'Met wie spreek ik eigenlijk?'

Mutti is plots afgereisd naar haar zus te Zwolle, want de man van haar zus is in het ziekenhuis geraakt. O! het leven van de tachtigjarigen! Met Mutti's zus, mijn Tante dus, gaat het niet zo florissant en ze kan eigenlijk niet meer goed alleen zijn. Ze wonen in een fijne ruim huis met een fijne ruime tuin en een fijne ruime buitenwijk te Zwolle. Ver van het winkelcentrum en ongetwijfeld ook ver van het ziekenhuis.

Voor mijn geestesoog zie ik Mutti en Tante al moeizaam de wereld bevechten met boodschappentassen, en met regiotaxi's naar het ziekenhuis. Dan breekt je hart toch.

Dus bel ik Tante op. Dag Tante, u spreekt met Lucie Theodora. Ik hoor dat Oom in het Ziekenhuis ligt. Hoe gaat het met hem? En met U? Kan ik misschien iets voor U doen? Boodschappen? U naar het ziekenhuis rijden?' Ik bel haar nooit. Ik kom er ook nooit. M'n leven is te vol, Zwolle is te ver. Ik zit helemaal niet in haar systeem, dat toch al aardig in de war is. Haar antwoord is weergaloos. 'Wat lief', antwoordt ze. 'Heel aardig. En als het nodig was, zei ik het echt, maar we redden ons denk ik wel. Met wie spreek ik eigenlijk?'

Het Twiske

Wie muizenissen of een overkill aan feestelijkheden uit het hoofd wil laten waaien raad ik Het Twiske aan, verreweg het mooiste natuurgebied bij Amsterdam. Ruim, leeg, waterrijk, je krijgt er even een gevoel van oneindigheid. Het isniet ver, het ligt maar een piep eindje boven Amsterdam.

Het Twiske is een 'typisch Zaans' veengebied, dat al heel oud is en al beschreven staat op kaarten uit de 13e eeuw. Oorspronkelijk was het een waterrijk veenweidegebied langs riviertje het Twiske. In het begin van de 20e eeuw is het land uitgeveend, in de jaren zeventig werd een zandwinningsplas gegraven en werd het gebied ingericht tot recreatiegebied, dat voor eenderde uit water bestaat.

Heb ooit ergens gelezen dat het een samenwerkingsverband is tussen Amsterdam, Oostzaan, Landsmeer en Purmerend. Nu vind ik die informatie trouwens nergens terug. Dat verklaart wellicht het ambtelijke karakter van het bestuur en de voorzieningen. Ik noem dat graag 'communistisch'. Niet vraag- of marktgestuurd. Er zijn nauwelijks horeca-gelegenheden en die er zijn, zijn in weekends en op avonden vrijwel altijd dicht. Ik vrees dat ze er voor het personeel kantoortijden aanhouden. Heb je zin in een patatje oorlog, om maar wat te noemen, is de snackkar bij de Avonturenspeelplaats niet eens open. Zondagmiddag! Grr.

Sinds een jaar zijn er bij de ingang ineens hekken voor/tegen auto's geplaatst. Ze hebben de vorm van ouderwetste grensovergangen. Het is alsof je onverwacht het Oostblok betreedt. Heel heel heel onsympathiek. Toen ik in Noord woonde, letterlijk om de hoek, was dit Het Twiske een echte welkome vrijplaats. Op zonnige zomerdagen is het er bommetjevol, maar verder voornamelijk leeg. Mooie Hollandse luchten. Nee, die hekken vind ik maar niks. Hoeveel ik ook van Het Twiske houd: het Amsterdamse Bos heeft grote twee pré's: én gratis parkeren én Chez Favie.

In der Beschränkung...

... zeigt sich der Meister.

Rechtop of krullen, that's the question

Leen is 41 geworden. Ze wil nooit cadeaus, want ze heeft alles al. Wat ook echt waar is. Toch neemt iedereen weer wat mee. Zelf kies ik dit jaar voor weelderige tulpen. Leerzaam momentje in de bloemenwinkel. Het zijn Franse tulpen, wit/lichtgroen, en in tegenstelling tot Hollandse tulpen zijn Franse tulpen altijd lang. Je kan twee dingen doen met Franse tulpen, namelijk een beetje bleek in het water, waardoor ze rechtop blijven staan. Zonder bleek zullen ze alle kanten op krullen. Daar kiest Ekfa voor, die weer de scepter over keuken en huishouden voert.

Mylene heeft het toch aangedurfd en een boek voor Leen gekocht. Over Obama. Wie is dat, vraagt Leen aan Riemer. 'Obama, de president van de Amerika', zegt Riemer. Leen glundert dat het een oordeel is. Zou ze Riemer elke avond wereldpolitiek overhoren?

Gelukkig is Riemer nog niet helemáál van zijn eigen dingen af. Hij heeft vast servetten uitgezocht voor zijn verjaardag. Walt Disney -roze met Assepoester, Sneeuwwitje en nog zo'n prinses. Roze, bekend van Riemers stofzuiger en magnetron, is nog altijd zijn lievelingskleur. Hier staat hij op de foto met zijn servet en met zijn oom Maarten.

Thema van de avond is hobby's. De vraag is: wat is jouw hobby? Onder intellectuelen zijn hobby's iets raars. Iets voor volkse mensen, niet voor hen. Zeker niet voor hen. Intellectuelen lezen kranten en boeken, genieten bijzondere smaakvolle muziek en voeren gesprekken. Maar als je het onderwerp even doorzet blijkt iedereen best hobby's te hebben. De definitie is wel lastig. We zijn het erover eens dat kerkgang en mediteren geen hobby's zijn, want die vallen onder het hogere geestelijk welzijn, en hobby's zijn toch aardser. Dingen waar je je lekker bij voelt. Of blowen en drinken onder de noemer hobby's vallen, daar worden we het niet over eens.

Leen blijkt uiteindelijk ook een hobby te hebben. Ze heeft twéé accordeons en een trekzak en gaat binnenkort op trekzakles. Trekzak is een diatonische accordeon, legt ze uit. Dat wil zeggen dat niet alle 12 de mogelijke tonen van een octaaf aanwezig zijn, maar alleen de noten van de toonladder. Bij duwen en trekken produceert dezelfde knop een andere toon. Bij een accordeon is dat niet zo. Zelf heb ik náást kranten en boeken lezen, van bijzondere smaakvolle muziek genieten en gesprekken voeren onderhand wel twintig hobby's ontwikkeld en ik zit de hele avond met smart te wachten op iemand die vraagt wat mijn hobby's zijn. Niemand vraagt het.

Stort Tranen Uit

Leuk toch om op je verjaardag vrienden te hebben die je al heel lang kent. Marg en Hani501 ken ik al meer dan 30 jaar. Wij studeerden in Groningen en hadden een cabaretgroep Stukken Beter. Wij ontmoetten elkaar op de gristelijke studententenvereniging Hendrik de Cock en hebben alle drie van huisuit een snik naar meerstemmige muziek.

Een van onze lijflieden was Stort Tranen Uit Schreit Luide Weent En Treurt, Ach Dunkt mij Dat mij 't Herte Berst En Scheurt... Die deden we twee- een driestemmig, al naar gelang. Ook dat is alweer terug te vinden op internet. Hoe is het mogelijk! Bijna elke verjaardag doen we het weer even, de zangen onzer jeugd liederen ophalen. Ik zie nu dat dit lied geschreven is vanwege de dood van prins Willem 1. Dat gaat toch over aanslag op Willem van Oranje?

We hebben een keer in de stationshal van Groningen Ik Kniel Aan Uwe Kribbe Neer gezongen. Ca 1978 zal dat geweest zijn. Met zijn vieren. Gingen we alle vier in een andere hoek van de stationshal staan en elke onze partij zingen. Voor de voorbijgangers was het volstrekt onduidelijk waar het geluid vandaan kwam. Heel mooi was dat. Nu doen we die liederen nog een keer. Tekst en melodie staan in het geheugen gegrift.

Voor het menu was gekozen voor het Marokkaanse smaakpalet. Harari-soep, taboeleh, falafelballetjes, kippepoten, sperzieboontjes, tuinboontjes. Heerlijk roepen alle gasten bij voortduring. Zelfs Riemer lust het. 'Riemer, kom je nog een keer kippenpoten en falafelballetjes eten? vraagt Bobby als Riemer naar huis moet. 'Jajaja', roept Riemer enthousiast. 'Mama! Ik mag nog een keer kippenpoten en falafelballetjes komen eten!' En nu is Leen jarig en mag ik alwéér bij Riemer eten.

De Koningin

Wonderlijk thuiskomen vannacht. De Elandsgracht ziet er uit alsof we van een oorlog bekomen moeten. Wat een ravage. De schoonmaakdiensten zijn in volle gang. Op 1 mei willen we niets meer weten van 30 april, lijkt het wel. Half twaalf vallen we in Pauw & Witteman, geheel gewijd aan de ramp te Apeldoorn. Het nieuws zelf hebben we nog niet gezien. Dan is het twaalf uur. Wat doen we? Doen we Lang-Zullen We-Leven of doen we de Koningin? We doen de Koningin. En de beelden van Apeldoorn.

Daarna krijg ik mijn cadeaus. Die zijn heel mooi. We nemen een flesje witte wijn. Het wordt heel laat. Raar jarig worden.

Vanmorgen blijkt de man die de Suziku Swift de menigte in joeg overleden te zijn. Het is te erg voor woorden. Wat moet je zeggen? 'Nederland is zijn onschuld kwijt', schrijft Arendo J.

Woe-Wei

We hebben geen plan op Koninginnedag en gaan als de zoveelste koffie achter de kiezen is de natuur in om het feestgedruis te ontlopen. We hebben geen idee van het drama in Apeldoorn. Van Amelisweerd lopen we langs de Kromme Rijn naar Bunnik en weerom. Het is er schitterend fris en lommerrijk. De wereld pluist en stuift, het is net of we in een pointillistisch schilderij lopen. Gelukkig dat niemand een allergie hiervoor heeft. Er zijn weinig mensen, er gebeurt bijna niets.

En dan opeens stuiten we op een drama'tje. Er worden twee lammetjes geboren, zomaar waar je bij staat in een weitje. Uit een zwart schaap komen een wit en een zwart lammetje. En zomaar waar je bij staat wordt het witte lammetje verstoten. Moeders duwt het wreed weg. Het witte diertje hunkert en smeekt, maar moeders wil het niet. Er komen steeds meer mensen kijken, veel oudere fietsende dames, en iedereen is geschokt van het tafereel. Een mevrouw gaat naar de boer om te zeggen wat er gebeurt.

Het zo'n heerlijke dag zonder zin of doel. Ik had plannen willen maken, naar Mutti, of naar Maassluis, of langs bij Joost & Els, in een tuin zitten hangen en ouwehoeren. Zo'n dag waar later een duidelijke herinnering aan kleeft. Weet je nog, Koninginnedag 2009... Maar ik wilde tot geen plan beslissen. En als we daar langs de Kromme Rijn lopen blijken daar in het gras op een veldje bij diezelfde Kromme Rijn Joost & Els te zitten. Vredig, zo te zien. Beiden met een mooi boek.

Dan bellen Nel & Syts, ze hebben problemen met hun draadloos modem. Of Bobby even bijstand wil bieden. OK, gaan we even bij hen langs. Wat raar, zeggen we, dat de vlag halfstok hangt. Wat een rare vergissing.Maar het is geen vergissing. Daar horen we van het drama Apeldoorn. Het dringt nog niet helemaal door omdat we zo lekker te eten krijgen.

Evaluerend zijn we behoorlijk tevreden. Deze dag is geheel verlopen via het principe van Woe-Wei, zegt Bobby, dat komt uit de Tao van Poeh. Poeh maakt zich nooit zorgen. Hij weet niet hoe hij aan honing moet komen, maar toch vindt hij het elke dag weer. Woe-Wei is een begrip uit de leer van Tao, waarbij de nadruk ligt op eenvoud en harmonie, sereniteit en levensaanvaarding. Woe-Wei staat voor daadloosheid, voor moeiteloze inspanning. Poeh, de Beer met maar een klein beetje verstand, is Tao-meester bij uitstek.