Ottolenghi

We eten Ottolenghi. Ottolenghi is helemaal hot. Voluit heet hij Yotam Ottolenghi, hij is Israëliër, opgeleid als filosoof, eigenaar van vijf goedlopende delicatessenwinkels annex restaurants in Londen en auteur van drie goed verkopende kookboeken.

We eten gevulde aubergine met granaatappelpitjes eten we en quinoa-salade met peultjes en avocado. Het is heel gezond en heel heel lekker en vegetarisch.

Riemer vertelt over zijn bezoek aan de OBA, waar in het kader van de Kinderboekenweek een 'boekendokter' was die je nieuwe boeken adviseert oo grond van boeken die je leuk vindt. Ik beloof dat hij volgend jaar mee mag naar het Kinderboekenbal.daar ga ik nooit heen omdat ik geen kind heb. Hij is helemaal opgetogen. Maar dan moet Leen ook mee. Dat beloof ik.

Riemer en Ekfa koken uit 'Plenty' van Ottolenghi

Woensdags kookt Riemer. Omdat ik gevraagd heb om een koolhydraat-arme maaltijd maakt Riemer puree van  knolselderij.

Ekfa maakt een prachtige groene salade van Ottolenghi. 

Uit zijn eigen kookboek maakt Riemer het toetje van mascarpone met citroensap en banaan, afgemaakt met kaneel. Dat kan ik natuurlijk niet afslaan. Hij is zo'n leuke kok: het kan natuurlijk niet uitblijven. Hij komt aanstaande zaterdag in de rubriek 'Thuiseten' van Nienke Denekamp in Het Parool.

Legato

De laatste keer dat ik te huize Kerkstra was kon Riemer letters lezen maar er nog geen woorden van brouwen. Nu leest hij voor. Woorden lezen kan hij heel goed, maar ze aan elkaar verbinden tot werkelijk begrepen zinnen? Het is net als het legato op het Balkan-koor.

Flaptekst: 'Rat fluit en zegt rare dingen als "Haa stuk!" Muis is daar niet van gediend en ook kip en geit moeten niks van hem hebben. Rat snapt er niets van. Maar kat wel: rat is niet schoon en zijn taal is veel te grof. En dus krijgt rat les van kat. Kan kat van rat een heer maken?'

Riemer kan al bijna legato lezen. Vraagtekens kan hij al wel heel goed. Het is een groot genoegen. De hoop der (lezende) natie. De volgende keer maak ik een filmpje.

G-a-n-s!

Avond bij Leen. Hebben we véél te lang niet gedaan, mede door al die om-de-maandagavonden Zing & Beleef Brahms. En tussendoor de verjaardagen. En vakanties.

Het is een feestje. We kijken met Riemer naar het Jeugdjournaal, met als hoogtepunt het item over olifanten. Een oppasser van het Dierenpark Amersfoort ('al 50 jaar olifantendeskundige'. Met welke leeftijd is hij daarmee begonnen?) vertelt dat de olifanten sociaal heel begaafd zijn en elke dag in zijn oksels en zijn kruis ruiken - ook al doucht hij zich elke dag. Een echt blog-item, stellen we vast. En eigenlijk is elk item even leuk. De verslaggever die het itempje 'Avondvierdaagse' doet lijkt wel  licht zwakbegaafd!

Dan eten we hun vaste maandag-Spagetti Bolognese met daar bovenop lange krullen courgette, prachtig en heerlijk klaargemaakt door Efka. We lezen met Riemer (net zes geworden) de kook-afdeling van in zijn boek Ik Kan Alles. Riemer kan al bijna lezen, maar nog net niet. Hij kan met veel  moeite de letters  al wel van elkaar onderscheiden, maar van de letters g-a-n-s kan hij nog net geen 'gans' maken. We denken allemaal met hem mee. G-a-n-s! G-a-n-s! Hij komt er niet uit en doet ergens aan Mutti denken, zoals die tegenwoordig Bijbel leest zonder een jota te begrijpen van wat ze voorleest.

Leen, die tot nu toe tamelijk tégen de iPhone was, heeft sinds kort ook een iPhone, de iPhone 4. En natuurlijk heeft ze die heel hartstochtelijk. We wisselen een halfuurtje onze lievelings-apps uit. Een van haar lievelings-apps is de app Hair Fun, waarmee je de  mensen om je heen andere kapsels kunt geven. Lucie als blondette. Leen heeft haar moeder ook met deze pruik op gefotografeerd. Je lijkt best op mijn moeder, concludeert ze nu. Deze app Hair Fun lijkt me wel een fijn begin van een nieuwe reeks foto's op het blog. Kijken wie zich daarvoor leent.

We besluiten de feestavond om negen uur (want-we-moeten-op-tijd-naar-bed,-anders-trekken-we-het-niet) op het terras van café Orloff in de motregen. Daar evalueren we 'Zing & Beleef Brahms'. Dat één keer in de twee weken léék wel fijn, maar bleek het toch niet. Leen heeft nu twee ideeën: Of het Rozenkoor (ooit in de jaren tachtig gestart als homo-lesbisch koor, maar nu niet meer zodanig), leuk, laagdrempelig, ze zingen van alles. máár... ze treden op in roze bloezen. Dat willen we niet. Toen niet en nu niet. En ze weet ook nog een koor in het Sarphati-huis, dat Jiddische muziek zingt. Neem jij de leiding maar, zeg ik. Ik ga mee.

Het Nieuwe Voorlezen

Riemer is met Papa Frans en Oma Dien naar Slot Loevestein geweest en komt overladen met riddercadeaus en verhalen terug. Wij weten niet zo goed hoe dat nou zat met Hugo de Groot, Slot Loevestein, het Muiderslot en die kist. Er staat een kist van Hugo de Groot in het Rijksmuseum maar ook één in Delft. En als we doorzoeken blijken er in zeven Nederlandse musea kisten te staan waarvan men beweert dat ze de boekenkist van Hugo de Groot zijn.

Riemer is bovenmatig geïnteresseerd in de materie en hij gaat er zo in op dat Leen hoopt dat dit het moment is om een beetje tussen neus en lippen door te zeggen dat Vespa toch niet komt logeren. Dat is een illusie. Riemer is erg teleurgesteld en steekt dat niet onder stoelen of banken.

Het kwam zo. Ik wil graag een weekje weg maar dan moet Vespa uit logeren. Maar met de nieuwe situatie waarbij Vespa geprikt moet en afvallen is logeren toch wat precair. Omdat Leen zich in de zomers een beetje zorgen maakt over een over de Amsterdamse daken weglopende Vespa hebben we afgesproken dat ik dan iemand anders zoek. Maar nu is het maart.

Dus ik mail van de week naar Leen: Mag Vespa weer es een weekje bij jullie logeren? Ja dat mag.
- Máár, ze heeft sinds kort suikerziekte, dus het heeft wat complicaties. Is dat OK?
- Dat is OK.
- Volg je mijn blog?
- Nee, al een tijd niet gedaan.
- En Ekfa dan?
- Ja, die volgt dat wel.
- Maar... eh... die heeft niet verteld over Vespa?
- Nee, die heeft niet verteld over Vespa.
- Het gaat om twee keer per dag PRIKKEN. Het is niet eng hoor, maar toch, kun je dat aan?
- Eh, ja hoor.

Dat dat niet helemaal lekker zit voel ik ook wel aan mijn water. Dus vraag ik voor achter de hand Nichtje of Vespa  bij haar mag. Die vindt het eigenlijk heel fijn: Vespa over de vloer. Dat meld ik Leen: 'Als je het niet erg vindt, kan Vespa ook bij Nichtje. Die wil haar heel graag.' Leen probeert niet al te opgelucht te reageren, wat haar betreft is dat OK.

Nu hoor ik via Riemer hoe de discussies over de logeerpartij aan tafel zijn gegaan. Luid huilend:  JE HEBT JA GEZEGD EN DAN IS HET JA! DAN KUN JE NIET MEER NEE ZEGGEN. Dat heeft Ekfa tegen Leen gezegd. Nu echoot Riemer dat letterlijk en luid. JE HEBT JA GEZEGD. JE HEBT JA GEZEGD. Ik zit er licht verstard bij. Riemer is zo diepdiepdiep verdrietig en boos en verraden dat ik denk: Dit kán niet. Hij heeft zich zó verheugd! Dan moet Leen zich er maar overheen zetten. Dan moet ik Nichtje maar teleurstellen.

Maar dan ineens, zomaar, zonder reden, houdt Riemers boze huilen op, breekt de zon door en gaan Riemer en Leen verder op internet filmpjes zoeken over Slot Loevestein en Hugo de Groot. Samen luisteren zij naar een filmpje. Het Nieuwe Voorlezen. Het ziet er net zo troostrijk uit als Het Oude Voorlezen.

Wat Leen voorleest aan Riemer

Kaleidoscoop

Omdat Riemer weer zo goed voor Vespa heeft gezorgd krijgt hij ditmaal als dank een kaleidoscoop. Vond ik zelf vroeger een oneindig fascinerend speelgoed. Deze moet nog wel in elkaar geknutseld worden, maar dat verhoogt hopelijk de vreugde rond het cadeau. Leen meldt dat het geen eenvoudig knutselwerkje was, maar dat het in goede aarde is gevallen. Zij meldt dat omdat ik graag hoor of ik een goed cadeau heb uitgezocht. Het o zo leuke Kroatische voetbalpakje had hij nauwelijks een blik waardig gekeurd. Laat staan gedragen. Hij was toen - anderhalf jaar geleden - nogal op prinsessen en op roze.

Leen meldt overigens ook dat Riemer vorige week ineens om het voetbalpakje heeft gevraagd. Dat hij het inmiddels gepast heeft en dat hij het nog net aan kan.

Kerstknutselen

De donkere dagen voor Kerst zijn uitermate geschikt en bedoeld voor knutselen. Tijdens de korte winterstop onlangs te Schönecken in de Eifel heeft Riemer weer voor Vespa gezorgd. Uit diepe dankbaarheid daarvoor nam ik een feestpakket mee uit de supermarkt van Prüm. Wat er precies in die doos zat was me niet geheel en al duidelijk, maar het was een driehoekige feestdoos, het was voor met Weihnachten, het was met Kuchen, en met basteln en voor kinderen. Het gaat wel eens mis met mijn goedbedoelde geschenken, maar ik geloof dat dit weer een schot in de roos is. Want nu stuurt Ekfa mij deze foto.

Het verhaal erbij moet van Leen komen. Zij schrijft desgevraagd: 'We hadden vooral héél veel poedersuiker nodig, en het wit van een ei. Daar moesten we lijm van maken om de onderdelen aan elkaar te plakken. En de sneeuw is ook van poedersuiker met ei. Al dat poedersuiker met ei maakt wel dat het huisje tamelijk oneetbaar is geworden, al wil Riemer niettemin elke ochtend na 't ontbijt een stukje. Gisterochtend heb ik met Riemer een rendier en een kerstman gekleid met behulp van een Hema-pakket - ook heel geslaagd geworden. Ik word nog een je reinste bastelliefhebber.'

Zelf ben ik naar knutselwinkel Pipoos geweest voor papier, op zoek als ik ben naar de sleutel voor een Eigen Getijdenboek. Nu is de vraag: moet het steeds op hetzelfde papier en papierformaat, in een boekje zeg maar, of ga ik allerhande papiersoorten en -formaten door elkaar gebruiken? Geweldige blokjes met bedrukt papier hebben ze daar. Ben gezwicht voor Sprookjespapier met Goudopdruk. Moet ik ook weer Gouden en Zilveren Stiften bij. Ik geniet er enorm van, maar misschien moet ik wel even een ander thema zoeken dan de amaryllis. Anders wordt het nog érger dan Marjolein Bastin.

Roze! Prinsessen!

'Stuur mij die foto nou!' mail ik vandaag aan Leen. 'Ik heb geen onderwerp meer voor het blog.' Al avonden ben ik bezig mijn Grote Slovenië Fotoboek samen te stellen. Daarbij bloggen is teveel gevraagd. Over mijn Grote Kroatië Fotoboek van vorig jaar deed ik geloof ik 12 uur, op een zaterdag van 10 tot 22 uur, maar toen werd ik de hele dag verzorgd.

Leen sms't: 'Ik wil nú de foto sturen, maar nu ben mijn camera kwijt!' Gelukkig heeft ze hem twee uur later gevonden.

Omdat Vespa weer bij hen had gelogeerd nam ik cadeaus mee terug: een fles Sloveense walnotenlikeur voor de moeders en een roze Walt-Disney-prinsessen-kleuter-kegelspel voor Riemer. Jammer genoeg was hij al naar bed toen ik kwam. Voor achten kwam ik, terwijl ik niet beter weet dan dat hij om 20 uur naar bed gaat. Maar Riemer is tijdens de vakantie vier geworden en gaat nu naar School. Daarom moet hij nu eerder in bed. Ik was wel een beetje teleurgesteld, want had zijn reactie graag willen zien. Daarom beloofde Ekfa dat ik de volgende ochtend een foto van het uitpakken van het cadeau zou krijgen.

Ik vond het kegelspel in een Italiaans benzinestation. Ik wist het meteen: roze! prinsessen! Dit is Riemer. Want de voetbal-outfit die ik vorig jaar meenam uit Kroatië was niet helemaal raak. Toch was ik niet helemaal zeker van dit cadeau. Zouden deze twee steekwoorden nog steeds gelden? Of heeft hij zich inmiddels in een andere richting ontwikkeld? Hoe snel gaat dat bij een peuter?

Wat vind je ervan? vroeg ik Bobby in dat benzinestation. Tja, zei hij. Hij is nogal diplomatiek. Er was ook nog een ander Walt Disney-kleuter-kegelspel, voor jongens neem ik aan, met oranje en bruin en enge dieren. Die vond hij leuker. Ja, ik ook. Maar Riemer heeft zijn eigen wetten. Ekfa was in elk geval blij en dankbaar dat het speelgoed behalve Roze en Prinsessen ook Sportief is.

Inpakken en wegwezen

De opmaat naar de vakantie valt niet mede. Eerst een week op het werk lang alle losse eindjes afmaken. Als dat eindelijk voorbij is Vespa uit logeren brengen (zeulen met een mand met poes, een kattenbak, twee pakken grit, en vier pakken voer, eerst in de stromende regen en dan zeikenat met jammerend dier drie-en-een-halve trap op... Zucht. Zoals ik al zei: het valt allemaal niet mede. Terwijl ik even zit op te drogen en uit te hijgen vraagt Riemer aan Ekfa: 'Mammie, waarom blijft Lucie Theodora hier zo lang?'

Dan vraagt hij: 'Met wie ga jij op vakantie? Met Hani501?' 'Nee, Lucie gaat op vakantie met Bobby', zegt Ekfa. 'Waarom gaat ze niet met Hani501? Hani501 is gezellig!' Wat we allemaal beamen. En bij het weggaan zegt hij weer: 'Doe de groeten aan Hani501!' 'Nee', corrigeert Ekfa, 'aan Bobby!' Ik doe wel de groeten aan allebei, beloof ik.

Eenmaal thuis op de bank ga ik liggen voelen. Wat nu. Inpakken en wegwezen, een avond voor dood liggen, een potje huilen, of een afscheidsparty? Geen idee. Op dat moment belt Hani501. Zij heeft een afscheidsparty met haar Amerikaanse studentetjes en of ik erbij kom zitten. Dat ik treurig ben geeft niet, ze zal me aan het lachen maken. Het studentetje dat mij had willen interviewen over butch en femme is er ook. Een babybutch met een bolle buik. Clem wordt ze genoemd, short for Clementine. Al die studentetjes zijn trouwens tamelijk voluptueus - ze stulpen aan alle kanten uit.

For old times sake eindigen we - goddank zónder de studentetjes - in het vrouwencafé. Hani501 laat me de proeven van het boek zien dat ze met/voor fotografe Marian Bakker maakt. Ze hebben op de valreep subsidies gekregen, dus nu kan het echt gedrukt worden. De opening van de tentoonstelling is tijdens mijn vakantie. Hoe ga je dat boek verkopen, vraag ik, behalve dan bij de tentoonstelling. Heb je een vertegenwoordiger? Hadden ze nog niet over nagedacht. We stellen even een pr-plan op. Lekker om zo geroutineerd te zijn.

Vanochtend dan maar tassen pakken. Vespa!!! Heeft ze wéér gezeken in de kast. Ik dacht dat het probleem door mijn communiceren via het Hart definitief over was, maar nu heeft ze in de schoenenkast gepiest! Niet alleen mijn sportschoenen, maar ook mijn Teva-sandalen, die ik toch al zo lelijk vind, maar elke vakantie weer meeneem, zijn geheel doorweekt. Geen idee waar de zolen van Teva-sandalen van gemaakt zijn, maar die zuigen kattenpies op als een spons. Na een uur weken in allerhande schoonmaakmiddelen is de geur nog niet weg. Zal ik het negeren of de gehate Teva's nu maar eens wegwerpen?

Rechtop of krullen, that's the question

Leen is 41 geworden. Ze wil nooit cadeaus, want ze heeft alles al. Wat ook echt waar is. Toch neemt iedereen weer wat mee. Zelf kies ik dit jaar voor weelderige tulpen. Leerzaam momentje in de bloemenwinkel. Het zijn Franse tulpen, wit/lichtgroen, en in tegenstelling tot Hollandse tulpen zijn Franse tulpen altijd lang. Je kan twee dingen doen met Franse tulpen, namelijk een beetje bleek in het water, waardoor ze rechtop blijven staan. Zonder bleek zullen ze alle kanten op krullen. Daar kiest Ekfa voor, die weer de scepter over keuken en huishouden voert.

Mylene heeft het toch aangedurfd en een boek voor Leen gekocht. Over Obama. Wie is dat, vraagt Leen aan Riemer. 'Obama, de president van de Amerika', zegt Riemer. Leen glundert dat het een oordeel is. Zou ze Riemer elke avond wereldpolitiek overhoren?

Gelukkig is Riemer nog niet helemáál van zijn eigen dingen af. Hij heeft vast servetten uitgezocht voor zijn verjaardag. Walt Disney -roze met Assepoester, Sneeuwwitje en nog zo'n prinses. Roze, bekend van Riemers stofzuiger en magnetron, is nog altijd zijn lievelingskleur. Hier staat hij op de foto met zijn servet en met zijn oom Maarten.

Thema van de avond is hobby's. De vraag is: wat is jouw hobby? Onder intellectuelen zijn hobby's iets raars. Iets voor volkse mensen, niet voor hen. Zeker niet voor hen. Intellectuelen lezen kranten en boeken, genieten bijzondere smaakvolle muziek en voeren gesprekken. Maar als je het onderwerp even doorzet blijkt iedereen best hobby's te hebben. De definitie is wel lastig. We zijn het erover eens dat kerkgang en mediteren geen hobby's zijn, want die vallen onder het hogere geestelijk welzijn, en hobby's zijn toch aardser. Dingen waar je je lekker bij voelt. Of blowen en drinken onder de noemer hobby's vallen, daar worden we het niet over eens.

Leen blijkt uiteindelijk ook een hobby te hebben. Ze heeft twéé accordeons en een trekzak en gaat binnenkort op trekzakles. Trekzak is een diatonische accordeon, legt ze uit. Dat wil zeggen dat niet alle 12 de mogelijke tonen van een octaaf aanwezig zijn, maar alleen de noten van de toonladder. Bij duwen en trekken produceert dezelfde knop een andere toon. Bij een accordeon is dat niet zo. Zelf heb ik náást kranten en boeken lezen, van bijzondere smaakvolle muziek genieten en gesprekken voeren onderhand wel twintig hobby's ontwikkeld en ik zit de hele avond met smart te wachten op iemand die vraagt wat mijn hobby's zijn. Niemand vraagt het.

Lucie de Pusie, Hannie de Prannie en Leen Dikke Teen

Woensdagavondje Leen & Riemer. Ekfa is naar voetbal. Hani501 is ook mee, die moet bijkomen van die sessie in de Passengers Terminal. Leen heeft me alles vergeven. Ze praat weer vrijuit en ik mag alles bloggen. Ik ben misschien wel ironisch af en toe, heeft ze besloten, maar niet malicieus.

Riemer gaat binnenkort met papa Frans naar de Efteling en heeft al documentatie voor de voorpret. Kijk, daar ga ik straks met papa Frans in de Achtbaan. Hij knipt en plakt Efteling-meuk dat het een lieve lust is. Dat moet op karton geplakt en dan gaan we propjes schieten. Wat is het hier gezellig. Mogen wij hier niet wonen? vraag ik. Alleen is ook maar alleen. Leen vindt het goed.

Na het eten wordt de taakverdeling doorgenomen. Riemer mag zeggen wie wat doet. Hij kijkt de tafel een paar keer rond en deelt dan zijn besluit mede. Lucie de Pusie mag met Riemer tanden poetsen. Leen Dikke Teen mag met Riemer plassen, zelf gaat hij uitkleden en pyjama aantrekken en Hannie de Prannie mag hem voorlezen. Dat levert nog weer wat gedoe op, want du moment dat de kraan loopt moet hij plassen en kan hij niet meer tanden poetsen. Mama Leen te halen, ziet dat zij een toetje voor ons brouwt, wil hij ook... Uiteindelijk heeft hij twéé keer tanden gepoetst. De volgorde van het avondritueel verandert ook steeds.

Het is allemaal zo gezellig en geanimeerd dat ik al onze conversaties vergeet op te slaan in mijn geheugen. Er is ongetwijfeld weer veel meldenswaardigs gezegd, door ons alle drie. Ik kan het alleen niet meer navertellen. Alleen weet ik nog dat we een tijdje hebben zitten kijken op Twitter, naar wat ik allemaal gedaan had. Leen, die bij een zeker Weekblad werkt, weet nog niets van Twitter. Ze is zo enthousiast (niet zo zeer over mijn bijdragen, maar wel over schrijfster Maaike Schutten op Twitter) dat ze het morgen bij hun Redactieberaad gaat inbrengen. Wedden dat volgende week hun Weekblad ook twittert?

Reistrauma

Vespa heeft een reistrauma. Hoe het precies zit weet ik niet, maar er is iets en ik heb het trauma helemaal overgenomen. Krijg al strakke schouders als ik haar moet verplaatsen. Hier op deze foto zit ze in de koffer van Ekfa, waar ze de afgelopen week logeerde. Als je ergens een koffer neerzet - vol of leeg - gaat ze er meteen in zitten. Dan denk ik: ze wil niet dat je weg gaat, nee, ze wil méé! Op reis. Maar dat is niet zo.

Logeren is geen probleem. Vespa heeft het overal goed: of het nu is bij Hani501, bij Ekfa/Leen/Riemer of bij Bobby: ze is overal tevreden en gelukkig. Ze kent de huizen en weet waar haar prettige plekjes zijn. Ze gaat niet op schoot, maar ze schurkt zich graag tegen de mensen aan. Ditmaal heeft Riemer het verzorgen van Vespa bijna helemaal gedaan, de brokjes in de bakjes. Maar als ze me hoort zodra ik het logeeradres binnentreed, waar al die tijd geen probleem was: dan is ze weg. Ze verstopt zich op het allerverste onbereikbaarste plekje. Meestal diep onderachter het bed. Maar eenmaal gevangen - en dat is telkens een heel gedoe - dat veroorzaakt dus het trauma - vindt ze het reismandje helemaal niet erg meer. En eenmaal thuis is ze onmiddellijk weer helemaal goed op me. Maar dat binnenkomen en haar vluchten, dat is traumatisch. Vanavond is het weer zo ver: Ekfa en Leen zijn stil als ik haar kom halen en Vespa is zoek. We nuttigen een kopje thee, het gesprek gaat ongekend stroef. Ik ga maar gauw weer weg. Hebben jullie spanningen? vraag ik als Leen even meeloopt naar de bolide. Jullie zijn zo stil. Wel nee, zegt Leen, maar sinds je vorige blog zeggen we helemaal niets meer. We kijken wel link uit. Dát mag je dan wel weer bloggen, zegt ze er nadrukkelijk bij. Het schaamrood staat me op de kaken. Ik dacht dat ik leuk was.

Just a Lesbian Conversation

Vespa logeert nu bij het lesbische gezinnetje Leen, Ekfa en Riemer. Riemer rolt uit zijn roze bedje om stralend Vespa te begroeten. Daar hoef ik me tenminste geen zorgen over te maken.

- Riemer heeft een nieuw woord geleerd en zegt nu om de zin lesbisch, vertelt Leen.

Frans is er ook. Frans is de vader van Riemer, voor zover Leen niet de vader is.
- Lucie Theodora, vind jij Frans ook niet enorm nichterig?
- Ik weet niet, nou nee, in elk geval niet in die jas.
- Frans doe die jas eens uit. Hij is nichterig, toch?

- Als er iemand nichterig is is het Leen zelf, zegt Ekfa. Vind je ook niet?
- Ik vind Leen de vrouwelijkste butch die ik ken, zeg ik. Ze heeft wel kort haar, maar verder een op en top vrouwelijk karakter.
- Ja dat vind ik nou ook, zegt Frans. Leen is héél, héél vrouwelijk.
- Trouwens, alle butches zijn watjes, zeg ik.
- Dat vind ik ook, zegt Ekfa.

- Homomannen vinden júist mannen leuk aan wie je het niet kunt zien, kwekt Leen verder. Ik vind het juist leuk als je ziet dat vrouwen pot zijn. Ik vind potten juist léuk.

- Trouwens Leen, wat heb je leuke nieuwe kleren! Butch hoor.
- Ja, geil he? De bloes is van Claudia Strater, de broek van Sissy Boy en de spencer van Peek & Cloppenburg.
- Dat klinkt inderdaad wel héél butch.
- Jij hebt trouwens óók een leuk jasje, zegt ze. Waar heb jij dat gekocht?
- Ik koop mijn kleren in de provincie.

- Om nog even terug te komen op die vrouwelijke eigenschappen, zegt Leen. Ekfa houdt dus van voetballen en gadgets en boren. Maar ik heb weer geen gevóel. Dus bij ons zijn die dingen best in evenwicht.

Leen heeft de Lesbo-Encyclopedie gekocht.
- Humorloos, oordeelt ze. Volstrekt humorloos.
- Sta jij er ook in? vraag ik, en ik? Sta ik er in? Hebben we een lemma?
We staan allebei wel in het register, maar hebben geen eigen lemma. Stom vinden we dat. We zijn toch best belangrijk. Geweest. En Ekfa heeft ook al geen lemma.
- Dus jij vindt dat elke lesbo een lemma moet hebben?

Frans vertrekt maar eens. En vergeet zijn telefoon. Komt terug boven aan de trap nog even vertellen hoe geweldig 'butch' hij mijn bolide vindt. En onderwijl slapen boven Riemer en Vespa de slaap der onschuldigen.

'Top Dist!'

Leen heeft nieuw beleid. Als iemand Riemer iets cadeau geeft dan hijst ze hem nu meteen in het cadeau en zet ze hem op de foto. Dan krijgt ze niet steeds die vragen zoals die van mij: Heeft Riemer nu dat ontzettend leuke voetbalpakje dat ik meegenomen had uit Kroatië al eens aan gehad?

Nu heeft hij dus een volledige stationschefsoutfit. Met pet, kaartjes, kniptang en een spiegelei. En dan roept hij: 'Reizigers voor de richting Almere overstappen te Duivendrecht.'

'Ja, we waren naar Almere', zegt Leen verontschuldigend. 'Naar peutertheater. In een héél leuk theater. Te Almere, ja. Maar heel leuk. Niets mis mee. Ik ga nu elke week wel een keer naar peutertheater. Héél erg leuk, peutertheater.' En toen kreeg ik een half uur durende verhandeling over peutertheater. En ondertussen seinde Riemer met zijn spiegelei.

Riemer begint steeds meer te praten. Het is nog niet helemaal verstaanbaar omdat hij een paar medeklinkers fout doet, maar hem hindert dat niet bij zijn kletspraatjes. Ik was een beetje moe van het werk en van die verhalen over het peutertheater riep op een gegeven moment 'Kop Dicht!' (tegen Riemer, want tegen Leen durfde ik dat niet), wat bij hem hem tot onbedaarlijke schaterbuien leidde. 'Top Dist! Top Dist! Top Dist!'

Kinderlusten

Riemer ontwikkelt zich steeds verder. Na de roze stofzuiger heeft hij nu ook een sprékende stofzuiger ('Maar die staat gelukkig bij Oma Diny') en een kindermagnetron. Daar heeft hij strategisch voor gelobbyd: 'Als ik nu een heel weekend lief ben, krijg ik dan een Kindermagnetron?' Toen is hij een heel weekend lief geweest. Leen verzuchtte op een zondagavond dankbaar: 'Riemer, wat ben jij het weekend lief geweest!' En toen zei Riemer: 'Krijg ik dan nu een kindermagnetron?'

Als hij 's morgens opstaat stopt hij zijn plastic hamburger in zijn kindermagnetron. Die draait dan een seconde of wat rond, dan gaat er een belletje af en dan pakt Riemer de hamburger en smakt er gezellig wat omheen. Je verzint het niet. Een afbeelding van het apparaat in kwestie vind ik alleen op Marktplaats.nl, maar die plaatjes zijn auteursrechtelijk beveiligd, dus niet te knipppen en te plakken. In de USA verkopen ze ook children's microwaves, die gelukkig wel te knippen en te plakken zijn. Weer mooi roze.

Vandaag arriveert Sinterklaas in Amsterdam, begreep ik gisteren, dus de Kinderlusten draaien op volle toeren. Bij Bartsmit.com is ook een roze wasmachine te koop. Wellicht ook een idee voor Riemer?

Roze stofzuiger

Er zijn allerhande opvattingen over speelgoed en dingen die je kinderen cadeau doet. Voor veel ouders is elektronica fout en houten speelgoed goed, plat samengevat. Maar andersom komt geloof ik ook voor. Kinderen zijn erg gretig op cadeaus, en ik geef ze graag, maar het is best moeilijk. Voor Riemer nam ik, omdat Vespa bij hen gelogeerd had, uit Kroatië een Kroatisch mini-voetbalpakje mee. Het EK begon toen net. Ik vreesde nog even dat zijn moeders het te rolbevestigend zouden vinden, maar zo vatten ze het helemaal niet op. Ze vonden het leuk en hoopten zelfs dat het hem een beetje in zijn ontwikkeling zou sturen.

Riemer zelf reageerde echter helemaal niet enthousiast. Hij is namelijk erg op roze. Hij keek teleurgesteld de andere kant op en weigerde het pakje aan te trekken. Leen beloofde dat ze me a.s.a.p. een foto van Riemer in de voetbal-outfit zou sturen. Zij zag hem er namelijk op de crèche wel mee scoren. Maar of het al de volgende dag zou zijn kon ze niet beloven. De foto is nooit gekomen. Hij heeft dus het pakje nooit gedragen. Riemer niet zo op voetbal. Behalve dat roze zijn lievelingskleur is houdt hij van barbiepoppen.

Maar goed. Heeft ooit iemand gehoord dat een kind een stofzuiger cadeau krijgt en daar intens van geniet? Een roze stofzuiger? Het is heel flauw en voor de hand liggend om er grappen over te maken, dat je dat krijgt bij een zoon bij twee moeders. Maar die moeders houden helemaal niet van roze en zijn tamelijk stoer. Een leest altijd de krant, de ander voetbalt, om maar wat 'mannelijke' kwaliteiten te noemen, die in dit huisgezin prominent aanwezig zijn.

Mij levert dit alles weer een heerlijk plaatje op van mijn lievelingskind. Hij stofzuigt de ramen. Wil nog iemand lid worden van de Riemer-fanclub?

Prince Charming

Dit is dus Riemer, vorig jaar te Thassos al Prince Charming van mijn verjaardagsfeestje en dit jaar opnieuw in die glanzende hoofdrol. Verder waren er vrijwel alleen maar volwassenenen, maar dat deerde Riemer niet. Hij wilde spelen, piano spelen, poppenhuis spelen, trap-op trap-af, gezellig stompen, papiertjes op kleren plakken en wat al niet. En ik speelde volgaarne mee.

De andere foto's van het feestje plak ik uit privacy-overwegingen hier toch maar niet. Jammer he, want de camera bleek een beetje publiek bezit. Na afloop bleken er onthullende foto's op de camera te zitten...