Ik durf haast niet naar de tuin. Drie weken geleden was ik hier voor het laatst. Sinds ik naar het ziekenhuis ging hebben Zus3 en de Tuinvriendinnen gegieterd, en een van hen heeft ook een beetje gras gemaaid.
Vanaf huis is de tuin 1,4 km lopen. In mijn staat van zijn toch wel een beetje ver, ik doe er een half uur over, zo in de brandende zon. Bobby brengt me dus maar heen met de auto. Kan hij zich ook nogal even aan bemoeien tegen de spint in de appelboom. Terug probeer ik lopend.
Het is er inderdaad alweer een aardige wildernis. Dat moet ik voor nu accepteren, ik kan er weinig aan doen. En genieten van die kleuren, geuren, vogeltjes, het buiten zijn in mijn eigen paradijs. Het is hier verrukkelijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten