Innovatie

Aan de psychiater vraag ik wat hij vindt van de 'innovatieve' benadering van de psychiatrie van de Utrechtse hoogleraren psychiatrie Jim van Os en Floortje Scheepers, op wier gedachtengoed ik onlangs stuitte. 

'Zij zijn in het vak niet onomstreden', zegt hij diplomatiek, maar het blijkt na een tijdje wel dat hij mordicus tegen is. 'Wat zij voorstaan is geen innovatie, het is terug naar af,' zegt de psychiater. Geen diagnostisch systeem willen zij, maar de patiënt laten praten over hoe het allemaal zo gekomen is en ondersteunen bij het zelfherstel. 'Weet je hoe het was begin jaren tachtig toen ik begon als jong psychiatertje in een gezondheidscentrum. 'Mensen kwamen járen bij de psychiater, praten, en er was geen enkel verslag van.'  

Le Havre

Weer een stuk voor Museumkijker geschreven. Dat is toch altijd weer anders dan hier. Het moet daar echt informatief zijn en niet zo'n beetje intuïtief zwabberen. Nu had ik gedoe met de bezorging via de Post, die niet meer dagelijks bezorgt maar maar heel af en toe. Er zat wel een week tussen de mailtjes dat de postbode de catalogus in zijn fietstas had en dat het boek in de bus lag. 

Maar terug uit Heerde ligt dan toch eindelijk het boek over Le Havre op de mat. En nu staat het anrtikel online. Klik het maar even aan, voor de kijkcijfers.

https://www.museumkijker.nl/meesterwerken-uit-le-havre-renoir-monet-dufy-matisse-en-nog-velen-meer-in-laren/

Nieuwe krullen

Het was half februari dat ik voor het laatst naar de kapper was. Vlak daarna kwamen de onderzoeken, de diagnose en de operatie. En toen het herstellen. Mijn haar groeide en groeide en ik kon me niet voorstellen dat ik twee uur in een kappersstoel zou kunnen zitten. 

En nu is het de hoogste tijd voor nieuwe krullen. Ik was al wezen vooroverleggen met de kapster of ze ook papillotten heeft, die geven een grovere krul, en ja die heeft ze. 

Ik vertel alles. Over het wakker worden uit de narcose. Het piepen van apparaten in de zaal. De telefonerende mede patiënten. Dat ik na vier dagen naar huis moest en weigerde. Dat ik zo'n pijn had. En dat ik zo snel herstelde. Het is natuurlijk een griezelig verhaal, maar wel met een happy end. So far. Vind je het erg dat ik vertel, vraag ik nadat in het allemaal verteld heb. Nee hoor zegt ze. 'Mijn vriend vraagt wel eens of ik al die verhalen mee naar huis neem. Maar nee, dat doe ik niet.'  

Gierst

Ik heb tabbouleh uitgezocht voor de maaltijdsalade, maar vanwege de glutenintolerantie mogen wij geen couscous. En de quinoa is op. 

Bij quinoa heb ik altijd wat bedenkingen omdat ik gelezen heb dat het volksvoedsel in  m'nPeru is en de mensen het daar niet meer kunnen betalen omdat het hier modevoedsel is geworden. In de winkel sta ik voor het schap met rijst en dergelijke, zie ik ineens ook gierst. En dan ook nog drie pakjes voor de prijs van twee. Dus in plaats van met één pakje quinoa kom ik thuis met drie pakjes gierst. 

Even weer googelen. Couscous is een deegproduct van tarwe, als pasta, dus boordevol gluten. Gierst is een glutenvrij 'oergraan', rijk aan vezels, vitaminen en mineralen. Quinoa is een zaadje, dat hoog in de bergen groeit in Peru en Bolivia. Maar na uitgebreid onderzoek aan de Wageningen Universiteit wordt het tegenwoordig ook gekweekt in Nederland. Het doet het goed op zilte grond dus wordt het gekweekt in Zeeland en op Goeree Overflakkee. Jumbo laat daar zijn eigen quinoa groeien.

Bobby heeft herinneringen aan de studententijd, toen je elke week wel een keer gierst te eten kreeg. Dat herinner ik me ook. We vonden het toen niet zo lekker. Dus vraag ik aan AI: hoe smaakt gierst? En het antwoord is: zoals couscous en quinoa.

Knippen

My Paradise. Ik heb weer een vuilniszak vol groeisels weggeknipt. Het ziet er meteen weer prachtiger uit. En dan een uurtje bijkomen op mijn ligbankje. Ora et Labora.

Venkel

Het iets minder leuke aan zelf groente verbouwen is dat het als je eenmaal oogst hebt vaak te veel is. Hoe weinig je ook geplant hebt. En dat je bij het oogsten dus wilt uitdelen. En daar een beetje dwingend in kan zijn, want de boel moet niet verrotten. 

De buurvrouw had al een schaaltje cherry-tomaatjes gekregen en nu had ik weer een venkel in de aanbieding. Ik had er slechts drie, die enorm aan het uitschieten waren. Wil je een venkel? appte ik nu. En toen ze niet meteen antwoordde stuurde ik er een recept achteraan: rösti met venkel en zalm. Maar wel anders dan de mensen gewend zijn. Ze zou het proberen. 

Nu heeft AH geen rösti op voorraad en moet ik naar de Jumbo. 'Zal ik rösti voor je meenemen van de Jumbo'' Ik moet echt een beetje uitkijken.

Even regen

Op zondagmiddag gaan Bobby en ik vaak wandelen in een natuurgebiedje bij Utrecht. Doorgaans een heel fijne gewoonte. Bobby zoekt op de wandelkaart een nieuwe bewegwijzerde route en ik zoek er de digitale gegevens bij. Startpunt, digitale kaart, etcetera. Om narigheid zoals verdwalen te voorkomen. Ik check ook altijd even het weer. 

Het zou einde middag gaan regenen, om een uur of vijf. Met die wekenlange droogte achter de rug snakken we naar regen, denken we. Als we om half drie in de auto stappen regent het al. We geloven zo in de weer-app dat we dat negeren. Maar het regent best pittig. 

En er gaat meer mis. De route die Bobby heeft uitgezocht heb ik niet digitaal gevonden, en hij is de kaart vergeten. De rode wandeling die we willen doen loopt langs een camping bij Lage Vuursche. Die camping vinden we en daar parkeren we, maar de rode wandeling zelf kunnen we niet vinden. En het regent nog steeds. Misschien kunnen we beter naar huis gaan, zeggen we nog. Het is geen goeie dag. 

Maar dan herinnert Bobby zich nog een witte wandeling, genaamd De Vijver. Dat startpunt vinden we wel. Maar we hebben geen kaart bij ons en er.  ontbreekt onderweg af en toe wel eens een routepaaltje. En na een half uuro blijkt dat ik mijn telefoon kwijt ben. Daar heb ik een app op staan, waar alle bospaden op staan, zodat we in een vreemd bos altijd de weg terug kunnen vinden. Het regent nog steeds. 

Het is echt een lange rampzalige wandeling, kronkelig, en we hebben er totaal geen richtingsgevoel. De vijvers staan droog. Nou ja, blubber. Met druipende jassen en druipende haren sjokken we voort. Verregend. Gedesoriënteerd. Getergd. Moe. Een middag om gauw te vergeten.

https://www.staatsbosbeheer.nl/uit-in-de-natuur/wandelroute-vijver