Dagje Amsterdam

Ik heb enorme zin in een dagje Amsterdam. Onderdompelen in die fijne sfeer. De Limburgse vriendin heeft al een paar dagen gevraagd of ik haar een keer een dagje Amsterdam zou willen doen,

Blijkbaar is een standaard-dagje Amsterdam Grachtengordel niet bevredigend. 

Ik ga eigenlijk nooit naar de grachtengordel, maar naar Zuid, naar de Albert Cuyp, het Museumplein en het Vondelpark. Met de trein naar Amsterdam-Zuid, vandaar met de Noord-Zuidlijn naar de Pijp, en dan lopen. 

Vandaag spreek ik af met Broerlief voor vh het Filmmuseum en dan doen we een rondje park met tussenstop bij De Blauwe Koepel en het Groot Melkhuis. Wat heb ik in deze stad veel verleden liggen. Van ca mijn 24e tot mijn 58e. Het begon op een zolderetage in Bos & Lommer aan de Joos Bankersweg, toen de Twee Koningskinderenstraat, ook Bos & Lommer, en toen de Couhornerhoek in Noord, bij Oostzaan, Landsmeer en natuurgebied Het Twiske. Vervolgens de Jordaan: Eerste Looiersdwarsstraat, en tenslotte de Zeeburgerdijk in Oost. 

En al die jaren woonde Will aan de Weteringschans, naast Paradiso, en wandelden we in het Vondelpark. Zij tenniste daar ook. Een tijdje heb ik er hardgelopen, met een collega. We liepen om kwart over zeven 's morgens een rondje. Voor het werk aan. 3 km was dat. Het terras van het Filmmuseum met uitzicht op het Vondelpark was een favoriete hang out. Memories. 

Nu is het ook weer zo relaxt. Er zijn veel mensen maar toch kun je van de natuur genieten. We staan een tijd te kijken naar een man die tien honden uitlaat. Hij is de absolute roedelleider: de honden doen álles voor hem: heel blijmoedig.

Heerlijke dag.

Bloemkoolstamppot

Heel erg lekkere vegetarische bloemkoolstamppot. Recept van de Lidl. De bloemkoolroosjes gaan in de oven, een half uur, na een kwartiertje de paprika erbij. Aardappels koken en tot puree stampen.  De falafelballetjes bakken. Een sausje voor bij de falafel met feta, yoghurt en hummus. Wat noten erbij. Lekker!

https://recepten.lidl.nl/recept/kruidige-bloemkoolstamppot-met-falafel-amandelen-en-houmous-yoghurtsaus

Tot slot

Lubach had een sketch over een man die naar alle debatten had gekeken en nu horendol en uitgeblust voor de televisie zat, alle ingestudeerde one-liners van de politici te herhalen.heel geestig. Helaas staat die niet als shortie op het Lubach YouTube kanaal, anders had ik hem hier geplaatst. Ik heb ook ongeveer alles gezien, en dan ook nog Lubach elke dag. Heeft het je stem beïnvloed, vraagt Bobby. Nee.

Ze lijken nu allemaal nek aan nek te gaan, kan ik melden: PVV, GroenLinks PvdA, CDA, D66. De 'overhoring' aan Bobby gaat wel met horten en stoten, want ze hebben weer weinig nieuws gezegd. De 'uitglijders' van gisteren zijn breed uitgemeten, zoals Rob Jetten die zei dat wel veel jongens in dienst willen nu Amalia in dienst is, en Wilders die er uit flapte: 'Dan hebben ze in Afrika maar wat meer honger, maar hier niet.' Bontenbal die van de week even vergeten was dat homo en lesbische leerlingen en leerkrachten zich veilig moeten voelen, ook op christelijke scholen. Hij verexcuseert zich uit de naad. Jimmy Dijk is als enige tegen de 5%-norm voor Defensie. Niet tegen hulp aan Oekraïne, wel voor die NAVO-norm. Een beetje de kas van Trump spekken. Daar staat hij helemaal alleen in.

Dat Timmermans om 23u nog terug gaat naar Maastricht om 's ochtends met zijn gezin te gaan stemmen, die hij 14 dagen niet heeft gezien.dat Caroline van de Plas er zo verwoest uitzag tijdens het debat en ineens bij Pauw&De Wit weer levendig en witty. En maar opscheppen over Mona Keizer. Dat Alexander Pechtold haar troost dat  ze er nog toe doen omdat ze nog 13 zetels in de Eerste Kamer hebben en ze hem bijna om de hals valt. Pechtold duwt haar meesmuilend weg, dat hoeft voor hem nu ook weer niet. Ik vind het triviale details, maar Bobby smult ervan. En we hebben het over de garderobe van Yesilgöz, hoe organiseert ze het kopen dan al die perfecte pakjes? Het sjaaltje van Jeroen Pauw. Waar je je al niet mee bezig houdt.

En over een paar jaar weten we niet meer wie al die mensen zijn.

'Onbebord'

Het is weer een enerverende maaltijdbezorgdag. Bij het tweede adres zit de betreffende doos niet in de tas, in elk geval niet waar hij zou moeten zitten. De vorige keer dat dat gebeurde ging ik bellen met de afdeling logistiek, die allemaal vragen ging stellen waardoor alle tassen open moesten en het regende. Dat ga ik niet meer doen. De klant komt net vrolijk aanlopen, zij is altijd heel verheugd als ik de maaltijden kom brengen. Ik beloof haar dat ik meteen zal komen zodra haar doos opduikt.

Dan moet ik weer naar de Sperwerlaan en omgeving. Ben benieuwd hoe ver de werkzaamheden nu zijn. Elke week is de verkeerssituatie anders en ik heb er nogal wat klanten. De meest gangbare omrijroute is door het centrum, waar geen plek is voor al die auto's, want het is daar zo ingericht dat auto's niet welkom zijn. Ik probeer toch de Boslaan, hoewel er verboden in te rijden borden staan en borden waarop staat dat de situatie 'onbebord' is. Voor een paar adressen moet ik een eind lopen. En het motregent. Het is de kunst niet chagrijnig te worden. Langs de weg staan gele borden met het woord 'onbebord'. Als ik het google is er geen een hit te vinden.

De rest gaat gelukkig op rolletjes. De doos die zoek was blijkt in de vierde tas te zitten en breng ik alsnog na.

Later

Gelezen: Later door Hans Münstermann. Er is nog een een hoge stapel bibliotheekboeken die ik mee had naar Heerde. Nu krijg ik steeds aanmaningen in de mail om ze terug te brengen. Ik heb wel eens wat van Hans Munstermann gelezen, maar niet veel. Hij heeft literaire prijzen gewonnen. Hij beschrijft steeds episodes uit zijn leven (al gaat het over zijn alter ego Andreas Klein) met een Duitse vader en een Nederlandse moeder die in 1940 trouwden. Hij groeide op in Amsterdam Zuid, in een bovenhuis in een gezin met vijf kinderen.

Hij vertelt het verhaal van zijn een jaar jongere broertje Jan. Met wie hij samen een slaapkamer deelde. Verder hadden ze niets gemeen. Andreas was een 'echte' jongen met voetballen Enzo. Jan was anders. Op een dag loopt Jan weg, dat is een dag die bij Andreas in zijn geheugen gekrast staat. 

Dan een sprong naar het heden, een appje van Jan die in Barcelona woont, dat hij hem wil spreken en dat het dringend is. Eigenlijk hebben ze elkaar al 50 jaar vrijwel nooit gesproken. Jan is stervende. Hij wil dat Andreas zijn executeur testamentair wordt. Hij heeft een mooi leven gehad als homo met een grote liefde Fernando, die al dood is en nu is er een vriend Carlos.

In een ruk uitgelezen.

Buitenhof

Mijn boek over het Park is uitgegeven door de gemeente en bedacht als cadeau aan de vele vrijwilligers. Er waren wel tientallen aanwezig bij de opening van de Japanse tuin, maar lang niet allemaal. Het zijn er honderden, verdeeld over diverse tuinen. Ik heb het op mij genomen om die diverse projecten te verblijden met een doos boeken. De eerste groep die reageert is de groep  Vleuten De Meern. Zij werken in de Buitenhof. Ik ken nu alle verhalen. Ze zijn sloten aan het uitbaggeren. Ze werken deze donderdag van 9 tot 15u en hebben koffie op 10.30, lunch om 13u en een biertje om 15u. Ik ga om koffietijd. Ze krijgen er 25, ook voor oud-vrijwilliger. De mensen die er zijn vandaag zijn hartstikke blij met het boek. Dat is fijn.

Luie end

Met Ella ga ik wandelen en lunchen aan de Gansstraat. Zij weet een nieuw restaurantje Bar Barak  in de voormalige penitentiaire inrichting Pieter Baan Centrum. Die is in 2018 verhuisd naar Almere.  Het restaurant ligt tegenover de begraafplaatsen Soestbergen (sinds 1830) en Kovelswade (sinds 1901). Bobby weet te vertellen dat dat stukje stad in de Utrechtse volksmond 'Het luie end' heet: 'Aan de ene kant zitten ze, aan de andere kant liggen ze'. 

We moeten wel wat overwinnen met om het uur een koude hoosbui. Maar het is toch leuk om over de twee mooie oude begraafplaatsen te wandelen. En als je onder de Waterlinieweg door gewandeld bent krijg je allemaal Forten Lunetten. Wel vier. 

Het restaurant is op een binnenplaats van de voormalige gevangenis, niet erg zichtbaar van de straat. Wel highbrow met exquise hapjes. Voor de kenners. Wel weer leuk om ontdekt te hebben.

Grafisch journalist

Gezien: de documentaire ‘Tree of Violence’ over de Russische kunstenares Victoria Lomasko in een documentairereeks over tekenen / cartoons / strips tegen politieke wantoestanden. Zij is in 2022 van Moskou naar Brussel gevlucht, toen dat nog net kon. Het is de eerste aflevering in een reeks portretten van vrouwelijke cartoonisten uit Rusland, Mexico, Syrië, USA en India, onder de titel ‘Draw For Change’. Ze zijn nog niet allemaal te zien, elke week wordt er één gelanceerd. Heel indrukwekkend hoe sterk tekeningen werken. 

Vicoria tekent veel op straat, bij demonstraties en andere acties. Zij noemde zichzelf grafisch journalist.  Ze zette zich ook in voor acties tegen huiselijk geweld, wat in Rusland heel erg is (hier ook trouwens). Zelf had ze ook een heel agressieve vader, die in de Sovjet-tijd tekenaar van grote politieke wandschilderingen en posters was. Nadat de Sovjet-Unie viel had hij geen werk meer en werd hij thuis heel gewelddadig. Haar moeder werkte in een drukkerij, wat haar redding was. 

Vicotoria blijft tekenen, ook al heeft ze bij het sluiten van de vrije media geen opdrachtgevers meer. Die komen wel steeds meer uit het buitenland. Nadat Poetin de oorlog tegen Oekraïne begon werden duizenden mensen die er tegen protesteerden gevangen gezet. Dan vlucht ze, als het nog net kan. Heel indrukwekkend. Ik ga ze allemaal kijken.

https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/10/draw-for-change/tree-of-violence.html

https://www.masereelfonds.be/aktief-victoria-lomasko/

SBS

Ik kijk helemaal nooit naar SBS. Daardoor is het mij volstrekt ontgaan dat hun voetbalpraatprogramma 'Voetbal Inside' overgegaan is naar 'Vandaag Inside'. Het staat zo ver van mij af, dat ik niet eens zin heb om het te onderzoeken. Ik ben een echte NPO-kijker. Maar de PVV-stemmers kijken niet naar de NPO en niet naar de debatten die ik zie, die zitten vooral bij de commerciële zenders. Wij en zij leven in parallelle werkelijkheden. Dus gisteren was dan eindelijk Geert Wilders ergens in een lijsttrekkersdebat, en wel bij SBS. Bobby kijkt niet maar wil wel een verslag.

Ze zeggen weer allemaal hetzelfde. Voor de inhoud hoef je niet te kijken. Je let op de onderlinge dynamiek, de strijdjes, het vliegen afvangen. Je kijkt naar wie er verrassend en fris overkomt. Wie een wat anders zegt dan de ingestudeerde one-liners, waar Dilan Yesilgöz patent op heeft. Rob Jetten doet het heel goed, maar die is hier bij SBS er niet bij. Wilders simplificeert alles, hij zegt wat de mensen willen horen. Namelijk geen asielzoekers meer, en alle sociale woningbouw-huizen naar de Nederlanders. Ze vallen hem allemaal constant aan: Hij loopt weg, hij levert niet, hij heeft geen goeie mensen. En hij herhaalt: Wij worden alleen maar tegengewerkt. Niemand kan inschatten wat hem dit oplevert. Zaterdag komt er weer een nieuwe peiling. Het is zo onvoorspelbaar. Is het geen tijdverspilling, vraagt Bobby na de overhoring. Nee, dat vind ik niet.

Wel heel erg leuk, verrassend en informatief is trouwens het EO-programma 'Een buitengewoon gesprek', waar autistische mensen in gesprek gaan met politici. 7 oktober hadden ze Henri Bontenbal (CDA), Jimmy Dijk (SP) en Mona Keijzer (BBB); 14 oktober: Mirjam Bikker (ChristenUnie), Rob Jetten (D66) en Frans Timmermans (GroenLinks-PvdA), en 21 oktober: Joost Eerdmans (JA21), Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren) en Dilan Yesilgöz (VVD). Dit kan ik iedereen aanbevelen.

https://www.eo.nl/artikel/een-buitengewoon-gesprek-laat-de-mens-achter-de-politicus-zien

Jo Koster

Naar overzichtstentoonstelling van Nederlandse kunstenares Jo Koster (1868-1944) in Museum Gouda. Ik heb wel werk van haar gezien in het Singer in Laren en het Kröller Müller in Otterloo, maar nooit zoveel dat ik echt een beeld van haar kreeg. Net als laatst dat ik naar Jakoba van Heemskerk was in het Kunstmuseum in Den Haag.

Ze was een van de eerste Nederlandse kunstenaressen die kon leven van haar werk. Ze was succesvol, maakte deel uit van het kunstleven in de grote stad maar vestigde zich in de provincie. Ze reisde veel en experimenteerde veel.

Ze werd geboren in Kampen, volgde de middelbare school in Dordrecht en ging daarna naar een school voor tekenonderwijs in Amsterdam. Daarna ging ze naar Brussel waar ze kennismaakte met moderne kunstenaars. Ze was een praktijk voor portretschilderen begonnen en was daar succesvol mee. Maar haar hart lag bij landschapskunst. Eerst ging ze naar Laren en van daar naar Zwolle, waar ze veel experimenteerde en ook les gaf.

Het is dat ze meerdere stijlen hanteert dat je niet meteen denkt: Hé dat is een Jo Koster. Maar het is echt mooi werk.

https://www.museumgouda.nl/tentoonstelling/jo-koster-kunstenaar/

Tomaatjes

Op wondere wijze is er in de beukenhaag achter ons huis, buiten de poort, tegen de schutting, een enorme tomatenplant terecht gekomen die ontzettend veel tomaten voortbrengt. Het zijn een beetje ovale cherry-tomaatjes, ze bleven heel lang groen maar nu worden ze eindelijk rood. Dus ik blij dat ik een eenvoudig vegetarisch recept vind met veel  tomaatjes, en pompoen.

Het is een recept met gnocchi, en laten er in het koelbak van AH nu glutenvrije lekkere gnocchi liggen!

https://jaimyskitchen.nl/recepten/gnocchi-met-pompoen-en-cherrytomaten

Verkiezingsdebat

Ik schrijf hier alle dagen over mijn eigen kleine belevenissen, en niet over de wereldpolitiek en de nationale politiek, maar die zijn aanweziger dan ooit. Alles baart grote zorgen. De vernietiging van Gaza en nu dan dat wankele bestand. De oorlog in Oekraïne, de toestand onder Trump in de USA. Ik kijk echt veel tv op het moment. Het Acht uur Journaal, de verkiezingsdebatten, regelmatig Nieuwsuur, Pauw&De Wit, Café Kockelmann,  en altijd Lubach. Bobby kijkt al even niet naar dit alles.

Gisteren dus weer het tweede verkiezingsdebat op RTL, nu ook met Jimmy Dijk (SP) en Joost Eerdmans (JA21). Het is zo'n opluchting die debatten zónder Wilders. Maar je weet dat hij en zijn achterban niet op de NPO te zien zijn en dat wij ('ons-soort-mensen') niet kijken naar de programma's waar hij wel te zien is en hun-soort-mensen kijken niet naar de NPO. Ondanks dat hij niet kijkt wil Bobby wel weten wie wat zei en wie het goed doet, dus ik moet altijd wel verslag uitbrengen. Een grote verantwoordelijk, alsof ik overhoring krijg. Ze zeggen aldoor hetzelfde, zeg ik dan. Het gaat over migratie, de huizencrisis en nu ook over de zorg. Joost Eerdmans is er erg goed in om de camera naar zich toe te trekken. Jimmy Dijk veel minder. Het kan volgens ons niet anders dan dat Dilan Yesilgöz afgestraft wordt ná de verkiezingsavond.

Bosbad

Vandaag doen we weer bosbaden het Panbos bij Bosch & Duin. Dat vinden wij het mooiste bos hier in de buurt. Het is maar 20 minuten met de auto. 

Het is nog heel mooi weer en de bomen beginnen eindelijk rood te kleuren. Het is hier nooit druk, al lopen er wel wat mensen met honden. Deftige villabewoners die hier hun harige viervoeters los mogen laten lopen. De parkeerplaats is nu wel helemaal vol, dat heb ik geloof ik nog nooit meegemaakt.

Als je echt volgens de (Japanse) regels zou 'bosbaden' moet je heel langzaam lopen, alle zintuigen openzetten, en niet de telefoon gebruiken. Niet foto's maken. Dat laatste kan ik toch niet laten, gehecht als ik ben aan mijn collage-van-de-dag.

Over het Panbos:

- https://www.utrechtslandschap.nl/gebied/natuur/beerschoten-houdringe-en-panbos

Beste Zangeressen

Zo'n zes zeven weken geleden keek ik op zondagochtend voor het eerst van mijn leven naar 'Beste Zangers' en vond ik het een prachtige vervanging voor het zondagochtendprogramna 'De Verwondering'. Zo'n toewijding aan de muziek, zo'n plezier, vakmanschap, schoonheid, toewijding, respect, openheid. Zo'n diverse groep zangers en stijlen. Sindsdien heb ik alle zaterdagavonden gekeken. Want dan was de directe uitzending. Maar op zaterdagavond is het vooral entertainment, bijzonder leuk, daar niet van, maar de spirituele component ervoer ik er niet zo bij.

Het is de slotavond alweer en nu doen ze duetten. Jacqueline Govaert zingt samen Snelle een hertaling van ‘If the world was ending’; Bente met Snelle ‘Stiekem gedanst’; Typhoon en Laetitia Gerards hebben een mooie versie van 'How deep is your love', hertaald naar 'Als dit de laatste dag is'; Acda en De Munnik zingen met Typhoon ‘Voor haar’ van Frans Halsema; Laetitia Gerards doet met Paul de Leeuw 'The Lady is a tramp'; Jacqueline Govaert en Bente zingen 'Ocean', en als kers op te taart zingt Paul de Leeuw met Jan Smit: 'Zeg me zeg me'. De jonge zangers vind ik mooier, puurder, kwetsbaarder.

De meisjes vond en vind ik het leukst en het best. Zus3 uit MeckPom die ook altijd kijkt (al jaren) en even appt als het begint is het helemaal met me eens. Ik wil misschien wel eens naar een concert van Jacqueline Govaert en van Bente. Een paar jaar geleden nam Bobby's Jazzvriend me mee naar een concert in TivoliVredenburg van de Turks-Nederlandse zangeres Karsu, die ook mede door Beste Zangers zo populair was geworden. Prachtig was dat en uitzinnig publiek.

Hier zijn de duetten te zien:
https://www.avrotros.nl/article/deze-duetten-zingen-de-beste-zangers~1236/

Naar Harmelen

De Bayerische Freundin is weer terug uit Bayern en we gaan fietsen. Omdat ze ook van bloemetjes houdt en een stadstuintje heeft in voornamelijk schaduw stel ik voor dat we naar de kwekerij in Harmelen fietsen. Via Maarssen en Vleuten. Niet zo ver. Het is de laatste dag dit jaar dat de kwekerij open is. Het is leuk om haar verbazing waar te nemen over de grootschalige tuinbouw daar in de Harmelerwaard. Al die Hollandse tomaten. 

 

De bloemetjes: winterbloeiers  zijn violen, heide en cyclaampjes. Die hebben ze volop en die nemen we dus gretig mee. Het fleurt je wintertuintje toch heerlijk op.

Dan doen we copieus lunchen op het terras van restaurant de Kloosterhoeve in Harmelen, en dan fietsen we weer terug naar Utrecht via De Meern, immer gerade aus langs de hier gekanaliseerde Oude Rijn tot het Amsterdam-Rijnkanaal en de Daphne Schippersbrug. Het feestje eindigt bij restaurant Het Landhuis in Park Oog en Al. Eigenlijk zou ik van al die plekken moeten vertellen wat er zo leuk aan is en welke herinneringen ik heb. Maar daar ben ik nu even te moe voor.

In de schemer

We doen als Tuinvriendinnen een klein oktober-etentje voor drie. TGer plekke besluiten ze dat het ditmaal in mijn mijn huisje is. Dat is leuk. Lampjes, wijntjes, kaasjes, stokbrood, naan-brood, verhalen. Ik heb met tonijn gevulde witlof-schuitjes mee. 

Langzaam wordt de wereld om ons heen aardedonker. Alsof we drie pubermeisjes zijn met ons eigen geheime jeugdhonk. Het nadeel van gastvrouw zijn is dat ik de volgende ochtend terug moet voor de afwas en de orde  herstellen.

Terug naar de tuin

Ik heb het gevoel dat ik al weken niet op de tuin geweest ben. Dat alles instort en steeds onverzorgder wordt weerhoudt me maar ik moet er naar toe om ook van dit seizoen te leren genieten. Stiekem koop ik bij het tuincentrum nog wel twee astertjes en twee cyclaampjes. Tot mijn verbazing is de lavendel aan een tweede bloei begonnen, alsook de fuchsia. En de rode kool die nooit een kool is geworden, is nu wel een bijzonder mooie plant. 

Gelukkig weet ik nog hoe de petroleumkachel die ik vorig jaar kocht aan gaat. Lekker warm is het nu, bij deze temperatuur. Vorig jaar tegen de vrieskou kon hij het niet aan.

Voor de achtertuin thuis koop ik nog wat bloembollen. Die gaan ergens in de grond en morgen ben ik ze vergeten. Witte reuzentulpen tulpen (Tulipa White Rebel) en witte vogelmelk (Ornithogalum ponticum Sochi). Nu in oktober vind ik witte bloemen heel mooi, maar vind ik dat in maart april ook? Bloembollen in de volkstuin doe ik niet meer. Twee jaar geleden zijn ze allemaal verzopen daar.

Boekje kopen?

Kopen? Misschien vindt u het leuk om mijn boek te kopen. Het is een heel leuk boek over hoe een park erin slaagt om vrijwilligers te enthousiasmeren en aan zich te binden. Hoe mensen vrijwilligers en ambtenaren) er in slagen hun dromen te verwezenlijken. Hoe hier de gemeente meewerkt. Ik zou dat leuk vinden. Ik denk dat u er van geniet als u van mijn blog geniet. Het kost slechts € 7,50, excl. portokosten.

Het boek is als dank voor alles cadeau gedaan aan de vrijwilligers en de ambtenaren. Een verkoopapparaat is er niet echt, daar had de ambtenares geen menskracht voor. Zelf bied ik het online te koop aan in mijn eigen boekwinkeltje op Boekwinkeltjes.

https://www.boekwinkeltjes.nl/b/238179201/Mensen-maken-het-Mximapark-Verhalen/

Doop

We doen de zondagswandeling om het meer. Het heeft geen naam, het heet er Heerderstrand. Met al die naaldbomen eromheen waan je je in Zweden. Er zijn veel mensen met honden. Er staan her en der in het meer groepen betonnen beelden van mensen die het water in lopen. Sinds de oorlog in Syrië kun je toch alleen maar aan die Syrische vluchtelingen denken als je daar naar kijkt, maar het kunstwerk is van voor die tijd. Het werk heet 'De Ontmoeting' en je mag erin zien wat je wilt, aldus een tekst op een plaat.

We passeren ook nog een doop. Er wordt iemand helemaal in het water gedompeld. Achterover gekiept. Het lijkt mij een Surinaamse geloofsgemeenschap. Kortom: op de Veluwe is altijd wat te doen.

 

Teriyaki

Bij 'Leuke Recepten' vind ik een lekker recept met mie, kip, boontjes, taugé, perzik uit blik en teriyaki-saus. Ik ben niet bekend met Japanse sauzen, en probeer uit te vinden wat het is voor het geval de Plus in Heerde het niet heeft, maar ze hebben het wel. Het is een speciale zoet-hartige saus. Wel een beetje prijzig. Zelf iets maken wat er op lijkt kan ook: de ingrediënten zijn sojasaus, saké, mirin (rijstwijn), gember, knoflook,  suiker. Dat heeft Schoonzusje niet allemaal in de kruidenla. 

(O ik vind later ook een eenvoudiger recept met sojasaus en sesamolie, knoflook, gember en eventueel wat basterdsuiker.).

- https://www.leukerecepten.nl/recepten/mie-met-kip/

- https://jaimyskitchen.nl/inspiratie/recept-hoe-maak-je-teriyaki-saus

De kunst van het leven

Gelezen: Ouder worden. De kunst van het leven van Elke Heidenreich. Ik bleek dit bij de bibliotheek gereserveerd te hebben, wat ik me overigens niet herinnerde. Ik denk dat ik dat gedaan had na een gesprek met een vriendin die na haar pensionering last kreeg van (oude) minderwaardigheidsgevoelens. 

Dat heb ik al vaker gehoord. Dus toen ben ik in de bibliotheek naar boeken over de psychologie van het ouder worden gaan zoeken. Bijvoorbeeld over door blijven werken na je 67e. Of portretten van pensionado's die allemaal  verschillende levenskeuzes maken. De een blijft hard werken, de ander wil nooit meer werken, nog weer een ander gaat reizen, tuinieren, hobbyen. Meestal lees ik er een tiental bladzijden in en dan ben ik verveeld. Maar dit boek boeit me van A tot Z en ik lees het in een ruk uit.

Ik pakte het op door de quote van Arnon Grünberg, dat deze schrijfster de leukste literaire critica is die hij kent en de meest opwindende 81-jarige uit mijn leven. Haar boek schijnt in Duitsland een echte bestseller te zijn. Wat is oud en ouder? Deze vrouw is 81 en zij vindt zichzelf niet echt oud. Oud is altijd weer tien jaar ouder. 

Ze begint met twéé inleidingen. Eerst dat ze een akelige jeugd en een mislukt rotleven heeft gehad: onaardige ouders, weggelopen, te vroeg getrouwd, twee echtscheidingen, geen kinderen. En dan dat ze zo'n geweldig fijn leven heeft gehad. Haar eigen wensen en impulsen heeft gevolgd, vele liefdes heeft gehad. En het is allebei waar. Ze heeft nu al jaren een partner die 30 jaar jonger is dan zij. Een muzikant. hij is regelmatig depressief en heeft geen talent voor mantelzorg.

Ik kan niet zeggen dat er een lijn in zit, of een strekking, het is nogal associatief geschreven en meandert maar door, maar het is geestig en inspirerend. Wat ik er vooral leuk aan vindt is dat er geen cliché te vinden is over oudere mensen, ze rommelen ook maar door en het gaat allemaal wat trager dan ooit. Ik heb het nu niet bij de hand voor mooie citaten, maar ik kan het zeker aanbevelen. Ook als je niet oud bent. Ik vind mezelf ook nog niet oud.

Landgoed Tongeren

We gaan nog een keer naar dat Tongeren. Eergisteren waren we op de Tongerense Heide, nu doen we Landgoed Tongeren. Prachtig is het. Mooi oud bos met hele hoge bomen, afwisselende begroeiing, en helemaal geen snelweggeluiden.

Op een A4-tje waarschuwen ze voor de wolf, maar die zijn we gelukkig niet tegen gekomen.

Herinneringen

Zaterdagochtend uitje naar Elburg, heel oud stadje aan voorheen de Zuiderzee. Ik heb er een herinnering aan dat oom Piet en tante Lies uit Coevorden er een feestje aanrichtten voor de wat bredere familie en Elburg als locatie kozen voor de westerlingen. In between. Ik ben er toen maar even geweest, te druk om te gaan kijken. Misschien is dat wel dertig jaar geleden. 

Het is een mooi Hanzestads, net als Hattem waar we van het voorjaar waren, heel pittoresk. En het lijkt ook op Naarden Vesting, heel veel potten met bloemen in de woonstraatjes. Het gebied is 250x350 meter, ommuurd, omwald.

Er zijn nog meer herinneringen hier. Ik rijd door 't Harde, waar mijn studievriend G. vandaan kwam. Hij was van evangelische huize met Johannes de Heer liederen, en homo. Dat ging niet samen. Hij werd manisch depressief, probeerde een eind aan zijn leven te maken. Kwam in een psychiatrisch ziekenhuis terecht en sprong op kerstavond ik denk 1983 van een hoge flat. Hij werd begraven in 't Harde. Op de algemene begraafplaats. Zijn moeder lang op de christelijke begraafplaats, daar mocht hij als zelfmoordenaar niet bij. Nu Google ik en kan ik geen algemene begraafplaats vinden in 't Harde. Anders was ik gaan zoeken.

En er is nóg een herinnering. Ik rijd langs Oldebroek. Daar logeerde ik op mijn vijftiende met mijn lagere-school-vriendinnetje Jogé bij een oom en tante van haar. Het was een groot oud boerenhuis. Wel deftig. Daar invrat logeerbed werd ik voor het eerst ongesteld. In een plas bloed in dat bed. Ik schaamde me heel erg en durfde het tegen niemand te zeggen. Ik denk dat ik me de hele tijd met proppen wc-papier gered heb. Afschuwelijk. Dat ik zo bang was.

Tweede mandala

Er is al weer een mandala gebeurd. Ik vind 'm heel mooi geworden. Heel diep. Ik heb er verder geen tekst over, maar hij raakt op de een of andere manier aan diepe lagen van het leven. 

Rondje Heerde

Van tevoren hadden we getwijfeld of we de fietsen wel mee zouden nemen, want fietsen in herfstweer is niet fijn, maar het weer is ongekend zacht. We fietsen een prachtig rondje om Heerde: bos, heide, landbouw, de IJssel bij Veessen en weerom. Heerlijk hier.

Mandala's

 

Mandala's kleuren. Vaak ga je er zelf schamper over doen. Wat een kleuterige bezigheid. Maar ik weet me daar altijd overheen te zetten. Want als je een hoofd vol gemiezemaus hebt dan leidt dit enorm af. Dat geldt zeker voor het begin van een weekje weg. Wat doe ik hier, wat moet ik hier. Nu moet ik Genieten. Maar je hebt gewoon jezelf en elkaar mee. Mandala's kleuren helpt goed. De kleurigheid en de warrelige drukte van de natuur om ons heen werkt enorm op de keuze voor de mandala en de keuze voor de kleuren. Je bent er zo uren mee bezig en wordt er vanzelf bijzonder welgemoed van.

Sinds een paar weken doet Bobby nu ook mee. Ook hij had van die oordelen. Niet over mij, als ik zat te kleuren, maar over zichzelf. Mandala's kleuren. En nu is hij al twee weken bezig en best fanatiek. Hij doet het heel anders dan ik. Het is heel leuk. Als je begint heb je geen idee. Je doet maar wat. En dan groeit het.

Het zouden kerkramen kunnen zijn. Jacoba van Heemskerk maakte zulke kerkramen.

Tongerense heide

We doen een wandeling over de Tongerense Heide, een prachtig natuurgebied, westelijk van Epe. De heide waar wij lopen is van het Gelders Landschap, maar er is ook een groot particulier Landgoed Tongeren. Dat omvatte ooit ook bossen, heide en zeven boerenbedrijven maar nu nog maar drie, die nu worden omgetoverd tot natuurgebied. De toekomst van de Veluwe

De heide is een prachtig gebied met allemaal vennetjes tussen de heide. Heel bijzonder. We komen twee onderzoekers van de Landbouwuniversiteit in Wageningen tegen die de grondlagen onderzoeken Daartoe steken zij vier meter lange pennen in de grond.

Seizoen 7

De halve nacht ik kijk naar 'Oogappels Seizoen 7', tevens laatste seizoen. Ik lees in krantenberichten dat er 1,5 mijoen mensen naar de serie keken, de best bekeken serie. THet eerste seizoen ging over ouders met puberkinderen. Vier gezinnen werden gevolgd. Inmiddels zijn die kinderen nu twintigers, en de ouders zijn van veertigers vijftigers geworden. Dus andere vraagstukken in het leven. 

Ik ben pas in het vierde of vijfde seizoen ingestapt maar was meteen verslaafd.  Haast aan alle personages, oud en jong. Natuurlijk waren Merel (Malou Gorter) en Erik (Ramsey Nasr) en hun kinderen de sterkste karakters, maar aan de rest raakte je ook zeer gehecht.

Merel die echt een boze bitch was in de eerste seizoenen wordt de wijsheid en mildheid in eigen persoon. Erik de zorgzame blijkt behoorlijk pathologisch zorgzaam en moet dat uiteindelijk in zijn eentje uitzoeken. Diverse personages kampen met burn out. Stappen over van banen in grote bedrijven naar kleinschaliger idealistischer werkomgevingen. De liefdesrelaties van de twintigers gaan niet van een leien dakje. Vriendschappen spelen een grote rol. Het is allemaal heel herkenbaar en heel wijs.

Wat mooi is aan de serie is de inclusiviteit zoals dat geloof ik heet. Witte Nederlanders van diverse sociale klassen, Surinamers  Marokkanen, oud en jong, homo's en lesbo's, tevreden alleenstaanden, samengestelde gezinnen, exen, bonus kinderen, drugs, you name it. 

Wat me een beetje stoort is dat de oudere generatie neergezet wordt als louter wijs. Dat is ongetwijfeld goed bedoeld en respectvol, maar ook wel tamelijk cliché. Ook mensen van omtrent de 70 hebben hun gedoetjes en onhebbelijkheden. Nu is dat alleen Erik met zijn zorgdrift en en smetvrees.

Te Heerde

We bevinden ons weer te Heerde. Heerde is het vakantie-oord van 2025. Schoonzusje en Zwager hebben een nieuwe caravan en die proberen ze gedurende een week uit in de Peel. 

Dit is het uitzicht uit de logeerkamer. We hebben de fietsen mee. Ik ben naar de  plaatselijke PLUS geweest om een maaltje te kopen en te koken. 

En we hebben al een avondwandeling gemaakt naar het Heerderstrand. Het ruikt hier op de Veluwe zo lekker naar naaldbomen en herfst. 

We hebben boeken en tekenspullen mee. Stiekem heb ik wel twintig plannen, dat zijn er duidelijk veel te veel. 

De Stemming 7

Het is alweer maanden geleden dat Ella tijdens een fietstocht vroeg of ik in oktober misschien mee wilde naar Freek de Jonge die  een voorstelling doet rond de verkiezingen. 'n Oude traditie: 'De Stemming 7'. Eerst zei ik nee, want ik ben niet zo van Freek de Jonge met zijn luide Gelijk, maar aan de andere kant: wanneer ga ik nou naar de Stadsschouwburg. Drie keer per jaar? Grijp het aan! Dus bestelde ik kaartjes, vierde rij.

Het is een bomvolle Grote Zaal vol linkse ouderen. Freek de Jonge is ook al 81 jaar. Een onversneden PvdA-er. Verbijsterd waarom 2 miljoen mensen op Geert Wilders stemmen. Verbijsterd over de rol van Wilders, Omtzigt, Van der Plas, Yesilgöz. Hij is af en toe de tekst kwijt, werkt met een iPad en een laptop om bij de verhaallijn te blijven. Het leukste deel vind ik het als hij alle kabinetten van na 1945 behandelt en aan de zaal vraagt wie de premiers waren. Er zijn er die ze allemaal weten.  Dat geeft een leuke dynamiek met de zaal. Als ik het na afloop thuis vertel zegt Bobby: ik had er ook een boel geweten. 

Ook een aardige rode lijn is dat hij allemaal vragen aan AI stelt, ChatGPT, en de antwoorden opleest. Nou ja leuk? In wat voor wereld leven wij? Maar toch ga ik geloof ik liever naar jongere komieken. Misschien ben ik al aardig overvoerd met mijn dagelijks halfuurtje Arjen Lubach.

Vooraf eten we op mijn verzoek bij de Chinees 'Nieuw China' op de Biltstraat. Erg lekker. Ik ben dol op Chinees, maar Chinese restaurants zijn er niet veel meer. Dit is een goeie, niet aftands. De meeste klanten halen eten bij de achterdeur. Wij zijn lange tijd de enige gasten in het restaurant, tot er nog drie dames van ver in de zeventig of tachtig komen. 

Office

Vandaag rond ik het nieuwe-laptop-verhaal af.  Open Office bevalt me niet zo als Microsoft Office, dus ik ga toch maar voor een nieuwe licentie. Terug naar de verkoper die dat klusje wel even voor mij zal klaren. Dat is gemakkelijker dan er zelf uren mee knoeien. Bobby heeft van Broerlief gehoord dat KPN ook nog eigen beveiliging heeft, die je als klant bij hen kunt downloaden, dus als hij puf heeft mag hij dat bij mij ook instelleren. Want overal dreigt gevaar.

Nadat de nieuwe Office erop staat ga ik de oude computer leeghalen. Zoveel mogelijk als kan er af. Niet alle programma's lukken, daar heb ik dan geen toestemming voor, maar ik denk niet dat iemand er nog kwaad mee kan. De jongens van MicMac zeggen dat ze je schijf gaan crashen, dus dat zal dan wel. Zij vinden het ook een schande dat vanwege een nieuw besturingssysteem een hele generatie nog best goede computers zo weggegooid wordt.

Maar ik ben wel blij met de nieuwe computer. Fris en fruitig. En zo is er weer een hoofdstukje afgesloten. Complimenten voor mijzelf.

De Klantenservice

Het maaltijden bezorgen is een heel gedoe vandaag. De maaltijddozen zitten niet allemaal in  de goeie volgorde in de tas en dat geeft onrust. Van een vrouw bij wie het merkwaardigerwijze vaker mis gaat met haar bestelling zit helemaal geen doos in de tas. Laatst had ik dat ook al bij een andere mevrouw. Dan moet je eigenlijk met het bedrijf gaan bellen, die het op maandagmiddag heel erg druk hebben dus dan kom je in de wacht te staan. Grr. En het is ook ook altijd onduidelijk of je Logistics moet hebben of de klantenservice. Als je bezorger bent wil je niet in de wacht staan maar wil je dóór. Vandaag motregent het er ook nog bij. 

De mevrouw wier eten er niet bij zit moet ik dan naar de reservemaaltijden geven. Dus die geef ik haar maar daar zit drie keer dezelfde bij, dus dat wil ze niet. Die mensen zoeken natuurlijk altijd lekkerbekkend uit wat ze willen eten. Voor een andere meneer zitten er drie dozen in de tas in plaats van de bestelde twee. En terwijl het motregent sta ik in die tassen te rommelen en de vragen van de telefonist te beantwoorden. Ik word steeds getergden en kwader. Omdat ze alles automatiseren en robotiseren kun je niemand de schuld geven dan het systeem.

Tien minuten verder word ik gebeld door de klantenservice die de mevrouw gebeld heeft. Ze heeft nog nooit zo'n woedend iemand aan de lijn gehad, zegt ze. En die reservemaaltijden die ik gebracht heb moet ik terughalen, die wil ze niet maar ze wil het ook niet weggooien. Nu zijn er drie personen geheel van slag: de klant, de chauffeur en de telefoniste. 

Wat vinden we hier nu van? Ik doe wel een half uur napraten met Bobby. Ik vind de mensen aan de telefoon heel knap, die hebben duidelijk een uitgebreide cursus sussen gehad. Want je belt hen niet voor je plezier, je belt als er een probleem is. En zij zitten ook maar aan de telefoon te onderzoeken wat precies het probleem is, de oorzaak, de oplossing. Ik heb ze er vorige week zien zitten, die jonge mensen aan de telefoon. In een grote kantoortuin. Hun insteek is: wat kunnen we hiervan leren?

Inkleuren

De regen klettert tegen de ramen. Het zondagse bosbaden laten we deze zondag maar even aan ons voorbij gaan. Ik heb diverse nieuwe schetsen van het ZenZienTekenen in het schetsblok. Het is elke keer weer spannend om daarmee aan de gang te gaan. 

We begonnen met elkaar tekenen. Die portretten lijken van geen meter, maar als je het idee loslaat dat ze moeten lijken zijn ze best leuk. En dan heb ik ook nog de parasol. Het was op dat winderige terras ineens zo leuk om die klapperende parasols als onderwerp te nemen.

250.000

We zijn er niet bij, niet lijfelijk, maar wel in gedachten. Ik had natuurlijk een oproep kunnen plaatsen bij bekenden: zijn jullie erbij? Mag ik mee?

Nike Air of Puma?

De schoenen zijn een weerkerend thema in mijn leven. Dat ik heel vaak net niet de goede schoenen heb, ondanks dat ik er heel erg mee bezig ben de goede schoenen te vinden. Misschien hebben meer mensen dat, maar ik hoor ze er niet over. Er het wordt erger omdat er steeds minder fysieke schoenenwinkels zijn. Online is er oneindig veel te koop, maar ik wil schoenen passen voor ik ze koop. Het model en de kleur steken nogal nauw. Vroeger droeg ik veel kekke lage laarsjes in de leukste kleuren, maar er zijn geen winkels meer waar ik zulks kan kopen, laarsjes die ik mooi en ijdel vind en die ook nog eens behaaglijk zitten. 

Enfin, ik hád dus gedurende twee jaar echt mooie lekkere grijsgroene sneakers, van Van Haren, waar ik heel blij mee en trots op was, maar op een moment waren die echt op, de zolen braken doormidden, en toen blijken ze er niet meer te zijn.

Mijn daar op volgende dagelijkse schoenen waren knalwitlichtgrijze Nike's, zo anderhalf jaar geleden, en die lopen goed. Neef Joost in MeckPom zei toen indringend tegen mij:  'Tante Lucie, je moet Nike Air kopen', en dat ben ik nooit vergeten. Maar die schoenen zijn al niet meer zo knalwit. Ik geef toe: ik tuinier er ook in.

In de tussentijd heb ik mij wel eens laten verleiden tot kleurige 'orthopedische' sneakers van Chinese makelij, maar dat kun je beter niet doen. Die staan dan ongebruikt in de kast.

Dus de raad van Neef Joost indachtig ben ik nu op zoek naar nieuwe Nike Airs. In Overvecht is een Nike Outlet. Het is er heel groot en druk en rommelig. Hell. Maar veel keus en schappelijke prijzen. Daar heb ik van de week donkergroene Nike Airs gepast. En lichtgroene bij Van Haren. Ik ben er nog niet over uit. Bobby is desgevraagd voor de donkergroene. Die houdt niet van lichtgroen. Dus vanmiddag na het ZenZienTekenen kan ik nog net even langs de Nike-Outlet, waar zie ik nu, ook een enorme Puma-Outlet naast gekomen is. Dus ik ook nog groene en blauwe Puma-sneakers passen. Die blauwe Puma's vind ik ook mooi.

Zen-Zien-Tekenen

Vanwege het onstuimige weer doen we het Zen-Zien-Tekenen bij Tuincentrun Steck in Overvecht. We zijn met vier en het is prettig en gezellig als altijd. Het is er veel te druk met luidruchtige grootfamilies, dus wij dames gaan buiten op het terras onder het afdak.

Het is weer zo leuk. Je zit op een rommelig terras en zoekt je onderwerp. Eerst tekenen we elkaar en dan waaieren we uit. Ik doe terrastafeltjes met stoeltjes en stukken parasol. Altijd ontdek je iets wat je aandacht trekt.

Spelen met AI

Een maand of wat geleden bij het augustus-etentje met de Tuinvriendinnen nam een van hen een lichtgroen snoeischaartje mee voor elk van ons en benoemde ons tot lid van de Orde van de Snoeischaar. Ik vond dat grappig en fantaseerde over een dreamcatcher als houder van de snoeischaar. En nu lig ik lekker te niksen op de bank en probeer eens uit of je CHATGPT een embleem kan maken. 

Mijn start-opdracht luidt: 'Maak een tekening van een dreamcatcher en een snoeischaar.' Ik krijg ze heel prozaïsch náást elkaar. Dan: 'Graag de snoeischaar òp de dream catcher.' Vervolgens: 'Mag het wat mysterieuzer?' Dan krijg ik iets zwarts. 'Niet zwart maar kleurig!' En tenslotte: 'Graag als een expressionistisch schilderij.' Heel geestig. Maar ik kan ons embleem misschien beter zelf tekenen.

Twéé nieuwe computers

Het is wel een grote relatietest: tegelijk allebei je computers vervangen, de nieuwe installeren en de oude ontmantelen. Het is al een stress-gebeuren van jewelste, maar dan ook nog tegelijk! Bobby zet zijn nieuwe computer eerst in zijn man-cave, ik mijn laptop in de woonkamer. En dan lopen we steeds met muizen en kabels en usb-sticks heen en weer, trap op trap af, en pik je soms iets van elkaar af. Het ene moment zijn we om beurten heel trots omdat er weer iets gelukt is, het andere moment getergd omdat het niet lukt. 

We hebben al vastgesteld dat we steeds niet meer dan een uur moeten doen, omdat je anders over je toeren raakt. Stukje bij beetje gaat het beste. Op een gegeven moment is bij beiden de nieuwe computer al de hoofdcomputer maar moet er nog van alles van de oude gekopieerd. Wij doen dat met usb-sticks. Maar de ene usb-stick heeft grotere opslag dan de andere. Mijn map met foto's is 185 GB groot. Dat is te groot voor mijn usb-stickjes, Bobby heeft wel een waar dat op kan, Die mag ik een uur, dan wil hij hem terug. Het kopiëren van de map 'foto's' op de usb-stick gaat heel erg traag. Na twee uur is nog maar de helft gekopieerd. Het proces staat vrijwel stil op 50% en dan wil Bobby de usb-stick terug. Woedend zijn we allebei. Gelukkig kunnen we er ook om lachen.

Ook iets raars is dat de webcam het niet doet. Ik gebruik nooit een webcam, maar heel soms is er wel zoiets als Zoom of Teams, ik ken het eigenlijk alleen van de corona tijd en toen ging dat bepaald niet van een leien dakje. Maar goed, mócht het zich nu voordoen, dan wil je dat het werkt. Dus ik alles uitproberen met webcam tests, maar nee. De instelling van de ene computer vergelijken met de andere. En na een uur of wat zie ik dat er een zwart schuifje voor de webcam zit. Tegen oneigenlijk gebruik van buitenaf. Maar omdat ik geen zwart op zwart zie, zag ik dat niet. Pff.

Feesje

Een van de tuinvriendinnen heeft bedacht om de verschijning van mijn boek te gaan vieren en dat doen we in een nieuw restaurant bij ons in Zuilen: De Bee's Hive. De bijenkorf. Er zijn niet zoveel restaurants in onze wijk, dus we gaan deze maar eens proberen. Lange tijd zat hier 'De Kleine Baron', maar die zijn al een tijdje geleden ingekrompen tot catering en verhuisd.

Nu is het van een Zuid-Afrikaanse familie: vader (in de keuken), moeder alom aanwezig, en twee zonen in de bediening. Ze komen de hele tijd kletsen, luid Zuid-Afrikaans. Van mij het zou het wel een beetje minder mogen, maar het is ook wel weer karakteristiek. De vader maakt erg lekker eten. We zijn zijn er van half zes tot half tien en we zijn er de enige gasten.

Park

Nu het boek af is en de wereld in begin ik weer met interviewen voor het Park. Ineens heb ik er weer zin in. Bij de presentatie trof ik een filmmaker, natuurfilmer, die een documentaire heeft gemaakt over het Park. De première is 12 oktober en daarna wordt-ie twee maal vertoond in Pathé Leidsche Rijn.

De filmer woont in een wijkje van Vleuten vlak bij het park. Hij is daar geboren en getogen. Het gesprek is heel leuk. Ik heb een heel lijstje vragen opgesteld, maar het gesprek waaiert alle kanten op en eigenlijk wil hij de film alleen maar laten zien. Ik laat het allemaal gebeuren en denk: dat artikel, dat zien we later wel. Práchtig die beelden. Zo mooi! Het park, de natuur, de dieren, de planten, de seizoenen, de sferen, de luchten, de mensen. En dan: de mensen die aan de wieg stonden en de mensen die er nu van genieten, werken of sportend of spelend...

Ik kan niet de 12e, dus het zal wel de 19e worden.

Captcha validatie mislukt

Ik werk nu op de nieuwe computer. Heel trots. Mooi glimmend en bij de tijd. Bijna alles doet het, alleen de camera krijg ik niet werkende. En Office moet nog van de oude computer overgezet op de nieuwe. Voor de laatste puntjes op de 'i' ga ik maar een Student aan Huis inhuren die dan ook de beveiliging mag checken/toevoegen. Verder doe ik de hele dag kleine klusjes, afspraken verzetten, afzeggen, bijwerken. Dit in het kader van zo min mogelijk (apparaten)stress.

Mijn Museumkaart blijkt kwijt. De laatste keer heb ik hem gebruikt bij het Kunstmuseum in Den Haag, twee weken geleden, maar wat er toen gebeurd is? Je moet naar de website en een contactformulier invullen. Daartoe met je een account aanmaken, en dan alsnog dat formulier invullen. Heb je dat gedaan, krijg je de melding 'Captcha validatie mislukt'. Huh? En nu? Dan toch maar bellen. 'Er zijn veel wachtenden voor u. Probeer het via de website.' Ik blijf toch maar wachten, en dan krijg ik een meisje dat alles wil weten en als ik iets zeg over die 'Captcha etcetera' antwoordt ze: 'Ja, daar moeten we wat aan doen.' Grr.  

De coronaprik verzetten lukt niet online, omdat op de afsprakensite waar je datum en tijd zou moeten kunnen veranderen steeds alles verspringt en niet lukt. Grr. Dan maar bellen. Meisje moet alles van je weten. Maar goed na vijf minuten toch een nieuwe afspraak. Weer wat afgestreept. De nieuwe tijd met al zijn efficiëntie.