Les vacances

Het is zulk afschuwelijk weer (storm, regel, hagel) en ik ben zo verkouden met eindeloos hoesten dat het best moeilijk is om van de vakantie te genieten. Ik zie ook geen plaatjes die ik wil tekenen. Uiteindelijk wordt het een tekening van de stuwdam van gisteren. Dat is dan tenminste bevredigend: één tekening. Ik wil echt niet naar buiten, dus we gaan maar overdag een hout stoken in de open haard. Dat is tenminste enigszins troostrijk.

Oude bomen

Ik kijk naar een uitzending van Zembla over een voormalig verzorgingshuis in Utrecht Tuindorp Oost. Ik geloof dat de uitzending in februari werd uitgezonden. Zeker met onze eigen ervaringen met Schoonmama in de zorginstellingen rond Maassluis  raakt het onderwerp me. Dat er gewoon nauwelijks meer plek is voor oude mensen die niet meer zelfstandig kunnen wonen. Hier was ook sprake van een verzorgingshuis dat dicht moest. De bewoners, veelal in de negentig of over de honderd, mochten blijven zitten tot er nieuwbouw kwam, maar er mochten geen nieuwe ouderen meer bij en zo werd er bij wijze van experiment jongerenhuisvesting bij gezet. Dat bleek een wonderschoon experiment, zowel voor de jongeren als voor de ouderen. Er ontstond een mooi sociaal betrokken vorm van samenleven. Tot Careyn er ineens de stekker uittrok. De ouderen moeten uit de hoogbouwvleugel naar een laagbouwvleugel en de jongeren moesten weg. De jongeren zochten contact met de media en de zorginstelling Careyn verschanste zich. Hartverscheurend allemaal. 

Uitzending gemist:

https://www.uitzendinggemist.net/aflevering/466212/Zembla.html

De verklaring achteraf van Careyn:

https://www.careyn.nl/actueel/nieuws/algemeen/2019/2/verklaring-careyn-inzake-uitzending-zembla-van-21-02-19-over-tuindorp-oost/

Johan

Gelezen: Onder de paramariboom door Johan Fretz. Hij won een paar weken geleden met dit boek de Boekhandelsprijs. Het is nu de vierde keer dat die prijs uitgereikt is, en ik was altijd benieuwd wat boekverkopers voor een boek zouden kiezen, anders dan de jury’s van prestigieuze literaire prijzen. Het blijken altijd boeken over maatschappelijke kwesties, hoe die uitpakken in de levens van gewone mensen. 

Johan Fretz herinner ik me uit 2010, 2012, toen de economische crisis was uitgebroken en er grote bezuinigingen waren aangekondigd, onder meer op de cultuur. Halbe Zijlstra was ineens minister van cultuur en schrapte tientallen muziek- en theatergezelschappen. Deze Johan kwam net van de kleinkunstacademie en sprak bij manifestaties. Indringende welbespraakte optredens bij Pauw & Witteman. Hij beloofde onze eigen Obama te worden, hij schreef een roman 2025 over dat hij dat jaar tot president verkozen zou zijn. Heb ik toen gelezen. 

Hij is èn cabaretier èn schrijver. Idealist. Soms succesvol en soms even niet. Nu door deze prijs ineens weer in de spotlights. 

Het is een mooi leuk boek. Hij is de zoon van een Hagenees en een Surinaamse. Moeizame jeugd, ouders in moeizame omstandigheden: alcoholist en ggz-problemen. Hij bruin met een zeer gemengde afkomst, helemaal Hollands aan wie wel iedereen vroeg ‘waar kom je vandaan?’ Voor de dit boek ging hij voor het eerst naar Suriname, hij heeft er een optreden, hij gaat een paar dagen alleen en een paar dagen met zijn moeder. Zijn hele levensgeschiedenis komt langs. Prachtig geschreven. Als hij optreedt wil je luisteren, als hij schrijft wil je lezen.

Lekker van deze week weg dat ik weer ga lezen. Weer interesse in wat anders dan mijn eigen wereld.

Stuwdam

Het weer blijft ijzig en afschuwelijk - de hele week is de verwachting - en met alle verkoudheden is het beter binnen te blijven. Dus ons weekje weg bestaat vooral uit een beetje uit het raam kijken naar de witte koppen op de golven op het stuwmeer. De verwarming doet het gelukkig weer en we hebben veel boeken mee. Er zijn heel veel wandelroutes maar is gewoon té guur om ook maar een eindje te gaan wandelen.

In het kader dat je het beste kunt omarmen waar je last van hebt maken we een excursie naar de stuwdam. Want waar zijn we! We zijn de enige deelnemers aan de rondleiding en een grappig gidsmeisje leidt ons rond. Eerst de maquette en dan het echte. Deze stuwmeren Lacs de l’Eau d’Heure zijn gebouwd in de jaren zeventig. Wij hadden ons huiswerk gedaan, wisten antwoord op de basisvragen, dus het gidsmeisje is extra gestimuleerd om te vertellen. Ze zijn hier Franstalig en hun Nederlands is nauwelijks te volgen. Erg leuk is dat. 

Als er te weinig water is in het kanaal tussen Charleroi (een Waalse fabrieksstad iets boven hier) en Brussel kunnen ze dat via deze meren bijvullen, maar het komt ook voor dat daar juist te veel water is en dan pompen ze het water omhoog naar het grote meer. Afgelopen zomer met die niet aflatende hitte en droogte moest het water in het grote meer 4 meter zakken. 

We lopen achter het gidsmeisje aan door ondergrondse betonnen gangen, gewelven, waar allemaal mineralen en stalactieten te zien zijn. Wondere kleuren in en op het beton. We gaan in hoge torens met glazen vloeren. Ze heeft claustrofobie, hoogtevrees, liften en watervrees, vertelt ze, maar toch doet ze haar gidswerk met plezier. Ze was altijd kleuterjuf maar dat werk kan ze door rugpijn niet meer doen en nu is ze gids bij de stuwdam. In de zomer op een boot, in de winter ondergronds. 

Ik had nooit kunnen bedenken dat jij zo’n excursie zou uitkiezen, zegt Bobby, die het allemaal razend interessant vindt. Ik vind het ook razend interessant, maar de informatie landt niet allemaal. Dus ik ga maar plaatjes schieten.

Na afloop tracteren we elkaar op heerlijke Belgische wafels.

Mea

Gelezen: Mea van Willemijn Dicke. Dat kwam omdat ik Annemiek Schrijver een interview met haar zag doen in haar interviewprogramma ‘De verwondering’. Dat was naar aanleiding van een nieuw boek van deze Willemijn Dicke - De sjamaan en ik - over haar spirituele zoektocht, maar die titel is nog niet te leen in de e-bibliotheek. Wel deze debuutroman Mea van tien jaar geleden over een oudere wetenschapster. Willemijn is nu 48, dus toen ze de roman Mea publiceerde was ze 38. De wereld van de wetenschap is blijkbaar geen fijne. In het interview met Annemiek Schrijver wordt alleen gezegd dat ze wetenschapster was, maar niet welk vakgebied of welke stad. Het was een leuk gesprek, maar ik miste de feiten en het Umfeld een beetje. Bij die fijne wat zweverige gesprekken vol wederzijds begrip met voor mij totaal vreemde personages wil ik toch graag wat journalistieke achtergrondinformatie. Ze is inmiddels ook geïnterviewd voor diverse dagbladen, dus daar is het allemaal te vinden. 10 jaar cursussen en workshops in spirituele zaken, veel boeddhisme en ook sjamanisme, maar uiteindelijk kwam ze terecht bij christelijke mystiek. En het effect is dat ze nu blijer en liever is. Kort door de bocht.

In deze roman is de hoofdpersoon universitair hoofddocent politicologie in Rotterdam. Eind in de vijftig al, vol in de overgang, alleen maar bezig met werk en veel alcohol. Wat vriendschappen met collega’s, een moeilijke relatie met haar moeder en haar dochter, soms een seksuele escapades tijdens een  congres. Het is heerlijk geschreven, leest als een trein, geestig, scherp. Maar ik mis wel iets: reflectie op wat die vrouw drijft.

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/01/24/ik-camoufleer-mijn-geloof-niet-meer-a3651442

Genieten

‘Geniet van elkaar’, tipt de buurvrouw die ik bij vertrek vraag om af en toe wat rouwpost op te stapelen. Dat is nu onze running gag. Bobby en ik zijn allebei nogal in de lappenmand. Veel hoesten, snotteren, keelpijn, hoofdpijn, oorpijn, spierpijn. Leeg, moe. En nu is het nog ijskoud ook. De thermostaat van het vrijstaande droomhuisje is kapot. De wind giert om het huis. Er is al een monteur langs geweest maar die lukte het niet. We moeten alle radiatoren maar op 7 zetten, adviseert hij. Dan wordt het 19 graden. 

Maar er blaast een harde poolwind over het stuwmeer recht op ons huisje. De temperatuur op de niet werkende thermostaat is in de ochtend gestegen van 14 naar 16 graden. Iets doet het dus wel, maar het is niet genoeg. Ik zet alle radiatoren maar op ‘max’. Alleen het slaapkamertje wordt een beetje warm. En wij maar van elkaar genieten.

Alles goed en wel

Gelezen: Alles goed en wel van Mirjam Oldenhave. Ik vond het in de bibliotheek. Oldenhave begon haar carrière als juf en is nu succesvol kinderboekenschrijfster (o.a. van Mees Kees) en dit is een uitstapje naar volwassenenliteratuur. Het is geestig en hilarisch en chaotisch, je vliegt erdoorheen maar het beklijft niet erg. Hoofdpersoon is een vrouw Julia die bij haar man Stan die therapeut is wegloopt als hij voor de zoveelste keer vreemd gaat met een ex-patiënte. Zelf is ze ook een ex-patiënte van hem.

Ze zoekt een woning maar dat valt natuurlijk niet mee. Een jongen helpt haar aan een tijdelijke villa, waarvan de bejaarde eigenares mevrouw Smit in coma ligt. In ruil voor wat mantelzorgtaken mag ze er gratis wonen. Maar er blijken meer mensen in en om het huis te wonen, zoals een depressieve tuinman, een meisje dat thuis mishandeld wordt, een vluchteling. Mevrouw Smit heeft tijdens haar leven voor heel veel mensen gezorgd en met die mensen moet Julia nu dealen. Het verhaal springt van de hak op de tak. Het is erg onverwacht en geestig, een soort feel good movie,