Mirea

Frances heeft een baby. Frances, daar blogde ik vroeger wel over, want wij maakten samen een blaadje. Elk nummer deden we een nieuwe duofoto, die meestal op bijzonder onflatteuze momenten genomen werd. 's Morgens in de vroegte. We reisden heel Nederland door op zoek naar onderwerpen en ratelden de meest onzinnige conversaties bij elkaar. Ze kreeg daardoor op dit blog een eigen verhaallijn.

Maar: das war einmal. De tijd deed haar werk. Het blaadje werd opgeheven. Ik mis haar wel. Nu heeft ze een baby: Mirea heet ze. RoRo7 en ik gaan op babybezoek. Mirea kan tot mijn verbazing en onuitsprekelijke vreugde heel goed met mij. Ze is zo lief, zo klein, zo zacht. Ze ruikt helemaal naar melk, zegt mama Frances. Ik weet dan weer niet hoe moedermelk ruikt.

Frances zegt dat ik áltijd even langs mag komen om Mirea aan mijn borst te klemmen. Stel je voor dat ik dat echt zou doen.

Likorette

Enno heeft als afscheidscadeau voor Frances een Deventer Almanak en voor mij een koffielikeur mee. Het is eigenlijk een likorette, daar zit minder alcohol in. Het is een coffee cream, een streekproduct van het merk De Pelikaan. Uit Zutphen. Aanbeveling: 'Het geheim van een opgewekt humeur'.

Het is een mooi afscheid. Niet zwaar. Wel een beetje weemoedig. Frances heeft voor de Glühwein gezorgd en ik voor vullende een Indiase bonensoep. Het oeverloze gelach met haar zal ik enorm missen. Daar helpt geen likorette aan. Nooit heb ik met iemand zo gelachen. We lachten om alles. Om niets. Haar Ries zegt dat hij altijd wist wanneer wij belden. 'I suppose it was Lucie Theodora on the phone?' Wat is het geheim van zó met iemand kunnen lachen?

De Turkse kapper aflevering 4

De dag dat Frances en ik afscheid gaan nemen van het tweede blad dat we maken. De opdrachtgever voor wie we het maakten is door het faillissement op het idee gekomen dat hij juridisch niet meer aan ons verbonden is. Hij wil zijn geld nu anders en elders besteden. Goedkoper. 

Het zijn barre tijden. Zelf doen we nu ook alles low budget. Dit afscheid doen we bij Frances thuis. Haar huis is nu klaar. We hebben alle freelancers genood en we hebben ze zelfgemaakte Glühwein en soep beloofd. Vandaag blijf ik Amsterdam om soep te koken. Als ik bij de Turk ben om de ingrediënten te halen zie ik de kapper weer, waar ik al maanden niet geweest ben. Mijn haar is inmiddels behoorlijk lang en woest, en wordt almaar langer en woester. Als ik het wil verven is één pakje verf echt niet meer toereikend. Laat ik het eraf laten halen.

Vandaag staat er ineens een krullenjongen in de Turkse kapsalon. Hij gaat mij knippen. Dit moet de man van de kapster die mij eerder dit jaar zei dat hij mij wel mooi een strak jongenskapsel kon aanmeten. Maar daar heb ik mij vandaag niet op ingesteld. Ik formuleer mijn wensen, maar hij praat lang zo goed niet Nederlands als zijn vrouw. Als ik vraag of hij het haar van achteren 'in een puntje' wil knippen snapt hij dat niet. Wel snapt hij: 'in een V-vorm. Wat snapt hij wel en niet? Waarom helpt zij mij niet?

O. Zij is er voor de vrouwelijke klanten die geen mannen verdragen. Er komen diverse gehoofddoekte Marokkaanse vrouwen binnen, die duidelijk schrikken van zijn aanwezigheid. Maar zij is zij, en die klanten kunnen achterin de zaak geknipt worden, waar geen ramen en geen mannen zijn. Daar onder elkaar maken die vrouwen trouwens veel plezier en lawaai.

Er komen ook drie gehoofddoekte vrouwen langs die een ruimte willen huren voor een afslankstudio. Waar gaat het om? Een ruimte waar ze twee keer per week in willen waar dikke vrouwen aan een apparaat kunnen. O ja hoor, zegt de Turkse kapster, we hebben wel wat ruimtes en zij komt uit bij de kapsalon op het Mosplein. Dat is wel boven een herenkapsalon, en dan moeten de dames dóór de herenkapsalon, maar als dat geen bezwaar is?

Deze kapper doet er heel lang over. En ook hij fohnt weer alle krullen uit mijn haar. Terwijl hij zelf zoveel krullen heeft!

Aflevering 1
Aflevering 2
Aflevering 3 

Housewarming

Omdat nu Bien ons gaat verlaten (Capelle is niet haar 'ding') hebben we wéér een afscheidsfeestje. Ditmaal doen we het maar eens bij mij thuis - heb ik meteen mijn housewarming. Hier staan ze allemaal op mijn balkon. Allemaal, behalve Vinnie dan, die op enig moment sms-t dat hij vast staat bij de RAI. En dat terwijl hij uit Vianen komt. Vinnie, wat doe je bij de RAI? Je moet helemaal niet bij de RAI zijn! Hebben we een man in de redactie, is het er een die geen kaart kan lezen!

De steigers op de foto zijn van de schilders die het pand verven. Vorige week waren ze dagenlang bij mij op het balkon. Het zijn heel aardige Marokkanen, de schilders. Omdat ik voortdurend boodschappen het huis insleep en ik Marokkaans eten ga maken, krijg ik steeds meer contact met de opperschilder, een fijne man met fluwelen ogen. Hoe gezond Marokkaans eten is. En koriander, daar wordt een mens volgens hem slaperig van. En had hij me laatst niet met een meisje op de Dappermarkt zien lopen? Was dat mijn dochter? 'Ja', zeg ik eerst. Trots. Maar dan denk ik: Lucie Theodora, lieg niet zo. 'Nee', verbeter ik mijzelf dan schuldbewust, 'dat was Nichtje'.

Als Vinnie er eindelijk is draaien we - hongerig als we inmiddels zijn - het programma met speeches en zang versneld af. Het is een prachtige avond. We gaan haar missen. We doen onstuitbaar mooie woorden en cadeaus. Hani501 en ik zingen Bien het prachtige Vaarwel Lief Kind, Nog Steeds Bemind, Het Noodlot Scheidde Wreed Ons Van Elkander. Uit Vol Gemoed, Een Laatste Groet, Aan Jou, die 'k Nimmer Vergeet... (bis). Tweestemmig. En bijna loepzuiver.

Het is een geweldig feestje. Voortaan doen we alle feestjes thuis, zeggen we. Na het eten willen ze disco. Tijd voor mijn Motown-afdeling op de iPod. We dansen met elkaar op Stevie Wonder en Diana Ross. Helaas heb ik geen foto van een aangedane Bien gescoord. Maar wel een van een dansende Frances en Vinnie. Ze vinden dat de discolamp die nog in de planning staat niet in de keuken moet, maar hoog in de woonkamer.

Workmate

Eerder berichtte ik al over de aanschaf van divers gereedschap. De gang naar Gunther & Meuser, Praxis, Gamma, De Vijl en Hornbach. De waterpomptang herinner ik me. Een handzaag. De vijl, de rasp, de boor. Heb ik de aanschaf van de nieuwe gereedschapskisten wel beschreven? Want de aanwezige kist werd allengs te krap. Enfin. Heb je een Bahco? Een Passer? Een Lineaal? Een grotere Zaag? Binnenkort mag ik weer een nieuwe gereedschapskist, begrijp ik.

Dit weekend blijkt het behalve voor al die dingen die ik nog niet heb óók tijd voor de workmate. Naar de Praxis om mij te informeren over de workmate. Van Black & Dekker hebben ze workmates van 85 euro, 125 euro en 155 euro. Natuurlijk is die van 155 euri de beste met de meeste mogelijkheden. Maar we hoeven alleen maar een rookmelder-op-het-lichtnet (gemeenteverordening) ophangen en van een blokje resthout een rondje zagen raspen en vijlen.

Nou ja, alleen maar... ik zie ook wel dat het een heel gedoe is als het juiste gereedschap ontbreekt. Nu hebben we een workmate geleend. Waarvoor dank. Het zou me niet verbazen als Bobby me volgende week een workmate op mijn verjaardag geeft. Zijn nichtje Jeske zei toen hij mij vorig jaar een boor gegeven had: 'Oom Bobby! U weet hoe je een vrouw gelukkig maakt!'

'En heb je wel een waterpas?' vraagt Frances, die een beetje onder de vlekken zit vanwege de verbouwing. Groom is aan het stuken. Ze is heel trots op Groom, maar zelf is Groom niet helemaal tevreden. Er zit een bult in het stukwerk. Niet dat het Frances opvalt, die is voornamelijk trots en verheugd dat er wéér een werkje af is, maar Groom houdt telkens de waterpas er langs...

Frances & Me, deel tig

De nieuwe reeks. 'Kom nou 's middags', zeggen wij nog tegen Hani501, 'want 's morgens zijn wij niet op ons best.' Maar 's morgens komt haar toch beter uit. 'Ben je moe? Misschien moet je even in de spiegel kijken', zegt Hani501. 'Heb je niet goed geslapen ofzo? Het leven lacht je toch toe?'

De serie lokt commentaar uit. 'De vorige keer was je lok toch wulpser', zegt collega Tineke. En Nieuwe Baas begint na afloop onmiddellijk een verhaal over oogliften in het Lucas Andreas Ziekenhuis. Zij weet bij welke artsen je het daar op kosten van de verzekering kunt laten doen.

Grappig hoe Frances en ik ons allebei weer voorbereid hebben op de sessie. Frances is op platte gympen gekomen en ik op mijn hoogste hakjes. In mijn lade heb ik een zakje met diverse potloodjes van de Etos. Zodat we er wat pittiger uitzien dan zònder de potloodjes van de Etos.

We staan hier voor mijn Pompompom schilderij. Misschien daarover later meer.

Te Tilburg

En toen was ik vanavond ineens met Frances te Tilburg. Ik weet ook wel dat we beter met de trein hadden kunnen gaan, maar de droom van optimale vrijheid in je eigenste bolide is funest... Héén deden we er drie uur en een kwartier over - terug één uur en een kwartier. We hadden er voor de zekerheid drie uur voor uitgetrokken en onszelf een uurtje shoppen en nieuwe schoenen in het vooruitzicht gesteld, maar mooi niet! We dreigden zelfs te laat te komen.

Het voordeel van het fileleed was dat we elkaar uitvoerig op de hoogte konden stellen van de nieuwste wederwaardigheden. Wat heb jij op Sinterklaas gekregen en wie heb jij waarmee gepest? En hoe is het met het huis? Frances heeft - na de verwarmde spiegel in haar badkamer - inmiddels ook een droomkeuken. Verder is het allemaal nog steeds enorm casco. Groom en zij overwegen nu de spullen die in de opslag staan (à 250 euri per maand) op te halen en aan de sensatie van het casco wonen toe te voegen.

Met steeds meer vliegende haast kropen we door een steeds donker wordend landschap langs vele naamborden die we niet kenden. Waar zijn we? Gaan we goed? Op knooppunt Hooipolder (richting Efteling) zag ik het allemaal even niet meer en reed ik èn door rood èn door een geul èn over een vluchtheuvel. Bijna was ik spookrijder.

Tilburg heeft bovenmatig veel lelijke flats. Maar de Nieuwlandstraat (foto) was heel erg aardig. En de dames in ons lezerspanel waren hartverscheurend lief en goed. 'Ik dacht dat ìk lief was', zei Frances na afloop, 'maar deze vrouwen!'

Ze had ook nog een goeie over meneer Hoogstins van de door mij twee maal aangeraden winkel Hoogstins 2, die vorige week tegen mij wat zorgen uitte of hij zijn gedroomde Sinterklaasomzet wel zou halen. Frances wist te vertellen dat het hem gelukt is. Alle Sinterklaas-aankopen waren pas op Sinterklaas zelf gedaan. Hij had dat als volgt verklaard: 'Amsterdammers kopen pas wc-papier als ze moeten poepen.'

Vanitas (4)

U dacht natuurlijk: wanneer komen ze weer, en u had gelijk: het was hoog tijd. De vierde in de reeks. De laatste keer was het hoogzomer en fotografeerde Hani501 ons in flatteus filterend zonlicht, nu zijn het mistige dagen. Grijs licht.

Frances en groom zijn verhuisd naar een casco woning alwaar ze hun prille huwelijksgeluk beleven op een luchtbed. Zullen we de foto in jullie nieuwe huis maken, vroeg ik, voor de achtergrond, want casco is léég, dacht ik. Nou mooi niet. Ik snap niet hoe ze het kunnen. Frances werkt in/op een leunstoeltje naast het luchtbed. En groom bouwt en bouwt en bouwt. De badkamer is klaar met daarin een verwarmde spiegel die niet beslaat als je doucht. Daar heb je wat aan!

Er is een noodkeuken met een kraan en nu heeft iets van heating de voorrang. Verder werkt hij aan de leidingen. Er zijn heel veel leidingen die aangelegd willen worden. Overal uit het plafond hangen dragen. En verder staat de hele kamer vol bouwmateriaal. Heel ongelofelijk dat mensen daar maanden in kunnen leven. Ik zou gék worden. Maar Frances niet. Zij glimlacht.

Eerdere afleveringen: Bond Girl; Et Omnia Vanitas; Vanitas vanitatis (revisited);

'Love and marriage'

She did it. Frances is getrouwd. Eerder heb ik al verteld over de locatie: Drumtochty Castle bij Aberdeen, en over onze discussies omtrent het huwelijk. Toen was het onderwerp een tijdje uit mijn systeem, maar nu is het ineens bewaarheid. Ze was een week weg en nu ze terug is houdt ze voortdurend haar trouwring onder je neus. Het is dat ze zo leuk is...

Het is goed dat ik erover blog, vindt ze. Ook al mocht ik er niet bij zijn, ze wil toch graag de mensen inspireren. Ze heeft al meer dan een uur verslag gedaan van het huwelijk, van minuut tot minuut, verteld over de details en de rituelen. Hoe de Schotten trouwen, en dat gaat verder dan de alle mannen in Schotse kilt. En hoe hartverwarmend mooi iedereen zong en sprak. Alles ging in het Engels, maar haar lievelingspsalm was Wat De Toekomst Brengen Moge, Mij Geleidt Des Heeren Hand.... Hoe alle ongelovige jonge vrienden en vriendinnen gewoon meezongen met A Toi la Gloire... Kortom: het was allemaal van het Grote Gebaar.

Niet álles ging van een leien dakje. Groom was zijn koffers vergeten en moest op het vliegveld nog overhemden kopen. Hij had geen goede auto geregeld en zo had ze stamvoetend op de parkeerplaats van het verhuurbedrijf tekeer gegaan: 'Ik Trouw Niet In Een Stationcar!' Het bal werd begeleid door DJ Freek. Dat was het enige stukje dat níet goed voorbereid was. Een beetje buiten beeld gebleven, misschien omdat Groom niet zo'n danser is.

DJ Freek draaide als openingsnummer 'Love and marriage' van Frank Sinatra. De tekst is best romantisch (Love and marriage, love and marriage / Go together like a horse and carriage / This I tell you brother / You cant have one without the other), maar ik associeer de song toch meer met The Bundy Family.

Boekenleggerman

Boekenleggers. Je hebt mensen die ze verzamelen. Máár: er blijken ook mensen te zijn die ze obsessievelijk sparen. Die ze graaien, die ze stelen. Je verzint het niet, maar in Friesland waart een man rond die De Boekenleggerman wordt genoemd. Hij drijft de boekverkopers aldaar tot waanzin.

Frances en ik waren vanavond op lezerspanel en wel te Friesland met leden uit de doelgroep uit Leeuwarden, Drachten en Dokkum. Onze lieve lezertjes zijn vaak een beetje verlegen, zoveel aandacht zijn ze niet gewend, en doet het er toe wat zíj vinden... Maar ons blaadje geeft hen veel herkenning en erkenning, en als we een klein groepje doen (max zes) komen ze na verloop van tijd meestal wel los.

Nu kwamen ze helemaal los over de Boekenleggerman. Hij teistert hun winkels en ze wisten niet van elkaar dat hij in alle Friese steden rondwaart, tot op Ameland aan toe. Allemaal waren ze even fel. De man komt de winkel in, minstens een maal per week, en vraagt, eist en snaait boekenleggers. Hele stapels schuift hij van de toonbank in zijn tas. Nooit kooopt hij een boek. Ze háten hem, maar ze zijn zó beleefd dat niemand hem de toegang durft te ontzeggen. We kregen onmiddellijk zin om een themanummer over Boekenleggers maken.

Zouden we de Friese Boekenleggerman kunnen vinden? Zouden we hem kunnen portretteren?

Vanitas vanitatis (revisited)

Na de vorige fotosessie kreeg ik enige invoeldende mailtjes of het wel goed met me ging. Toen heb ik accuut enige stiltedagen in acht genomen. Inmiddels hebben Frances en ik besloten tot een eeuwige kwartaalsessie op-de-foto. Hani501, onze hoffotograaf, vindt het best.

De vorige keer was mijn haar 'chocoladebruin', gelukkig is het nu weer natuurlijk-rood. Frances heeft ditmaal op aanraden van Hani501 en mij heur haar los gedaan.

De zon scheen ditmaal onbarmhartig. Hani501 zette ons in hopelijk een béétje flatterend gefilterd licht onder de bomen van de Naritaweg.

Welke te kiezen? Zelf vind ik nummer 5 of 15, maar Bobby vindt 1 of 3. Héél graag uw mening.

De vorige sessies: Bond girl Et omnia vanitas

Et omnia vanitas!

In het kader van de foto van Frances en mij boven het redactioneel, die nooit helemáál naar mijn tevredenheid is omdat ik vind dat ik er zo raar en oud op sta, maar wat wil je naast een jonge blom, hebben we besloten tot elk kwartaal een nieuwe fotoshoot. Voor de traditie.

De eerste keer waren we overwerkt geweest en kon de fotoshoot alleen om half negen 's morgens, wat niet echt bevorderlijk was voor de gewenste frisse look & feel. De tweede keer had ik griep.

Nu was het echter een gewone werkdag. En Hani501 kwijt zich altijd blijmoedig van haar taak. Maar toen ik vannacht thuis kwam uit Ermelo, helemaal doorgeouwehoerd, lag de contactsheet in de mail. Nee, schreef ik terug, nooit! Frances is beeldschoon, maar ik sta er wéér raar en oud op. Vanitas vanitatis, et omnia vanitas! Het was al half twee.

Maar de ochtendstond heeft goud in de mond. Nu ik vanochtend nog eens kijk valt het geloof ik allemaal best mede. En Frances mag dan jong en beeldschoon zijn, haar heeft ze niet zo veel. En in het licht van de traditie is het echt een goede aflevering. We nemen foto nummer 03.

Trouwlocaties

Frances en ik reden de A2 op en neer en hadden alle tijd het leven door te nemen.

Ik was een beetje brak van een avond met Nichtje, die mij gevraagd had hoe ik over het huwelijk denk. Ik ben nooit van het trouwende type geweest, maar eigenlijk heb ik er niet zo'n standpunt over. Maar die avond had ik me er ineens uitgesproken laatdunkend over uitgelaten, had gezegd dat het huwelijk iets heel romantisch líjkt, maar in the end vooral een manier is om kapitaal en eigendom te regelen. 'Vrouwen zoeken er veiligheid in en ik vind dat ze beter veiligheid kunnen zoeken in een goed eigen inkomen.' Zei ik. Beetje nurkse tekst, die wel een beetje in perspectief te plaatsen is: dit is echt een generatieding. En ik herhaalde het allemaal nog eens lekker.

'Ik ben het niet met je eens', reageerde Frances met haar lieve zachte stem toen ik eindelijk mijn mond hield. Zij is net zo oud als Nichtje. 'Je weet toch dat Ries en ik gaan trouwen?' Nee dat wist ik niet. Toch? 'Ik vind het mooi om voor een leven met elkaar te kiezen', zei ze. 'Het is heel anders om een vriendje te hebben dan een echtgenoot. Ik vind het mooi om dat officieel te doen, temidden van familie en vrienden. Iedereen komt, zelfs mijn stiefmoeder.'

Ries en zij kennen elkaar nog geen jaar. Ze ontmoette hem in Nieuw Zeeland, de eerste dag dat ze er was, en het was liefde op het eerste gezicht. Drie weken nadat ze terug in Nederland was ging ze wéér. En nam hem mee terug. Nu wonen ze happily ever after op een appartementje van 40 m2 in de Baarsjes.

Het is allemaal helemaal in kannen en kruiken. Ze hebben een datum en een droomlocatie. Een kasteel in Schotland. Gaat dat zien! Misschien denkt iemand die dit leest: eigenlijk best leuk, trouwen. Die Frances heeft gelijk! Ga ik ook doen! En dat Drumtochty Castle te Aberdeen is ook geen slecht plan!

Bond Girl

Frances en ik moesten nog een keer op de foto, omdat de vorige foto's afgelopen oktober om negen uur des ochtends genomen waren, nadat een week lang alles misgegaan was. Maar het zóu lukken, hoe dan ook. Die staat van zijn tekenende zich op onze gezichtjes af. Vooral het mijne. Daar hielp geen lieve blusher of eyeliner aan.

Die foto kon echt niet meer. We zouden nu op tijd en ontspannen opnieuw op de foto. Die foto werd echter almaar weer uitgesteld, vanwege mijn Influenza A. Influenza A flatteert niet. En toen het bij mij een beetje over was kreeg Frances het. Maar ja, de foto moest en zou komen. Hier mogen we nu uit kiezen.

Dat viel niet mee en de collega's moesten maar meebeslissen. Klis was om hem moverende redenen ineens behept met nietsontziende eerlijkheid. Hij vond het net James Bond met Bond Girl. Of dat een compliment voor wie dan ook was laten we even in het midden. (Frances: 'Wie is dan de Bond Girl?'). Hij meende ook te moeten mededelen dat griep echt niet goed is voor een foto, dat we beter hadden kunnen wachten. En dat streepjes onder de ogen mij ook niet echt staan. Too much. Kortom: feed back van het genre dat héél goed is voor het zelfvertrouwen. Ik vrees dat Frances en ik voor het derde nummer van Boekverkoper wéér op de foto gaan. Als serie 'niet-helemaal-gelukt' wordt-ie wel weer boeiend.

Foto's: Hannie van Herk.