Protest

Blijk ik gisteren getuige geweest te zijn van een heus protest! Terwijl ik op het strand kuierde zag ik in de verte een groepje mensen bij de gestrande boot. Ze stonden daar maar. Groepsvakantie, dacht ik nog met licht afgrijzen. Op een gegeven moment stak één persoon de handen in de lucht, en vervolgens staken alle mensen van het groepje de handen in de lucht. Het is niet zomaar een groepsvakantie, het is een esoterische groepsbvakantie, dacht ik. Wat zijn we volgzaam. Follow the leader. Gaat hij op één been staan, ga jij op één been staan. Wijst hij naar zijn voorhoofd, wijs jij naar je voorhoofd...

Helemaal mis dus. Het bleek een protest te zijn van Borkumers tegen de steeds uitbreidende Eemshaven. Zij voeren al sinds 2007 actie. 'Vanuit de mist doemt op het brede strand een groepje mensen op', schrijft Trouw. 'Ze hebben sportkleding aan en gooien ballen naar elkaar. Na een kwartier loopt het groepje kuchend richting boulevard onder leiding van een sportleraar. Terug naar het kuuroord met uitzicht over de Waddenzee.' Borkum is (nóg) een kuuroord, vanwege de superschone lucht daar, maar die wordt ernstig bedreigd door drie energiecentrales. 'In de snel  groeiende Eemshaven verrijzen in hoog tempo drie nieuwe energiecentrales. Een poeder-kolencentrale  van het Duitse RWE, een multi-fuel  centrale van Nuon en een gasgestookte centrale van Eemsmond  Energie. Het Eemsgebied moet  straks 30 procent van het Nederlandse energieaanbod voor zijn rekening  gaan nemen.' Met alle gevolgen voor kuuroord Borkum van dien.

Het hele bericht in Trouw

Zeehondjes, vuurtoren en oranje prullenbak

Windkracht 8

De voorjaarsvakantie eindigt met storm.  Ineens is dat hele grote brede oneindige strand weg.  In de verre verte ligt dat befaamde zeehondenrif, maar of daar nu nog zeehondje op liggen? Niet alleen het brede eindeloze strand is weg, ook het smalle strand. Nu is het duidelijk waarom er zo'n betonnen wal is opgeworpen. Zonder die wal was er al lang geen Borkum mee. De aangespoelde boot ligt ineens weer een stukje in zee.

In de storm bezoeken we de sauna. In je naakje op een breed balkon bij ondergaande zon, o hoe romantisch prachtig - lopen af te koelen in windkracht 8! Hu! Heb ik dat weer!

Rote Grütze

Kent u die mop van die twee die naar de sauna zouden? Maandagavond zouden we naar de sauna. Er is hier een hele mooie grote sauna, Gezeitenland, met uitzicht op zee. Maar we hadden een beetje gekibbeld en het leek me helemaal niet leuk. Laten we dinsdag gaan, zeg ik, als we weer opgewekt en opgeruimd zijn.

Komen we dinsdagavond bij de sauna aan, bepakt en bezakt met handdoeken, sloffen, cremepjes en ochtendjassen, blijkt het Damenabend te zijn. Bobby mag er niet in. U had gisteravond moeten komen, zegt de caissiere, toen hadden we Romantische Stellenabend. Met allemaal kaarsjes.

Gaan we maar vast Bonte Avond vieren in een Fischrestaurant. Ik neem het grootste bord met visvarieteiten dat ze hebben. En een lekker glas Riesling. Het is heel gezellig. En we nemen een tweede glas Riesling en het wordt nog gezelliger. Tegen de tijd dat het tijd is om naar huis te gaan stelt Bobby voor nog Rote Grütze te nemen. Hij weet dat ik probeer aan de lijn te doen en hoe moeilijk dat is. Rote Grütze kun je nemen met Eis, met Sahne en en met Vanille Soße. Of alle drie. Nou ja, voor deze keer dan maar. De ober (een jonge Roemeen) geniet er zichtbaar van dat die Holländer zo genieten.

Nu hebben we nog een (1) kans voor de sauna.

Zand

 

Bobby gaat naar de haven boten kijken, waaronder een oud vuurtorenschip, ik ga naar het strand. Dat strand hier is zo ongelofelijk breed. Zo'n grote witte leegte aangaan heeft iets metaforisch. De stilte en de leegte zoeken. Je kunt er zo mooi over lezen in de boekjes. Je kunt het beoefenen in een meditatieklasje. En hier is het.

Eerst is er weerstand, want men kan ook winkeltjes kijken, er is aan het strand een goede boekwinkel, en zijn diverse souvenirwinkeltjes waar men ettelijke Sanddorn-producten kan uitzoeken, men kan koffie en Kuchen nuttigen, kijken naar de tractoren die het strand herinrichten, de kinderen die kastelen bouwen, de kapper  (Inselfriseur) bezoeken, maar nee, toch het strand op.

Er is op dit strand geen enkel ijkpunt waar je naar toe kunt lopen. Ergens richting het noorden moet de kustlijn en de branding zijn. Dat is het doel. En het doel wordt steeds onbelangijker. En eerst zie je alleen maar wit maar gaandeweg zie je in het zand steeds meer structuren, golven, kleuren, soorten zand. Ik heb ergens  in een raam hier tien glazen potjes met zand zien staan. Zoals de eskimo's allemaal woorden voor sneeuw hebben, zo hebben ze hier waarschijnlijk allemaal woorden voor zand. Het is een uur lopen naar de branding en een uurt weer terug. Heerlijk het hoofd leeg.

(Dan alsnog naar de Inselfriseur. Mijn haar is te wild. Er is niemand in de kapsalon. Ik kan alleen geknipt worden, zegt de kapster, als ik een Termin heb. Nu? stel ik voor. Er is tenslotte niemand, en er was de hele ochtend al niemand. Nee dat kan niet, zegt de kapster, want nu hebben we middagpauze. Het kan pas over een uur. De kapster schrijft me in het grote Terminen-boek, waar ik de eerste Termin van de dag ben.)

Ostland

Het blijft maar knetterhelder weer hier te Borkum. De zon schettert je van 's morgens vroeg tot 's avonds etenstijd tegemoet. Wel is het steenkoud. We doen een uitje naar het Ostland. Dat is een gehucht aan de oostkant van het eiland met een stuk of tien huizen. Twee restaurants. En vooral veel duinen en strand. En uitzicht op het volgende waddeneiland Juist.

Er is veel herinnering aan mijn bezoeken aan de Nederlandse waddeneilanden vroeger. Vlieland van circa mijn twaalfde tot circa mijn zestiende. Schiermonnikoog in mijn eerste studiejaren. Je was altijd voor of tegen een bepaald eiland. Wij waren - dat moge duidelijk zijn - voor de eilanden zonder auto's.

Nederlandse waddeneilanden zijn gebouwd rond de haventjes aan de waddenkant. Hier hebben de eilanden tamelijk volle badplaatsen aan de Noordzeekust, met enige allure maar vooral Duitse lelijkheid, en daar verblijf je, en de rest van het eiland is helemaal leeg. Geen grote huisjesparken of grote campings. Het strand is oorverdovend wit en leeg. Af en toe lopen er wat mensen.

Het is een raar weekje. Thuis zijn er zoveel zorgen om dit en om dat, en een volle agenda, en het gevecht om af en toe helemaal niets, en hier is dat Helemaal Niets ten voeten uit. Dat valt ook weer niet mee. Ik ben vergeten een stapel romcoms mee te nemen en lees me nu dus een ongeluk.

Kaarsje voor die Mutti

We gaan ook nog naar de Katholische Kirche, wat altijd weer een belevenis is is den vreemde. In Amsterdam ben je toch wat rijkere kerken gewend met mooi orgelspel en prachtige koormuziek. Hier gaat een tamelijk onverstaanbare Indiase priester voor, die een maand op Borkum heeft ingevallen. Er is geen orgel, een persoon geeft de toon aan en dan zingt iedereen luid mee.

Ik brand voor het eerst van ganser harte een kaarsje, voor Mutti, die ik deze week niet kan bezoeken omdat ik op Borkum ben. Of ze wat aan mijn kaarsje heeft durf ik te betwijfelen. Maar men doet wat men kan. Niet naar Borkum gaan was ook niet goed.

Südstrand

Vandaag doen we het Südstrand . Daar is een grote betonnen wal opgeworpen om te voorkomen dat Borkum wegwaait, zoals immers met alle waddeneilanden dreigt. Het is een eindeloze wandeling, zoals het op een waddeneiland betaamt. Na afloop eten we uitgehongerd Flammkuchen met spekjes, ui en bieslook.

Daarna beklimmen we de vuurtoren. Het beklimmen van torens is iets nieuwes in mijn leven sinds ik Bobby ken. Hij wil altijd op torens. Ik wil altijd niet, vanwege die volle nauwe steile trappen propvol gezinsleven, maar nu ga ik toch maar mee, omdat het uitzicht altijd wel indrukwekkend is en iets wat je mist als je het niet gedaan hebt.

Voor wie meer wil zien: Borkum in Bildern

Leuchttürme

Borkum begint beetje bij beetje te wennen. Een heel mooi ding is de vuurturen. Veel verder zijn we ook nog niet geweest. Hij staat midden in het stadje op een groene grazige heuvel. Overdag komt het allemaal een beetje overdreven voor, maar als hij 's avond begint te lichten dan valt je mond open van verbazing en bewondering.

Deze vuurtoten heet de Neue Leuchtturm, want er is ook een Alte Leuchtturm, die indertijd niet voldeed. En er is een Kleine Leuchtturm. Van de Noordzee via de Wadden naar Emden is blijkbaar heel gevaarlijk. Kortom: er valt hier een boel te beklimmen en bezichtigen. Bobby heeft al een boek over Leuchttürme Deutschlands gekocht. Ik vrees dat ik deze vakantie Leuchtturme en Seehunde ga tekenen.

Man en boot

Op het strand van Borkum ligt een schip. Dat is er begin februari bij een grote storm op gewaaid. De mevrouw van de boekhandel vertelt dat het groot nieuws is (geweest), landelijk, en nog steeds. De boot moet 18 maart weg zijn. Maar niemand weet hoe. De eigenaar moet dat doen. Maar die weet ook niet hoe. Desnoods moet hij hem aan mootjes zagen, zegt ze, maar dat wil hij niet.

Zeehonden

Na een avond en een ochtend op de bank moeten we er maar eens uit. Dat beeld van dat enorme strand op luchtfoto's van Borkum is een dat graag nader onderzocht wil worden. Ongelofelijk leeg, dit strand. Op de kaart die we van de VVV krijgen staat het niet eens afgebeeld, waarschijnlijk is het een zandbank. Op de zeehondenzandbank mogen we niet, daar zijn hekken. 'Robbenliegeplatz' heet het. 'Zal ik daar maar bij gaan liggen', vraagt Bobby. Wandelend langs de waterlijn zie je zeehondjes vlakbij in de golven spelen. Eentje zwemt met ons mee. O!