelen. En alles in het restaurant is knetterduur. We nemen gedurende het bezoek een smoothie, een thee, een clubsandwich met patat, en nog een smoothie, en dan zijn we nog eens €120 kwijt. Ik wil niet zeuren (laten we niet zeuren), maar het dagje uit kostte ons 100€ pp. Laten we niet zeuren. En dan hebben we niet één speciale behandeling genomen. Massages,  hot stones, welness, 

Wel vinden we op de bovenverdieping een ruimte met warme waterbedden, waar we een uurtje onder een dekentje liggen, met uitzicht op dennenbossen en op het lichtgevende blauwe zwembad met blote zwemmers.

Even dooi

We hebben een dagje respijt van de barre winter: het dooit gedurende een dag. Ik kan weer op de fiets naar de binnenstad, ik zie zelfs een paar bussen rijden. Met Ella loop ik een stuk van de singels. Het pad is erg soppig en blubberig, maar toch is het feestje. Bij het Louis Hartlooper nemen we een kop gemberthee en loempiaatjes om weer warm te worden. Wat warm en gezellig en een fijne troost allemaal.

Vanavond gaat het weer vriezen en sneeuwen.