Nike Air of Puma?

De schoenen zijn een weerkerend thema in mijn leven. Dat ik heel vaak net niet de goede schoenen heb, ondanks dat ik er heel erg mee bezig ben de goede schoenen te vinden. Misschien hebben meer mensen dat, maar ik hoor ze er niet over. Er het wordt erger omdat er steeds minder fysieke schoenenwinkels zijn. Online is er oneindig veel te koop, maar ik wil schoenen passen voor ik ze koop. Het model en de kleur steken nogal nauw. Vroeger droeg ik veel kekke lage laarsjes in de leukste kleuren, maar er zijn geen winkels meer waar ik zulks kan kopen, laarsjes die ik mooi en ijdel vind en die ook nog eens behaaglijk zitten. 

Enfin, ik hád dus gedurende twee jaar echt mooie lekkere grijsgroene sneakers, van Van Haren, waar ik heel blij mee en trots op was, maar op een moment waren die echt op, de zolen braken doormidden, en toen blijken ze er niet meer te zijn.

Mijn daar op volgende dagelijkse schoenen waren knalwitlichtgrijze Nike's, zo anderhalf jaar geleden, en die lopen goed. Neef Joost in MeckPom zei toen indringend tegen mij:  'Tante Lucie, je moet Nike Air kopen', en dat ben ik nooit vergeten. Maar die schoenen zijn al niet meer zo knalwit. Ik geef toe: ik tuinier er ook in.

In de tussentijd heb ik mij wel eens laten verleiden tot kleurige 'orthopedische' sneakers van Chinese makelij, maar dat kun je beter niet doen. Die staan dan ongebruikt in de kast.

Dus de raad van Neef Joost indachtig ben ik nu op zoek naar nieuwe Nike Airs. In Overvecht is een Nike Outlet. Het is er heel groot en druk en rommelig. Hell. Maar veel keus en schappelijke prijzen. Daar heb ik van de week donkergroene Nike Airs gepast. En lichtgroene bij Van Haren. Ik ben er nog niet over uit. Bobby is desgevraagd voor de donkergroene. Die houdt niet van lichtgroen. Dus vanmiddag na het ZenZienTekenen kan ik nog net even langs de Nike-Outlet, waar zie ik nu, ook een enorme Puma-Outlet naast gekomen is. Dus ik ook nog groene en blauwe Puma-sneakers passen. Die blauwe Puma's vind ik ook mooi.

Nike s

Schoenen kopen vind ik altijd een crime. Het steekt heel nauw en je kunt ze ter plekke nooit goed beoordelen. Maar ja. Op een gegeven moment zijn de schoenen waar je mee vergroeid bent  helemaal op en dan móet je andere. 

Ik had mooie grijsgroene sneakers van vanHaren, daar heb ik twee jaar op gelopen en toen braken beide zolen doormidden. Krak. Eigenlijk wilde ik die weer, maar die zijn er niet meer. Een paar weken geleden heb ik de hele Utrechtse binnenstad doorkruist, van sneakerwinkel naar sneakerwinkel en daar zijn er nogal wat van, en uiteindelijk in een wonderlijke outlet vond ik leuke beige sneakers die qua model erg op die groene leken. Maar nu ik er twee weken op gelopen heb blijkt het een duidelijk staaltje van goedkoop-is-duurkoop. Zere tenen, doorgezakte voeten... nee. Zeker niet voor de vakantie.

Gisteren had ik opnieuw op schoenentocht zullen gaan, maar toen was ik te uitgevloerd van het uitje naar Sittard. Dus nu, zondag, laatste kans. De binnenstad wil ik niet meer in, maar in Overvecht is een grote Nike Outletstore met veel keus. Wel beetje hysterische kleuren, maar we gaan het zien.

Blijkt die winkel op zondag dicht. De enige schoenenwinkel daar is een vanHaren. Dus pas ik maar de Nike's die ze wel hebben. Beetje ouwe modellen. Ze zijn lang niet zo sluw als ik zou willen, maar ja. Ze hebben ook nog lichtgrijze suede Adidassen die ik wel mooi vind, maar die doen zeer. Nee dus. Nu heb ik nieuwe spierwit-met-grijze Nike's. Ik lijk wel een Amerikaanse toeriste.

Lets dance!

Ik overweeg om van de seniorengym in Overvecht af te gaan en over te stappen op lessen 'Dansconditie 60+' bij een dansschool in de stad. Vandaag zou ik een proefles bijwonen, maar ik voel me nog steeds niet fit genoeg, dus ik heb afgezegd en gevraagd of het een week later kan. Dat kon niet telefonisch. Alleen per mail, of in het Systeem.

Bij de bevestiging van de proefles zaten drie bijlagen van de huisregels en algemene voorwaarden etcetera. Heel veel. Ik denk dat ze veel met wanbetalers en absentie te maken hebben en dat allemaal voor willen zijn. Voor de betaling moet je ze machtigen, als je niet komt om wat voor reden dan ook heb je geen recht op een andere les, etcetera. Ik snap het wel, maar het is niet erg verwelkomend. Dus nu ik afgezegd heb weet ik niet of ik wel 'recht' heb op een twééde proefles. We zullen zien.

Ook was er een paragraaf over kledingvoorschriften. 'Als je nog geen danskleding hebt doe dan makkelijke kleding aan. En trek schoenen aan die je alleen binnen en niet op straat draagt.' Pff, wat kan ik aantrekken? Een legging en lang t-shirt? Een wijde broek en een vestje? Een wijde lange bloeze? Een wijde lange jurk?

En wat voor schoenen? Als je googelt op 'dansschoenen' kom je vele soorten en maten tegen. En ik ga natuurlijk niet salsa dansen, of klaasiek. Help!

Vorig jaar mei had ik op internet orthopedische sneakers tegen hielspoor gekocht vanwege het optreden van het koor en de kledingcode zwart. De website leek Amsterdams maar de schoenen kwamen uit China. Ik vond ze wel aardig, en met extra orthopedische zooltjes erin kon ik er goed op lopen, alleen de blinkend witte zolen verkleurden al ras in goor oud geel. Jif mocht niet baten. Kortom: die schoenen heb ik vorige week weggegooid, zo erg vond ik het. En nu denk ik: doe waren goed geweest voor de proefles Dansconditie.

O, ik zit weer Voll im Trend!

https://www.volkskrant.nl/wetenschap/dansen-voor-je-plezier-en-tegen-overtollige-kilo-s~bfd0ffda/

Slangenleer

Vandaag hebben we feestelijk samenzingen van de drie zanggroepen in Bilthoven. Het is wel een beetje veel achter elkaar, maar ik wil het toch niet missen. We hebben niet genoeg repertoire voor een concert, dus doen we het zo. Ik besluit voor de feestelijkheid eindelijk maar weer eens ijdele  schoenen aan te trekken, nu het echt een stuk beter gaat met de hielspoorvoeten. De eeuwige sport- of wandelschoenen ben ik wel een beetje beu. Mijn Clarks-slangenleren laarsjes. Ik maak mijzelf graag wat wijs. Het zal slangenprint zijn.

Geen idee hoe lang ik ze al heb, ik schat zo drie, vier jaar. Al heb ik ze het afgelopen jaar niet kunnen dragen, de zolen zijn behoorlijk versleten. Ineens herinner ik me dat Zus4 in MeckPom ze zó leuk vond dat ze ze ook kocht. Bij Amazon. Maar ja, het zijn echt geen schoenen voor het platteland. Dus toen zij & ik laatst gingen fietsen langs de Oostzee heb ik nog een blik kunnen werpen op háár slangenlaarsjes, die er brand new uitzagen. We hebben dezelfde maat. Dus ben ik maar zo brutaal om te vragen of ik die van haar mag overnemen. En het mag. Zus3 is net daar te logeren en die zal ze mee naar Nederland nemen. 

O, dat de huisarts vorig jaar zei: ‘Het gaat vanzelf weer over, die hielspoor, maar het kan wel een jaar duren.’ En dat dat dan echt zo is. Bijna dan.

Toffels

Over pantoffels heb ik mijn leven lang al gemengde gevoelens. Pantoffels waren dingen voor burgerlijke mensen. Oude mensen. Truttig. Lelijk. 

En toen kwam Bobby in mijn leven en die droeg pantoffels. Zonder enige reserve. En eigenlijk was dat ook wel lekker. En zo kocht ik na een tijdje Spaanse slofjes, die ik door de jaren heen opgebruikte tot er niets meer van over was. Daarna kocht ik wéér sloffen, slap en zacht, soort grote dikke sokken met onderop een suede zooltje. Ik check altijd bij mensen thuis of ze pantoffels dragen. Ik zag eens dat Peeq dezelfde sloffen had als ik. Dat stelde me gerust. 

En toen kreeg ik een jaar geleden hielspoor en kon ik niet meer op blote voeten, sokken of sloffen lopen. Dat deed te zeer. Het afgelopen jaar liep ik in huis op sportschoenen met gel-inlegzolen. Wel stevig, maar niet erg ontspannend.

In Duitsland hoopte ik dat we zomaar ergens langs een schoenenwinkel zouden lopen met leuke pantoffels. Hausschuhe. Ik vind Duitsland echt een pantoffelland. Maar de pantoffels die ik zag waren zó ouderwets en tuttig. Allemaal van donkergrijs vilt. Ze deden me heel erg aan Mutti’s pantoffels denken. Nee, nee, nee, die niet. ‘Olioliola, nooit mijn moeder achterna’, zongen we in de jaren zeventig. Dat sentiment was heel sterk. En op pantoffelgebied leeft dat sentiment nog steeds, kwam ik deze week achter. Wat dat betekent dat je zo op pantoffels reageert? 

Enfin. ook al gaat het buiten beter met de hielspoor, binnen loop ik nog op de sportschoenen met inlegzooltjes. Vandaag wil ik ineens pantoffels. Met een schoenmodel, houvast, geen sloffen. Pantoffels koop je niet online, vind ik, die moet je passen. De maatvoering is te onvoorspelbaar. Ik een beetje googelen, en zo kom ik uit bij Scapino. In Utrecht zit die winkel aan de Oudegracht. Dus ik op zondagmiddag de vrieskou in op zoek naar nieuwe pantoffels. Al die modellen die Mutti droeg bestaan nog steeds. Uiteindelijk vind ik een paar dat ik wel leuk vind, bruin met een bontje. 

Weer thuis begin ik hele verhalen over de pantoffels van mijn moeder, hoe ik die verafschuwde, en dat dat allemaal opborrelde in die Scapino-winkel. Goh, zegt Bobby, ik dacht dat je leuk aan het shoppen was. 

Ook heb ik me vandaag ingeschreven voor een cursus creatief biografisch schrijven, nu aan de Hovo. Die begint in februari-maart. Ik ben benieuwd met wat voor opdrachten ze komen en wat er dan uit komt. Pantoffels zouden al een mooie ingang kunnen zijn. Dingen met herinneringen. Maarten Asscher heeft eens een verhalenbundel geschreven over dingen: Dingenliefde. Die vond ik erg leuk. Ik schreef er eerder over, naar aanleiding van Mutti’s theelicht.

https://lucietheodora.blogspot.com/2011/12/hete-thee.html

Zwarte schoenen

Dan hebben we nog de kwestie van de zwarte schoenen voor het optreden. Ik was verrast door deze aanbieding van hippe ‘orthopedische schoenen’ op Facebook, met de belofte dat de drager ervan nooit meer pijn zou hebben. Ergens wist ik zeker dat de advertentie van Chinese oplichters was, maar toch kon ik ze niet laten staan. Ik heb ze besteld. Maat 40, een halve maat te groot. 

Daarna krijg ik mailtjes (vooral aanbiedingen) van de firma MySoof uit Amsterdam. De laatste dagen krijg ik berichten dat de schoenen bijna komen. Eindelijk. En vandaag zijn ze er. Twee schoenen los in een bubbeltjes-enveloppe. Afzender-adres: Bantian Street Longgang District.

Heel licht (van gewicht) en heel erg kunststof zowel de zool als de bovenkant). Maar onder mijn zwarte broek met witte stippen staan ze wel heel mooi. 

Ondertussen heb ik ook een spuitbus zwarte verf voor suède gekocht om mijn teruggevonden flets-donkerblauwe suède laarsjes een zwarte boost te geven. Nog anderhalve week om te experimenteren.

Schmerzfrei

Zus4 leeft vanuit MeckPom zeer met alles mee en zij stuurt een Duitse advertentie voor een Duitse orthopedische wandelschoen waarbij pijn als sneeuw voor de zon zou verschijnen. Nu krijg ik zelf ook steeds veel orthopedische advertenties, maar wie garandeert je dat je krijgt wat je ziet? Laatst las ik een reactie van iemand die op zo’n advertentie was ingegaan en toen Chinese plastic rommel kreeg toegestuurd en reclameren leverde niets op dan grote ergernis.

En terwijl wij erover appen stromen de aanbiedingen voor orthopedische sneakers alweer binnen. Het is echt een ding. Ik red goed op mijn oude lila Nikes en mijn lichtgrijze wandelschoenen met hielspoorzooltjes erin, maar over drie weken hebben we ons concert met dresscode zwart en ik sta naast de slanke sierlijke bestgeklede en bestgeschoeide Conny. Dan voel men zich al gauw tamelijk lomp.

ANWB

De ANWB staat voor toppunt van burgertruttigheid en angst voor gevaren. Toch ben ik al vele vele jaren lid, vooral natuurlijk vanwege de Wegenwacht, maar ik kom - bij gebrek aan V&D - steeds vaker bij ze terecht. Nu weer hadden ze stoere warme leren laarzen gevoerd met bontje. En met de vrieskou op komst lijkt me dat wel heerlijk. Ter vergelijking heb ik ook nog schoenen en laarzen gekeken bij de firma Kroon aan de Nachtegaalstraat, waar ons hele koor de schoenen koopt, maar daar zijn ze veel duurder en niet speciaal mooier dan deze. Dus ik vandaag weer terug naar de ANWB, alwaar ik ook nog een warme hoofdband scoor. Dit alles vanwege de op handen zijnde vorst. En mijn aanstaande reisje van MeckPom, waar het altijd kouder is dan hier.

Bobby moet lachen om mijn volle ANWB-tas, terwijl ik altijd grappen maak over de ANWB. Dus wij delibereren over het gemis van de V&D. ‘V&D was ook wel een soort ANWB’, zegt Bobby, maar dat ben ik niet eens. Als je handschoenen, sjaals, rugzakjes, sokken verzin het maar nodig had was was er bij V&D altijd volop keus, in allerlei kleuren en smaken. De laatste jaren hadden ze zelfs een hip kleurig jongerenmerk: Soho. Nu weet je steeds niet waar je naar toe komt en kom je uit bij de ANWB. Veilig, degelijk en een beetje gedekt. Maar op deze laarzen loop ik toch wel trots.

Voetpijn

Een van mijn passagiers van de Buurt taxi vandaag breng ik naar de orthopedische schoenenwinkel in Groenekan. Ze vertelt dat ze sinds de Corona-vaccinaties veel last heeft van haar gewrichten en haar wervels en daardoor veel slechter loopt. Vandaar dat orthopedische schoeisel. 

Als ik haar weer ophaal vertelt ze dat de orthopeed veel klanten heeft met voetproblemen sinds de vaccinatie. Dat is de eerste keer dat ik dat hoor, want ik had dat immers ook. De dag ná de eerste vaccinatie kon ik haast niet meer lopen en dat duurde ongeveer een week. Toen werd het minder. Maar de laatste week steekt het de kop weer op. Hoe omschrijft ze de voetpijn, vraag ik. Gewrichten en spieren. Ja dat heb ik ook. Deze mevrouw is er uitgesproken anti-vaccin van geworden. Ze is heel fel.

Verder hebben we het best gezellig, want zij is ook fan van de Appeltaartconcerten.

Varberg

Zoals gezegd gaan we naar Varberg voor nieuwe wandelschoenen voor Bobby. Eerder deze week waren we Varberg al gepasseerd, en toen onaangenaam verrast van de eindeloze industriegebieden en shopping centers, want er zou ook een pittoresk oud centrum zijn. Daar bij de tourist information vragen we of er in Varberg een wandelschoenenspecialist is, maar nee, daarvoor moeten we dus naar die outlet winkels in dat industrie-gebied.

Dus doen we eerst maar pittoresk Varberg met een vriendelijk plein, een kerk, een boekhandel, een burcht, oude badhuizen in de haven, een wonderzwembad in zee aan de pier. In de boekhandel koop ik een Brits feel good boek, want ik raak een beetje overvoerd van díe de Zweedse psychologische romans vol echtscheidingen die ik meegenomen heb van de bibliotheek. Bij onze eerste reis naar Zweden had ik allemaal Zweedse crimi’s mee, herinner ik me nu.

En na de wandeling door de vriendelijke stad en de lunch op de burcht start de zoektocht naar wandelschoenen. Bij die sport-outlets. Merkwaardig genoeg zijn die schoenen allemaal zwart. En Bobby wil geen zwart. Dus gaan wij van outlet naar outlet. Ik ken dat fenomeen niet zo: outletwinkels voor sportkleding op industrieterreinen. Of ben ik gewoon niet zo op sportkleding? Enfin, na anderhalf uur kiest Bobby uit de eerste winkel waar we waren dan maar zwarte trekking shoes.

De Drie Gezusters

Met drie zussen zijn wij te logeren op het platteland van MeckPom. En dat bij een hittegolf. Door het Wald wandelen we drie kwartier naar een wonderschoon bosmeertje, genaamd de Kleestensee, met zwemgelegenheid, om verkoeling te zoeken. We hebben wijde jurken aan én onze wandelschoenen. 

Op het grasveldje bij het meertje liggen al zo’n vijftien mensen, waarvan drie mannen en een vrouw ongekleed. FKK heet dat. Met ons erbij is het veldje vol. Heerlijke verkoeling in het water. 

Zoals het gezusters betaamt hebben we het de hele tijd over alle dingen des levens: schoenen, haren, bloesjes, jurken, haren, nagels, badpakken, zonnebrand en wat al niet. Verhalen en liedjes uit de oude doos. Heel bijzonder dit samenzijn, nooit vertoond.

Schoenzolen

‘Mevrouw wat ruikt u lekker’, zegt mij een verkoopster van de Birckenstock Brand Only Store. Ofzo. Ik kijk haar een beetje achterdochtig aan. ‘Maakt u een grapje over mijn voeten?’ ‘Nee! U heeft een heerlijk geurtje op.’ Nu is dat ook wel zo, maar zelf ruik je dat niet. Vanila & liqourice. En mijn missie is nieuwe sandalen omdat ik binnenkort weer op stap ga en er tropische temperaturen verwacht worden. En ik loop al twee (zo niet drie) jaar te stinken op de Teva’s. 

Mijn vorige missie naar goede vakantiesandalen was denk ik drie jaar geleden. Toen kwam ik na lang zoeken thuis met Teva’s van Bever Sport. Wat een deceptie dat die zo enorm stonken. Ik geneerde me dood. Ik bleek niet de enige. Mensen praten er niet gauw over, maar als het dan al eens ter sprake komt dan is de dankbaarheid ovet het delen groot. Ik heb nooit zweetvoeten. Het ligt aan die Teva-sandalen. 

(Nu het te laat is, de Teva-sandalen liggen inmiddels in de vuilnisbak, zoek ik het na en het blijkt te komen van de kunststof zolen die bacteriën bevorderen. Het zijn geen zweetvoeten die je ruikt. Als je de sandalen een nacht in een emmer met het middel Mirazyme dompelt en daarna laat drogen zou het probleem van de stinksandalen over moeten zijn. https://www.onlybrands.nl/teva/onderhoud.html

Het middel wordt ook gebruikt tegen stinkende duikspullen. Weet u dat ook weer.)

Hoe dan ook, nu heb ik weer Birkenstocks. Die heb ik al een paar keer eerder gehad. Het voetbed op kurkzool is nogal pregnant. Ik had altijd maat 39, maar nu heb ik maat 40 gekocht omdat 39 een beetje klein leek. En nu zitten de bobbels van het befaamde Birkenstock-voetbed op een andere plek dan eerst. Het voelt beetje raar. 

Ik heb eerder over Birkenstocks geblogd, herinner ik me ineens. Vele jaren geleden. Het was de tijd dat ik station Amsterdam Sloterdijk werkte, in de Jordaan woonde en mijn toenmalige chef Lise woonde om de hoek op de Westermarkt. Daar was een nieuwe hippe Birkenstockwinkel. En toen ik die zilveren Birkenstocks gekocht had kwam zij net haar huis uit. Het was niet haar soort schoenen zeg maar. Nu is Birkenstock helemaal niet onhip meer. 

2009: http://lucietheodora.blogspot.com/2009/07/geile-birkenstocks.html?m=1

Taupe

Schoenen. Ook zo’n ding. Af en toe heb ik geweldige schoenen, dan loop ik er een jaar op en dan zijn ze op en moeten er nieuwe komen. Dan wil ik liefst precies dezelfde maar die zijn er dan niet meer. Liefst wil ik pittige schoenen waar ik een beetje vrolijk van word. Laarsjes draag ik niet meer sinds de val, plat is het devies. Sneakers. 

En dat is een beetje het probleem. Ik vind de sneakers niet meer zo leuk. Honderden sneakers zijn er te koop, maar niet meer die leuke half hoge. Het zijn nu sportschoenen wat de klok slaat. Iedereen draagt sportschoenen. Mijn laatste paar kocht ik bij Ziengs, ik heb toen nog een lofzang op Ziengs gehouden. Slangenleren sneakers. Trots op. Maar mijn tenen hadden niet genoeg ruimte, bleek steeds na een half uur lopen. En het werd ook niet beter met de weken en maanden. Dus liet ik ze oprekken en het hielp wel een beetje, maar niet echt. Mijn wandelschoenen was ook iets mis, daar waren de haakjes waar je de veters in haakt van af geschoten. Ook daarvoor naar de schoenmaker.

Schoonmama had in haar nalatenschap ook een soort zwarte sneakers. Nieuw. Het prijsje zat er nog op. 330 euro. Ze waten goed en degelijk en stevig en Bobby en zijn zus vonden ze echt wat voor mij. Het zijn écht geen oude-dames-schoenen’, drongen ze aan. ‘Ze zijn echt leuk! Echt iets voor jou.’ Nadat ik tien keer nee had gezegd en ze maar bleven aandringen nam ik ze maar mee. Maar ze zijn zwart en ik word er niet blij van. Er zit geen speelsigheid in.  

Kortom: al weken loop ik sneakerwinkel in sneakerwinkel uit. Wanhopig. Ik snap de hedendaagse sneakers niet. Ik vind ze lelijk en voor gymschoenen te duur. Ik kijk bij de Nike-shops en bij Bristols en alles daartussen en ik weet het niet. En ineens stuit ik ergens in een sneakerwinkel op taupe-kleurige suède Nikes. Taupe is wel de meest onuitgesproken kleur die er is; iets tussen grijs, lila, beige en oudroze in. Dat vind ik mooi. Ze hebben ze alleen niet in mijn maat en het is een oud model, dus het is niet meer te bestellen. 

Moet je niet tegen mij zeggen, dus nu heb ik ze. Gescoord in Bilthoven. Oudroze stond op de site. Zijn ze taupe, vraag ik. Plume heet de kleur, zei de verkoper. 

Mijn nieuwe oude Nikes lopen verrukkelijk. Verrúkkelijk. Waarom heb ik niet eerder Nikes gekocht? Omdat ik tegen dat gehype van merken ben. 

http://lucietheodora.blogspot.com/2019/06/als-kind-te-emmen-gingen-we-altijd-naar.html?m=1

Ziengs

Als kind te Emmen gingen we altijd naar de firma Ziengs voor schoenen. Kobus Ziengs. Dat was een grote winkel met mooie degelijke schoenen. Ook wel een beetje frivool. Naar schoenenwinkels van Van Haren en Bata gingen wij niet, want dat waren flutschoenen. Op internet staat een foto van de schoenenwinkel van mijn jeugd. 

Ik verhuisde naar Amsterdam en daar had je geen Ziengs. Af en toe in een provinciestad stuitte ik weet op een Ziengs (bijvoorbeeld Amersfoort) waar ik alle schoenen even leuk vond. Ik kocht er prachtige slangenleren laarsjes, ooit. En slangenleren sneakers daarna. Ook als ik bij Mutti op bezoek ging ging ik altijd even langs de Ziengs. 

Utrecht had ook nooit een Ziengs. Maar nu, in Hoog Catharijne in de nieuwste Zuidpassage is nu een Ziengs geopend. En laat ik bij mijn zoektocht naar sneakers nu precies bij Ziengs geslaagd zijn. Met wéér slangenleren sneakers. Nu ander model en ander merk, maar wel weer even vrolijkstemmend.

Kent u de firma Ziengs? Of moet je daar een provinciaal voor zijn? Ik Google een beetje en zie dat het een familiebedrijf is gestart in 1946 in Zweelo Drenthe. Het hoofdkantoor staat in Assen. Een tijd lang hadden ze ook de discounter Scapino, maar die liep niet, die hebben ze overgedaan aan Vendex. Om zich weer helemaal te wijden aan de naam Ziengs. Nu hebben ze 80 filialen. Ook de Ecco- en Tamaris-schoenenwinkels zijn van Ziengs.

Rits

In juni kocht ik nieuwe sluwe sneakers bij de Wolky-winkel te Emmen. Er is ook een Wolky-winkel in Utrecht, maar die had ze niet. De Wolky-winkel in Utrecht is een franchise-winkel, is mij ooit uitgelegd, die hebben niets met de ‘echte’ Wolky-winkels en Wolky-webshop te maken. Je kan de meeste van de leuke schoenen op de Wolky-website er dan ook niet krijgen. Heel merkwaardig. Ik wil schoenen niet online kopen, ik wil ze passen voor ik ze koop. Anyhow, in Emmen (of all places) is wel een ‘echte’ Wolky-winkel. Toen ik afgelopen juni met de nieuwe Goudse vriendin naar de dierentuin aldaar ging kon ik er ook mooi de  Wolky-sneakers passen. En kopen.

Van de week als ik om 08.45u bij de yoga moet aantreden gaat de rits van de schoen zomaar zonder reden kapot. Ik ben al laat, en ik kan de rits niet meer open krijgen, en mijn schoen niet uit. En het klasje maar wachten. Allemaal vreemde mensen en ik roep uit de kleedkamer: ‘Sorry ik krijg mijn schoen niet uit.’ Uiteindelijk weet ik mijn voet toch uit de schoen te wurmen, maar na afloop van het klasje krijg ik hem niet meer áán. Categorie klein leed.

Ik heb nog hoop dat Bobby de rits met zijn geduld, gereedschap en middeltjes wel weer open krijgt, maar nee. Ik mopper een beetje, dat die schoenen wel 99 euro kostten. Bobby begint meteen ferme principiële taal over garanties en de Consumentenbond en ik zucht. Heb ik daar zin in? Maar ja, niet geschoten altijd mis. Dus bel ik naar Wolky Emmen. ‘Nee’, zegt Wolky Emmen, ‘op ritsen zit geen garantie.’ Maar zij geeft toe dat deze schoen wel erg snel kapot is. Als compromis kan ik de schoen naar haar opsturen, dan laat zij hem repareren, en dan delen we de schade. Ik vind het maar gedoe.

Dus breng ik de sneaker eerst maar eens naar de buurtschoenlapper. Die werpt er een blik op en zegt: ‘Die rits heb ik niet.’ Maar, voegt hij daarna iets toeschietelijker toe: hij krijgt hem wel weer los. Wat Bobby en mij na elk een kwartier prutsen niet lukte. Wij zijn benieuwd. Zaterdag.

Inge te Friesland die paard rijdt tipt een schoenmaker in Ootmarsum, die volgens haar elke schoen kan maken en elke rits heeft. Die komt haar bij de paardrijlaarzen zeer van pas. 

Schoenenjacht

Als je haar maar goed zit, en als je maar trots bent op je voeten. 

Deze zaterdagochtend raap ik mijzelf bijeen om in de Utrechtse binnenstad nieuw schoeisel te zoeken. Die ouwe afgetrapte schoenen moeten weg. Ik neem me voor om álle schoenenwinkels in te lopen, van het Vredenburg door de Steenweg tot aan de Lijnmarkt aan toe, waar een Wolky-winkel. Zus4 heeft op hele vrolijke Wolky-sneakers gewezen op de Wolky website. Ik ga naar alle sneakerwinkels, want ik wil tenslotte sneakers, maar ook naar alle nieuwe merkenwinkels: Clarks, Gabor, Timberland, Birkenstock, Dr. Martens, Fred de la Bretonniere, en Wolky’s. Je weet nooit waar je tegenaan loopt. 

Het is het allemaal niet, tot ik de winkel van Dr. Martens binnenloop. Ik ga daar nooit in omdat ik het schoenen voor bozige jongeren vind. Leuke opstandige  jongeren, met stoere zwarte of kleurige op oude soldatenkistjes geïnspireerde booties. Dat past toch niet bij een dame van zestig. En nu hebben ze ze ineens met bloemetjes! En slangenprint. Ze zijn vrolijk en plat en stevig, eigenlijk precies wat ik zoek. Van de bloemetjesschoenen pas ik maat 39. Die zitten lekker, lopen goed, maar ze staan nogal bijzonder. En duur! 180 euro. Dan pas ik de slangenleren aan, en die passen helemaal bij mij, maar deze maat 39 is net te klein. Maat 40 hebben ze niet. Dat komt omdat het Engelse schoenen zijn, legt de verkoopster uit. En in Engeland hebben ze geen maat 39. Ze maken ze speciaal voor Nederland en vergeten ze dan optie sturen.

Ik app ze naar deze en gene voor een oordeel. Ik vind dat ik ze wel kan hebben en dat ik er niet uitzie als een boze oudere jongere. Maar toch twijfel, met name of men ze wel naar haar werk aan kan. Zus4: ‘Die Qual der Wahl, zeggen ze hier. Ik vind ze beide erg leuk. Ik zou ze zó kunnen kopen. En dan nooit aandoen.’ En Hani501: ‘Als je los ziet, denk je: tikkeltje te wild, amiga? Maar op de foto met jou staan ze gewoon heel leuk en vrolijk.’ Drie anderen zijn ook voor de bloemetjesschoenen.

Plat

Mijn prachtige slangenleren (Fretons-) sneakers zijn nu echt op. Het is hoog tijd voor nieuwe. Daar zie ik nogal tegen op, want erg weinig schoenen voldoen aan mijn wensen. Ze moeten vrolijk zijn, degelijk en toch soort van elegant, van mooi materiaal, en vooral niet doorsnee. En ze moeten bij mijn huidige kleren passen en ik moet ze naar het werk aan kunnen. Kom daar maar eens om. 

Een paar heb ik er nu gegoogeld, en de volgende vraag is: waar vind je ze? Ik wil niet online shoppen. Het altijd de vraag of ik maat 39 heb of maat 40, zeker omdat ik er zooltjes in leg. En om alles in twee maten te bestellen en weer terug te sturen: nee. Ik loop nu veel op m’n  Ecco-laarsjes met kleine hak. Maar in de huidige wankele staat van zijn wil ik liever helemaal plat. De zware wandelschoenen voelen het meest solide. 

Ik twijfel nu tussen de groene en de blauwe. En de zilveren. En de bruine...

Fretons

Zo'n twee jaar geleden kocht ik op de Van Baerlestraat in Amsterdam sneakers. Ik had geen speciale band met Fred de la Bretonniere. Ik weet niet meer waarom ik daar was, ik was te vroeg voor iets, het Stedelijk ofzo, en ik raakte er verzeild, en intens verrukt van die slangenleren sneakers, die ik móest hebben en meteen kocht. Voor de helft van de prijs. Nog steeds best prijzig. Sindsdien zijn die sneakers eigenlijk de enige schoenen die ik nog aan wil. Ik heb dus niet deze bruine maar slangenleren. Als ik de schoenen Google dan blijken ze Fretons te heten. Ze zijn geweldig,

Mijn Fretons zijn echter  'op'. Ik heb de vraag al eerder opgeworpen: hoe kan het dat schoenen 'op' zijn? Wat is er dan mee aan de hand? Opeens krijg je pijn aan je voeten, heb je geen houvast meer, begin je te struikelen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn val zes weken geleden, die leidde tot de gebroken pols, te wijten was aan die 'oppe' Fretons. Ze waren een soort pipo-schoenen geworden waar de voorvoet los in neus van de schoen rondzweefde. Daardoor struikelde ik over mijn eigen voeten. 'Hoe kwam dat dat je viel?' dan zei ik niet: 'Mijn schoenen waren op.'

Vandaag ga ik naar mijn lievelingsschoenenwinkel te Utrecht De Broissois om te kijken wat ze hebben. Ze zijn anders dan de vele andere schoenenwinkels, ze verkopen solide en toch hippe schoenen, Spaanse merken, ook Sendra's. 'Ja', beaamt de verkoopster, 'dat kun je zo hebben, dat schoenen ineens "op" zijn. De ombouw, de zolen, opeens lopen ze niet meer'. Ik pas een paar van haar sneakers, merk Mustang. Best aardig. 'Maar ze hálen het niet bij mijn Fretons', twijfel ik. ' Die zijn inderdaad gewéldig', geeft de verkoopster  toe, 'wat een mooi leer!' En ze reikt me een paar binnenzooltjes aan. 'Misschien dat dit voorlopig helpt'. En het helpt. 

'O', zegt Bobby, 'ik wist niet dat je zulke dure schoenen had. Ik dacht dat ze van plastic waren.'

Sandalen

Binnenkort gaan we naar een warm land en ik heb goede stevige, maar liefst ook een béétje good looking sandalen nodig. Mijn huidige dagelijkse Spaanse Yokono-sandalettes zijn voor Zuid-Europese straten niet stevig genoeg. De Teva's (foto) zijn zo'n 20 jaar oud en die kunnen echt niet meer. Die zijn de laatste jaren alleen nog gebruikt om de zee mee in te gaan. 

Zondagmiddag heb ik 5 schoenenwinkels bezocht en alles overwegende werd Clarks nummer 1, maar ik heb die schoenen toch niet gekocht. Twijfel. 

Ik bel Zus2, die altijd hele goeie kleren en schoenen heeft, en vraag naar haar merken.  Ze heeft dagelijkse schoenen van het merk El Natural. En lichte wandelschoenen van Lowa. En vakantiesandalen van Teva. Waarom ben ik gisteren niet bij Bever binnengelopen, vraag ik mij nu af. De bus stopte er voor de deur. 

Het antwoord is bekend. Wandelsandalen vind ik nogal lelijk, daar moet ik veel voor overwinnen. Maar ik voel dat ik ze nodig heb. Maar als het allemaal toch zo erg is als het is, dan kan ik net zo goed nóg een jaartje op de lelijke oude Teva's.

Enkellaarsjes

Mijn nette oranjebruine enkellaarsjes zijn helemaal stuk. De zool is los, de stiksels vergaan. Ik moet nodig nieuwe schoenen. Ik heb alleen nog geen lievelingsschoenenwinkel in Utrecht. In Amsterdam was dat Taft, in de Kalverstraat, die vorig jaar failliet ging maar onlangs weer geopend is. In Frankfurt had ik nog héle leuke enkellaarsje gezien, maar die kostten € 195 en dat vind ik wat veel voor een impulsaankoop. Nu loop ik steeds op mijn ANWB-wandelschoenen. Dat loopt lekker en je denkt: who cares, maar toch. 

Dus vandaag ná het werk snel de binnenstad in. Er zijn daar heel veel schoenenwinkels: Van Haren, Sacha, ShoeLine, Boissevain, Timberland, Invito, Tamaris... Maar de schoenen zijn niet fleurig, niet geestig. Maar je moet toch wat? Dit is al de derde tevergeefse enkellaarsjestocht.

Om tien voor zes kies ik déze bij de winkel Tamaris. Ze zitten lekker, ik sta er mooi rechtop op, 'Die oude laarsjes van u, waren die van Ziengs?' vraagt de verkoopster. Dat klopt, ik kocht ze twee jaar geleden in de uitverkoop te Heerenveen.  'Die heb ik ook. Vroeger werkte ik bij Ziengs. Lekker zitten die hè? Nee, die zijn inderdaad niet meer op te lappen. Utrecht heeft geen Ziengs. Ziengs zit in provincieplaatsen, de dichtsbijzijnde filialen zijn Zeist en Amersfoort.' En in Emmen, denk ik. Dit in het kader van jij-weet-ook-elk-verhaal-naar-Emmen-te-leiden. Het zijn goede laarsjes, voor mijn doen elegant smal, kleur 'navy', maar niet opwindend. Ik vind ze echt iets voor Zus4.

Daarna schiet ik om één minuut voor zes nog de Invito binnen. Die had ik nog niet gehad. Daar hebben ze wel slangenleren enkellaarjes. Nepleer. Bijna koop ik die ook. Nee nee nee!