Medeleven

Ik mis ze alle drie heel erg, vanavond, Mutti, Nichtje en Vespa. Was er maar iemand die ik de schuld kon geven of tegen schelden. Toch moet ik voornamelijk lachen als ik een poezen-condoleance-kaartje in de bus vind moet ik heel hard lachen. Welke idioot stuurt een condoleancekaart met poezenpootjes?

Het blijkt niets meer en niets minder dan de aftersales te zijn van de Dierenkliniek. Hartstikke aardig, natuurlijk.

Ik twijfel nu of ik een nieuwe poes zal nemen, want alle bezwaren zijn zo evident. Handenbindertjes zijn het, ze poepen, piesen, worden ziek, ontnemen je je vrijheid, etcetera. Maar ja vrijheid, wat is nu vrijheid? Doe mij maar een jeuzelende kat.

In Memoriam

Hoe stel men zich dat voor: een begrafenis of crematie van een kat en een bloemstuk en een kruis? Met alle betrokkenen in een kring om de foto van Vespa?

Dat zouden zijn:

- Ex, die Vespa ooit in het asiel uitzocht.

- Hani501, die lange tijd haar vaste logeeradres was, tot Chick & Chucky op de proppen kwamen.

- Leen, Ekfa & Riemer. Alnge tijd logeeradres, tot Leen een beetje huiverig werd van Vespa's zwerfdrift over de daken en de insulineprikken.

- Sonja, bij wie Vespa in reiki-therapie was.

- Bobby, die voor hij Vespa kende een kattenhater was, maar Vespa  in zijn hart sloot. De eerste avond bij Boby nestelde Vespa zich in de mand met schone was.  Bobby en zijn Jazzvriend waren de hele avond niet bij de wasmand weg te slaan.

- Nichtje, bij wie ze de laatste tijd onvoorwaardelijk mocht logeren. Nichtje, die Vespa wel wilde hóuden.

- De boeddhistische buurvrouw die als ik naar Emmen moest Vespa tweemaal daags met insuline injecteerde. Het was nooit teveel.

- De dierenarts en alle assistentes.

We staan in een kring en stamelen beurtelings over haar.: Wat een lieve kat. Wat was Vespa een lieve kat. Aan Vespa zat werkelijk  geen greintje kwaad... En dan zouden we kattenliedjes doen.

Het is een groot gemis dat ik Mutti niet kan bellen. 'Mutti, mijn lievelingskat is weg.' Niet dat Mutti van katten hield, of honden, of cavia's, maar zo'n verscheiden is toch iets wat je je moeder als eerste wilt vertellen. 2011 was het jaar van veel zorg voor Mutti en Vespa. Nu zijn ze allebei weg.

Dag Vespa

De eindigheid van het leven is wel een thema, dezer dagen. Over de stroom vette groene snottebellen van Vespa heb ik de laatste weken verder niet meer uitgewijd, en alle andere verschijnselen die ze kreeg. Maar van het weekend poept en piest ze overal in huis, onder andere in Nichtjkes kamer, ze kan het eten in haar bakje niet meer vinden, is ze blind ofzo? Ze jammert als een oordeel. Vespa, wat is er? Vannacht is ze zoek.

Vanochtend wanneer ik haar beneden vind wankelt ze. Slap en koudig. Nichtje en ik stoppen er nog wat Dextro in, maar dat helpt ook niet.

Om 09 uur sharp sta ik op de stoep van de dierenarts. Zonder afspraak. Maar ik mag meteen. Die kijkt en knijpt en stelt: 'We kunnen haar gaan onderzoeken. Kijk, haar pupillen zijn verschillend. Dat wijst op iets neurologisch. Ze is heel mager, maar haar buik is heel dik. Het feit dat haar ene neusgat aan een stuk door snot produceert wijst ook op een tumor. We kunnen een scan van haar hoofd laten maken. En een van haar buik... Zegt u het maar: wat wilt U?'

Ik zei al tegen Nichtje en Bobby dat ze maar afscheid moesten nemen. Eerst een slaapprikje. 'Dat ze zoek was vannacht is veelzeggend', meent de dierenarts. 'Als ze naar buiten had gekund was ze waarschijnlijk onder een struik gaan liggen sterven.' Daar zit je dan in je eentje in de behandelkamer. Een slappe Vespa op schoot. De andere patiënten moeten even wachten. En dan de finale prik. In het achterpootje.

Een kat die net ingeslapen is, is zó mooi. Ontspannen, glanzende vacht. Onvoorstelbaar dat ze zo ziek was. Dat mooie was zo met Barbertje, met Geesje en nu is het zo met Vespa. Wilt u haar naar een begraafplaats, een crematorium of naar de Gemeente? Bij het crematorium wordt ze individueel gecremeerd, bij de Gemeente en groupe. Doet u maar naar de Gemeente.

Daar loop je dan met een lege poezenmand. Nu nog aan Riemer vertellen.

'Zij is het liefste wat ik heb'

Guus Kuijer doet ook mee op Twitter. Hij plaatst gedichten van max 140 tekens: 'Ik heb een poes / zij heet niet Bep / ze is het liefste wat ik heb / en als u mij soms niet gelooft / krijgt u maar een waterhoofd.'

Vespa. Bobby vindt het huishouden met Nichtje en mij (en af en toe hemzelf erbij) net een sitcom. Mooi scenes in de sitcom vormt Vespa, die wel iets minder neusverkouden is nu dan een maand of twee geleden, maar nog steeds wel behoorlijk neusverkouden. Vespa haar neusje moet minstens driemaal daags gereinigd. Jak. Snuiten doet ze doorgaans niet, maar soms ineens wel. En dan doet ze dat liefst 's nachts bij je hoofd.

Ik kom erachter omdat zowel Nichtje als ik in het weekend onverwacht impulsief onze lakens in de wasmachine gooien. Blijkt dat Vespa ook bij háár bij een ontwaken heel hard heeft geniest en daarna was de vette kattesnottebel weg. Niet meer aan Vespa's neusje, maar ook nergens in het bed te vinden. Jak!

Voorhoofdsholteontsteking

Ik wist niet eens dat een kat een voorhoofd had, laat staan voorhoofdsholtes. Maar laat Vespa nu gediagnostiseerd zijn met voorhoofdsholte-ontsteking. En zweertjes in de mond. Nu heeft ze antibiotica gekregen en ik heb een pijnstillend en ontstekingsremmend middel mee. Dat moet over het blikvoer heen.

En zo lees ik op Sylvia's Kattensite: 'Een gewone neusverkoudheid, ook wel rhinitis of neuscatarre genoemd, heeft dezelfde symptomen als de kattenniesziekte, een gevaarlijke virusinfectie waartegen de kat elk jaar met een inenting kan worden beschermd: tranende ogen, het afscheiden van waterig neusvocht, later van etterig slijm uit de neus en ogen en niezen. Deze ziekte treedt zelfstandig op, maar ook als bijkomend verschijnsel van talloze andere ziekten. Het gevolg hiervan kan een voorhoofdsholteontsteking zijn. Een neusverkoudheid hoort door een dierenarts behandeld te worden. Een behandeling met antibiotica belooft meestal snelle genezing. Als een neusverkoudheid niet wordt genezen, kan hij chronisch worden.'

En tenslotte, voor wie de statistieken interesseren: Vespa's glucosewaarde is goed, die is 8,6. Haar gewicht ook. Ze weegt nog maar 4,81 kilo. En ik ben weer 136 euro lichter.

De statistiek van Vespa's afvalrace: 18 februari: 5,73 kg; 24 februari: 5,38 kg; 23 maart: 5,10 kg; 5 mei: 5,25 kg; 27 mei: 4,90 kg; 9 juli: 4,97 kg; 8 augustus: 4,81 kg.

En nu we toch aan het tellen zijn: sinds het begin van de verhaallijn 'dierenarts' ben ik  aan de dierenarts 434 euro lichter. Ik weet niet wat ik er van vind. Blijkbaar is mijn liefde voor het dier mij deze bijna 1000 euro per jaar waard.

'... en mijn kat heeft suikerziekte'

Er is een boek van Renate Dorrestein met de geweldige titel: Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor. Iets vergelijkbaars kan ik over mijn jaar 2011 ook wel zeggen. Mijn moeder heeft Alzheimer en mijn kat heeft suikerziekte. Het zijn nogal verschillende orden van grootte, maar het bepaalt het leven behoorlijk.

Om half negen mail ik naar het werk: 'Ik kom wat later.'  De dierenarts is pas om negen uur te bellen.

- Kan ik langskomen met Vespa? Ze doet al dagen raar.

- Wat doet ze dan?

- Ja eh.... Ik weet niet zo goed hoe ik het moet beschrijven. Ze verstrakt, ze kijkt hysterisch, ze ademt luid. Toen ze deze verschijnselen een paar maanden geleden had leek het op niesen, maar het is geen niesen. 

- Is het een hypo? 

- Dat weet ik niet want ik weet niet hoe een hypo eruit ziet! Ik weet het verschil niet eens tussen een hyper en een hypo. Maar het is al een paar dagen zo. Als ik haar eten geef is het een paar uur over. Maar ze mag maar zo weinig eten. Misschien valt ze af en maakt ze zelf weer insuline aan en krijgt ze nu te veel insuline.

- Maar wat zijn precies de verschijnselen?

- Ja eh..., wat ik zei. Ze verstrakt, ze kijkt hysterisch, ze ademt luid. Toen ze deze verschijnselen een paar maanden geleden had leek het op niesen, maar het is geen niesen. Hoesten? Ik weet het niet. Als ik haar eten geef is het een paar uur over. Maar ze mag maar zo weinig eten.

Ze kunnen er geloof ik niet veel van maken. Nu is Vespa ter observatie bij de dierenarts.

Katten fitness

Vespa is weer áángekomen. Zelf ben ik er heilig van overtuigd dat ze is afgevallen, dat ze schonkige schoudertjes krijgt, maar de weegschaal van de dierenarts is onverbiddelijk: ze weegt 4,97 kilo. Méér dan de vorige maand. Toen  was ze 4,90 kilo. Het is bijna niets, maar het is ook niet mínder.

Het is een beetje een klap voor me, want ik lijd behoorlijk onder haar strenge dieet. Om 05 uur des ochtens begint ze me toch te mekkeren en te miauwen, onophoudelijk. Maar het regime is brokjes en insuline om 07 uur en om 19 uur.

De dierenarts gaat eens bellen met de leverancier van het afvaldieet en belt me terug. Er is wel een heftiger afvaldieet, heeft hij vernomen, maar dat spoort niet zo met de diabetes. Dus ik moet zorgen dat Vespa gaat bewegen. Vespa moet op fitness. Dus ik naar de dierenwinkel in de Javastraat, die alleen maar lelijke dingen verkoopt, en ik kom thuis met a. een groene muis aan een soort werphengel, b. twee rieten balletjes en c. een citroengele voerbal waar droogvoer in kan. Dan kan ze dat alleen maar eten als ze met de bal speelt. 16,95 euro bij elkaar. Je doet wat je kan. 

Vespa kijkt eventjes geïnteresseerd naar die troep, slaat twee keer naar de groene muis en gaat dan weer verder slapen.

Troostmeisje

Vespa is weer helemaal terug in haar rol als troostkat. Dat is het allermooiste aan Vespa 's wezen en karakter, dat ze weet wanneer een mens troost nodig heeft. Vandaag moet ik in de hersteltank en Vespa moet erbij. Vèspa! Vèspa! En ze komt!

Gisteren zeg ik tegen Hani501: Is Vespa niet mooi slank geworden? Maar Hani501 heeft beeldschone ranke prijs-Burmezen, daar kan geen Europese huis-, tuin- en keukencyper tegenop. Dus zij constateert hardvochtig: Ze heeft nog wel een puntbuik. Wat ik niet kan ontkennen.

Hani501's ranke prijs-Burmezen genieten nu zo van het buitenbestaan, dat ze niet meer in Amsterdam willen wonen en daar in de buitenplaats in plaats van troost bieden achter vogels, muizen en kikkers aan. Ook katten moeten keuzes maken. Troost (waar ze eigenlijk voor ingehuurd waren) bieden ze nog maar mondjesmaat.

Vespa's laatste scores

Op de eigen weegschaal is het moeilijk wegen, want die wijst elke keer als je erop gaat staan (al dan niet met Vespa in de armen) een ander gewicht aan, maar toch heb ik het gevoel dat Vespa onder het vastgestelde streefgewicht 5 kilo geraakt. Haar buikje is nog bol, en dat was altijd al bol, maar  haar speknek is weg.

We gaan weer naar de dierenarts. Ik bel voor een afspraak. Kan het vandaag? Nee dat kan niet, de agenda is vol. U had al veel eerder moeten komen, zegt de assistente, de laatste keer was 5 mei en toen  was de glucosewaarde te láág. U had na een week terug moeten komen!' Ja maar, pruttel ik, ik was op vakantie, en ik kon toch niet van Nichtje vragen een vakantiedag op te nemen? Want Vespa's glucose moet rond elven gemeten, vier uur na haar ochtendprik. Mag het nu? Glucose meten is maar éven. Toe! Na enig aandringen mag ik toch, tussendoor. Dank u wel!

De scores van vandaag: Vespa is nog maar 4,9 kilo en de suikerwaarde is 7,7. Dat is perfect. Vespa voelt zich nu weer senang, volgens de dierenarts, die mijn volhardendheid prijst en voorstelt dat we doorgaan met dat afvallen.Want dat buikje van Vespa is nog wel rond. Nu werken we toe naar 4,5 kilo.En: ik moet mij blijven realiseren dat - als ze nog verder afvalt - weer zelf  insuline kan gaan aanmaken en dus weer klachten kan gaan vertonen.

Niesen

Vespa niest nogal de laatste weken en ze niest steeds meer. Daarbij verstrakt ze en kijkt ze hysterisch uit haar ogen.  Vannacht probeer ik  bij gebrek aan druivensuiker basterdsuiker in haar bekje te proppen, en dat valt voorwaar niet mede in een poezenbekje.

Vespa mag weer een weekje bij Nichtje logeren ('Dat je dat dúrft! want dan komt ze weer áán!') en  ik meld haar  bij afleveren dat van dat niesen. Ik weet niet of dit het begin is van de voorspelde verbetering danwel coma, zeg ik. Ik hoop het niet, maar anders wil  misschien een keer langs de dierenarts?. Want het kan zijn dat ze zelf weer insuline aanmaakt en nu dus teveel heeft en daardoor een suikertekort. 

Nog geen uur later belt Nichtje. Ze is nu bij de dierenarts. Vespa weegt nu 5,25 kg. Dat is mooi. (Ze moet naar 5,0) En haar suikergehalte is inderdaad omlaag gegaan: ruim 5. Dat is te laag. We gaan dus de insuline minderen. Van drie eenheden terug naar tweeënhalve. Nichtje, ik ben je eeuwig dankbaar, zeg ik voor de zoveelste keer.

Wát is er met je kat, vraagt RoRo7. Ze niest, zeg ik. Ze niest zichzelf bijkans in coma. Roro7 kan ook nogal niesen. Misschien gebeurt dat op een dag ook wel met jou, zegt Vinnie allerhartelijkst.

Ze is weer aangekomen!

Met de glucosewaarde is het helemaal goed, stelt de dierenarts vast. Die is 8. Dat is goed. Daarvoor hoef ik niet meer terug te komen. Maar Vespa is niet afgevallen, moeten we constateren, ze is áángekomen. We zitten nu weer op 5510 gram! Hoe kán dat nou! zeg ik. Ik hou me zo precies aan het dieet! 25 gram 's morgens, half blikje 's avonds.

'Vespa was toch uit logeren?' vraagt de dierenarts. 'Waar was ze uit logeren?' 'Bij mijn Nichtje', zeg ik. 'Maar die heeft zich absoluut aan de toegestane grammen gehouden'. 'Hoe weet u dat zo zeker?' vraagt de dierenarts. 'Dat zegt ze', zeg ik, 'en ik geloof haar.' 'Dat logeren is vaak een probleem', zegt de dierenarts. 'Mensen vinden het toch heel moeilijk om zich aan die grammen te houden. Een béétje extra, zeggen ze dan, maar dat béétje kan net iets te veel zijn... Ik zeg niet dat uw Nichtje de grammen overtreden heeft, maar Vespa wàs de vorige keer 5380 gram... 

Misschien zijn er duizend andere redenen waarom Vespa aangekomen is. Maar nu heeft ze toch twijfel gezaaid!

Leve mijn Suikerkat

Zie haar zitten, tevreden, buikje vol, voor de Grote Winkler Prins Encyclopedie, de Grote Bosatlas en het boek Leven van Lanting. 

Es lebe Vespa! Ook al jammert ze als haar buikje leeg is, drentelt ze kamer in kamer uit, zit ze liefst op drempels van geopende deuren die je zelf graag dicht hebt, port ze je dag en nacht om je eraan te herinneren dat ze honger heeft, en mauwt ze klaaglijk, als dat buikje dan weer vol is, zo af en toe, dan gaat ze heerlijk tevreden bij je liggen slapen.

Het Nieuwe Voorlezen

Riemer is met Papa Frans en Oma Dien naar Slot Loevestein geweest en komt overladen met riddercadeaus en verhalen terug. Wij weten niet zo goed hoe dat nou zat met Hugo de Groot, Slot Loevestein, het Muiderslot en die kist. Er staat een kist van Hugo de Groot in het Rijksmuseum maar ook één in Delft. En als we doorzoeken blijken er in zeven Nederlandse musea kisten te staan waarvan men beweert dat ze de boekenkist van Hugo de Groot zijn.

Riemer is bovenmatig geïnteresseerd in de materie en hij gaat er zo in op dat Leen hoopt dat dit het moment is om een beetje tussen neus en lippen door te zeggen dat Vespa toch niet komt logeren. Dat is een illusie. Riemer is erg teleurgesteld en steekt dat niet onder stoelen of banken.

Het kwam zo. Ik wil graag een weekje weg maar dan moet Vespa uit logeren. Maar met de nieuwe situatie waarbij Vespa geprikt moet en afvallen is logeren toch wat precair. Omdat Leen zich in de zomers een beetje zorgen maakt over een over de Amsterdamse daken weglopende Vespa hebben we afgesproken dat ik dan iemand anders zoek. Maar nu is het maart.

Dus ik mail van de week naar Leen: Mag Vespa weer es een weekje bij jullie logeren? Ja dat mag.
- Máár, ze heeft sinds kort suikerziekte, dus het heeft wat complicaties. Is dat OK?
- Dat is OK.
- Volg je mijn blog?
- Nee, al een tijd niet gedaan.
- En Ekfa dan?
- Ja, die volgt dat wel.
- Maar... eh... die heeft niet verteld over Vespa?
- Nee, die heeft niet verteld over Vespa.
- Het gaat om twee keer per dag PRIKKEN. Het is niet eng hoor, maar toch, kun je dat aan?
- Eh, ja hoor.

Dat dat niet helemaal lekker zit voel ik ook wel aan mijn water. Dus vraag ik voor achter de hand Nichtje of Vespa  bij haar mag. Die vindt het eigenlijk heel fijn: Vespa over de vloer. Dat meld ik Leen: 'Als je het niet erg vindt, kan Vespa ook bij Nichtje. Die wil haar heel graag.' Leen probeert niet al te opgelucht te reageren, wat haar betreft is dat OK.

Nu hoor ik via Riemer hoe de discussies over de logeerpartij aan tafel zijn gegaan. Luid huilend:  JE HEBT JA GEZEGD EN DAN IS HET JA! DAN KUN JE NIET MEER NEE ZEGGEN. Dat heeft Ekfa tegen Leen gezegd. Nu echoot Riemer dat letterlijk en luid. JE HEBT JA GEZEGD. JE HEBT JA GEZEGD. Ik zit er licht verstard bij. Riemer is zo diepdiepdiep verdrietig en boos en verraden dat ik denk: Dit kán niet. Hij heeft zich zó verheugd! Dan moet Leen zich er maar overheen zetten. Dan moet ik Nichtje maar teleurstellen.

Maar dan ineens, zomaar, zonder reden, houdt Riemers boze huilen op, breekt de zon door en gaan Riemer en Leen verder op internet filmpjes zoeken over Slot Loevestein en Hugo de Groot. Samen luisteren zij naar een filmpje. Het Nieuwe Voorlezen. Het ziet er net zo troostrijk uit als Het Oude Voorlezen.

Wat Leen voorleest aan Riemer

Afvalkat

Weer met Vespa naar de dierenarts. 'Ze heeft wel een speknek', zegt de dierenarts die bloed moet tappen uit een ader in haar nekje. 'Of beledig ik u nu?'

5,38 kilo is Vespa nu, dus de inspanningen hebben effect. 500 gram is ze nu al kwijt. En de glucose-waarde zit op 7 komma nog wat, dus dat is heel mooi. Die moet namelijk tussen 6 en 10 zitten. We gaan door met drie eenheden, zegt de dierenarts. 

We discussiëren nog wat door over wat ik moet doen als ik verzaak. Zoals afgelopen vrijdag toen ik door alle gezelligheid pas om 21 uur dacht: O ja, Véspa! Mijn methode, het schema met een half uur per keer terugschroeven, vond ze heel goed. Er is niet één vaste stelregel. Elke kat is anders. Hoe vaster het regime hoe beter. Maar: als ik te lang wacht met insuline spuiten, dan is de kans groter dat ze een hypo krijgt. 

Maar nu het zo goed gaat, zowel met de glucose-waarde als met het gewicht, bestaat de kans dat Vespa zelf weer insuline gaat aanmaken. Dan krijgt ze dus in feite een overdosis en kan ze alsnog omvallen. Mensen komen dan wel eens vragen om de kat in te laten slapen, zegt de dierenarts, maar dat is FOUT. Want dat ze omvalt kan juist betekenen dat ze beter wordt.

Ik snap het nog steeds niet helemaal. Volgens mij kan ze zowel bij te véél als bij te weínig insuline een hypo krijgen. Maar de assistente zegt geruststellend: 'Het zal allemaal wel loslopen.'

Spuiten en slikken

Weer naar de dierenarts. Het gaat goed met het suikergehalte in Vespa's bloed, dat is gezakt naar 10. Vorige week was het 18. Het moet onder de 9 zijn. Om de waarde nog iets verder naar beneden te krijgen moet  ik iets meer insuline gaan spuiten, niet 2,5 maar 3 eenheden. Ik krijg nieuwe injectienaalden waar de streepjes iets beter op te zien zijn.

Vandaag weegt Vespa 5,73 kg, ietsje meer dan de 5,70 kg van vorige week vrijdag, maar beduidend minder dan de 5,88 kg van vorige week dinsdag. Ik zeg dat ik het wel moeilijk vind, die 20 gram in de ochtend. Dat is bijna niets! Ik geef haar 30 gram. Probeer de komende dagen dan 25 gram, zegt hij.

Hij zegt dat er best een kans is dat Vespa weer van de suiker af komt. We zijn er vroeg bij. Als ze afvalt tot 5 kilo en ze reageert goed op de insuline, dan gaat haar lijfje het misschien allemaal wel weer zelf overnemen.

Meer over diabetes bij katten

Vespa. Zíj! Háár!

Een jong dierenartsje (of is ze dierenartsassistentetje?) legt mij het fenomeen suikerziekte uit. Maar omdat ze steeds 'Vespa, híj en zijn' zegt, kan ik niet zo goed luisteren. Vespa is een vróuwtje, herhaal ik steeds. Vespa, zíj! Háár!

Enfin, het duizelt me een beetje van de glucose en de insuline, maar ik krijg een foldertje mee om het thuis nog eens na te lezen. Dan gaan we het prikken oefenen. Men neme een huidplooi, bijvoorbeeld in het nekje, men make daar een kuiltje in en steke dan de naald helemaal in de plooi. En dan spritzen. We oefenen een paar keer met water en dan moet ik het maar kunnen.

Vervolgens bespreken we het dieet. Willen we op het streefgewicht van 5 kilo uitkomen, dan moet ik nog minder geven dan ik doe. Weeg haar dan eens, zeg ik, want volgens mij is ze al afgevallen. Ik weet niet wat het zegt na 3 dagen, maar ze is van 5,88 naar 5,70 kg. Dat is 15 gram minder, zegt het meisje. Zelf ik zou zeggen: 180 gram! Of ben ik nou gek?

Bij de kassa ga ik haar rekenvaardigheid nog maar eens testen. Wat kost zo'n blikje voer? En een injectienaald per stuk? En zo'n zak droge brokjes? En het flesje insuline? En wat rekent u nu voor de injectie-les?

Suikerkat

- Dag mevrouw Theodora, u spreekt met de dierenarts. De uitslag van het bloedonderzoek is binnen en het is duidelijk: Uw Vespaatje (???) heeft suikerziekte. Nu kunnen we tot behandeling  overgaan. Mijn eerste vraag: lust ze het dieetvoer?  

- Ja ze lust het voer. Al mauwt ze wel de hele dag.

- De kans dat een kat herstelt van suikerziekte is 1 op de 10. Maar als ze een kilo minder zou wegen is de kans dat ze herstelt groter. Kunt u langskomen, vanmiddag nog? Jazeker, maar ik moet eerst in de spits naar de opticien in de Kinkerstraat.

- Dierenarts, vertelt u mij. Wat kan ik allemaal verwachten?

- Het gaat wel wat van u vragen. U moet eerst leren insuline spuiten. Vespaatje moet twee maal per dag insuline met precies twaalf uur ertussen. Dus bijvoorbeeld om 8 uur 's morgens en om 8 uur 's avonds. Of om zeven uur 's morgens en om 7 uur 's avonds. Dat mag u nooit overslaan. U moet heel regelmatig gaan leven. Eerst moet u de komende weken een paar keer langskomen, want u moet leren prikken en we moeten de juiste dosering bepalen. Dat steekt nogal nauw.

- Dierenarts, kunt u mij misschien voorrekenen wat dit me - behalve mijn vrijheid - allemaal gaat kosten?

- Het dieetvoer is natuurlijk duurder dan u gewend was.
- Ja.

- Al die consulten waarbij we de suikerwaarden meten, dat zou à 39 euro nogal uit de hand lopen, die doen we voor 20 euro. De insuline kost 25 euro per flesje en daar doet u weken mee.

De dierenartsassistente die de afspraak maakt zegt voor de zekerheid:
- Vergeet u als u vanmiddag langskomt niet Vespaatje mee te nemen?

Lees verder: Suikerziekte bij katten

Dieetkat

Vespa is nu twee dagen op dieet en ze heeft behoorlijk honger. Ze jammert en zeurt meer dan ooit. Vooral des nachts. En  op het moment dat ik na het werk thuiskom.

Ben er ineens enorm op gespitst of ze niet al bijna door haar heupjes zakt. Die pootjes en heupjes zijn inderdaad bijzonder fragiel vergeleken bij haar spekbuik. De keukenkastjes staan nog vol met Felix-brokjes ('Felix! Dat smaakt!'). De nieuwe brokjes zijn minder vet en meer vezelrijk. En ze krijgt in grammen maar de helft van wat ze kreeg. Wie kan ik een plezier doen met de Felix-brokjes?

Zoveel we kunnen knuffelen we, Vespa en ik.

Obese kat

Vespa is al maanden te dik. Ze eet veel en jammert de hele dag door om eten. Ze drinkt veel en plast veel, enfin, de hoogste tijd voor een bezoek aan de dierenarts. Een nieuwe dierenarts. Ik ben een beetje beducht voor de dierenarts, omdat ze zo ontzettend duur zijn en de vaak behoorlijk sentimentele dierenliefde van de stadsmens voor hen veel lucratieve handel oplevert. Ik hou wel veel van mijn katten, maar ben geloof ik iet zo sentimenteel.

Met mijn vorige kat Geesje Antoinetta ging ik op zeker moment naar de dierenarts omdat ze zoveel in huis pieste dat we er - getergd als we waren - steeds vaker woorden over kregen. Die  dierenarts heeft eerst een aantal weken voor honderden euro's vitaminepreparaten in het dier gespoten alvorens hij haar wilde laten inslapen. Hij gaf mij het gevoel dat ik een bruut was toen ik verzocht mijn kat te laten inslapen. Een maand later deden ze het wel en was ik 750 euro lichter.

Nu ga ik dus weer op consult. Het kan suikerziekte zijn, zegt deze nieuwe dierenarts, het kan een leveraandoening zijn, of ze is gewoon te dik. Uw kat is obees. Ze is zeker anderhalve kilo te zwaar. Dat is slecht voor het gestel. Straks zakt ze door haar heupjes. De behandeling - het dieet - is afhankelijk van wat er aan de hand is. Eerst dus een bloedonderzoek. Ze nemen haar een buisje bloed af en na een half uur weten ze de uitslag. Dat onderzoek blijkt 70 euro te kosten, plus het consult (minder dan een kwartier) 39,90. Zo zit ik in een kwartier al op 109,90 euro. Vespa heeft ook een ontstoken hoektand die moet eruit maar dat moet onder narcose en dat kan alleen als er geen leverprobleem is.

De uitslag van het bloedonderzoek is niet duidelijk. Het zou op suikerziekte kúnnen wijzen, maar bewezen is dat nog niet. En als ze dat heeft dan moet ze insuline en een speciaal dieet. Dat speciale dieet moet ze onmiddellijk al. Ik haal 2 kilo dieetvoer plus 4 blikjes, 32,50 euro. Ik zie het al: dit wordt weer eenzelfde verhaal als de vorige keer.

Tegenwoordig heb ik een dierenarts in de vriendenkring. wel ver weg, maar toch. Hani501 zegt dat ik altijd naar haar kan gaan. Dat ze heel goed is in het laten inslapen van dieren als het hun tijd is.

Dag Dino

'Vanmorgen is Dino in Frankrijk, Les Montezes, Monoblet ten noorden van Nimes, overleden. Hij heeft op nieuwjaarsdag, bij een stoeipartij met een andere hond, een ernstige hernia opgelopen en kon daardoor niet meer lopen. Hij was te oud om nog geopereerd te worden, dat zou hij waarschijnlijk niet overleefd hebben. De laatste tijd was hij al niet helemaal meer in goede doen, hij was dan ook al ruim 16 jaar oud. Dino was een een echte terrier, een enorme doorzetter met vreselijk veel levenslust en daardoor een hele leuke makker,' schrijft Ex in haar 'in memoriam'.

O! Dino. Die heb ik geloof ik nog nooit behandeld in dit blog. Ik had een enorme hondjeswens en op een dag had ik hem gehaald bij asiel Crailo bij Hilversum. De asiels van Amsterdam had ik ook bezocht, maar daar waren naar mijn smaak te grote blafhonden, van junks. Geweldig, Dino bij mij in de auto naar Noord. Hij was onwennig en legde na een uur of twee zijn kop op mijn schoot.   We moesten heel wat leren over honden. Honden zijn geen mensen en als hondenbaasje moet men vooral NIET de menselijke psychologie op het hondengedrag toepassen. Hij terroriseerde ons aardig.

Toen Ex het pand verliet heb ik drie maanden Dino nog in mijn eentje gedaan, maar het ging niet. Fulltime werken, hond vier keer per dag uitlaten in de binnenstad. Ik werd er horendol van. Toen hebben we de dieren herverkaveld. Ik kreeg 'haar' Vespa en zij 'mijn' Dino.