Laatste plaatje dáár...

De laatste dag. Omdat we zo'n laat vliegtuig van Tenerife hebben nemen we op La Gomera de laatste Fred Olsen-boot en toeren we van Valle Gran Rey van cafeetje naar mirador naar cafeetje naar mirador.

Nog even door de laurierbossen, die we vanwege mist en kou begin van de week maar liever gemist hadden. Maar mooi zijn ze. Dan naar Dan Sebastian, een laatste bord tonijn aan de haven, de boot, terug naar Tenerife, en dan naar het vliegveld.

Boom

Er is hier overweldigend veel natuur. Zoveel waar ik als Amsterdammer geen weet van heb, de namen niet van weet. De hele dag is het graven in je geheugen of je al die indrukken te lijf kunt met namen, kennis, weetjes. Het is aardig als er af en toe woorden komen bovendrijven waarvan je niet weet dat je ze kent.

Zo zie ik twee tortelduifjes in de peulenboom (die eruit ziet als de levensboom van Klimt) zitten te neuken. Fladderend. Die duifjes zie ik overal samen scharrelen, als het steeds dezelfde zijn. Rond vijven komen er tientallen zwaluwen groepsgewijs zwermen. In duikvlucht. Enorme snelheden halen ze.

En dan al die bomen, struiken, uit hun kluiten gewassen kamerplanten. Volgens Bobby is deze boom - hij staat aan de rand van de Oceaan - een rubberboom.

En dan hebben we het nog niet eens over de sterren en andere  hemellichamen.

Arure

We doen een werkelijk prachtige wandeling, van het dorpje Arure boven in de kloof terug naar La Calera beneden in de vallei, met het ene na het andere spectaculaire schöne Aussicht, een heerlijke Wanderweg over een lichtgroene hoogvlakte met aan alle kanten fantastische rotspartijen en cacteeën. Het kan niet op.

Bij de afdaling van ruim 800 meter naar nul langs een bijna steile wand naar beneden had ik me alleen bij het lezen van de routebeschrijving niet zoveel voorstelling gemaakt. Wat een schrik! Een smal zigzaggend paadje, losse keien en steentjes, en een bergwand vrijwel recht naar beneden naast je.

Hoogtevrees, vroeger had ik dat niet. Het is niet mooi. Het is tamelijk eerloos. Je durft niet. Het is volstrekt irrationeel, geruststellende woorden helpen niet. Een helpend handje af en toe helpt een beetje. Ik ga nooit meer op vakantie, ik ga nooit meer lopen. Wie had dit bedacht! Ik had dit bedacht.

Bij restaurant El Mirador, uren later terug in La Calera, maken ze overheerlijke omeletten en salades. Daar word je weer een beetje mens.

Máuw

Bij elk zuidelijk vakantie-adres hoort een bedelkat. Máuw. Onweerstaanbaar, die veel te zwartomrande ogen.

Vergeten

De dag brengen we door op het gele balkon. De zon schijnt nauwelijks. Daardoor is het heel aangenaam. en toch in de bikini. Misschien word ik toch iets minder wit. Hoe dan ook: de gedroomde vakantiedag met niets dan het boek.

Ik lees in 'De vergeting' van Daan Heerma van Voss. Inderdaad een broer van Thomas, van wie ik vorige week 'Stern' las. Dat is handig aan de e-reader, als er wifi is heb je in den vreemde een Nederlands boek zo gekocht. Hier liggen vooral Duitse Canaria-crimi's in de winkel. Vorig jaar op vakantie op de Azoren kocht ik nog een Duitse Azoren-crimi. Nooit gelezen.

Dit 'De vergeting' is een hallucinerend boek over één dag totale vergetelheid. Op een dag werd Daan wakker en wist hij niets meer. Alleen nog zijn naam. En hij had een telefoon met namen erin die hem niets zeiden. De naam Daniël staat vier keer in zijn telefoon. Na een paar dagen belt hij hem. 'Daniel, ben jij degene die ik zou bellen als er stront aan de knikker is?'

Hij kiest voor de literaire bewerking van die periode, niet louter de feitelijke en medisch-wetenschappelijk gedocumenteerde. De combinatie uitvergroting/grootspraak en de relativering daarvan doet me deugd. Het is de jeugd, denk ik dan maar op deze 56e verjaardag. Dat is zo mooi en ook zo eindig aan de jeugd. Mooi wel dat-ie dan van de eenvoud van Kopland houdt. Dat hij dat herkent.

Twee hagedissen

Voor mijn verjaardag krijg ik onder meer twee hagedissen uit een van de hippy-winkels hier. Ik denk dat ze op de achterwand gaan komen en dat ik dan die achterwand okergeel ga schilderen. Of ze komen op een okergele plank.

Hagedissen vind ik prachtig. Gezien de hoeveelheid soorten en maten hagedissen in de hippy-winkeltjes ben ik niet de enige. Toch denk ik graag dat ik een heel speciaal lievelingsdier heb. Ik kwam erachter toen ik ooit bij een (nep)coach uitgenodigd werd de medicijnkaarten te leggen. Dat zijn een stuk of vijftig. Je moet een kwartier al die kaarten bekijken en dan twee uitkiezen. Dat zijn je levensvrienden. Dat mag je daarna nooit meer veranderen. Ik koos de hagedis en de kolibrie. Allebei kleurig. Allebei iets met enerzijds stil zitten en anderzijds snel bewegen. Kolibries vind je niet zoveel in hippy-winkels. Misschien moet je ervoor naar een ander werelddeel.

Deze hagedissen glinsteren terwijl ze liggen te wachten in de zon. Mooi idee zo op deze verjaardag.

Die twee hagedissen, dat zijn wij, zeg ik tegen Bobby. Wie van de twee ben ik dan, vraagt hij. Hij vindt die met de grote krulstaart de leukste. Daar kan ik me in vinden, want dat is ook de langste.

Verjaarsontbijt

In de ochtend zitten we in de schaduw van de zuidelijke granieten wand. Langzaam komt de zon daar achter vandaan. In de Jardin genieten we het ontbijt. Wat zal ik zeggen?