Beste zangers

Zondagsmorgens kijk ik graag naar het programma 'De Verwondering' waarin Annemiek Schrijver met een gast praat over het leven, religie en spiritualiteit. Ik vind het vaak wel mooie gesprekken. Dat is tegenwoordig mijn kerkdienstje. Maar in de zomer was ze er niet en vanochtend was er ineens Herman Finkers. Huh? Die hadden we toch al lang gehad? Blijkt dat het programma 10 jaar bestaat en daarom gaan ze oude afleveringen herhalen. Dat lijkt me typisch een bezuinigingsronde. 

Dan ga ik naar de eucharistie kijken, ditmaal vanuit de St. Bavo in Haarlem. De bisschop met mijter gaat voor. Daar heb ik ook geen zin in en zo kom ik terecht in de eerste aflevering van 'Beste Zangers van Nederland'. Ik had al wat ankeilers gezien met een breed lachende gelukzalige Paul de Leeuw. Ik heb dat programma nog nooit bekeken. Het komt wel eens langs, maar dan zijn er allemaal zangers die ik niet ken en het is heel erg emo-tv, leek het me. Ze zitten in een villa bij Sevilla en Jan Smit praat het aan elkaar.

Het is me toch leuk! Het zijn een stuk of tien zangers en elke keer staat het repertoire van een van hen centraal. De anderen zingen allemaal een liedje van die ene, die daar natuurlijk heel ontroerd van raakt. Het was hartstikke leuk en mooi. Jacqueline Govaert, Snelle, Acda & De Munnik, Typhoon, Bente, Laetitia Gerards. Ze zingen goed, zijn heel erg bij elkaar en het gekozen lied betrokken, geweldig. 

Neven en nichten

Het is weer eens neven-en-nichten-dag (van Bobby's neven en nichten van vaderskant). Met aanhang. Op zulke dagen (zo eens per drie jaar) zitten de neven en nichten bij elkaar en praten over ooms en tantes, vaders en moeders. En de kouwe kant zit ook bij elkaar. En luistert.

Dit jaar beginnen we met rondje hoe-gaat-het-met-mij? Het is een beetje onwennig, maar heel informatief. Pensioen is een centraal issue. Sommigen zijn met pensioen, sommigen nog niet. Sommigen hebben zware tijden op het werk, sommigen werken minder. Sommigen werken door. Sommigen tobben met de gezondheid. Een is zijn vrouw en zijn zus verloren. Sommigen doen heel veel mantelzorg en sommigen doen helemaal niets meer, ook geen vrijwilligerswerk. Sommigen hebben bestuursfuncties.

Met ons elven wandelen een rondje over de hei, dan doen we een kaasplank, een Jamie Oliver-tomatensoep (van schoonzusje), een salade niçoise (van mij), en ijs met rode vruchten toe. Heel genoeglijk. Drie doen na afloop de afwas. Wij niet. En zo zijn wij net op tijd thuis voor Studio Sport met de samenvattingen van de Eredivisie en zien  Telstar winnen van PSV en Volendam van Ajax. Wat een dag weer.

Sleutels

Het is zeker niet de eerste keer dat ik mijn sleutelbos kwijt ben. Het is een terugkerend stressmoment. Ik heb een vaste plek voor de sleutels, maar als ze daar niet liggen is de ontreddering groot. Want waar dan wel? 

Het was om en nabij 1986 dat ik met een aantal boeken vriendinnen Surplus Vrouwenboekenkrant oprichtte (https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Surplus_(tijdschrift). Na een tijdje meldde zich een gepensioneerd journaliste, Heleen Swildens. Ze had net een boek geschreven: 'M'n bril in de ijskast'. Ik was toen rond de dertig en vond dat een beetje sneu, maar we gingen toch met haar in zee. Nu moet ik regelmatig aan haar denken. 

Gisteren kwam ik nogal vermoeid en getergd thuis van het taxirijden. Ik had na afloop van de drukke dienst nog boodschappen gedaan voor de maaltijdsalade voor de neven- en nichten dag, en toen ik thuis kwam had Bobby ons vijvertje ontdaan van de helft van het riet en de bijbehorende koek wortelstelsel. Hij wilde graag complimentjes. Ik kon het haast niet opbrengen, zo moe. Daarna ben ik in bed gaan liggen. 

Vanmorgen nergens sleutels. Niet op de vaste plek, niet in de jas, niet in de tas, niet in de broekzak, niet in de keuken, het toilet, de douche, de werkkamer, de slaapkamer. Een vorige keer heb ik onmiddellijke een extra reserve set gemaakt, dus ik kan het huis in en uit, maar de autosleutel wordt toch wel node gemist want maandag moet ik maaltijden rondbrengen. En stel je voor dat ik Bobby's autosleutel leen en dat ik die dan óók kwijtraak.

Dus ik als een gek naar een in autosleutels gespecialiseerde winkel aan de Amsterdamsestraatweg. Een gewone sleutel kost €60, en een met afstandsbediening €145. Daarvoor heeft hij een half uur nodig en de auto. Doet u maar een gewone sleutel. 

Gerustgesteld dat ik in elk geval alle sleutels weer tot mijn beschikking heb maak ik nog een rondje door het huis. En dan vind ik de bos zo weer terug. Niet in de ijskast, maar wel op een onvermoede plek. In de slaapkamer. Nou ja, nu hebben we een volledige set reservesleutels. Wel een prettig idee voor een volgende keer, zeggen we maar tegen elkaar.

Femke

Ook deze zomer is het elke week de vraag of ik Zomergasten ga kijken en zo ja hoe lang. Nu dan Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam. Ella heeft gekeken en is zeer te spreken. Over de eerdere afleveringen met Eus en Eva Crutzen zijn we het hartroerend eens: de helft gezien en dan afhaken. Maar Femke is belezen, geëngageerd, beetje rebels, welbespraakt, en daar kan presentator Griet Op de Beeck niet zoveel aan afdoen.

Ja het is mooi. Veelbewogen moment in de maatschappij, internationaal, nationaal, plaatselijk. De grote momenten zoals 9-11 en de doorwerking op mensenlevens. Film, popmuziek, literatuur, politiek, vrouwelijke rolmodellen, echt alles even interessant. En dat Griet dan steeds vraagt: en hoe voelde dat dan voor jóu? Dat neem je dan maar voor lief.

Keukenkastjes

Terwijl ik de vaatwasser aan het uitruimen ben en alle borden, koppen en bestek in de keukenkastjes zet zie ik ineens in een flits de inhoud van de keukenkastjes van mijn ouderlijk huis voor me. Vanaf 1965 woonden we in de Emmersen jaren-zestig-nieuwbouwwijk Angelslo in een 'herenhuis', een soort drive in-woning. De eetkamer en de keuken bevonden zich op de eerste etage. We hadden een L-vorminge woonkamer en een aparte keuken met een doorgeefluik met harmonica-gordijntjes naar de eetkamer. Dat was heel gezellig. Heel maf. Kastje voor kastje komt de inhoud langs, maar vooral inhoud van de kastjes boven en onder dat doorgeefluik. De borden, de schalen, de soepkoppen, het bestek, de koekjestrommel, de doos met cadeaupiertjes. 

Deze gekleurde soepkoppen hadden we. Bobby zegr dat je die spaarde bij de Royce-soep, maar even googelen levert op dat het bij de Unox-soep was. Ze waren van het Franse merk Arcopal. Het heette opaalglas en het was heel sterk. Ik herinner me ook het bestek dat we hadden, elk van ons had een eigen bestekset met je naam erin gegraveerd. Bij de Blue Band? Ik word zomaar bevangen door een grote snik naar al die spullen. Later kocht ze ook glazen soepkippen met schotel van het merk Duralex. Daar hadden we ook theeglazen van. Die waren veel minder leuk en memorabel.

Toen Vati overleed halverwege de jaren 90 verhuisde Mutti naar een flat in het centrum van Emmen. Maar een deel van de inhoud van de keukenkastjes ging mee. Ik denk deze soepkommen ook, maar dat weet niet niet meer. Van haar keukeninventaris heb ik alleen het theelichtje meegenomen. Ik kan me niet herinneren wie deze soepkommen meenam. Of iemand ze meenemen. Elke avond als ik thee zet denk ik even aan haar. 

Onweer

Na drie dagen 10 km lopen door overigens schitterend landschap en met bijzonder prettig gezelschap is het nu tijd voor even een korte retraite op de tuin. Ik heb het hier nog niet meegemaakt, maar er hangen dreigende luchten en dan breekt het onweer los. Heerlijk. Prachtig. En een Fuga van César Franck op de NPO Klassiek. Deze dag kan niet meer stuk.

Met Schoonzusje overleg ik even over zaterdag. Zij organiseert weer de neven- en nichtendag, want niemand anders doet het, dus ik bied een salade niçoise voor negen aan. Zij blij. Neef Frans heeft doorgegeven dat hij geen tomaat lust, geen komkommer, geen meloen en geen aardbei. 

Naar de IJssel

Vandaag doen we een stukje van de IJsselbiennale, een tijdelijke kunstroute langs de IJssel (van Brummen tot Zwolle). We doen de wandelroute bij Fortmond bij Den Nul. Een stukje van de route ligt aan de overkant bij Veessen. Helaas vaart het voetveer niet. 'Wegens laagwater', staat er. Raar, zo laag is het water niet. Er vaart nog best wat beroepsvaart. Maar goed, nu hoeven we maar 10 km te lopen in plaats van 14.

Schitterend is het hier. Práchtig. Vroeger lagen hier tientallen steenfabrieken langs de rivier. Deze steenfabriek Fortmond was in bedrijf van 1828 tot 1976. Er staan nog wat oude fundamenten, en de schoorsteen is nog niet zo lang geleden gerestaureerd.

We zien maar twee kunstwerken. Een van kerkbankjes aan de rand van het stiltegebied, het stiltegebied als heilige grond. Kunstenaar: Felipe van Laar (https://felipevanlaar.nl/). De andere is een meanderende muur van gestapelde houtblokken door Stuart Ian Frost (https://stuartianfrost.com/). Of dit werk met de voormalige steenfabriek te maken heeft? Waarschijnlijk wel,'aar er wordt geen woord aan vuil gemaakt. 

Onderzoek thuis levert op dat bij de aanlegplaats bij voorheen de steenfabriek, waar dus dat veerpontje moet aanleggen heel veel bakstenen op de bodem van de rivier liggen, ooit van de kruiwagens afgekieperd. Dus bij laag water in de rivier beschadigt de ponton, waar de pont tegen aanmeert. Rijkswaterstaat weigert die stenen op te ruimen.

We hebben onderweg in dit waterrijke gebied ook nog een drijvende brug en een trekpontje. 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Steenfabriek_Fortmond