Afscheid

Dit boek ligt ineens in de woonkamer. De verzorgsters van het Woonzorgcentrum te Vlaardingen hadden het aan Schoonmama meegegeven voor weer een verblijf in het ziekenhuis in Schiedam. Ze gaat met de ambulance, en de verzorgsters geven haar een tas met haar nieuwe polo’s én een boek mee. Ze moet wel een fenomeen (geweest) zijn in dat Woonzorgcentrum, met al die boeken en die tekeningen. Het gaat niet goed met haar. Bobby is de middag en de avond bij haar in het ziekenhuis. En net is hij thuis en dan belt om half een ‘s nachts het ziekenhuis, of we komen. 

Dat is nog een heel gedoe ook, zo diep n de nacht. De rechter buis van de Leidsche Rijn-tunnel is afgesloten, we kunnen de snelweg niet op naar het Zuiden en blijken eerst noordwaarts naar Breukelen te moeten, Daar kunnen we rechtsomkeert om richting Rotterdam te kunnen rijden.

Je weet niet waar je op af rijdt. Je maakt jezelf wijs dat het misschien ook nog ten goede kan keren. Maar wat is ten goede. Het gaat erom haar nog warme handen vast te houden. Heel rustig verglijdt ze. Eindelijk rust voor haar.

Babysit

Mijn eerste babysit op eigen kracht. Geen Nichtje of Zwager3 meer om op terug te vallen. Een dag met Bébé1 en Bébé2 met hun beider geheel eigen dynamiek en mijn angstbeeld dat ze allebei de hele dag keihard gaan huilen. Bébé1 is echter heel sociaal en aardig, ze kwebbelt al wat, en als ik aankondig ‘Kom, we gaan naar bed’ trippelt ze welgemoed de trap op. Ze laat zich aan- en uitkleden, omluieren en in bed leggen. En gaat slapen. Wat een opluchting.

Maar dan begint beneden bij Bébé2 het grote huilen. Na het eten. Krijsend huilen. Wat was het ook alweer? Schone luier, hapje, speentje. Rondtillen, liedjes, wiegen. Niets helpt helaas. Het krijsen blijft. Tot ik me de Pyjama Papjes herinner die Nichtje noemde vlak voor haar vertrek. Ze had toch al gegeten? Maar je doet wat je kan dus ik giet wat papjes in een flesje en geef het aan Bébé2. Dat is het antwoord. Gloek gloek en weg is de pap en weg isde huil. Niet gaan bellen, Lucie Theodora, maar zelf oplossen is het devies. Ervaring opbouwen. 

Klantenservices

Vandaag staat onder meer op het lijstje dat ik wat abonnementen ga afzeggen. OP NRC Handelsblad heb ik sinds twee jaar een digitaal abonnement en op zaterdag de papieren krant in de bus. Dat begon met een aanbieding van 13 euro per maand, het werd na een jaar 24 euro en toen 31. Ik mopperde tegen de klantenservice dat ik het te duur vond voor een digitaal abonnement, maar het argument was steeds: weet u wel wat kwaliteitsjournalistiek kost? Ja dat weet ik. 

Maar ja, het is ook wat je wilt en kunt uitgeven. En Bobby heeft de Trouw al. En in de slipstream van het abonnement op Trouw kunnen we digitaal op Topics, het digitale platform van de kranten van de Persgroep, waaronder de Volkskrant. Dus de abonnementen neem ik een keer per zoveel tijd kritisch door en de bladen die ik niet genoeg blijk te lezen zeg ik op. Dat doe ik mijn hele leven al zo. Om het uitdijen er abonnementen tegen te gaan.

NRC kun je niet per mail opzeggen, dat moet telefonisch. En alleen op kantoortijden. Dus dat staat op mijn lijstje things to do today van vandaag. Ik ben toch zo dol op dat lijstje. Het jongmens aan de lijn zegt: 'Maar we willen u niet kwijt. We snappen heus wel dat u die 31 euro te veel vindt. Wil u niet dit, wilt u niet dat, wilt u niet terug naar die actieprijs van 13 euro?' 'Ik wil mijn abonnement opzeggen', zeg ik, 'u dwingt me dat telefonisch te doen, hier ben ik, mag ik mijn abonnement opzeggen, alstublieft?' 'Ja mevrouw. Per 4 april.'

In mijn achterhoofd hoor ik al die managementspeak van de afgelopen decennia, conferenties over innovatie, onder meer het verkopen van digitale producten. Alle argumenten voor en tegen. Mensen willen heus wel betalen voor digitale producten, als de prijs maar klopt. Als je maar need to know brengt. Inderdaad.

Some of those days

‘Some of these days, you gonna miss me baby...’ Opeens speel ik mijn hele eerste pianoboek achter elkaar uit. En bij het laatste nummer ‘Some of these days’ poppen er herinneringen op aan een afscheidsavondje van Jeroen bij Jeroen in Egmond aan de Hoef. 2008? Of haalt ik avondjes door elkaar? En dat ik dit toen voor hem zong. En dat RoRo7 mij probeerde te begeleiden op de piano. Dat dat zeg maar niet geheel foutloos ging en dat ik toen niet door kon zingen. Toch vond iedereen het mooi. Wat is dit lang geleden. 

Nu ben ik te schor, er komt geen geluid uit.

Mannen die Best Veel op Elkaar Lijken

In Trouw staat een leuke spread over de tekenaar Dick Tuinder. Dit naar aanleiding van zijn boekje Het stipte wolkje. Ik kende hem niet. Hij tekent voor De Groene. 'De Vereniging van Mannen die Best Veel op Elkaar Lijken kon de toestroom van nieuwe leden nauwelijks aan.'

Ik moet even nadenken wat de tekening bij me oproept en dan weet ik het: het zijn de mannen van de Domkerk. Bij mijn zoektocht naar een passende zondagochtendbeleving die aansluit bij mijn wensen en behoeften leek de Domkerk met zijn prachtige Domcantorij die het meest te benaderen. 

Een van de wonderlijke zaken is het koffie drinken na afloop. Bobby heeft altijd een grote behoefte aan koffie dus dan komen we in het nababbelgebeuren terecht. Soms hebben we aanspraak, soms niet. Ik hoef eigenlijk geen aanspraak, ik-kom-hier-enkel-heer-voor-de-muziek. Soms komt er een gastheer-van-dienst babbelen: Zijn jullie hier voor het eerst? Maar de laatste tijd is Bobby ontdekt als dubbelganger van een van de dienstdoende kosters van de Domkerk Kor, en komt er altijd wel iemand informeren of hij Kor is. Wat lijkt u op Kor! Ongelofelijk! Precies Kor. En er is een oudere vrijgezelle heer geluidstechnicus die ook graag en veel vertelt over geluidstechniek. En de ouderlingen beginnen Bobby ook steeds meer te waarderen. Bobby zegt altijd dat de wereld van de Nederlands Hervormde mannen hem past als een ouwe jas. 

En Bobby hoeft helemaal niet naar die kerk, hij doet het voor mij. Inmiddels heb ik al zoveel zondagochtenden tussen die aardige weldenkende mannenbroeders gestaan - of ik ga even naar de boekwinkel - dat ik niet zo'n zin meer heb in de Domkerk. Deze tekening van Dick Tuinder is helemaal raak en maakt me daarvan bewust. Dank, Dick! En het boekje wil ik hebben!

Klusje klaren

Er kwam van de week een factuur met de Gemeentebelastingen, oef. We overwegen een eenvoudig weekje weg. Er liggen nog dríe bekeuringen van rond de 50 euro voor steeds enkele kilometers te hard rijden (steeds bij Rotterdam, waar je maar 80 km mag), de kosten van de acupunctuur-behandeling met de zakken vieze Chinese kruidenthee loopt ook snel op.

Leef ik - hoe gebudgetteerd ook - een beetje boven mijn stand? De wekelijkse yoga, het koor en nu weer de fitness. De tripjes naar de musea, het goedkope uitgaansabonnement, de moestuin in Oud-Zuilen. Het kon allemaal best, ik had het berekend, en op  zich zijn het allemaal de bedragen niet, maar toch begint er iets een beetje te wringen. Voor onverwachte tegenvallers als bekeuringen belastingen en zere scharnieren  is eigenlijk niet zo'n ruimte meer. Ik krijg het er een beetje benauwd van. Het is tijd voor scherpere keuzes maken. De bankafschriften bestuderen. Abonnementen opzeggen. Ik hoop dat het als dat klusje eenmaal geklaard is een beetje oplucht. 

Telephone

En dan had ik nog een dingetje met Vodafone. Daar werd ik vorig jaar overhaast klant van nadat de werkgever failliet was gegaan en ik mijn telefoonnummer wilde behouden. Eind maart 2018 was dat. Maar omdat ik al jaren geen eigen abonnement had betaald had ik geen idee. Is mijn dataverbruik 2 GB, 4 GB, 10 GB? Geen idee. Ik nam dus maar 10 GB. Ik ga dat wel bijhouden, maar op hun site en app kun je het nergens vinden.

Vanaf zo’n twee maanden geleden begonnen anonieme meisjesstemmen me te bellen over het verlengen van mijn contract. Ik houd er niet van gebeld te worden, ik ben altijd met iets bezig en wil dan liever niet gestoord worden, dus dat zei ik ook tegen die meisjesstemmen. Dan wilden ze een bel-afspraak maken en dan belden ze niet terug. Toen heb ik gezegd dat ze me NOOIT meer mochten bellen. Dat hielp.

Ik was al lang van plan om naar de Vodafone-winkel re gaan, want daar weten ze alles. De winkel in Overvecht is wat zieligjes, daar zie je dat de telefoonwinkels betere tijden hebben hebben gehad. Maar in het nieuwe Hoog Catherijne is een nieuwe  Ziggo-Vodafone-flag ship store gekomen. Daar zijn ze vast heel klantvriendelijk. Een aardige Turkse jongeman met hooikoorts staat me te woord. Hij zoekt op wat mijn dataverbruik was geweest: gemiddeld 2,4 GB per maand. 

Ik vraag hem nog: klopt het dat ik als klant die gegevens niet zelf kan inzien onder ‘mijn gegevens’? Ja dat klopt. En dat de aanbiedingen die ik krijg lokkertjes zijn die meer beloven dan ze geven? Ja dat klopt. En wat gebeurt er als ik 2 GB neem en ik ga daarovergeen? Dan betaalt u ca 5 cent per MB en krijgt u steeds waarschuwingen per sms dat u over uw limiet heen bent. Nou ja, ik ben er snel uit.

Wat een geld-uit-de-zak klopperij allemaal, die telefonie. Maar dan nog laat ik me liever door zo’n snotterig jongmens informeren dan door een telefoonstem.

(Dit gebeurde op woensdag. Ik vertel dat van die hooikoorts van die jongen omdat ik zelf toen ook zo’n drupneus kreeg. We konden tijdens het verkoopgesprek de tissues niet snel genoeg uit het doosjes trekken. Toen ik thuis kwam was ik echt ziek).