Parel

Buurman ga je mee? En ja! Ex-Buurman gaat mee naar de Parel van Zuilen, ook wel Het Nieuwe Paradiso aan de Vecht genaamd, waar deze maandag sing-a-song-writer Erik Devries optreedt samen met gitarist Janos Koole. 

Andere dagen dan maandag is de Parel van Zuilen een trouwlocatie. Dat vindt Buurman helemaal top, dat we nu samen op een trouwlocatie zijn.

Eerst gaan we eten en kletsen, en dan het concert. Waarom men zo blij wordt van avondjes live-muziek? Het plezier in muziek en de medemens, de tomeloze energie, de concentratie, de discipline, de kunst van zo goed spelen en optreden...

Buurman vindt best leuk, maar gaat in de pauze toch weer naar huis. Want hij gaat binnenkort weer naar Frankrijk. Nou goed dan. Tot over een half jaar!

Bourrée

Buurman is terug uit Frankrijk. Dat is leuk. Hij is verliefd en straalt van oor tot oor. Waar het hart vol van is, stroomt de mond van over.

En zo hoor ik ineens dat hij van volksdansen houdt, heel goed in volksdanssen is en haar hart gestolen heeft bij het volksdansen. 

Ver weg in de Auvergne waar hij zijn huis heeft dansen ze de bourrée auvergne. Daarbij dansen ze in rijen, mannen en vrouwen. Moeilijke figuren. Je raakt elkaar niet aan, vertelt hij, maar je kijkt elkaar wel aan. En toen is de vonk overgeslagen. Zo kunnen die dingen gaan.

Alleen is zijn geliefde een Francaise, heeft ze een fulltime baan, en woont ze wel uur treinen van Amsterdam. 

Buurman

Buurman vindt het maar niks dat ik ga verhuizen. Hoe kan ik dít nu achterlaten? Dit paradijselijke straatje met bloeiende sleedoorn? En Amsterdam? En hem?

We drinken Westmalles en nemen het leven door. Bobby kijkt op de bank Ajax Feijenoord en deelt mede dat hij enorme zin in patat heeft, waarop Buurman thuis patat gaat bakken en dan naast Bobby op de bank samen voetbal gaat zitten kijken. Met hele goeie patat.

En onderwijl kook ik een potje stamppot Chinese kool met kip voor ons drieën. Is dit nou ongeëmancipeerd? Ik vind het enorm gezellig.

De groep

Een van de buren, ik vermoed de boeddhistische buurvrouw, heeft een maand of wat geleden een groepje olifantjes in het venster van ons gezamenlijke trappenhuis gezet. Eerst stonden ze daar maar wat te staan, maar ze beginnen steeds meer een leven te leiden. Iemand, meerdere mensen, je weet het niet, hergroepeert ze steeds. Misschien doen alle twaalf de buren er wel aan mee. Er worden groepen, groepsprocessen, insluiting, uitsluiting, afzondering, samenwerking, tegendraadsheid, uitgedrukt. Buurman vertelt dat hij een tijdlang  elke dag het kleine olifantje een eindje verder van de groep zette, om te kijken hoe lang de andere passanten dit verdragen. 

Ik weet: dit wordt weer een kunstproject. Ik ga dit fotograferen, wat er gebeurt, en die foto's ga ik erbij ophangen. Misschien wel met een whiteboard erbij, waar mensen wat op kunnen schrijven. Al dan niet over de olifanten.

Om te beginnen start ik met de voorplaat van de Lemniscaat-kalender 2013, die vandaag tevoorschijn komt omdat ik de nieuwe kalender 2014 ophang. Dat ophangen van de prent doe ik provisorisch, met Velpon, omdat plakband op de ruwe muur niet houdt. Terwijl ik bezig ben heb ik er al met drie buren praatjes over. Iedereen wordt er blij van.

O Amsterdam!

Ik laat Buurman mijn nieuwe tafeltje zien en hij vertelt opgetogen dat hij ook zo'n leuk tafeltje op de gang heeft gevonden: blauw met opgeschilderde bloemen. Hij is opgetogen, dat is echt iets voor zijn huis in Frankrijk. Mijn oude tafeltje dus. We bevestigen dat dat ruilen een geweldig systeem is in ons pand. Ooit toen ik hier kwam wonen heb ik twee keukenstoelen van hem gekregen, die hij net de deur uit wilde doen. Ik vond dat toen een beetje raar. Nu niet meer. Niemand hoeft ooit iets weg te doen, er altijd wel weer iemand die gelukkig van andermans spullen wordt. Maar het ruilen gaat toch anoniem op gang.

Ik heb voor een heel gezin zoveel ovenschotel gemaakt, uit opgetogenheid over dat ik nu een artist ben, maar er is geen heel gezin om het aan op te voeren. Ik moet dat niet allemaal zelf op gaan eten. Gelukkig zit Buurman aan zijn kant van het tussenschot een beetje met zijn nieuwe tablet te spelen en wil hij gráág ovenschotel. En een biertje.  Wat is het hier toch mooi. Dat vind je nóóit in Utrecht, zegt Buurman.

Ik laat hem op míjn tablet mijn aflevering over zijn natte wasgoed en centrifuge zien. En alle andere zaken. En zeg dat hij het alleszins verdient om een eigen verhaallijn wil worden. Hij vindt het goed.

Centrifugeren

Wat bijzonder boeiend is aan de doordeweekse vrije dag is dat er spontaan van alles op mijn weg komt. Om maar wat te noemen: Buurman belt aan met zijn armen vol nat beddengoed. Zijn centrifuge is kapot. Of hij bij mij mag centrifugeren. Mijn AEG Bovenlader ('Wat een goed idee: een Bovenlader!') heeft een knop Pompen & Centrifugeren die het meest in de buurt komt van wat we willen, namelijk centrifugeren, dus die kiezen we maar. Dat programma duurt 15 minuten. Kopje koffie, Buurman?

Dante

Terwijl wij één La Chouffe drinken ('Eén hoor!') vertel ik Buurman dat ik om 07 uur ontbijten ga in Restaurant 1e Klas op het Amsterdam CS. Daar wordt het verschijnen van de nieuwe Dan Brown (Inferno) gevierd met een ontbijt. Het is dan 00.00 uur in New York en start de verkoop van de nieuwe Dan Brown. Ze hebben een hele hype gecreëerd, net als indertijd met de Harry Potters, die mensen dan 's nachts gingen kopen.

Zou dat nu ook lukken? Ik zie de vertaalsters van het boek bij DWDD, die niets mogen vertellen. Het is knap, natuurlijk, het creëren van een hype, maar ik vind 't allemaal ook een beetje zinloos. Jan Mulder moppert: 'Een boek met zo'n omslag, dat kóóp je toch niet?' Ik durf het beroepsmatig nauwelijks hardop te zeggen, maar stiekem denk ik dan ook. Ik ben duidelijk (nog) geen Dan Brown-lezer, maar wie weet, vanavond?

Buurman vindt dat ik geen Dan Brown moet lezen, maar Dante. Dante zèlf. Heb ik Dante nooit gelezen? Hij kan stukken uit zijn hoofd. In verschillende vertalingen. Ik krijg zijn Dante mee, een dubbeldikke box met twee zware gouden boeken.  't Is dat ik nú weg moet, om het 07-uur-ontbijt te halen, anders zou ik nu een stukje citeren.

Nieuwe Japansen

Weer een nieuwe aflevering Japansen. Hoewel het leuk is dat de serie groeit vind ik het ook steeds moeilijker. Misschien moet  ik eens heel iets anders gaan doen. Buurman, die dit werk gisteren voor het eerst zag en verrast was, zei het ook al: je bent er misschien teveel mee bezig als werk, het lijkt wel productie!

Klapa

Ik val na het eten weer eens enorm in slaap. Het was me het dagje wel. Die begon met sommen om kwart voor zeven. Daar wijd ik verder niet over uit, want dat hoort niet hier. Zus4 zei: 'Daar heb je allemaal geen idee van als je jouw blog volgt. Dat is allemaal zo gezellig. 'Ja', reageer ik, 'daar blog je niet over.'

Buurman belt aan. 'Wil je een biertje', vraag ik. Ik heb nog een paar verrukkelijke abdijbiertjes uit Egmond. We gaan muziek draaien. Van het een komt het ander en zo verzeilen we in Kroatische Klapa-muziek. Die heb ik voor het eerst gehoord in Cavtat en toen meegenomen uit Dubrovnik. Buurman is muzikant en helemaal verrukt van de baslijn in deze Kroatische muziek. Hij zingt de bas mee en ik de bovenlijn op tenorhoogte. Zo komt het allemaal toch nog goed met deze dag. 

Buurman verheugt zich er al op dat ik met pensioen ga. Dan gaan we een bandje beginnen, vindt hij. Dat duurt nog twaalf jaar, zucht ik.

Thuisblijven

- Ik zie je nooit meer! zegt Buurman.

- Nee, zeg ik, dat komt: we brengen elkaar zo op het slechte pad.

- Dat dacht ik al, zegt hij. Kom dan een kopje théé drinken.

Buurman heeft uit Frankrijk een grote voorraad Franse rode wijn en we drinken samen zo een flesje leeg. Meestal draait hij er allerhande bijzonder muziek bij. Hij heeft ook pakjes Gauloise te over. Nee, hij snapt wel dat ik niet meer kom.

Maar dapper drinken we een kopje thee en nemen we de buurtnieuwtjes door. 'De AH aan de Molukkenstraat is verbouwd en weer over. Ben jij er al geweest?' Maar op alleen thee is het best moeilijk. 'Laten we ergens gaan eten,' stel ik voor, 'bijvoorbeeld bij de Chinees op de Molukkenstraat.' Maar dat is geloof ik te plompverloren.

Mijn Boekenbalkaarten heb ik dit jaar maar aan Vinnie en RoRo gegeven. Want zo'n Bal is ook alleen maar vol te houden met flink veel wijn. 'Neem dan whiskey,' zegt Vinnie, 'of wodka. Dat doe ik ook. Daar zitten minder calorieën in.'

De meeste mensen knikken als ik over mijn dieet praat heel begripvol - of doen alsof. Zus4 lacht echter schaterend om mijn wederwaardigheden. Dat kan natuurlijk ook. Volhouden, hoor, zegt ze streng. Ga anders maar hardlopen met de Buurman.

Trio Rouge

Buurman heeft een ander leven dan ik. Hij is muzikant en speelt contrabas. Jazz. Hij speelt onder andere in een mandoline-orkest. Hoe klinkt dat, vraag ik, 20 mandolines en een contrabas? Zijn het twintig dames die allemaal hetzelfde op de mandoline spelen en één heer op de contrabas? De verbeelding begint onmiddellijk op hol te slaan. Maar nee, vertelt hij, er zijn diverse soorten mandolines en gitaren en wel vier partijen. En het zijn niet alleen dámes die mandoline spelen, maar ook heren.

Zijn orkest treedt onder meer op voor bejaarden en gehandicapten. Mag ik je optreedprogramma, vraag ik, want ik heb soms een snik naar andere werelden dan waar ik nu in verkeer. Ergens in december op een maandagmiddag treden ze op in de Muziekschool Noord voor een groep meervoudig gehandicapten. Hun jaarlijkse kerstuitje. Ik zal kijken of ik kan.

We vinden het leuk om naar elkaars muziek te luisteren. Dat ik in Langres een folk-groep uit Montréal heb gehoord vindt hij erg leuk, want hij houdt erg van folk-muziek uit Montréal. Ik wist niet eens dat het een genre was.

Heb jij voor mij leuke muziek om naar te luisteren, vraag ik, en hij komt met Trio Rouge. Het is een ongewone combinatie: stem, cello en tuba/serpent. Vincent Courtois, Lucilla Galeazzi en Michel Godard. Ik ben verrukt van de stem, en Buurman is verrukt is van de tuba. Er is wel muziek op YouTube te vinden, maar niet die waar wij dol op zijn.

Trio Rouge: Aangrijpende Mediterrane Creativiteit

Dag Slotenmaker

Ik kom thuis, pleur snel boodschappen in de keuken, zet de aardappels op het vuur, vuur staat hoog, ik ga snel boerenkool maken, want ik moet zo weer weg naar het Concertgebouw voor mijn eerste Brahms-klasje. Snel naar de auto om de tweede tas met boodschappen te halen, want daar zit de rookworst in. Deur dicht. Sleutel in huis gelaten. Help. De enige reservesleutel is in Utrecht. Wat nu? En de telefoon. En de portemonnee. Alles binnen. En die aardappelen staan op het vuur. Straks verbrandt Vespa levendig!

Crisismanagement. Buurman Paul is thuis, maar ik kan niet over het balkon naar mij toe want de balkondeuren zitten potdicht. Buurman Paul weet nog wel wat handige buurmannen, Michael en Ron. Buurman Michael kan er niets mee, maar Buurman Ron vast wel. Maar Buurman Ron is altijd pas om 7 uur thuis. De buurman geeft me zijn computer, zijn telefoon en een glaasje wijn. Ik bel enige Slotenmakers. Die van november op het Javaplein heeft geen tijd. De derde belooft over een uur te komen. Maar er staan aardappelen op het vuur. Hoog. Ik besluit eerst maar eens dat ik niet naar het Brahms-klasje ga, dat scheelt enigszins in de spanning. De buurman heeft ook Chinees. Of ik blijf eten. Nou leuk!

Als tegen zevenen Buurman Ron arriveert is de slotenmaker er nog steeds niet. Hij staat in de file. Buurman Ron is heel lang klusser geweest en boort zo een gaatje in de lijst naast de deur. Hij heeft de deur zo open. Het hele huis staat blauw. Grijnzend laat Buurman Ron mij de buurdeuren zien waar hij dit kunstje ook al geflikt heeft: vijf in totaal. Zonder sleutel het pand verlaten overkomt blijkbaar iedereen wel eens. Wanneer de slotenmaker arriveert betaal ik de voorrijkosten graag. Hij heeft zich zeer gehaast zegt hij, vanwege die pan op het vuur.

Kennismaken met de Buurman

Als je in mijn nieuwe berging een gewoon peertje ophangt krijg je geen licht. Je probeert nog eens een peertje en nog een, en ze doen het allemaal niet. Niet daar. Hoe kan dat nou? Twee maand geleden aan de buurman gevraagd, hele aardige man, die zegt: Daar heb je een 48-volts-lamp voor nodig. Hier heb je er eentje te leen, maak je geen zorgen, dat komt wel. Het is een 48 volts lamp, te koop bij de Molen. 48 volt? Nooit geweten.

Dus ik sinds enige weken op zoek naar een 48-volts lamp. Ik wil kennis maken met de buurman, maar dan wil ik hem gelijk die lamp teruggegeven. Eerst naar de Molen, maar de winkel waarvan ik denk dat het de winkel is die hij bedoelt (Houtsma) blijkt een keukenwinkel. Ik zie ook een winkel in scheepsbenodigdheden, Vimeta. Die zal hij wel bedoelen. 48 volt, mevrouwtje, weet u dat wel zeker dat bestaat helemaal niet. Neemt u dat peertje eerst maar eens mee. Dus ik mét peertje naar Vimeta, inderdaad, 48 volt, die man zoekt een kwartier in de computer, maar nee, 42 volt komt het dichtste bij. Hij kan verpakkingen van tien stuks leveren. Maar of die dan goed is? Heeft u niet iemand die even voor u de stroomsterkte kan meten, want als er teveel stroom op staat brandt die lamp snel door.

In deze nieuwe queeste wordt ik doorverwezen naar de firma Esko aan de Raadhuisstraat, die weten alles van special lampen. Oud echtpaar met een jaren vijftig winkel met de wonderlijkste lampen. Hij heeft één lamp van 42 volt, Philips. Die 48 volts die u daar hebt, dat is geen Nederlandse lamp, dat is een Italiaanse. Ik neem die ene van 42 volt.

Bij de lampenwinkel aan de Linnaeusstraat vraag ik door over lampen van 42 danwel 48 volt en de lampenverkoper bevestigt: in schuurtjes wordt vaak 42 volt gebruikt. Moet u maar even meten. Hij heeft ze nu niet op voorraad, maar als hij zo'n lampje bestelt heeft hij hem de volgende dag binnen.

Bobby, heb jij een spanningsmeter? jawel, maar waar heb jij een spanningsmeter voor nodig? Ik wil kennismaken met de buurman en daarom moet ik weten hoeveel spanning er op het lichtnet in het schuurtje staat. Bobby neemt de spanningsmeter mee, maar daar moeten penlite batterijen in, en ik heb alleen onopgeladen oplaadbare, dus dat duurt weer 24 uur batterijen opladen.

Enfin, het verhaal heeft een einde. Vandaag hebben we kunnen meten, en er staat inderdaad 42 volt op, dus de nieuwe lamp van 42 volt kan er in en de oude lamp van de buurman van 48 volt krijgt hij gewoon weer terug. Ik ben er helemaal klaar voor om kennis met hem te maken. Is hij niet thuis...