Avondje muziek luisteren. Dat is soms zo aardig aan Spotify, dat je niet meer weet hoe je op een bepaalde kunstenaar terecht bent gekomen, maar wel gegrepen. Hoe heette ze ook alweer? Hoe vind je haar terug? Zoeken. Deze blijkbaar wereldberoemde pianiste / componiste Gabriele Montero (1970) is Venezolaans-Amerikaans. Zij improviseert op klassieke componisten. Ik vind het mooi.
En de compositie wordt dan ook weer gespeeld door een ook weer wereldberoemde Letse accordeoniste: Ksenija Sidorova (1988).
We gaan naar het concert 'Gregorian Treasures' van de Nederlandse acapella-groep Wishful Singing die nu een tourtje doen met vijf Britse heren Voces8 Scholars, en wel in de Jacobikerk. Prachtig. Ik vind de dames al zo geweldig mooi, en nu dide mannenstemmen er tegenaan of eronder: fantastisch. Ze doen maar vijf of zes concerten, en er is nog geen opname van voor zover ik weet, alleen filmpjes van het oefenen vooraf. Het programma bestaat uit bekend en onbekend gregoriaans
repertoire, dat ze uitvoeren volgens de originele middeleeuwse manuscripten.
Daarnaast zingen ze modernere werken die op het gregoriaans zijn geïnspireerd,
zoals 'Ubi Caritas' en ' Tota pulchra es, Maria' van Maurice Duruflé en 'Ave Generos'
van Ola Gjeilo.
Ze zingen niet alleen prachtig, ze zijn bijzonder mooi gekleed en doen mooie choreografieën zodat het ook om naar te kijken nooit saai is.
Op het verjaardagsfeestje van Zwager1 (75) vragen we hem van wat voor muziek hij eigenlijk houdt. Raar dat we dat niet weten. Niet eens of hij van pop houdt of van klassiek. Als hij ingedeeld zou moeten worden tussen de Beatles en de Stones zegt hij de Stones. Maar hij hield ook van balads. Zo delen veel mannen hun muzieksmaak in. Vrouwen weten het vaak niet. Ik heb hier al vaker een blog aan gewijd.
We vragen Zus1 wat zij vroeger voor muziek draaide en na enig aarzelen zegt ze ‘Sofietje’ en wij zussen barsten spontaan in zingen uit. We blijken allemaal het liedje van Johny Lion van A tot Z uit ons hoofd te kennen. Later komt ze nog op Cliff Richard.
Dat prikkelt natuurlijk om mijn eigen muzieksmaak in de seventies weer eens te onderzoeken. De avond breng ik door met het aanleggen van een playlist ‘Lucie’s Seventies’ op Spotify.
Het is al máánden geleden dat Hans ons uitnodigde voor de Johannes Passion in het Concertgebouw in Amsterdam. Hij zingt dit jaar mee in een projectkoor van de KCOV. Koninklijke Christelijke Oratorum Vereniging. Heel opgewonden om in het Concertgebouw te zingen.
Ook al is het echt teveel van het goede, we doen het toch. Bus, trein, Amstel, tram 12. En het is mooi. Het is mooi om in Amsterdam te zijn, en in het Concertgebouw, en de trouwe familie en vrienden van Hans te treffen. De Johannes is veel behapbaarder dan de Matthäus. Maar twee uur. Minder Aha dan bij de Matthäus, maar ook heel heel mooi. Vooral het slot: 'Ruht wohl, ihr heiligen Gebeine'.
Vaste prik van de vakanties zijn de avondjes live-muziek. We speuren altijd alle winkeldeuren, lege muren en lokale sufferdjes af naar aankondigingen van optredens. Ik wil dat graag omdat je dan wat anders ziet dan winkels, restaurants en musea. Gewone mensen, ik bedoel dan cultuurliefhebbers, je hebt ze overal. En dan de liefde voor muziek van muzikanten die de weg naar de grote podia nog niet gevonden hebben. En misschien wel nooit zullen vinden.
In Ahrweiler treedt vanavond in de Ehemalige Synagoge een Frans muziekgroepje op dat Ierse muziek speelt. Doolin' heten ze. Zes jongemannen uit Toulouse. Eigenlijk wil Bobby wil na de wijnproeverij liever thuis op de bank een boek lezen, want het is de laatste avond en we zijn ook al naar de wijnproeverij geweest, en uit eten, maar gelukkig gaat hij toch mee.
Of het briljant is? Ach. Het is leuk en energiek, ze zijn ambitieus en willen furore maken, dus ze doen hun best. Gitaar, fluit, percussie, accordeon, viool, bas, zang, en veel plezier. De zaal zit vol grijze koppies, stuk of veertig, en ze hippen allemaal vrolijk mee met de muziek.
Na anderhalf boek ben ik het lezen ineens helemaal zat. Maar verder weet ik het allemaal ook nog niet. Ga dan muziek luisteren, zegt Bobby die boodschappen gedaan en gekookt heeft, en nog maar net met het Grote Lezen is aangevangen. Helaas ben ik vergeten voor vertrek mijn Spotify bij te werken, en nu is slechts de helft van mijn afspeellijsten offline beschikbaar. Wolfgang heeft nog wel uitgelegd waarom hier nog geen internet en WiFi in de straat ligt, want zo is dat in dorpen, maar volgens mij kletst hij een beetje uit zijn nek, want mijn telefoon detecteert een sterk WiFi-signaal. Bij de buren? Wolfgang zegt dat dat niet kan. Ik laat het onderwerp maar rusten.
Nu moet ik het doen met de albums die ik nog wel offline voorhanden heb. Het is vooral religieuze muziek, en vandaag heb ik daar helemaal geen zin in. De keuze die overblijft is: 'The very best of' van Diane Krall, 'Screws' van Nils Frahm en 'Nocturnes' van Chopin - de download vermeldt niet wie de pianist is. Wel heel heel mooi. Licht maar intens als een zomers kabbelend beekje of een watervalletje.
De afspeellijsten van Spotify weerspiegelen mijn hunkeringen in drukke tijden naar kalmte. Dat ik dat zó even met een koptelefoon op naar andere sferen kan schakelen.
Chopin heb ik niet van huis uit meegekregen. Alle muziek niet, trouwens. Alleen Aafje Heynis. Wanneer ik Chopin heb leren kennen kan ik me niet meer herinneren. Ik associeer het met rijpe hoogverheven intellectuelen, mensen met een bibliotheek en een open haard. zoiemand die ik straks ook ben - als ooit onze bibliotheek klaar zal zijn.
Om vier uur worden we naar beneden genood, eerder gedirigeerd. Vrij dwingend. In de vergaderzaal zitten we met zes, zeven collega's tamelijk onwillig, want er moet nog zoveel werk gebeuren en ik wil voor de files naar huis. Mijn hele systeem slaat ervan op tilt.
Een van de collega's heeft een man op bezoek die een muzikant rondrijdt, en die wil graag een liedje voor ons zingen en spelen. Ik snap niet wie de man is, en niet wie de zanger is. De zanger is Zuid-Afrikaans, eigenlijk Zimbabwaans, vertelt de man. In Zuid-Afrika is hij heel beroemd, en morgen treedt hij op in Club Dauphine in Amsterdam. En nu dan ven voor ons zevenen te Bunnik. Eén liedje maar.
Het is mooi. Hij zingt Howfragile we are. Maar we zitten niet in de juiste mood. Het voelt raar, alsof het aan ons ligt dat we in ons hoofd geen ruimte hebben voor een liedje. Ik denk alleen maar: Ga weg! We voelen ons haast schuldig, maar we willen werken en/of weg. Als het liedje uit is klappen we natuurlijk wel, want dat het mooi is is ons niet ontgaan. Hoe heet je, vraag ik maar aan de muzikant, want zomaar weglopen is ook zo wat. Jeremy Olivier heet hij. En hoe laat treed je morgen op? Om half negen.
Pas tegen vijf uur lukt het me het pand te verlaten. Het regent erg. Bunnik staat vol auto's, want de A12 en de A27 staan helemaal vast. Waar ik langs moet.
Het is te laat om te bloggen, ik ben veel te moe, maar wat een mooie avond met Joan Armatrading in Paradiso Amsterdam. Zo'n icoon van de jaren zeventig en tachtig. Zo'n eigen geluid. 'n Zaal vol levendige vijftigers en zestigers. Ze heeft voor het eerst van haar leven geen band mee, maar een one woman-show. Ze is een bijzondere combinatie van kracht en gevoeligheid. De kracht zit in haar stem, haar gitaarspel. Het geluid is heel herkenbaar, ook al heb je haar decennia niet gehoord. Ze vertelt geestig. Ze laat in een slideshow vele mooie foto's uit haar carrière zien met celebraties als Elton Johb, Paul McCartney en Nelson Mandela. Ze past in geen vakje, dat vond en vind ik mooi aan haar. Hoe zou het zijn, zo in je eentje zonder band?
Prachtig concert met psalmen van Purcell in het kader van Festival Oude Muziek 2015. Zus2 heeft dit uitje georganiseerd. Eerst komt ze het nieuwe huis bewonderen en doen we een rondje Vecht, en dan gaan we met Bus 3 naar de binnenstad. Ensemble La Rêveuse zingt psalmen zoals getoonzet door Purcell. Drie mannelijke zangers zingen: de tenor Jeffrey Thompson, de bariton Marc Mauillon, en de bas Geoffroy Buffière.
Het is echt een bijzonder concert. Purcell laat de stemmen over elkaar buitelen, varieert de
tempi en maakt maximaal gebruik van dissonante effecten, de zogeheten false relations, om de wanhoop van de tekst te illustreren. Vooral de tenor (de kale in het midden) zingt prachtig dramatisch.
Ik ben geloof ik al jaren niet naar het Festival Oude Muziek geweest. Op de radio hoor ik ook van alles. Prachtig. Meer naar concerten gaan, is de conclusie. Daar wordt een mens blij van.
Bobby is uit logeren en voor het eerst ben ik een nacht alleen in het nieuwe huis. Het begint wat onrustig, wat zal ik doen, hoe zal het voelen, vind ik het eng? In dat licht zet ik muziek op van de Noorse jazz-zangeres Silje Nergaard, te beginnen bij het nummer 'Be still my heart'. Wat ik ook heel leuk vind is 'Two sleepy people'.
Het is helemaal niet eng. Het is een feest om te tekenen met luid de muziek van de zangeres aan. Twee versies.
Deze muziek heb ik ooit leren kennen van een hele leuke Noorse barvrouw in café De Huyschkamer in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Toen we nog op het Frederiksplein werkten. Wat draai je toch voor mooie muziek?!? vroeg ik. Silje Nergaard, zei ze. Op mijn verzoek schreef ze de naam voor me op een briefje.
Silje Nergaard is heel beroemd in Noorwegen en af en toe treedt ze op op het North Sea Jazz Festival. Ze heeft al eens een Edison gewonnen en een Grammy nominatie. Dus misschien heeft u van haar gehoord.
Zelf ben ik kritisch, ik weet het niet, maar Bobby zegt dat ze lijkt en ik ben allang blij dat er weer eens een tekening uit komt. Joan Armatrading komt binnenkort op tournee, ik geloof afscheidstournee. 1 september in Paradiso.
Leen, ga je mee? appte ik van de week. Ze twijfelde. Ik houd ook niet echt van haar muziek, maar ze is een Icoon! Dat was Leen met me eens en een Paradiso vol 50+-lesbo's op zoek naar Jeugdsentiment leek haar ook onvergetelijk.
'Me Myself I', dat liedje was toen een les in met jezelf tevreden zijn, aan jezelf genoeg hebben. It's not that I love myself / I just don't want company / Except me myself I / Me myself and I / Just me myself I.
Na het tweede bezoek van de hoveniers (Wij na weken nadenken: 'We vinden alles leuk, maar hoeveel kost het?') ben ik de dag verder alleen thuis. Wat nu? Should I stay or should I go? Eerst maar eens de administratieve post van de afgelopen maanden, die ik sinds de verhuizing allemaal in een mandje geflikkerd heb, lezen en in de geëigende ordners opbergen. Dan krijg je toch weer meer het gevoel dat het chaotische leven een beetje beheersbaar is. En dan lekker muziek draaien.
'We hebben toch al een Lucie-hoekjes gemaakt', zegt Bobby. Dat zijn bonte hoekjes in het huis die blijkbaar mijn gevoel van 'thuis' bepalen. Meisjes-troepjes. Dingen. Prenten. Er komt steeds meer terug. Maar ik zie ook wel dat het eigenlijk geen voorrang heeft. Eerst moet immers de grote structuur kloppen, voor je lampen en prenten en dingetjes gaat ophangen.
Lucies muziek helpt ook. Ik herinner me weer dat ik toen toen ik met Ex samenwoonde weinig muziek draaide, omdat de muziekbehoefte vrijwel nooit dezelfde was. Nu komen daar straks al die vertrekken bij, waar je je eigen muziek kunt draaien. Kate & Ann McCarrigle: heerlijke muziek uit de jonge jaren. Het huis te Zuilen wordt er steeds leuker van.
En dan opeens ben je getuige van een ontzettend leuk en energiek optreden van de Sambaband van de Douane Harmonie. Ik vind drumbands altijd leuk, maar deze is nogal ongewoon doordat er schijnbaar oerend saaie geüniformeerde ambtenaren als een gek staan te trommelen. Ze worden gedirigeerd door een bijzonder levendige en enthousiasmerende heer voor die iedereen weet mee te slepen. Fantastische man. Geweldig dat er zulke mensen zijn die anderen boven zichzelf uit weten te trekken. Charles van Zanten heet hij.
Vriend J. heeft een voor RadioDoc een radiodocumentaire gemaakt van de Nederlandse trompettiste Maite Hontelé (1980) die in Colombia woont en daar een hele grote ster is. Ze maakt de komende weken met haar band een tour langs vele theaters en muziekzalen van Nederland. Hij was tien dagen in Colombia om haar te volgen en dit is een compilatie.
Het is een heel,impressionistische uitzending. We horen de stad Bogota, we horen optredens, een studio, leerlingen, taxichauffeurs, de ambassadeurs, fans, muziek, korte dialogen. Wat een fenomeen: meisje leert trompet spelen bij de fanfare te Haaften, en groeit uit tot een wereldster. Het laatste concert dat zij bij deze tour door Nederland geeft is in Haaften, deels met de fanfare van haar jeugd.
De radiodocumentaire is niet een genre waar ik erg vertrouwd mee ben. Mijn meeste informatie pik ik op door lezen en plaatjes, via tv of internet of film. Radio luistern doe ik wel, maar heel gericht: ik luister naar Radio 1, Radio 4 en Radio M. Meestal in de auto, van A naar B. Bij andere genres dan nieuws of muziek, experimentelere vormen van radio, heb ik de neiging weg te zakken en de draad kwijt te raken. Ik voel me er een beetje schuldig over. Ik wilde echt luisteren. Het is me al eerder gebeurd als ik naar zo'n uitzending van luisterde. Het vergt blijkbaar oefening je aandacht bij alleen geluid te houden. Of is het te experimeneel met zoveel lagen geluid en moet voor radio de informatieve lijn constanter in het verhaal?
'Het liedje is ouderwets goed. Geestig. Het snoert alle mannen de mond. Een poosje dan', zei Youp van 't Hek gisteren bij Podium Witteman. Yentl & De Boer. Ze wonnen er vorig jaar de Annie M.G. Schmidtprijs mee. Er staan twee versies op YouYube, de eerste is met de complimenten van Youp van t Hek eromheen, de tweede filmpje komt van hun eigen YouTubekanaal.
Heel, heel voorzichtig gaan er dingen de deur uit. Keukenspullen. Want straks hebben we immers alles (drie)dubbel.
Eerst leg ik het bestek dat ik ooit met Ex kocht in de gang, plus het koffiezetapparaat met thermoskan. Het zijn spullen die ik al tien jaar niet heb gebruikt. Dat bestek probeerde ik een paar maanden geleden via Marktplaats te verkopen. Tevergeefs. Na één week kreeg ik welgeteld één bod van slechts 15 euro. Dan geef ik het liever weg. Na een uur zijn de spullen weg.
Vanavond ruim ik het balkon op. Normaal heb ik elk jaar in maart of april een 'tuindag', waarop ik al die potten - een stuk of twintig - ververs met nieuwe bloemetjes. Dat verversen heb ik deze lente maar niet gedaan. Er staan nog allemaal dode planten in. Ineens is het balkon - op al die lege bloempotten na - leeg, net zo leeg als toen ik hier kwam.
Het wegdoen van spullen lucht enerzijds op, maar maakt ook een beetje weemoedig. Ik draai maar het album Tapestry van Carole King. I Feel The Earth Move Under My Feet. Die muziek begeleidde mij in mijn twintiger jaren.
M. zingt in allerlei koren. Vandaag treedt zij op in de Nicolaikerk waar zij meezingt in/aan het 'Armeens Oratorium' van een speciaal projectkoor. Het is ter herdenking van de start van de Armeense genocide in Turkije 100 jaar geleden, die van Turkije geen genocide mag heten.
Het is prachtig, Armeense muziek. De toonsoort, de ritmes, de harmonieën, het is heel anders dan hier. Verder heb ik er weinig tekst over.
We zijn een beetje op het nippertje. Er is alleen nog plek ver achterin de kerk. Daardoor is de muziek ook letterlijk nogal ver weg. De programmaboekjes zijn ook op, dus ik kan de geest niet peppen met informatie over de componist, het koor, de solisten. Kortom: ik kan de neiging af en toe enorm weg te dommelen niet weerstaan. Het leven is ook wel eens té boeiend voor een mens.
De enige Armeense muziek die ik tot nu toe kende heb is prachtige dromerige fluitmuziek van Djivan Kasparian.
Uit mijn pianoboek Die 100 schönsten Melodien von Klassik bis Pop (leichtarrangiert) speel ik doorgaans alleen de klassieke stukken. Vandaag waag ik me aan 'Once Upon A Time In The West' van Ennio Morricone. Prachtig!
Wat een Jeugdsentiment. Het was een van de eerste films waar ik naar toe ging in Groningen. Films waren bij ons thuis uit den boze, dus ik had geen enkele filmkennis. Ik was die eerste week veel alleen in de stad, kende behalve mijn twee Emmense schoolvriendinnen geen andere mensen en ging dagelijks in mij uppie door de stad zwerven.
Een van de rustpunten waren de zomerhits die 's middags in de bioscoop op de Grote Markt draaiden, zoals dit Once Upon A Time, The Sound of Music, West Side Story, The Sting. O, wat waren díe mannen knap: Robert Redford en Paul Newman. Het maakte allemaal diepe indruk op mij, dat ik van die verboden zondige dingen deed en dat er niets gebeurde. Daar moet ik met enige weemoed aan denken nu ik dit speel. Wat een schuchter studentje was ik, zo totaal anders dan de veel socialer ontwikkelder studentjes van nu.
Aan het eind van die zomer ging ik naar college en ging ik op de studentenvereniging en kreeg ik ook een sociaal leven. En ging ik mij voor poëzie, cabaret en theater interesseren.
Elk jaar oefent de Nederlandse Bachvereniging een weekin de Geertekerk opdeMatthäus-Passionen sluit dat af met de Generale Repetitie, alvorens ze het hele land gaan doorreizen op tournee, te besluiten met een week Naarden. Om even in andere dan de nieuwe woning-sferen te komen gaan we daar naar toe. Het is heel bijzonder, de kerk is gevuld met het orkest en het koor en er zijn maar drie rijen publiek. De musici zijn gekleed in hun kloffie en je zit er bovenop.
Zus3, die even langs komt om het nieuwe huis te bewonderen, zegt: O! De Matthäus! Mag ik mee? Dat mag.
Drie uur duurt deze Generale en hij vliegt voorbij. Zó mooi! Deze Matthäus-Passion wordt geleid door Stephan MacLeod, die zelf trouwens ook zingt. Hij heeft een bijzondere opvatting over de de uitvoering. 'Er staat geen dirigent in het midden, dus we
moeten zorgen dat we elkaar kunnen zien. Zowel orkest als zangers zullen
staan, dat vergroot het contact. Alle zangers staan vooraan, voor het
orkest. De tekst, waar het om draait, komt dan het eerst en dan
beleef je de muziek veel intenser,' aldus Stephan MacLeod.
Het mooist is de alt, een dikkige jongen, type teddybeer, die met zijn Erbarme Dich helemaal door merg en been gaat. En de bas die Jezus zingt is een vlotte jongeman op sneakers die als hij een tijdje niet hoeft te zingen kopjes koffie nuttigt uit zijn eigen thermosfles.
Uit de lp's des levens kies ik vandaag de lp 'Encore' van de King's Singers, met Engelse en Amerikaanse traditionals, die ze op deze lp samen met het Gordon Langford Trio zingen. Het was mijn kennismaking met die o zo smoothe traditionals als 'O Shenandoah' en 'Scarborough Fair', 'The Oak and the Ash', 'None but the Lonely Heart'. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Dat mannen zó fluweelzacht konden zingen, de verbazing was eindeloos voor een meisje dat alleen maar nare mannenbroeders kende.
Niet de hele lp staat op Spotify, maat ik vind toch iets onder de naam 'Gordon Langford Trio'. Voor wie een stukje wil luisteren De lp is bij Amazon te koop als vinyl, voor slechts $ 5,99. Zo kan ik mijn helemaal verpeste lp-verzameling vernieuwen.
