Posts tonen met het label Emmen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Emmen. Alle posts tonen

maandag 23 november 2020

Emmen als utopie

Gisteravond laat was er een documentaire bij de EO getiteld Voorbij de Zee. Onderwerp: Emmen als sociaal experiment.  Dat moet ik natuurlijk zien, want daar ben ik geboren getogen. Halverwege de 20e eeuw moest Emmen een bolwerk worden in de textiel- en metaalindustrie. Maakster van de film is Anastasija Pirozenko, geboren in Litouwen 1988. 

Het is een tamelijk onbegrijpelijke film, meer science fiction dan documentaire. Je ziet vooral beelden van de jaren zestig wijken Angelslo en Emmerhout, waar wij ook van 1965 woonden. Geheel rechthoekig en beton en vrij groen. Een plat uitgesmeerd Overvecht.  Nooit geweten dat het een socialistische utopie was. 

Er werd een stad gecreëerd rondom arbeiders van de textiel- en metaalindustrie. En er werd geëxperimenteerd met woonwijken voor gezinnen. 'Emmen moest de belichaming worden van een geëngageerde, gelukkige en verenigde samenleving', meent Anastasija. Woonwijken werden op een nieuwe manier gemaakt. er kwamen bussen met stadsvernieuwers naar ons Angelso kijken, uit heel de wereld.

De vertelling die Prozenko voor deze 'documentaire' bedacht heeft is gebaseerd op een notitieboekje van een jonge Sovjet-schrijfster, die in 1973 in Emmen geweest zou zijn tijdens een Europese reis op zoek naar inspiratie voor een sciencefictionroman. Zij ervoer de toen nieuwe arbeiderswijk in het groen als de verwezenlijking van socialistische waarden. Angelslo als open groene ‘wonderstad’ met dorps gevoel, waar gemeenschappelijkheid, gelijkheid en sociale interactie door de bouw bevorderd zouden worden. Die beelden van de wijk zijn ingebed in een sf-vertelling waarin Emmen en omgeving een eiland zijn geworden, omgeven door een oceaan, sinds een zondvloed een groot deel van Europa onder water zette. Je ziet ook beelden van het landschapskunstwerk 'Broken Circle' bij een zandafgraving bij Emmerschans waar ik in 2011 nog met Zus 4 was.

Terugkijken:
https://www.npostart.nl/3lab/22-11-2020/VPWON_1308110

dinsdag 16 mei 2017

Breukje

Het Diaconessenhuis te Emmen. Foto komt voorbij. 'Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar het is waar ik geboren ben', zingt Wim Sonneveld. Het is er al lang niet meer. Toen kwam er het Scheperziekenhuis dat tig keer verbouwd en uitgebreid is. Ik lag hier in dit oude ziekenhuis ook toen ik een jaar of zeven was, met een liesbreukje, die ontdekt werd door de schoolarts. Je moest op de achterkant van je hand blazen en dan keek hij in je onderbroekje. 

Later lag Vati er enige malen na een hersenbloeding. In een vleugel/barak die erbij gebouwd werd. 

Mijn ergste herinneringen zijn de prik die de zuster vóór de operatie in mijn bovenbeentje jenste, en het bleke gemalen vlees dat ik pertinent niet wilde eten en waar ik de hele zaal om bij elkaar schreeuwde. Zus2 lag toen ook met een liesbreukje in dat ziekenhuis, herinner ik mij, maar we hebben het er nooit meer over gehad. Misschien schaamde ze zich wel heel erg voor mij, bedenk ik nu. Of lag ze niet met mij op dezelfde zaal? Of wilde ze niet met mij geassocieerd worden. Ik zal eens vragen.

dinsdag 7 maart 2017

Meer Oranjekanaal

Reinhard Dozy, Oranjekanaal, 1924
Dirk Beintema, 'Oranjekanaal bij Elp', 2016 (€ 2.700)










 Jan van Loon, 'Onweer boven Oranjekanaal' (2006)

zaterdag 24 september 2016

Ramsj

Bij boekhandel Steven Sterk van de week kocht ik de bundel korte verhalen of columns Ben je gelukkig? van Peter Middendorp. 5 euro in de ramsj. Dat vind ik nu echt een fijne prijs voor een boek, dan neem je nog eens een stapeltje mee. Het andere boek dat ik kocht was van Ingmar Heytze. Deze Middendorp is van 2015, het is net een jaar uit en dan al in de ramsj.

Peter Middendorp komt uit Emmen en hij publiceerde in 2014 een prachtige roman Vertrouwd voordelig over zijn jeugd aan de Noorderstraat aldaar, waar zijn ouders een Blokker-winkel bestierden. Tot woede van de Emmenaren, die vond dat hij Emmen en de Emmenaren te kakken zette. Peter Middendorp is een bekende columnist - eerst voor De Pers en nu voor De Volkskrant - maar als je die kranten niet leest dan ken je hun bekende columnisten ook niet. Een jaar later moest dat succes een vervolg krijgen met deze gebundelde columns, maar nee dus. En onterecht! 

Het is een mooie bundel. Elk verhaal / column lees ik met smaak. Het is heel fijngevoelig, opmerkzaam, open, zelfspot, liefde, mededogen. Bijvoorbeeld over de ontreddering van een man in de trein van Zwolle naar Groningen die zijn telefoon kwijtraakt in de bekleding van het treinameublement. Wat hij ziet aan het huis van de moordenaar van Marianne Vaatstra. Keurig geschilderd houtwerk, lief gehaakte gordijntjes. 

zondag 14 februari 2016

Het wonder van Emmen

In de aftiteling van het programma Andere Tijden over de Russische oorlogsbruiden zie ik dat volgende week het gewijd is aan Het Wonder van Emmen. Zuidoost Drente dat in de jaren na de oorlog geteisterd werd door grote werkloosheid kreeg een enorme injectie van het Rijk om er industrie te ontwikkelen en vanaf de jaren vijftig ontstond er nieuwbouwwijk na nieuwbouwwijk. Zo kwamen mijn ouders er ook terecht. Ook de scholen schoten als paddenstoelen uit de grond. Vati begon er als leraar wiskunde. 

Emmen was de ontdekker van het woonerf en heel de wereld kwam kijken. Van ons pittoreske huis aan de Allee in het centrum, dat vrijwel grensde aan de dierentuin, verhuisden ook wij in 1965 naar de Wendeling. Vier slaapkamers voor een gezin met zes kinderen: dat was nog eens luxe. Middenrechts op de foto. Wie er niet opgegroeid is ziet niets aan deze foto, maar ik zie heel veel. Hij activeert bijzonder veel herinneringen. De Statenweg. Het winkelcentrum. De hervormde Kerk De Voorhof. Onze lagere school Anne de Vriesschool. Het bosje, de LTS. Het vierkante betonnen klooster. Onze juf Engels juf Troost die 10 hoog in de flat bij het winkelcentrum woonde. Door die wijk liep ik dag na dag, avond na avond onze hond Molly uit te laten. Liepen we bij al die arbeidersdoorzonwoninkjes naar binnen te gluren.

donderdag 3 september 2015

20 jaar

Zus3 komt een avondwandeling doen. We lopen een rondje Vecht en eindigen op het terras van Het Vorstelijk Complex. Het is al donker. 'Weet je dat het vandaag de sterfdag is van Vati', vraagt ze. Twintig jaar geleden is dat al. 1995. Wij waren erbij, zegt ze. Dat is waar ook. Het was in het Scheperziekenhuis. Hij lag al in coma. Toen hij zijn laatste adem uitgeblazen had ging ik iedereen bellen. Dat leek me heel moeilijk, wat moest je zeggen, maar ik deed het toch. De ooms en tantes. 'Ik heb een nare mededeling. Vati is overleden.' 

Ik was de datum eerlijk gezegd helemaal vergeten. 

Deze foto is van ca 1964. Vati zit links. Hij was toen 40, in de kracht van zijn leven. Alle Geschwister staan erop. Plus nog een bevriende vruchtbare familie, die mij eerlijk gezegd niets meer zegt.

vrijdag 26 juni 2015

Och

Zus1 is naar Emmen geweest en heeft het graf een beetje bijgeharkt en -gesnoeid. Ze stuurt deze foto. Prachtig is het. Wat hebben we dat mooi gedaan. En de verlovingstekening staat er ook nog steeds! Ik wil er ook gauw weer naar toe.

Hun foto's staan op de piano. Wat weet je als kind eigenlijk van je ouders?

zondag 7 juni 2015

The Next Generation

Dit zijn Mutti's achterkleinkinderen. Zus1die altijd de boekjes na afloop maakt stuurt enkele uren na afloop van de Familiedag al deze foto: wie-is-wie?

Ik doe een poging: Jefta, Matz, Marit, Rachel, Elin, Felix, Hidde, Meja, Jemima, nathan en Job. Alleen onze jongste telg Juda staat er nog niet op. Die is afgelopen 1 mei geboren, en moeder en kind moesten na de lunch nodig weer slapen.

De termen 'achterneven en -nichten' en 'oudtante en oudoom' vind ik altijd heel ver klinken. Na zo'n dag met elkaar buiten voelt dat helemaal niet meer zo.

Voor de eerste Familiedag twee jaar geleden had ik een lijstje namen in mijn iPhone gezet, omdat ik al die baby's en peuters absoluut niet kon onthouden. Dat is nu over. Wat zijn ze leuk allemaal.

zaterdag 6 juni 2015

Klootschieten

Familiedag. Ingesteld na het overlijden van Mutti. De eerste zaterdag van juni hebben we Familiedag. De organisatie berustte dit jaar bij mij. Ik heb gekozen voor de toplocatie NuNu.nl, een restaurant aan de Raalterweg te Schalkhaar, Deventer. Er is een tipitent voor ons, een speeltuin, picknickbanken, lounge-bedden, en veel lekker eten en drinken. Zeer grote aanbeveling voor dagjes uit met gezelschappen met en zonder kleine kinderen. 

De zon schijnt, maar niet zo heet als gisteren. We gaan steeds uit de tipitent in de zon. De achterkleinkinderen hollen en voetballen en dollen in de retro-speeltuin. Ze worden per persoon steeds meer persoonlijkheden en ze kunnen het ook steeds beter met elkaar vinden. 

De dag is een vrolijke chaos! Het toppunt van genoegen is het klootschieten. Ik wist niet wat dat was, dacht dat we gingen kleiduiven schieten, maar nee. De organisatie kan ook niet goed overbrengen hoe het gaat, dus bedenken we maar eigen spelregels. En die regels nestelen en zo krioelen we en groupe door het bos. De kleine kinderen draven als vrolijke puppies voor de troepen uit.

woensdag 8 april 2015

Statenweg, Angelslo

Ik ben geabonneerd op de Facebook-groep 'Oud-Emmen', waar elke dag wel een 'oude' foto van Emmen gepost wordt. Ik vind het geweldig, en vooral de oude foto's van Angelslo. Dat was/is  een betonnen jaren zestig-wijk met rijtjeshuizen met louter platte daken. Veel goedkope arbeiderswoningen, zoals wij dat noemden, maar ook 'herenhuizen' (waar wij in woonden), vrijstaande woningen en rijtjes bungalows. Mijn droom was ooit in een bungalow te wonen. 

In Angelslo woonde ik van mijn tiende tot mijn achttiende. De gevoelige jaren, zeg maar. We hadden een hond, Mollie, die vier keer per dag uit wandelen moest en daar liep ik veel mee. Met een zus of een vriendin. Eindeloos liepen we langs die straten, nog een stukje, nog een stukje, te praten over het leven en bij de mensen naar binnen te gluren. 

Eigenlijk is er niets veranderd. 

Deze foto roept al die lange Angelsloër wandelingen in herinnering. 'Mooie foto', schrijven de Emmenaren in hun reacties. Is het? Ik vind het ook. Of komt dat door de herinneringen?

vrijdag 23 januari 2015

Wezen

Zus1 zendt per mail een rouwkaart: een oude buurvrouw van vroeger uit Emmen is overleden. En voor ons die zich haar wellicht niet meer zo herinneren voegt ze wat foto's bij: een van een kraamvisite van buurvrouwen. Mutti op bed in de woonkamer. Van wie van ons zessen zou ze hier bevallen zijn? Toevallig van mij? De buurvrouw die juist overleden is zit aan Mutti's voeteneind, de andere dames ken ik niet. 

De stoelen zeggen me des te meer. Heerlijke stoelen waren dat. Glanzend groen fluweel met ingeweven bloemen. Zus4 heeft geloof ik nog een of twee van die stoelen. Ze staan bij de houtkachel. Je kunt er heel goed in lezen. Ze zijn nu blauw.

Er zit bij de mail ook een foto bij van ons buurkinderen toen. De tweede van links ben ik. Toen ook al in between krullen en géén krullen. 

Er woonden meerdere gezinnen van onze kerk in onze straat. Artikel 31. Ze kregen allemaal om de anderhalf à twee jaar weer een nieuw kind. Zodat we allemaal bij kinderen van de buurgezinnen in de klas zaten. Van dit gezin zijn er velen Artikel 31 gebleven. Van die kerk met die honderden auto's op de stoep (Grrr) waar ik straks tegenover woon.

Ik geloof dat de jongen met het tuinbroekje mijn vriendje was. Sinds we elkaar jaren geleden op Schoolbank.nl ontdekt hebben mailen we af en toe. Heel bijzonder. Hij heeft ook weer veel kinderen en is inmiddels  opa. Nu is deze opa ook wees geworden. Misschien zijn alle kinderen op deze foto inmiddels wees.

dinsdag 23 december 2014

Terug naar het nest

'Je bent opgegroeid in Emmen, maar woont nu in het westen van het land. Stiekem kriebelt het. In Emmen is het zo gek nog niet. Daar speelt regiomarketeer Dènis Assen op in met een terug-naar-het oude-nest'-campagne. Rond de Kerst komen veel jonge mensen terug naar Emmen om hun familie te bezoeken. Onder hen oud-inwoners die Emmen missen. Op de toegangswegen naar Emmen komen daarom spandoeken te staan met de tekst 'Driving home for Christmas'. Mogelijk geeft dit oud-Emmenaren die terug willen verhuizen, net het laatste zetje om de knoop door te hakken.'zo lees ik bij RTV Drenthe.

Het is op Radio 1. Wel grappig om deze opgewekte Emmenaar te horen. Aan Oud-Emmenaren hoef je niet uit te leggen hoe leuk Emmen is, meent hij, die weten dat uit hun jeugd. Heeft hij er wel eens over nagedacht waarom al die oud-Emmenaren weg zijn gegaan?

Het liedje van Daniel Lohues 'Ik kom hier weg' begeleidt de campagne.

>

woensdag 22 oktober 2014

Noorderstraat

De bolide moet vroeg in de ochtend voor de APK naar de garage. Daarna mag ik een hele dag op de bank. Pianomuziek aan. Zondag heb ik bij mijn jarige boekhandel Vertrouwd voordelig van Peter Middendorp gekocht, een roman die een maand geleden voor nogal wat ophef zorgde in Emmen & omstreken. Zesde druk al. Dat kan ik natuurlijk niet laten liggen. 

Deze Peter Middendorp groeide op als zoon van de eigenaar van een Blokker in de Noorderstraat te Emmen. Ik kwam er nog wel eens omdat daar ook de boekhandel is. Het is een verrassend gegeven. Ik vind Blokkers zulke onpersoonlijke winkels dat ik mij nooit eerder een gepassioneerde eigenaar bij voorgesteld had. Een vader die geen aandacht heeft voor zijn kind omdat hij almaar met huishoudelijke artikelen involved is. Of met de winkeliersvereniging. Of met de buurman van de muziekhandel, van wie de schoonmoeder boven de Emmer Expres Reiniging woonde. Die stomerij kende ik goed, wij hadden vriendinnetjes bij de E.E.R. Weigand. Ik herinner me die geur van die zaak nog goed.

Groot puberleed, zoon te zijn van een Blokker. Hij wordt van school gejaagd, van twee scholen zelfs, en moet dan bij zijn vader in de Blokker werken. Later gaat hij in de snackbar van de dierentuin. De jongeren die hun school wel afmaken verdwijnen naar Groningen om te studeren (met bus 50) en komen nooit weerom.

Er komt veel Emmenhaat bij de hoofdpersoon om de hoek. Vandaar ook die commotie bij het verschijnen. Dat is natuurlijk in de Emmer Courant breed uitgemeten.  Maar de schrijver zegt dat het meer puberleed is dan Emmenhaat. Maar dan wel Emmer puberleed. Ik denk dat ik het maar aan de Geschwister ga aanbevelen.

zondag 28 september 2014

Hunebed

We hebben het ineens uitgebreid over 'ons' hunebed, want Zus2 stuurde een fantastische foto: van haar twee bloedjes van kleinzonen op 'ons' hunebed. Wat een onderwerp, zult u zeggen.

Maar als geboren en getogen Emmenaar kun je alle stenen van dat hunebed in de Emmerdennen drómen: de vlakken, de hellingen, de afstanden, de sprong, de ruimtes onder de stenen... We roepen het hunebed zo in de herinnering, en die is heel betekenisvol.

zondag 13 april 2014

Neven en nichten

We hebben er een leven lang over gedaan, maar nu is het dan eindelijk zo ver: we hebben neven- en nichtendag te Gouda. Een familie uit Emmen, Coevorden, Dordrecht en Kampen, maar daar de roots van de familie rond Gouda liggen, verzamelen we ons in een zaaltje boven brasserie De Zalm op de Markt van Gouda. Zus1 heeft het allemaal georganiseerd, alle hulde aan haar. Wij hoeven alleen maar te komen en mee te doen. We doen een rondje naam, woonplaats, beroep, partner/kinderen/kleinkinderen, familieherinnering. 

Deze foto heb ik genomen bij de opmaat naar de groepsfoto, of net daarna, daar wil ik van af zijn. Zus4 uit Duitsland kan er niet bij zijn, die whatsapp ik elk uur een nieuwe foto. Is ze er toch een beetje bij.

woensdag 9 april 2014

Arretjescake

Vinnie zet op zijn Facebook een plaatje van een chocoladecake waar je geen oven voor nodig hebt. Het roept onmiddellijk sterke herinneringen op aan Mutti's kook- en bakkunsten. Ik durf het niet zo te zeggen, maar daar waren wij kinderen niet zo gelukkig mee. Zonder daar nu al te veel over uit te gaan wijden, moet ik nu wel over de arretjescake beginnen. Die ontdekte ze op latere leeftijd, ik was al het huis uit. Ze maakte elk weekend een cake, voor de zondag. Vele jaren was dat de kokoscake. Best lekker maar wel altijd kokoscake, 52 weken per jaar, zeg maar. 

Maar die was helig vergeleken bij de arretjescake, die bestond uit een pakje Blue Band (in plaats van roomboter), een pond suiker, een plak chocola en wat verkruimelde biscuitjes. Deze ingredienten smolt ze, mengde ze en liet ze een dag plus nacht opstijven in de koelkast. Puur vet met suiker was het. Niemand vond het lekker, maar niemand durfde dat te zeggen.

En toen nam ik Tweede Verkering mee naar Emmen. Ik vreesde echt: Hoe moet dat nou met die arretjescake? Die lust ze niet. Écht niet! Maar ze mág hem niet weigeren. Ik was er vast van overtuigd dat de verkering uit zou gaan door die arretjescake. Wie wil nou verkering met iemand wiens moeder je zulke dingen voorzet? 

Hoe het afgelopen is weet ik niet meer. Ik geloof dat Tweede Verkering het schoteltje arretjescake geaccepteerd heeft, maar niet opgegeten. De verkering ging uit, maar dat was jaren lager en niet vanwege de arretjescake.

Ben benieuwd of Vinnie dit volgende week gaat trakteren.

woensdag 1 januari 2014

Angelslo


Angelslo 1971. Een echte jaren zestigwijk te Emmen. Een voorbeeld voor het hele land. Zoveel lucht en ruimte. Heel planmatig opgezet. Hier woonde ik van 1965 tot 1975. Hier werd en was ik opstandige puber. 

Als je het niet kent kun je je het waarschijnlijk niet voorstellen, maar aan al die straten en gebouwen heb ik herinneringen. Vriendinnetjes die er woonden, een lerares, de wandelingen die we met onze hond Mollie maakten, de weg naar school, het winkelcentrum, de gereformeerde, de hervormde en de katholieke kerk, de vele grasvelden. Het 'bosje' voor ons huis en het gróte bos - de Emmerdennen - verderop. Heel leuk!

woensdag 6 november 2013

De verdwenen dierentuin

Lees net op internet: 'Er komt binnen een maand tweede druk van het boek De verdwenen dierentuin van Aleid Rensen. Dat zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar mij heel veel. Zij was gedurende 25 jaar de directeur van het Noorder Dierenpark Emmen, een van de belangrijke plekken uit mijn jeugd. Tot wij in 1965 naar de nieuwbouwwijk Angelslo verhuisden grensde de dierentuin nagenoeg aan onze achtertuin, er zat één straat tussen, en dus maakten dierengeluiden onderdeel uit van het dagelijks leve. Vooral de schreeuwende apen.

Het Noorder Dierenpark was erg beroemd in die dagen, want als eerste dierentuin had het weinig hokken en tralies. Ik kwam er graag en veel, wij hadden een abonnement. Aleid Rensen was een BN-er sinds zij op tv was bij Willem O. Duys.

Rensen en haar man woonden ook in Angelslo, niet ver bij ons vandaan. Op een dag stond in de krant dat er jonge leeuwtjes geboren waren en dat ze die thuis verzorgde. Veel weet ik er niet meer van, maar wel dat ik de stoute schoenen aantrok en bij hen aanbelde: of ik de leeuwtjes mocht zien en aaien. En dat mocht.

Ik heb in haar woonkamer gezeten en de leeuwtjes geaaid. Het stonk er nogal: de leeuwtjes poepten gele diarree. Hoe ik haar adres wist? Waarschijnlijk gewoon via het telefoonboek. Met wie ik daar was? Geen idee. Nu ik er achteraf over nadenk vind ik het eigenlijk wel heel bijzonder dat ik dat zo graag wilde dat ik dat gewoon deed, bij de directeur thuis aanbellen.

Stuur direct een mailtje naar mijn vrienden van de boekhandel in Emmen of ze me een exemplaar van het boek kunnen opsturen en dat kan. 


vrijdag 1 november 2013

Allerzielen

Vandaag is het Allerheiligen en morgen Allerzielen. Bij de Allerheiligen gedenken ze de heiligen en bij Allerzielen de eigen overledenen. Bij de Nikola-communiteit doen ze vanavond al Allerzielen. Er is in mijn directe omgeving (gelukkig) niemand dood gegaan dit jaar. Maar Mutti mis ik nog steeds. Ik ga denk ik Mutti gedenken.

Deze foto is van een paar dagen voor ze overleed. Ze was de weg totaal kwijt, maar wat gingen we graag naar haar toe. Ze was een engel, dat laatste jaar. Zelf was ze heel verdrietig, maar tegelijkertijd was ze een brok licht en liefde voor iedereen (maar dan ook iedereen) haar omgeving. 

Als ik naar die foto kijk, dan moet ik denken aan al die wondere conversaties die je met haar voerde. Ze snapte niets meer. Dan vroeg ze: Wat is dat? Dat is soep. Wat moet ik daarmee? Dat moet u opeten. Dan stak ze haar lepel in de soep en keek ze je trouwhartig aan. Zo? Ja, zó. En dan smikkelde ze de soep op.

Op Radio M is een interview met een dame van het Catherijne Convent over Allerzielen en Allerheiligen en de vele rituelen in de katholieke kerk. Omdat de mensen niet meer naar de kerk gaan missen ze die rituelen. Begrafenisondernemers en begraafplaatsen nemen deze rituelen nu over. 

zondag 20 oktober 2013

Busstation

Het zegt u waarschijnlijk niets, maar voor mij is dit een prachtige foto. Op de Facebookgroep 'Oud Emmen' houden mensen hun herinneringen aan Emmen levendig. Deze bushalte valt vandaag in de 'bus': hij zag/ziet er uit alsof hij eeuwigheidswaarde had/heeft, maar hij is er al lang niet meer. Ook die bussen niet. 

Mijn herinneringen eraan zijn van halverwege de jaren zeventig: het   laatste jaar op het gymnasium en mijn eerste studiejaren in Groningen. Ik moest elk weekenf thuis komen. Vanaf dit busstation vertrok Bus 50 naar Groningen. De eerste jaren was er alleen een langzame bus, twéé uur deed die erover. Die slingerde links-rechts over de hele Hondsrug. Mudjevol was die bus. Meestal moest je staan. Later kwam de snelbus, die deed er 50 minuten over. Ik wilde toen niet meer naar Emmen, dus ik haatte die bus. 

Op dit busstation deed ik ook mijn eerste zoen. Een jongen uit Valthe. Ik was heel heel heel verliefd en nu ben ik zijn naam kwijt. Hij had prachtig heel lang krulhaar. Het is na die ene zoen nooit wat geworden.