Dino?

De Bea-gekte neemt krankzinnige vormen aan. Vinnie vindt mij extreem in mijn afweer tegen die gekte. Ik moet me er maar mee verzoenen, die duurt zeker nog tot 30 april, zegt hij. Maar soms komt er een foto langs die mijn hart doet smelten. Zoals deze. Die hond lijkt Dino wel!

Nederland-Kameroen

Zullen we het nog een keertje overdoen, sms ik aan Hani501, want alleen is ook maar alleen als je voetbal kijkt terwijl de rest van de wereld in oranje gehuld groeps-orgiën beleeft. Met 'het' bedoel ik ditmaal gezamenlijk voetbal kijken. Zij komt en neemt ook nog eens de hele familie (vrouw en twee honden) en twee zakken worteltjes mee. Voor het oranjegevoel en voor de slanke lijn.

Zo hebben we zo maar weer een gedenkwaardige avond. Vespa vlucht achter een bloembak. Die heeft het niet zo op honden. De honden liggen de hele avond haar aan te staren en komen alleen af en toe voor een worteltje terug. Vooral Quincy appelleert wel weer ernstig aan de diep onderdrukte hondjeswens.

Als je naar de voetbalfoto uit 2000 kijkt is de bank is wel erg verbleekt en anderszins verouderd.

Mika

Dit is mijn eigen laatste hondenfoto. Plaatje van Mika, de nieuwe hond van Zuslief in Kirch Kogel. Ik dacht dat-ie verloren gegaan was met de verdronken camera, maar het - volgens de camerawinkel door het vocht onherstelbaar gecorrodeerde - geheugenkaartje is nog best leesbaar. Dus al die mooie foto's van de storm op de woest zonnige zondag aan de Oostzee zijn er nog!

Deze Mika kijkt veel liever en met veel vertrouwen naar de fotograferende vreemdeling dan die zwerfhond te Palermo naar Charlotte Dumas kijkt. Mika is dan ook een jonge hond die alleen nog maar nog niet helemaal in het gareel is. Dat valt ook niet mede in een gezin met opgroeiende zonen, maar als je naar deze foto kijk dan denk je toch: met Mika komt het helemaal goed. Negéren luidt het devies. Heel moeilijk, bij zo'n leuk lief wild speels warm beest. Mmm!

Toch is jong en veelbelovend en stralend niet de enige kwaliteit die telt. Ook van een een beetje aangevreten gehavende beetje achterdochtige hond kun je heel veel houden. Dat is een mooie gedachte voor deze vrijdagmiddag.

Straathonden

In het Foam hangt een tentoonstelling van fotografe Charlotte Dumas. Ze fotografeert dieren in de door mensen gedomineerde wereld. De tentoonstelling opent met grote portretten van honden, zwerfhonden. Het zijn uitdrukkelijk geen documentaire foto's, maar dierenportretten, waarin zij de nadruk legt op het scala aan menselijke emoties dat de kijker erin kan herkennen.

Zij ging onder meer naar Palermo (Sicilië) om daar zwerfhonden te fotograferen en zocht contact met groepen honden. 'Soms werd ik volledig genegeerd, andere keren werd ik bijna deel van de groep.Een keer besloot de leider van de roedel om de rollen maar eens om te dreeien: de groep volgde mij in plaats van andersom. Confronterend en intimiderend vond ze dat. Aan de ene kant voelde ik me heel trots, aan de andere kant dacht ik: O jee, waar heb ik me zelf nu in gemanoeuvreerd. Het zijn echt wilde beesten. Maar het bleek uiteindelijk vrij gemakkelijk om weer van ze los te komen: toen ik de grenzen van hun territorium uitliep volgden ze niet meer. Nadat ik dat had uitgevonden voelde ik me net Jane Goodall tussen deze straathonden.'

Fascinerend is dat ze niet met een telelens werkt en dus heel dicht bij de dieren moet komen om ze vast te leggen. Die honden kijken haar licht wantrouwend aan, zoals ze waarschijnlijk vrijwel alle mensen wantrouwen, maar ze hebben toch besloten te blijven liggen. Ze zijn wel afgekloven, maar ze behouden toch hun eigenheid en waardigheid. Dat heeft deze Charlotte Dumas heel mooi neergezet.

Vlieland

Welk jaar? Sinds de computer opgelapt is staan alle muziekbestanden op de externe harde schijf en alle foto's op een deelschijf op de harde schijf. Broerlief heeft de harde schijf zeg maar in tweeën geknipt. Vroeger vond Picasa alle foto's vond, ook die waarvan ik liever niet had dat hij ze vond, nu konden Picasa en ik geen een meer vinden.

Maar met rust en kalmte mij net eens in Picasa verdiept. En ja hoor, net schieten in nog geen tien minuten tijd (zoveel tijd heeft Picasa nodig om al mijn fotomapjes te scannen) al mijn tienduizenden fotobestanden langs mijn oog. Wat is dan een leuke foto om te laten zien?

In het kader van de verhaallijnen 'Frau und Hund' en 'Frau und Datsja' deze maar. De Datsja: wij hadden tussen pak 'm beet 1968 en 1973 (??) een 'tenthuisje' op camping Stortemelk te Vlieland. Daar verbleven we dan gedurende de gehele schoolvakantie, zo'n zes weken. En de hond: dat was Mollie. Er vallen vele verhalen over te schrijven. Over het vierpersoons stapelbed in het tenthuisje. De kledingkisten / hutkoffers die per Van Gend & Loos van Emmen naar de camping te Vlieland verscheept werden. Onze slaaptent waar wij gezusters in sliepen, een oude legertent. Broerlief moest als jongen in een eigen tentje, als ik het wel heb. We hadden geen weekendtassen, maar allemaal een doos waar we onze kleren in op moesten ruimen.

En Mollie, onze lieveling, maar in feite een tamelijk onopgevoede gezinshond. Vals tegen vreemden. Grommend onder de eetkamerkast. Wat ik daar schreef? Geen idee. Op blokjes schrijven en tekenen en doedelen heb ik mijn hele leven al gedaan.

Wendy & Lucy

Ben vorige week lid geworden van Cineville en nu mag ik onbeperkt films kijken voor 17,50 euro per maand. Vandaag ga ik naar Wendy & Lucy, een Amerikaanse film van het betere soort. Het verhaal: Wendy is een jonge vrouw die van plan is om naar Alaska te reizen met haar hond Lucy, om daar een baantje te vinden. Ze wordt gespeeld door Michelle Williams.

Wendy slaapt in haar auto en wast zich in openbare toiletten. Ze heeft nog een klein beetje geld, maar steelt toch haar ontbijt in een supermarkt. Een medewerker betrapt haar en laat haar arresteren. Als ze uren later weer op vrije voeten komt, is haar hond verdwenen. Haar auto heeft er de brui aan en zo zit ze vast in een gehucht in Oregon, op zoek naar haar hond.

Het ging al niet goed, maar vanaf het moment dat haar auto kapot gaat, is het echt mis. Ze kan de reparatie van de auto niet betalen. Een parkeerwachter trekt zich haar lot aan en helpt haar een beetje, zo goed en zo kwaad als hij kan. Of het uiteindelijk goed of slecht met Wendy zal aflopen is onduidelijk, dat is waarschijnlijk afhankelijk van wie ze tegenkomt.

Mooie maar ongemakkelijke film, dit minimalistische portret van een paar gemarginaliseerde mensen zonder geld en werk. De film werd in augustus 2007 opgenomen, maar omdat deze groep anno 2009 steeds groter wordt in de USA, heeft de film nu een sterk politieke lading meegekregen. Hoe dan ook: een mooi drama.

De trailer:

De hondjeswens

Er zijn ontzettend veel foto's van Dino uit 1998-99, maar het staatsieportret in kwestie kan ik niet meer vinden. Wel het item in druk - het staat in het september/oktober-1999-nummer van XL. Dus de foto is precies 10 jaar geleden gemaakt. Door Linette Raven, ik herinner het me weer precies. Haar studio was ergens in De Baarsjes. De andere mensen die ze fotografeerde hadden scharminkelige Jack Russels. Die tilden hun hond op. Dino was te zwaar om langer dan tien seconden nonchalant te tillen, dus zetten we hem op een zuiltje.

De tekst bij de foto: 'Lucie: "We hadden al jaren een hondjeswens. Een opgewekte makker in huis, dat leek ons wel wat. Ik wilde een reden en gezelschap voor lange strandwandelingen. Toch hebben we er lang over getwijfeld. Zou de realiteit bij de wens passen? Op een gegeven moment zijn we bij een aantal asiels gaan kijken. Loop je tussen al die honden met die smekende blikken. Mijn vriendin wilde ze allemaal wel meenemen. Uiteindelijk ben ik alleen gegaan en kwam ik terug met deze Tibetaanse terrier. Dino is onze man-in-huis, onze Hank Peel, onze Mann-ohne-Ballen.

De eerste weken liep hij voortdurend achter je aan. Hij schreeuwde de hele buurt bij elkaar als je zonder hem de deur uit ging. Had hij verlatingsangst? Ik werd er helemaal tureluurs van. Een hondentrainer vertelde dat het allemaal dominant gedrag was: we aanbaden Dino teveel en moesten hem negeren. Daarna hebben we een cursus gevolgd en nu is hij zo mak als een lam.

Een hond betekent meer verantwoordelijkheid dan ik mij van tevoren had voorgesteld, maar ik vind het niet erg. Ik moet altijd erg om hem lachen en de ochtend- en avondwandelingen zijn heerlijk. Of-ie van ons houdt? Ik zou graag ja willen zeggen, maar volgens mij houdt hij vooral van eten. Hij is wel jaloers, geloof ik, want als wij elkaar omhelzen gaat hij heel erg opspringen en blaffen. Ik vind het trouwens een beetje raar om alleen met Dino gefotografeerd te worden. Hij is echt van ons samen.' (Tekst: Steen)

Vrouw & hond

Dit is Bobby de hond. Schapendoes. Foto net ingeladen van de camera. Aan een Waalstrandje. Op de achtergrond Varik.

De ontboezeming van eerder deze dag ('Ik wil al bijna weer een hond') schrééuwt om een nieuwe verhaallijn Frau & Hund. De opmerkzame lezer(es) heeft wellicht wel eens over Dino gelezen. Dino was mijn Tibetaanse terriër, die ik had gescoord in asiel Crailo bij de Hilversumse heide. Zo'n twaalf jaar geleden. Een heel verhaal. Snik. Dino was net zo'n haarbaal als Bobby de schapendoes. Ook zo hartverscheurend gezellig. Toen had ik her arrangement dat ik altijd de hond moest uitlaten. Vier keer per dag. Op een dag ging het niet meer.

Op de foto rechts zet ik mijzelf met Bobby de hond op de staatsiefoto, maar omdat Bobby de mensch er net aan kwam lopen keek Bobby de hond om, op het moment dat de 10 seconden van de zelfontspanner om waren. En toen vond ik het weer zo ijdel van mezelf om Bobby de mensch te vragen om een staatsieportret van Bobby de hond en mij te maken.

Dino de Tibetaanse terriër woont nog steeds bij mij in de buurt. Af en toe zie ik hem bij Albert Heijn. Hij is oud en stram geworden. Een beetje gezet. Traag. De dame bij wie hij nu woont houdt veel van hem, maar geeft hem een roodwollen dekje te dragen. Ook tijdens hittegolf. En hij heeft al zoveel haar. Dan kijk ik maar een beetje om hem heen. Er is ooit een prachtig staatsieportret gemaakt van Dino en mij, omstreeks 1998. Voor de toenmalige glossy XL in de reeks Homo & Hund. Weet je nog, Leen? Zal eens zoeken in de archieven.

In het kader van de nieuwe reeks Frau & Hund: hoe zou het gaan met de pup van Zuslief?

- Hani501 und Hund

Familienfreude

Ik stoor Zuslief in orgelspel (op het keyboard) als ik bel om bij te praten. Ze oefent 'Nun danket alle Gott'. Haar buren zijn aanstaande weekend een stuk of veertig jaar getrouwd en de dominee heeft gevraagd of zij wil begeleiden. Eerst zou het om drie psalmen gaan, maar nu ze heeft toegezegd wil hij eigenlijk ook een Voorspel, een Tussenspel en een Naspel. 'O!' roep ik enthousiast, 'Dank Dank Nu Allen God! Wil ik óók! Mag ik een kopie?' 'Nee', zegt ze, 'want ik heb een versie met drie mollen. Ik heb net de eerste regel gespeeld en van de vijf akkoorden speel ik er vier fout.' Ze bedoelt: 'Als ik het al niet kan, dan kun jij het helemáál niet.' 'Kun je dan niet op een andere toonhoogte spelen', vraag ik, 'met één mol, of één kruis?' 'Nee', legt ze uit, 'dan is het niet zingbaar.'

Gelukkig wil ze wel even bij het orgel weg en nemen we het leven door. Zij vertelt ramp na ramp. Zo hebben ze een maand geleden een jonge labrador genomen. Mika, leuk voor de zonen. Het idee is dat de hond overdag binnen is en 's nachts buiten in een hok slaapt. Dat is op zich heel gewoon voor Duitsers in hun contreien, maar dat weet die hond natuurlijk niet. Die wil dat niet. Hij maakt ook ruzie met Jopie, de kat. De labradorpup is door hun nogal ruime huis ook niet zindelijk te krijgen: ze hebben gewoon niet door wanneer hij ergens zijn behoeften heeft gedaan. Kortom: het hele gezin is inmiddels getergd. En de pup is nog te jong voor op cursus. En de zonen zijn helemaal niet zo dol op de hond als verwacht. En zijzelf ook niet. Wat nu? 'Martin Gaus', adviseer ik. Maar ze heeft al vijf boeken.

Nu krijgen ze de komende drie weekends ook nog kinderen uit Tsjernobyl te logeren. Die zijn op kamp gehaald door de kerk en de dominee (tegen wie ze blijkbaar geen Nee kan zeggen) had gevraagd of zij gedurende drie weekenden twee van die kinderen willen hebben logeren. Haar zonen bleken er geen trek in te hebben: Oekraïense logés. Daar was Zuslief zo door ontzet ('Hebben wij zulke verwende kinderen? Blijkbaar doen we iets niet goed!'), dat ze van de weeromstuit Ja gezegd heeft tegen de dominee. Hoe oud die logés zijn en of ze überhaupt een woordje over de grens spreken, ze heeft géén idee. Dat wordt nog wat. Drie weekenden lang. En die zonen die geen Oekraïense logés willen. En die labradorpup erbij.

Nadat we vijf minuten de slappe lach hebben gehad om hun Leven-Zelf moet ze weer orgel oefenen. Het zeer toepasselijke lied 'Nun danket alle Gott'.

Britta

Hartverscheurend. Britta is al heel lang oud, doof, blind en kreupel. Inmiddels is ze veertien. Vorige week kreeg ze helse pijnen en zei de dierenarts dat het haar oogjes waren. Ontstoken. Het was de oogjes eruit of heel het leven eruit. Britta's eigenaressen kozen vooralsnog voor de oogjes eruit.

Wat is het toch wat met huisdieren. Ze leven zo kort zodat je altijd maar weer na de immense vreugde over jong dierenleven afscheid moet nemen van het oude leven. Maar wanneer doe je dat? Als het leven ondraaglijk is voor het diertje - en hoe weet je dat? - of als je er zelf niet meer tegen kan?

Hier ligt Britta te snurken op mijn tapijt, naast Calvijn de Glossy.