Fluïdum

We hebben het ook nog over onze transgender vriendinnen, die de afgelopen jaren officieel van vrouw man geworden zijn. We hebben er elk één. Zijn ze nu onze vrienden? We weten het niet zo goed. Hun hele leven  intrigeerden ze ons omdat ze zulk mannelijk soort vrouwen waren, butches, op wie we altijd een beetje of zelfs meer verliefd waren. Maar sinds ze de overstap naar man hebben gemaakt is de aantrekkingskracht over. O, heb jij dat ook? Ja dat heb ik ook. Waar zit 'm dat dan in? 

We hadden altijd ideeen over mannelijkheid en vrouwelijkheid. Voor ons waren dat niet twee polen, maar is er die een soort fluïdum van mannelijk naar vrouwelijk, wij zaten ergens in het midden van het spectrum tussen man en vrouw, en nu opeens hebben deze personen dat fluïdum verlaten en gekozen voor het standpunt 'man'. 

Leen aarzelt, eerlijk gezegd heeft zij mij nog nooit aan de mannelijke kant van dat fluïdum gesitueerd. Jawel zeg ik, maar je ziet het niet aan mij, in dat fluïdum ben ik dan weer ik een soort flikker! Met al die tooi. O! zegt ze dan peinzend, je hebt het wel eerder gezegd, maar nú snap ik het. Of ik het zelf snap?

Als ik voor het slapen gaan nog even verslag doe van mijn dag en van dit gesprek begrijpt Bobby er geen hol van. Hij vindt mij helemaal geen flikker. De kwestie speelt ook helemaal niet bij mij. Nu. Het is/was een issue in het rijke lesbische leven. Das war einmal.

Maxim

Maxim Februari die vroeger M. Februari heette en vrouw was, vertelt bij DWDD over zijn geslachtsverandering. Hij heeft een boek geschreven om alle antwoorden al bedacht te hebben op de impertinente vragen die journalisten stellen. Dat boek wil ik wel kopen. Wel grappig dat Mathijs van Nieuwkerk zo consequent tegen Maxim u-t! Vousvoyeert. Hij lijkt wel bang voor Maxim.

Vrouw-man geslachtsverandering is echt een taboe. En Maxim heeft in zijn boek alle vragen opgesomd die journalisten níet mogen stellen. Zoals hoe ver het is met de operaties, de genitaliën en de seks. Dat is wat buitenstaanders willen weten. Daar hebben ze niks mee te maken, zegt Maxim. Dat vraag je ook niet aan andere mensen.

Ik had t er van de week nog over met Hani501, hoe lastig het is om hij te zeggen en de nieuwe naam, en niet in vaag hij/zij teksten te vervallen. Hani501 zei dat ze het een beetje als verraad voelt, een lesbische vrouw die een man wordt. Die het andere kamp kiest.

Vind je dat ik ook het andere kamp heb gekozen, vraag ik, door met Bobby te gaan? Nee zegt ze, jou zie ik niet als verrader.

Ik kan niet goed/ helder over vrouw man transitie nadenken. Er komt allemaal weerstand. Ik weet ook niet goed of ik zin heb er diep over na te denken. Dan maar Maxim lezen. Die benadert het vraagstuk ongetwijfeld van alle kanten.

BDSM

We zouden naar de film, een romkom, maar nu heeft ze een beter idee: ze gaat bij nader inzien liever naar een lesbisch-bdsm-feest en wel te Zaandam. Als ik wil mag ik mee. Huh? Ik? Ik weet het, iedereen heeft zijn/haar geheime liefhebberijen, maar nee, deze snap ik niet zo goed. Wel dat mensen graag spannende seks willen, maar niet dat ze dat in een achterafzaaltje zoeken. Ik stel me er vooral tobberige taferelen bij voor. Toch wil ik er graag alles van weten.

Serieel Partnersjippen

We worden allemaal met zijn allen best al een beetje peu nerveu! 

Als ik Bruiden-te-Workum google krijg ik onder andere dit plaatje. Hani501 gaat er nu een verhaal over schrijven. Kom ik er in voor? roep ik licht hysterisch. Wat schrijf je over mij? Dat klopt niet, hoor! Ik heb trouwens nog heel boeiende aanvullingen. Maar je moet het eerst laten lezen voor je het publiceert. HOOR! (Alsof haar partnershippen over mij gaat.)

De mensen zijn heel hartelijk, vertelt ze. Ze willen allemaal weten hoe dat zit bij lesbo's, vertelt ze, hoe vaak ik al getrouwd ben. Of gepartnershipt. Dit in het beeld dat ze hebben van seriële monogamie, zegt ze. Bah, roep ik, seriële monogamie. Dat is toch geen woord voor een verháál! Dat is een term van sociologen. Zeg dan: seriële pólygamie. Zo is uiteindelijk toch het leven. Dat woord zet op het verkeerde been. Dat is leuk!

Nu wordt ze een boom

'Dus raakt de dood ons niet, hij heeft geen vat op ns omdat de ziel die wij bezitten sterfelijk is.' Aldus de Romeinse dichter-filosoof Lucretius in zijn De Rerum Natura ofwel De natuur der dingen.

Vandaag ben ik bij de herdenkingsdienst van EB. Zij is vorige week vrijdag overleden. Bij leven en welzijn was zij filosofiedocent en gemeenteraadslid in een deelraad voor Groenlinks. Ik kende haar niet heel goed, maar ik wel ken ik meerdere mensen die haar wel goed hebben gekend. Ze was ook mee naar mijn eerste cursus Zing & Beleef (Bach) in het Concertgebouw.

De aula van de Nieuwe Ooster is bomvol. Hani501 is de ceremoniemeesteres. Er is muziek van Vivaldi (Aafje Heynis zingt het Stabat Mater) spreken een broer, een zus, een vriendin, een vriend, een werkgever, een student. Vriend Dennis leest de tekst voor 'De dood raakt ons niet' van Lucretius. Haar zus zegt: 'Ik ben blij dat ze tijdens haar ziekte zo rationeel bleef en geen spirituele aspiraties kreeg. Lucretius was Elisabeth blijkbaar tot troost. Het einde is het einde en daarmee basta, Ik weet het niet. Hoezo raakt de dood ons niet? Is dat troost? De dood raakt ons wél. Een ook hier wordt wel degelijk gehuild.

Er is een grote menigte vrouwen aanwezig uit de lesbisch feministische beweging van ooit. Bijna allemaal grijs nu. Ik loop er een oud-collega van de vrouwenboekhandel tegen het lijf - we hebben het over begin jaren tachtig - die nu directeur blijkt te zijn van het Johannes Hospitium te Vleuten. Die ook een dependance heeft in Wilnis. Wij blijken elkaar gesproken te hebben de ochtend dat ik rondbelde voor een plaats in een hospitium voor Mutti. Zij was heel aardig geweest aan de telefoon, maar had toen geen plaats. Zij had inderdaad gedacht: Lucie Theodora, zou dat Lucie Theodora van vroeger zijn? Ik moet last van hersenvernauwing gehad hebben dat ik haar naam niet opgepikt heb.

EB wordt nu een boom. Een herinneringsboom. Remember in Green.

Als je haar maar goed zit

Vinnie is (op mijn dringend advies) naar mijn oude kapper gegaan. Dat is een geweldige homokapper, zoals het een Amsterdamse binnenstadskapper betaamt. Hij is gezellig, beetje rellerig en behoorlijk dominant. En bovenal: hij heeft een visie op je hoofd. Op de foto staat de kapper, een foto van Vinnie heb ik nog niet.

Als klant heb je eigenlijk vrij weinig in te brengen, maar je moet hem nageven, hij heeft visie: als je bij hem vandaan komt zit je haar altijd meteen goed. En: hij is open op de avonden en op zondag.

Waarom ben ik bij hem weggebleven? Omdat hij niet meer naast de deur  zit en omdat hij zo duur is - minstens 50 euro, en dan heb je nog niet meegerekend de producten die hij je na afloop aansmeert. Vinnie vertelt nu dat hij 90 euro kwijt was.

Maar nu ben ik enige malen verknipt bij mijn Turkse kapster, weliswaar  à slechts 14 euro... Vinnie heeft de binnenstadkapper beloofd dat ik weer terugkom.

Dykes Who Like Justin Bieber

Ekfa en Leen zijn erg nieuwsgierig hoe ik eruit zie na het alarmerende bericht van afgelopen vrijdag op mijn blog over mijn tot pottenkapsel verknipte haar. Waarom heb je er geen foto bij geplaatst, vraagt Ekfa? Zo was het toch mysterieuzer, vind ik.

Op het werk vinden alle dames fashion-collega's m'n haar juist goed en stoer. Wat léuk! zeggen ze, en dan leg ik voor de zoveelste keer uit dat het niet leuk, maar verknipt is. Alleen één mannelijke collega vindt het er Drents uitzien. Dat klopt. Mijn vriend Steen, die ik al heel lang niet gezien heb en die een huis in Drente bewoont, vindt de Drentse vrouwen er allemaal uitzien als potten.

Vinnie ziet gelukkig wel dat het nieuwe kapsel onbedoeld is. Hij adviseert me het knaloranje te verven, zodat het er tenminste bedóeld uitziet. Dat doe ik vandaag dan maar met een Hema-oranje.

Elka en Leen vinden het gewoon goed staan. Je ziet er gewoon weer net uit als vroeger, zeggen zij, complimenteus bedoeld. Met die oranje kleur ben ik een baken in de zaal, meldt Ekfa. (We doen een avondje Bimhuis.) Het 'pottenkapsel' is hen beiden niet vreemd. Leen heeft ook net weer de tondeuse over het hoofd laten glijden. Haar staat het.

Hoe het kapsel van Ekfa te duiden? Mijn neven uit Duitsland hebben dat haar ook. Het is dun en sluik en allemaal naar voren gekamd. 'Het valt onder de categorie Dykes who like Justin Bieber', legt Leen uit. 'Dat is een trend'. En bij een trend hoort een website.

Antony

Bij K. en F. kennis gemaakt met de zanger Antony. Het filmpje komt van een dvd over Leonard Cohen. Misschien kent iedereen deze zanger al, maar voor mij is hij nieuw. Antony is een bolle androgyne jongen met een beverig hoog stemgeluid. Hij is op wonderbaarlijke wijze innemend en fascinerend. Hij werd in 1971 in Engeland geboren maar groeide in de USA op. In zijn jeugd was hij geïnteresseerd in zangers als Marc Almond en Boy George. De laatste was een belangrijk rolmodel voor hem. Hij worstelde als tiener met zijn seksuele identiteit en wist zich gesterkt door de wijze waarop Boy George uitdrukking gaf aan androgynie.

In 1990 vertrok Antony naar New York in de overtuiging dat daar zijn dubbelzinnige seksuele aanleg, homoseksueel en androgyn, meer geaccepteerd zou worden. De experimentele Britse muzikant David Tibet hoorde een demo van hem en bood hem een platencontract bij Durtro aan. Lou Reed, ook gecharmeerd was van Antony’s aparte ‘vrouwelijke’ stem, vroeg hem voor zijn Edgar Allen Poe-project The Raven (2003). Antony zingt er Reeds klassieker 'Perfect Day'.

Dominique nique nique

Ik kies 'Soeur Sourire' in De Uitkijk. Voor wie het verhaal niet kent: het is een waargebeurd drama, maar voor de film vrijelijk geïnterpreteerd. Meisje, niet geliefd door haar gefrustreerde moeder, sportief, competitief, houdt erg van zingen, zit vol dromen en plannen, wil niet trouwen en de bakkerij van haar ouders overnemen, gaat in het klooster. Daar maakt zij daar de blits met het liedje 'Dominique'. Het is een waargebeurd verhaal, jaren zestig, ze verkochten er 500.000 ex van. Het geld ging naar de kerk en het klooster. Zij bleef - eenmaal uitgetreden - met een grote belastingschuld achter. Het is een beetje een tragedie, een beetje een comedie, een soort lesbodrama, echt een om gezien te hebben en onderhoudend.

'k Ga maar eens lid worden van de Cineville Club. Dan mag je voor 17,50 euro per maand onbeperkt films kijken in de filmhuizen.

Gemengde gevoelens

Ruim twee uur aan de Prinsengracht gestaan. Tegen de tijd dat boot 57 langs vaart - geen idee hoeveel er nog volgen - vind ik het wel genoeg is. Elk jaar keek ik met gemengde gevoelens naar de Canal Parade en zo ook weer dit jaar.

Toen ze begonnen was het elk jaar een soort rel. Het was shocking dat er allemaal mannen met blote billen langs voeren, er mocht geen bloot, in elk geval geen piemel, bloot was aanstootgevend. En er deden haast geen vrouwen mee. Nu wel, maar inmiddels is het haast een keurig feest geworden, waar allemaal bedrijven een politici en topsporters persoonlijke pr aan ontlenen. Ik zie De Nederlandse Bank, TNT, christenen, de Avro... Iedereen neemt zo te zien een bedrag mee in zijn marketing budget voor een dagje varen bij de Canal Parade. Het is een gewoon bedrijfsfeestje, een kijk-ons-eens-gek-doen-heterofeestje geworden.

Terwijl ik daar sta gaat door mijn herinnering met wie ik er in de loop der jaren allemaal heb staan kijken. En hoe. De beste keren waren als je vroeg ging, met een groepje. Een paar flessen rosé mee en dan maar uitdelen tot iedereen licht toeter was. Nu ik sta ineens met een mannelijke verloofde langs de kant, die het nog nooit gezien heeft en het heel erg leuk vindt. En goed. En belangrijk. Raar maar waar. Ik ga naar huis en laat hem daar achter.

De Jaren Tachtig

Net naar de OBA geweest naar een tentoonstelling met foto's over Lesbische Subcultuur in de Jaren Tachtig en Negentig. Foto's van Marian Bakker. Heel raar om mee geconfronteerd te worden. Wat zal ik ervan zeggen. Het was een beetje mijn Umfeld. Begin jaren tachtig kwam ik in Amsterdam wonen. Ik zocht mijn weg en vond dat toen maar raar, die lesbische subcultuurtjes, die anarcho-feministen en dat kraken. Het was nogal in zichzelf gekeerd en daarin zelfbevestigend. Een systeem dat niet erg open stond voor gewone mensen. Gewoon: dat was huren. Ik huurde gewoon, in Bos & Lommer. Ik had best aan een gracht willen wonen, maar ik vond niet dat we daar Récht op hadden. Je kwam de subcultuurtjes tegen in het uitgaanscircuit. Saarein. COC. Orka la Roze. Eigenlijk kreeg ik nooit contact met ze. Ze waren nogal op zichzelf gericht. Deze motorpot herinner ik me nog wel - ik vond haar wild aantrekkelijk. Een van de weinige wild aantrekkelijke vrouwen uit die scene.

Fotografe Marian Bakker was een van de kraaksters van het NRC-Gebouw. Zij fotografeerde haar huis en haar woongroep veelvuldig. En het subcultuurtje van kraakpotten daar omheen. Voor haar was dat het Nieuwe Universum. Het waren wilde tijden. Veel actievoeren. Alle maatschappelijke verhoudingen stonden op scherp. Veel confrontaties tussen mensen: mannen, vrouwen, homo's, hetero's, ook tussen alle soorten lesbo's, tussen linksen en rechtsen, aanhangers van SM en softe seks, en alle gebieden daar weer tussen. Je kunt het je nu bijna niet meer voorstellen. De foto's rakelen het allemaal op.

Het boek bij de tentoonstelling (bij de balie van de OBA wist niemand ervan. Boek? Tentoonstelling?) koop ik bij Xantippe. Hani501 vertelde gisteren door de telefoon dat ze er bij Jos tien had afgeleverd. In consignatie. Ter info: Jos is er nu al doorheen.

Zeg ik tegen Jos: 'Het is wel confronterend.' Zegt Jos: 'Ja, inderdaad. Die tijd.' Zeg ik: 'Als je niet kraakte en niet van het lesbisch separatisme was hoorde je er niet bij.' Zegt Jos: 'Ik ging bij De Bonte Was, die stonden wel open.' Zeg ik: 'Ik ging bij Homologie.' Zegt Jos: 'Het was een heel klein wereldje, dat van Marian Bakker. Jammer dat ze dat alleen maar gefotografeerd heeft.' Zeg ik: 'Nou ja, dat kán, maar ik wou dat ze iemand die tentoonstelling en dat boek hadden laten maken, die een beetje meer afstand had. Die in staat was geweest dit als Wonderlijk Fenomeen uit te vergroten. Want dat waren ze toch: een Wonderlijk Fenomeen. Die kraakpotten. Wat zou er van ze geworden zijn? Waarschijnlijk allemaal nette dames nu.' Zegt Jos: 'Hani501 had dat kunnen doen.' Zeg ik: 'Ja, Hani501 had dat kunnen doen.'

Barebacking

Op de een of andere manieren zijn schalkse gesprekken met onschuldige erotische lading altijd weer leuk. We hebben een etentje en het gesprek gaat over álles. Wonen, werken, gezinnen, ethiek, zelfrespect, meebewegen, op je punt staan, familiedrama's, echt onderhoudend. Maar du moment dat het over Arie Boomsma gaat ontstaat er iets saamhorigs licht hysterisch, wat iedereen van hem vindt, of hij nou knap is of niet. Objectief knap of stom vanwege dat wattige lachje. Geen enkele wanklank, dát is zijn wanklank. Is míjn mening. Saai.

Anyhow. In de trein terug gaat het ineens over barebacking. Hoe wat en waar we daar op komen ben ik kwijt. Vinnie brengt het woord denk ik in. Wat? zeg ik. Weet je dat niet!?! Hoongelach is mijn deel. Bien zegt snikkend van de lach: 'Dat weet zelfs ík!' Maar ja, zij heeft op de Wallen gewoond. Hoe schrijf je dat woord? vraag ik. Want alleen als ik het weet hoe je het schrijft kan ik erover bloggen. Ze blijven maar lachen. Back packing, probeer ik, en bear backing, en ze lachen zich bijkans dood. Ik geloof dat de hele coupé meelacht mee om die dame die niet weet wat barebacking is. Ik link maar even naar Wikipeadia als dienst aan die lezertjes, die het ook niet weten. Fijn toch, om ook eens Onschuldig te zijn.

Genderdysforie

Of ik me wil laten interviewen door een genderstudies-studentetje over genderdysforie, over butch en femme en alles daaromheen. Ik had het studentetje naar Leen laten sturen, omdat die zo butch oogt en femme is, maar nu heeft Leen haar naar mij terug verwezen, omdat ik zo vrouwelijk zou zijn én een herenfiets rijd. Nou nou! Poeh poeh! Nu niet hoor, zeg ik afwerend, laat ze maar een mailtje sturen. Ik ben moe van het werk. En sinds mijn herenmodel beachcruiser gestolen is heb ik een damesmodel. Opgeteld heb ik nu twee herenfietsen en een damescruiser. Is dat nog interessant? Mannelijk, vrouwelijk, butch, femme, lesbisch, hetero, bi... het ís door de jaren heen een item voor me geweest, maar nu weet ik het niet meer. Hoezo ben ik trouwens vrouwelijk? Nooit zul je mij in een jurpje zien. Wel heb ik krullen en hakken ja. En grote oorbellen. Maar verder ben ik stoer, tough. Niet alleen mijn fietsen, ook mijn bolide. Ik ben meer een soort Nicht. Maar alles is zo relatief, want in de buurt van heterovrouwen ben ik weer zo stoer als wat. En nu ik met een man ben, ben ik dan een 'vrouwelijke' vrouw met een man? Wat is daar voor zo'n genderstudies-studentetje in godsnaam nog genderdysfoor aan? Behalve dan die twee herenfietsen en een damescruiser? Of zit er nog steeds iets genderdysfoors in mijn bolide? Wat moet ik met het het genderstudies-studentetje? En wat moet zij met mij? Bijgaand schilderij zag ik in Parijs. Vond ik ook enorm genderdysfoor. Een man die een vrouw wil zijn, of een vrouw die een man wil zijn. 't Is maar net wat je er in wil zien. Het werk is van ene Anton Räderscheidt.

Reistrauma

Vespa heeft een reistrauma. Hoe het precies zit weet ik niet, maar er is iets en ik heb het trauma helemaal overgenomen. Krijg al strakke schouders als ik haar moet verplaatsen. Hier op deze foto zit ze in de koffer van Ekfa, waar ze de afgelopen week logeerde. Als je ergens een koffer neerzet - vol of leeg - gaat ze er meteen in zitten. Dan denk ik: ze wil niet dat je weg gaat, nee, ze wil méé! Op reis. Maar dat is niet zo.

Logeren is geen probleem. Vespa heeft het overal goed: of het nu is bij Hani501, bij Ekfa/Leen/Riemer of bij Bobby: ze is overal tevreden en gelukkig. Ze kent de huizen en weet waar haar prettige plekjes zijn. Ze gaat niet op schoot, maar ze schurkt zich graag tegen de mensen aan. Ditmaal heeft Riemer het verzorgen van Vespa bijna helemaal gedaan, de brokjes in de bakjes. Maar als ze me hoort zodra ik het logeeradres binnentreed, waar al die tijd geen probleem was: dan is ze weg. Ze verstopt zich op het allerverste onbereikbaarste plekje. Meestal diep onderachter het bed. Maar eenmaal gevangen - en dat is telkens een heel gedoe - dat veroorzaakt dus het trauma - vindt ze het reismandje helemaal niet erg meer. En eenmaal thuis is ze onmiddellijk weer helemaal goed op me. Maar dat binnenkomen en haar vluchten, dat is traumatisch. Vanavond is het weer zo ver: Ekfa en Leen zijn stil als ik haar kom halen en Vespa is zoek. We nuttigen een kopje thee, het gesprek gaat ongekend stroef. Ik ga maar gauw weer weg. Hebben jullie spanningen? vraag ik als Leen even meeloopt naar de bolide. Jullie zijn zo stil. Wel nee, zegt Leen, maar sinds je vorige blog zeggen we helemaal niets meer. We kijken wel link uit. Dát mag je dan wel weer bloggen, zegt ze er nadrukkelijk bij. Het schaamrood staat me op de kaken. Ik dacht dat ik leuk was.

Just a Lesbian Conversation

Vespa logeert nu bij het lesbische gezinnetje Leen, Ekfa en Riemer. Riemer rolt uit zijn roze bedje om stralend Vespa te begroeten. Daar hoef ik me tenminste geen zorgen over te maken.

- Riemer heeft een nieuw woord geleerd en zegt nu om de zin lesbisch, vertelt Leen.

Frans is er ook. Frans is de vader van Riemer, voor zover Leen niet de vader is.
- Lucie Theodora, vind jij Frans ook niet enorm nichterig?
- Ik weet niet, nou nee, in elk geval niet in die jas.
- Frans doe die jas eens uit. Hij is nichterig, toch?

- Als er iemand nichterig is is het Leen zelf, zegt Ekfa. Vind je ook niet?
- Ik vind Leen de vrouwelijkste butch die ik ken, zeg ik. Ze heeft wel kort haar, maar verder een op en top vrouwelijk karakter.
- Ja dat vind ik nou ook, zegt Frans. Leen is héél, héél vrouwelijk.
- Trouwens, alle butches zijn watjes, zeg ik.
- Dat vind ik ook, zegt Ekfa.

- Homomannen vinden júist mannen leuk aan wie je het niet kunt zien, kwekt Leen verder. Ik vind het juist leuk als je ziet dat vrouwen pot zijn. Ik vind potten juist léuk.

- Trouwens Leen, wat heb je leuke nieuwe kleren! Butch hoor.
- Ja, geil he? De bloes is van Claudia Strater, de broek van Sissy Boy en de spencer van Peek & Cloppenburg.
- Dat klinkt inderdaad wel héél butch.
- Jij hebt trouwens óók een leuk jasje, zegt ze. Waar heb jij dat gekocht?
- Ik koop mijn kleren in de provincie.

- Om nog even terug te komen op die vrouwelijke eigenschappen, zegt Leen. Ekfa houdt dus van voetballen en gadgets en boren. Maar ik heb weer geen gevóel. Dus bij ons zijn die dingen best in evenwicht.

Leen heeft de Lesbo-Encyclopedie gekocht.
- Humorloos, oordeelt ze. Volstrekt humorloos.
- Sta jij er ook in? vraag ik, en ik? Sta ik er in? Hebben we een lemma?
We staan allebei wel in het register, maar hebben geen eigen lemma. Stom vinden we dat. We zijn toch best belangrijk. Geweest. En Ekfa heeft ook al geen lemma.
- Dus jij vindt dat elke lesbo een lemma moet hebben?

Frans vertrekt maar eens. En vergeet zijn telefoon. Komt terug boven aan de trap nog even vertellen hoe geweldig 'butch' hij mijn bolide vindt. En onderwijl slapen boven Riemer en Vespa de slaap der onschuldigen.

Hans

Wat zijn er toch veel dimensies in het leven. Nu weer in de mailbox een bericht van een oude lover, van jaren her. 'Ik wil je iets vertellen waarvan het belangrijk voor mij is dat jij het weet. Het gaat over mijn zoektocht naar wat ook wel genderidentiteit genoemd wordt. Voor de meeste mensen is het zo vanzelfsprekend dat ze er niet over nadenken of ze zich man of vrouw voelen. Voor mij is het nooit vanzelfsprekend geweest: mijn gevoel zegt me dat ik geen vrouw ben, maar een man. Het afgelopen jaar heb ik geprobeerd meer op mijn gevoel af te gaan dan op mijn verstand en ik ben er nu van overtuigd dat dat mijn innerlijke gevoel "een man te zijn" écht niet meer overgaat. Ik heb mij bij de VU aangemeld voor een geslachtsaanpassende behandeling.' 'De procedure tot geslachtsaanpassing bestaat uit een aantal fases waaronder gesprekken met een gender-psycholoog, een hormoonbehandeling en in een later stadium operaties. Het eerste stadium van gesprekken heb ik inmiddels achter de rug en ik ben onlangs begonnen met de hormoonbehandeling. De eerste veranderingen zullen over enkele weken te zien en te horen zijn, en in de loop van het komende jaar steeds duidelijker worden. Omdat mijn oude naam niet meer bij mijn identiteit past, heb ik die veranderd. Graag wil ik voortaan aangesproken worden met mijn nieuwe roepnaam: Hans.' 'Ook zou ik het prettig vinden als je naar mij verwijst in de mannelijke vorm ('hij', 'hem' of 'zijn'). Je vergissen is natuurlijk mogelijk, daar doe ik niet moeilijk over. Als door de hormonen mijn stem omlaag gaat en mijn uiterlijk mannelijker wordt, zal het wel makkelijker zijn mij als man te beschouwen. Mocht je meer willen weten dan kun je me natuurlijk altijd vragen.' Lieve groeten, Hans

Dansende snorremans

We krijgen een kaartje van Vinnie uit Bali. Hij wel! Plaatje van een sierlijk dansende snorremans. Is dat gewoon of bijzonder? Is dit homosueel?

Even vijf minuten knippen en plakken. 'Dans en theater hebben een centrale rol in de Balinese samenleving. Na de ondergang van de Balinese vorstendommen aan het begin van de twintigste eeuw heeft de Balinese dans- en toneelcultuur zich van de paleizen verplaatst naar de dorpen.' 'In het Balinese theater is zogenaamde genderswitching een veel voorkomend fenomeen. Veel Balinese dansen kunnen dan ook door zowel vrouwen als mannen worden uitgevoerd.

'Begin 20e eeuw kregen vrouwen meer behoefte zich ook te manifesteren op de podia. Anders dan het dansen bij ceremonies, waarbij vrouwen en meisjes in vrouwenkleding dansten, werd het dansen van vrouwen als entertainment voor een menselijk publiek in eerste instantie gezien als onzedelijk. In de beginperiode van de ontwikkeling van de kebyar-stijl mochten vrouwen daarom alleen verkleed als man op het podium verschijnen.'

Als je verder zoekt naar mogelijk herenvermaak op Bali stuit je op de kecak-dans of apendans. 'Enkele tientallen mannen, gekleed met een zwart-wit geblokte doek om hun middel, zitten in kringen rond olielampen en zingen opzwepende muziek.' 'De kecak-dans is nu de grootste toeristische attractie op Bali. Deze dans is aan het begin van de twintigste eeuw ontstaan en wordt uitgevoerd door soms wel honderd zingende, heen en weer wiegende mannen die alleen een lendendoek dragen. De constante ‘kecak kecak kecak’-geluiden van de mannen in verschillende ritmes zijn tekenend voor deze dans.'

Benieuwd of Vinnie dáár ook zo van geniet!

Saving Face

Geen idee wanneer en waar ik deze film Saving Face gekocht heb, maar het is altijd fijn een stapeltje onbekeken films in huis te hebben voor als je ziek dreigt te worden. Vooral als het feelgood movies zijn.

Hoofdpersoon van deze feelgood movie is een jonge ambitieuze Chinees-Amerikaanse, die in twee werelden leeft. Enerzijds is ze een jonge chirurg en modern en lesbisch, anderzijds zit ze nog muurvast aan haar familie en oude waarden en normen gebakken. Haar moeder zit haar constant op de huid. Deze trekt wegens omstandigheden ook nog bij haar in.

Moeders, 48 jaar, blijkt zwanger te zijn, en de vader is onbekend. De titel Saving face moge duidelijk zijn: het is een explosieve cocktail voor gezichtsverlies waarmee moeder en dochter zich door de film heen worstelen. Ik kan 'm aanbevelen. Het feelgood-gehalte komt van de wat karikaturale nevenpersonages – de roddeltantes in de kapsalon, de koppige en stoïcijnse pater familias, de hippe zwarte buurman.

Kinderlusten

Riemer ontwikkelt zich steeds verder. Na de roze stofzuiger heeft hij nu ook een sprékende stofzuiger ('Maar die staat gelukkig bij Oma Diny') en een kindermagnetron. Daar heeft hij strategisch voor gelobbyd: 'Als ik nu een heel weekend lief ben, krijg ik dan een Kindermagnetron?' Toen is hij een heel weekend lief geweest. Leen verzuchtte op een zondagavond dankbaar: 'Riemer, wat ben jij het weekend lief geweest!' En toen zei Riemer: 'Krijg ik dan nu een kindermagnetron?'

Als hij 's morgens opstaat stopt hij zijn plastic hamburger in zijn kindermagnetron. Die draait dan een seconde of wat rond, dan gaat er een belletje af en dan pakt Riemer de hamburger en smakt er gezellig wat omheen. Je verzint het niet. Een afbeelding van het apparaat in kwestie vind ik alleen op Marktplaats.nl, maar die plaatjes zijn auteursrechtelijk beveiligd, dus niet te knipppen en te plakken. In de USA verkopen ze ook children's microwaves, die gelukkig wel te knippen en te plakken zijn. Weer mooi roze.

Vandaag arriveert Sinterklaas in Amsterdam, begreep ik gisteren, dus de Kinderlusten draaien op volle toeren. Bij Bartsmit.com is ook een roze wasmachine te koop. Wellicht ook een idee voor Riemer?

Butterfly

Uit de vele China-producten die zo rond de Olympische Spelen in de winkel liggen koos ik de dvd Butterfly van Yan Yan Mak, een vrouwelijke regisseur, afkomstig uit Hongkong. Het scenario is gebaseerd op het korte verhaal 'Mark of a Butterfly' van Chen Xue.

Het is een prachtige love story in Hong Kong rond de millenniumwisseling. Hoofdpersoon is Flavia, een lerares van circa dertig jaar die haar lesbische gevoelens voelt ontwaken na een ontmoeting met een jonge vrouw. Ze is echter getrouwd en moeder. De tijd dat ze, verliefd op een meisje, de Chinese regering trotseerde op het Tien An Men plein, lijkt mijlenver weg.

In de film wordt voortdurend geswitcht tussen heden en verleden. In het verleden staat het verhaal centraal van de opbloeiende relatie tussen Flavia en Jin in de jaren tachtig, in het heden krijgt de kijker beelden te zien van Flavia’s leven als begin dertiger, zo’n vijftien jaar na de gebeurtenissen in haar pubertijd.

Boeiende lijn is ook dat de vroegere vriendin Jin, toen een felle politieke donder, nu een boeddhistische non is geworden, een ontwikkeling waar Flavia - die haar indertijd omwille van de druk van de kant van haar familie verlaten heeft - zich altijd schuldig over heeft gevoeld. Aan het eind van de film ontmoeten die twee elkaar. Jin is als non veel vrediger dan de rusteloze Flavia, die haar keuzes in het leven nog moet maken.

Trailer van de film