Weer thuis

We zijn er nog. Ik ben weer thuis. Zes dagen en nachten was ik in het ziekenhuis, waar ik een zware buikoperatie onderging en de eerste hersteldagen daar beleefde met heel veel pijn en ongemak. Ik wilde er niet over schrijven, hoewel zo'n ziekenzaal stof te over biedt. Oneindig veel waarnemingen. De meest enerverende waren die van bedburen die telefoneerde  met de speaker aan. Gesprekken van een half uur op de repeat. Maar dat doe ik maar niet. Gisteravond hebben Bobby en Zus&Zwager1 mij opgehaald en thuisgebracht. We zijn allemaal heel blij & dankbaar, maar er is nog steeds veel pijn en ongemak.

Ja ik moest de draad van het blog maar weer gaan oppakken. Ik heb het enorm gemist. Voorlopig hebben we mijn ziekenboeg ingericht in Bobby's bibliotheek, naast de badkamer. Ik had allemaal gitzwarte scenario's uitgedacht over de thuiskomst. Maar het traplopen gaat wonderwel. Mijn ontbijt kan ik zelf maken. Het wachten is op een doos medische hulpmiddelen die per koerier bezorgd worden, maar die doen dat niet op Hemelvaartsdag.

Vanavond maken Bobby en ik een eerste wandelingetje buiten  van een paar honderd meter. Met de rollator. Ik moet bewegen, want als je niet beweegt verlies je per dag 5% van je spiermassa. Na zes dagen nauwelijks bewogen te hebben zijn mijn armen en benen als heel wat omvang verloren. Dus: bewegen bewegen bewegen. Naar-de-pijn-toe, door-de-pijn-heen. Een heel kleine beetje huishouden zoal was opvouwen voelt nu als topsport.