Het twééde fotoboek

Het moest maar klaar zijn, ik ga er niet nog dagen mee bezig. Ik kies nog een andere cover en een andere titel en de bestelling gaat de deur uit. Zwoesj. Dit is een foto uit 2017, toen er nog zwanen waren en zwanennesten, en onze blauwe regen nog niet hoog was. Toen die vieze bankjes er nog stonden en het plantsoen nog niet heringericht was. Maar wel idyllisch. 

Beton

Wat is het toch leuk om fotoboeken te maken. Nu zit ik midden in de bouw in 2014/2015. Elke keer als ik naar Utrecht ging, òm het weekend, of wel eens vaker, dan reed ik langs de bouwplaats om de voortgang te documenteren. En het zijn helemaal geen mooie foto's, op zich, tot je ze bij elkaar zet. Volgens mij keek ik ook wel met schrik in de ogen naar dat grijze beton. Help!

In de rondte

Buurman Jeroen komt langs. Hij wil een nieuw buurtbiebje bouwen, want het huidige begint een beetje in te storten. Of we samen even zullen tekenen hoe het eruit moet zien. Ik vind het huidige biebje qua omvang perfect, laten we met dat model maar mee doorgaan.

Zelf wil ik het idee van het geplande bloemenlint voor ons huis wel weer even boven tafel halen. De gemeente wil daarbij zelfbeheer door een aantal bewoners en een getekend committent voor minstens 5 jaar. Dan wil ik mijn droom wel weer even naar voren brengen, namelijk een moestuin vlak voor ons huis. Hij heeft een moestuin elders van 100 vierkante meter, en dat is wel veel. Ik heb nu een van 20 vierkante meter. 50 vierkante meter moet te doen zijn, zeggen we.

Ik wil er heel graag een paar vierkante meter-bakken Makkelijke Moestuinen in, zodat mensen met weinig ambitie toch ook zelf een bak kunnen maken. Bij die Makkelijke Moestuinen krijg je e-mailtjes of opdrachten in de app wat je nu moet doen.

Maar du moment dat we die 50 vierkante meter in een rechthoek van 5 x 10 uittekenen bedenkt hij: 'Zeg, zullen we niet een rónde tuin doen? Dan heb jij meteen je labyrint!'

Eerst maar eens een artists impression gemaakt. Geen idee of dit lukt. Wie niet waagt die niet wint.

Community

Kijk, ik ben de straat weer op. Achter het huis zijn ze nu eindelijk echt begonnen. In december meldde ik al verheugd dat ze aan de gang gingen met die modderpoel, maar toen bleek alleen de riolering aangelegd te worden. Sindsdien parkeert er niemand meer. Maar sinds deze week maken ze er echt werk van. Er komt een nieuw hek tussen ons en het achterompaadje van de Prinses Beatrixlaan, er komen extra schuurtjes, er komen vele parkeervakken, een paar bomen, algehele bestrating en een toegangspoort. Zodat wij straks - achterom althans - een gated community vormen.

Bartypes (1)

In Heerenveen heb ik een firma ontdekt die gespecialiseerd is in bartafels en barkrukken. Het hoekje bij de trap heeft iets nodig en wij denken dat dat een bartafel met barkrukken is. Maar zulke setjes kom je in het wild niet tegen, hoogstens in teakhouten winkels - van teakhout. Maar dat vind ik niet lekker zitten en niet speels genoeg. 

We gaan naar Heerenveen. Het is de showroom van een set webwinkels met veel keus in horeca-inrichting. 

Over de bartafel met een ruw eiken blad en een metalen onderstel zijn we het snel eens. Wel discussiëren we ons weer een oordeel over de kleurtjes. Ik wil vier verschillende kleuren van stof, niet van dit nepleer op de foto. Hoor. Dat kan, maar die moeten apart voor ons gemaakt worden. 

We kiezen vier barkrukken mét rugleuning: een van ruw donkerbruin leer, een van gebroken wit, een geel en een oranjebruin. Ze worden in Servië gemaakt. Dat duurt vier weken. Het idee is dat we aan die bartafel gaan zitten aperatieven, voor het eten, als we mensen te eten hebben. En dat je gasten daar kunnen zitten als je kookt. De grote parelmoeren lamp komt er boven. Ja, het wordt wel wat met dan huis van ons. Our house.

Groen

De buurman een paar huizen verderop, met wie ik in de 'parkwerkgroep' zit, stuurt een link naar een Huisje Boompje Beter-app, waarmee je kunt checken hoe klimaatbestendig je woont, ofwel hoe je met het groen in je tuin en je woonomgeving omgaat, hoe met het water, en hoe met de warmte.

 Ik vind zulke dingen altijd een beetje belerend, maar aan de andere kant: ik ben wel een grote groenliefhebber en zou willen dat iedereen in de buurt daar in dezelfde mate aan meedeed. Het maakt een buurt prettiger als er veel en mooi en divers groen is. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Betegelen is enorm in. Dat is niet goed voor de afwatering van een wijk. Er komen soms overstromingen van. Ik vraag me af hoe je mensen die niet willen tuinieren overhaalt dat wel te doen. 

De groentest levert mij 34 punten op. Zo mis ik nog een regenton. Maar dat kan niet, want de waterafvoer gaat direct de grond in. Maar verder doen we het best goed. 

Kookboeken

Deze foto gaat over het kookboekenkastje. Wat een verschil! Opeens is het leuk om vanaf de bank die kant op te kijken. Ik kook zelf meestal vanaf de iPad met recepten van Appie of Smulweb, maar nu pak ik weer kookboek na kookboek uit de kast.

De kookgeschiedenis van elk van ons. Ik ben pas begin 2000 met koken begonnen, en dat zie je. Bobby heeft het vanaf zijn studententijd heel systematisch aangepakt, met allemaal standaardwerken al dan niet van de huishoudschool. En een plank met gidsen op het gebied van wijn, bier en spiritualiën 

Als Bobby thuiskomt zegt hij: 'Maar nog niet alle kookboeken staan erin! Ik mis bijvoorbeeld nog mijn Groot Ikea Kookboek'. Dat zal dan nog wel in een doos zitten.

Project

Ons Niftarlake-parkgroepje heeft het tot de status 'Project' geschopt met een Budget, en nu heeft de Gemeente er ook een projectleider aan toegevoegd. En een communicatie-ambtenaar. 

Met een der buren heb ik met hen een  aftastend kennismakingsgesprek. Zij hebben ons gebombardeerd tot Enthousiaste Bewonersgroep en nu moeten zij en wij elkaar leren begrijpen. Zij praten in afkortingen en processen, en ik over fantasieën en dromen. Mijn buurman werkt ook veel met de gemeente samen. Hij begrijpt dit beter. Ik geloof dat zij het initiatief niet van ons willen afpakken, terwijl wij niets liever willen dan dat ze het overnemen. Maar er moet wel inspraak en draagvlak georganiseerd worden, want dat is eenvoorwaarde voor de Gemeente om ja te zeggen. Ik houd helemaal niet van inspraak en draagvlak. Maar ik snap wel dat wij als buurtbewoners eerder een gezelschap draagvlak bij elkaar trommelen dan zo'n formele uitnodiging van de Gemeente. Maar wie weet. Het zal een traject van lange adem worden.

De foto heb ik op internet gevonden. Zal jaren zestig zijn. In deze wijk hebben ze vanaf de Vecht 'lobben' park de wijken in gemaakt. De huizen die erop staan zijn er niet meer, daar wonen wij nu.

Inburgeren

Bobby heeft vrijkaartjes voor een opera in het Vredenburg in het kader van het festival Oude Muziek en daar lopen we diverse bekenden tegen het lijf. Zowel van mij als van hem. En zo eindigt avond onverwacht met een lange nazit in het nieuwe Vredenburgcafé Het Gegeven Paard, samen met Bobby's collega K. die er met een vriendin is. Alle opera-artiesten zijn er ook. 

Dit is geloof ik mijn eerste inburgeringsavond in het culturele leven te Utrecht. Veel lachen en ouwehoeren en alles van de hak op de tak. We fietsen om kwart over één door de nacht terug naar Zuilen, allemaal een beetje aangeschoten en samen 75 euro lichter. Oeps. Goedkoop is het culturele leven niet.

Het is maar 15 minuten fietsen van Cultureel Utrecht naar Zuilen.

Tuin

Heel opwindend! Zaterdag heb ik akkoord gegeven, plan ons maar in, en nu is de hovenier al langs geweest met de werkvoorbereider. Ze gaan maandag beginnen en over ruim een week hebben we een tuin! Ze moeten alle puinzand afgraven en afvoeren, dan komen er nieuwe zand en aarde op, en daarop bestrating en beplanting. Plus een houtopslag voor Bobby. Niet bijgaande tekening, trouwens, maar deze komt wel van hun site. 

Zus2 zei zondag nog: 'Wát een klein tuintje!' Maar nu zegt de werkvoorbereider: 'Het is helemaal geen piepklein tuintje: in Leidserijn zijn ze allemaal zo.' Ik ben toch zo benieuwd! 

Zwanengebroed

Geen idee of het iemand interesseert, maar er is weer een jonge zwaan weg. Van de drie jonge zwanen is er nu nog maar één over. Het zwanenouderpaar lijdt er erg onder en bij ons buurtgenoten zijn ze het onderwerp van de dag. Niemand weet precies hoe het zit, en wat er gebeurd is, maar vorige week was er weer de dierenambulance. Het eerste zwanenjong zou zich in een vishaakje verslikt hebben. De tweede ook? Het is hartverscheurend.

Ik lag in mijn tuintje en sliep

We besluiten onze hoveniers gewoon maar de opdracht te geven en niet meer alles ter discussie te stellen. OK, het is 3800 euro meer dan begroot, slik, maar dat moet dan maar. Het is eenmalig, zegt Schoonmama bemoedigend. Het is een mooi plan en niet alles is voor de eeuwigheid. Ik stuur de hoveniers dus maar het mailtje dat ze ons svp zo snel mogelijk inplannen. Want al dat onkruid in de uitzicht, dat heeft ook iets moedeloos. Wat een verschil zal het zijn als het uitzicht voor en achter blijmakend is!

De cosmea in de plantenbak in mijn 'voortuintje' is helemaal aan zijn eind. Nog één keer wil ik vlammen voor het winter wordt. Het is mijn derde 'tuin' al dit jaar. Nu bij tuincentrum Van Ginkel te Maarssen koop ik 1 dahlia (roze), 3 hebe (2x wit; 1x paars), 1 aster (paars) en 3x siergras. Wat ziet het er heerlijk rijk uit. 

Buurtbarbecue

Hoe ziet dat eruit, een buurtbarbecue? Een zestal nieuwe buren van het tweede blok hebben hun aangrenzende achtertuinen ter beschikking gesteld en iedereen gevraagd eten en drinken mee te nemen. En dan krijg je dit vrolijke tafereel. We krijgen allemaal een sticker op onze borst met onze naam en huisnummer.

Het is enorm saamhorig en gezellig, maar het zijn inmiddels teveel nieuwe mensen om met iedereen kennis te gaan maken.

Duidelijk is dat iedereen zich enorm gezegend voelt met de prachtige woning in de groene behoorlijk stille omgeving en de door de bank genomen relaxte buren. En er zijn meer stellen die hier voor het eerst zijn gaan samenwonen. De kinderen zijn enorme samenbindertjes, die leggen contact en lopen bij iedereen naar binnen. Dat is geweldig om te zien.

Wat wel een beetje schok is is dat sommige buren mijn blog ontdekt hebben. Oeps. Moet ik nog meer dan ik al deed op mijn woorden letten. Nooit nooit nooit over iemands rug geestig willen zijn. 

Wat ook even schrikken is is als zo'n dertigsterbuurvrouw aan je vraagt: 'Werkt u ... eh je .... eh ... nog?' Dan voel je even de neiging om de borst wat op te blazen en te laten weten hoe Belangrijk Werk je wel niet doet. Maar wat kan dat schelen, wat kan haar dat schelen, zij is vooral bezig met hoe ze werk met de zorg voor haar kindertjes kan combineren. Wat niet minder Belangrijk is. En dan komt de volgende ongemakkelijke vraag: 'Eh... hebben jullie ... eh ... ook ... eh kinderen?' Dan realiseer je je hoeveel vrienden en kennissen wij hebben zonder kinderen. Die vraag, daar gaat het nooit (meer) over.

Ineens herinner ik me hoe twintig jaar geleden Ex en ik in een vergelijkbaar nieuwbouwproject bij het Twiske kwamen te wonen. 35 waren we en de meesten waren jonger. Er was één stel buren van in de zestig, en daar voelden we echt afstand toe. Met hen maakten we pas na verloop van tijd kennis. 

Bakstenen

Om met Vincent de hovenier tot een offerte te komen en enig inzicht te krijgen in de leverbare bakstenen gaan we naar de hoveniersgroothandel Tuinvisie op industrieterrein Lage Weide. Op zoek naar bakstenen en grint. Je verzint het niet. 

Bakstenen, ofwel gebakken klinkers (de naam zegt het al) kosten zo'n €50 à €55 per vierkante meter. Grofgerekend is dat voor ons postzegeltuintje €1500 alleen aan bakstenen. Ter vergelijking: betonnen klinkertjes, cobblestones, kosten eenderde daarvan. En dan heb je natuurlijk vijftig soorten bakstenen in vijftig tinten rood en geel en bruin. Wat een keuzes weer. Bobby kiest net iets rodere bakstenen uit dan ik. En de hovenier staat erbij te wachten.

Daar Komen De Schutters

Het is nog maar kwart over acht als ik het  huis verlaat. De eerste schutting staat. Kéurige schutting. Als ik vanmiddag terugkom staan ze er waarschijnlijk allemaal. Bij diverse buren gaan ze morgen al de bestrating doen. Nooit meer groen als droom.

Wij krijgen een leiboompje, eind augustus, vertellen we aan Liams vader met wie we meer kletsen dan ooit - zolang het nog kan. Een boom? Hij moet er niet aan dénken! Twee buren hebben een boom, heeft hij gehoord. Dat lijkt hem wel genoeg.

De Billy's des levens

Heb ik eigenlijk het onderwerp Billy al behandeld? Een van de meest in het oog springende elementen in Bobby's kleine hunkerflat waren de enorme en volle donkerbruine Billy boekenkasten. Het zag er erudiet uit, maar ze waren overweldigend donkerbruin. Ik wilde ze niet mee naar het nieuwe huis. Ik herhaal: níet. We zouden in het nieuwe huis een leuke lichte - bijvoorbeeld mintgroene - echt houten bibliotheek. Bobby was het er mee eens. 

Maar halverwege het proces van verhuizen en alle boekendozen in ogenschouw nemende besloten we ze voorlopig toch maar wel mee te nemen, in afwachting van de nieuwe bibliotheek. Inmiddels zijn de Billy kasten neergezet en gevuld met zijn boeken. Maar die van mij staan nog in de dozen. En de Billy's staan eigenlijk heel erg goed in de grote lichte kamer met de goudgele vloerbedekking. Echt een bibliotheek om u tegen te zeggen. Dat zei de bibliotheekontwerpster ook. Ik zou erop doorgaan, zei ze.

Ondertussen heb ik heel veel boekenkasten bekeken, vooral van teakhout, en die kosten al gauw tegen de 1000 euro per stuk. En een handgebouwde bibliotheek zal ook vele duizenden euro's. Om het niet te hebben over het schilderwerk.

Om een lang verhaal kort te maken, nu ben ik op Marktplaats op zoek naar donkerbruine Billy-kasten. Ze zijn namelijk uit de collectie bij Ikea, en schaars. Ik heb er nu twee gevonden van 80 cm breed in hartje Utrecht. Twee voor 50 euro. We kunnen ze in het weekend halen.

Schuttingweek

De schuttingweek is begonnen. Drie Brabo's van diverse Lombroso-types boren diepe gaten in de tuin en plaatsen er hoge donkergrijze betonnen palen in. Enorme herrie, radio aan. Zaterdag zijn ze klaar en zien we geen buren meer. Ben heel benieuwd hoe we het ommuurde tuintje van 4,5 x 9 gaan ervaren. Wat ik wel geleerd heb de afgelopen weken dat alle in mijn ervaring piepkleine ruimtes zoals het schuurtje, het washok, het kantoortje en Bobby's Man Cave eigenlijk behoorlijk meevallen. 

Onze hovenierster, die zelf een tuin van enige hectares heeft, zei over onze afmeringen: Het is ook wel lékker, zo'n klein tuintje. We voeren de laatste gesprekken met de buren die we straks niet meer zien. Liams vader - de aanstichter van het collectief aanschaffen van de hoge bankirai-schuttingen - gaat zijn tuin helemaal antraciet betegelen en dan de kieren tussen de tegels dichtkitten. Zodat er ėcht geen groen in de tuin komt. 'Zo hebben mijn ouders het ook'. Ja zo kan het ook.

Buren

Het aarden gaat vooralsnog vooral in de straat en de buurt. Zo heb ik een aardig zesjarig buurjongetje - twee huizen verder - dat Liam heet, enig kind is en veel behoefte heeft aan contact. Hij is sociaal slim en weet je (mij) eenvoudig voor zijn karretje te spannen. Hij vindt fruit lekker en vraagt om appels,en banenen, die ik dan ook nog voor hem schoon mag maken. 

Wat eet jij? Yoghurt. Mag ik dat ook? Wat doe jij? Mag ik mee? En ik vind het wel gezellig. Vandaag komt hij in zijn onderbroekje langs. Om af te kicken van het werk zit ik wat met waterverf te pielen in het Joelle Jivolet-kleurboek en dat vindt hij gewéldig, dat wil hij ook. Ik fotografeer wat plaatjes om te printen, maar dat vindt hij niet genoeg, hij wil ook zo'n boek.

Zijn moeder is hem kwijt en is behoorlijk van slag dat haar zoon in zijn onderbroekje bij mij blijkt te zitten. Je moet hem wegsturen hoor! Nee, zeg ik, ik vind het te leuk.

Hoe oud ben jij? vraagt hij. Ik ben zevenenvijftig, zeg ik. En jij? En jouw vader en moeder?  Hij moet even naar huis om het te vragen. Zij zijn 44 en 46. Ik concludeer dat ik dan de oudste van het rijtje ben. 'Nou ja, dat is dan maar zo,' zeg ik. 'Ja, dat is dan maar zo', herhaalt hij troostend.

Hij heeft vandaag een nieuw kunstje: 'okselscheten'. Met zijn in zijn oksel produceert hij rare geluiden. Hij kan het ook in zijn been-oksel, zegt hij, dat is zijn knieholte.

Ik maakte een foto van een kwebbelende Liam in zijn onderbroekje op onze hoekbank, maar doe kan ik niet plaatsen. Dat roept toch enige associatie met kinderporno op. Dus maar een andere leuk jongetje.

Ruimte

Romein komt weer langs. Zij is meubelmaker en interieuradviseur, gespecialiseerd in oplossingen voor kleine ruimtes. Haar bedrijf heet 'Woon Geheel, Heel Gewoon'. Als een soort goeroe loopt ze door het huis, luistert naar je vraagstukken en bedenkt oplossingen. Wat ik graag wil, dat ze schetsen maakt, dat doet ze niet. 

Verder vind ik haar geweldig. Eerder heeft ze voor ons al de 'kelderkast' en de slaapkamer bedacht. Sinds onze verhuizing heeft ze nog geen tijd gehad, maar nu is ze er weer even. Ze is complimenteus: 'Wat zijn jullie al ver!' zegt ze. Dat vind ik helemaal niet, maar het is fijn dat ze het zegt. Ze blijft uren, we bespreken de woonkamer, de werkkamer en de bibliotheek. Omdat ik alle grote en kleine oplossingen die ze bedenkt niet kan onthouden en er geen schetsen of notulen achterblijven duizelt het me helemaal. En dan is ze weer weg. Ergens in augustus zal ze aan het kantoortje beginnen.

Als ik om half negen eindelijk kan gaan koken, komen de schuttingmannen langs, die woensdag gaan beginnen. Ze gaan zes schuttingen zetten en de palen moeten 90 cm de grond in, waar volgens hen vanaf 30 cm allemaal bouwpuin ligt. Dat wordt dus vier dagen herrie. En als ze klaar zijn we het zicht op alle buren kwijt. Dat vind ik wel jammer. Ik houd van gluren bij de buren.

De kleine dingen

't Zijn kleine dingen die het doen, die het doen, zingt door mijn hoofd. Vandaag richt Bobby zijn kluskamer (Man Cave) verder in en daar schept hij groot genoegen in. Om mij ook een beetje tevreden te houden boort hij af en toe ook een gat voor mij. Hier hangt nu mijn glas-in-loodraam in wat de bibliotheek gaat worden / zou gaan worden. Hoe meer van die dingetjes er komen te hangen, hoe meer het huis ook thuis wordt. 

De kamer ziet er zo al heel klaar en af uit, maar dat is is visueel bedrog, waarmee ik vooral mijzelf voor de gek houd. De andere hoek staat nog mudvol boekendozen. Dit is voor de blik vanuit de gang.