Bie de Lidl (2)

Tot mijn verrassing staat er een groot artikel in de Volkskrant over de Lidl, dat ze zich de afgelopen jaren ontwikkeld hebben tot de progressiefste (meest duurzame en diervriendelijke) supermarkt. Dat hebben ze gedaan / doen ze in samenwerking met de universiteit van Wageningen en Stichting Wakker Dier. (Het is wel jammer dat je als niet -abonnee vaak de artikelen van de Volkskrant niet online kunt lezen, ik lees ze via Blendle) maar misschien kun je er wel een aantal lezen voordat de toegang je geblokkeerd wordt. 

Lidl krijgt al jaren prijzen voor de kwaliteit en de prijs van hun groente en fruit, en van de week las ik dat ze producten die over de houdbaarheidsdatum heen zijn voor bijna geen geld wegdoen in plaats van weggooien. Hun kip en hun vis is duurzaam. Ze hebben eigen productielijnen. Dus wat ik beschouwde als een nederige knieval, namelijk naar de Lidl omfietsen, is misschien wel het beste wat je kan doen.

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/dozenschuiver-lidl-is-hard-op-weg-de-progressiefste-supermarkt-van-nederland-te-worden~bfeb67f6/

Rondje

De Bayerische Freundin heeft zin in een rondje fietsen dus mag ik haar weer een toeristische route aanreiken. Dat is wederzijds genoegen. Ik kies een rondje Tienhoven, Vliegveld Hilversum, Hoorneboegse Heide, eetcafé De Eend aan de Loosdrechtse Plassen en dan via Vreeland en de Vecht terug. Ze vindt alles even leuk en prachtig. Dat haar Auke haar dat nooit heeft laten zien! Zou hij het wel kennen? Vooral over Vliegveld Hilversum is ze enthousiast, want daar kan ze dan met haar Bayerische kleinzoon naar toe. We zitten er uiterst genoeglijk op een bankje onze bammetjes te verorberen en vliegtuigjes te spotten. 

Concert

Hoe lang is het geleden is dat ik bij een concert was? Vandaag zijn we ineens in de Jacobikerk waar de laatste aflevering van ‘Kerken luisteren’ is. De aankondiging vond ik op de site van TivoliVredenburg onder de (gratis) vrijdag-lunchconcerten. 

Normaal kunnen er vele honderden mensen in deze kerk, maar nu met de corona-regels maar hoogstens 100. Om en om is een rij leeg en op een bank waar normaal makkelijk zes à zeven mensen kunnen zitten zitten nu hoogstens drie (in geval van huisgenoten), maar meestal maar twee. Het plek zoeken is een beetje een gespannen bezigheid aangezien het voor nieuwkomers niet in een keer helemaal duidelijk is wat de spelregels zijn. De impuls há!-een-mooi-plekje! leidt meestal naar een verboden plekje leidt en sommige ‘angstigen’ zijn een beetje snauwerig van angst. Maar als het musiceren eenmaal begonnen is is de spanning voorbij en is er gedeelde grote vreugde om het eindelijk weer bijwonen van live muziek. 

Een Catalaanse pianiste Carol Ruiz Gandia uit Maarssen en een Nederlandse liederenzangeres Mignon Primus. De pianiste speelt Mompou waar ik erg van houd. De zangeres is van de romantische liederen, onder andere Brahms. Deze kerk is niet zo geschikt voor hun geluid, veel te groot en veel te veel galm, maar toch is het fijn er te zijn.

Natuurlijk laten we vrijwillig geld achter voor de muzikanten, dat doet iedereen. Ze zijn zo blij dat ze mogen optreden. Wilt u nóg een toegift? vragen ze. Já, antwoordt het publiek, en de muzikantes stralen. Ik krijg er tranen van in de ogen. O! Dat het maar gauw voorbij moge zijn met dat Corona.

Getrokken kip

De site Chickslovefood heeft vandaag enchillada’s op het programma, met daarin zwarte bonen, pulled chicken en een kant en klare tomatensaus. U denkt: pulled chicken? Je kookt kipfilet 20 minuten tot het helemaal gaar is en dan trek je met twee vorken het vlees los tot draadjesvlees. Bij het recept staat dat dit voor twee personen is, maar de vier rolletjes kunnen we absoluut niet op. Één gevulde wrap per persoon was voldoende, desondanks aten we elk anderhalf.

Eerder heb ik enorm met wraps zitten hannesen, ik wilde een mooi lunchhapje maken, maar mooi werd het echt niet, tot ik er achter kwam dat je ze nat moet maken voor gebruik, dan rollen ze makkelijk op.

Tegenwoordig hoor ik als ik vertel dat ik wat leuks ontdekt heb op kookgebied regelmatig dat ik helemaal in een hype zit. Dat heb ik met de Flammkuchen en nu weer met de pulled chicken.  De zwarte bonen en pulled chicken gaan in een lobbige tomatensaus die passata heet. Ik heb 'm gekocht maar volgens mij kun je die ook heel goed zelf maken.

Het recept is lekker en makkelijk. Maar als je de zwarte bonen zelf kookt kost het wel iets meer tijd. En er moet eigenlijk nog wel wat groente naast.

Zigzag

Het is de eerste keer weer van het koor. Het bestuur heeft een mail gestuurd dat we eerst een uur gaan praten over hoe dan en wat dan, en dan kan iedereen voor zichzelf beslissen hoe het voelt, en besluiten of zij blijft. Wij repeteren in het Muzieklokaal van het Stedelijk Gymnasium. Twee leden zijn vóór het zomerreces al afgehaakt. Deze week hebben twee andere leden zich ‘voorlopig’ afgemeld. Zij hebben ziekte, of zelf of in hun nabije omgeving.

Zestien komen er opdagen. Vijf zijn er niet, die niets hebben laten weten. In zigzag-formatie zitten we ver uit elkaar. Maar er kunnen minder ramen open dan je zou willen. Er heet goede ventilatie te zijn, maar dat voel je niet. Vijf worden gaandeweg toch angstig en verlaten het pand. Dan zingen we een uurtje met elf. Een schielijke jongeling van de receptie komt alsnog een nooduitgang open maken en de deur wijd open zetten waardoor de buitenlucht rijkelijk binnen kan stromen, wat alles scheelt in de ervaring. Heerlijk om weer te zingen en een raar gevoel dat vijf koorleden zo angstig weggelopen zijn. En dat een paar er niet zijn.

Na afloop verdwijnt iedereen stilletjes. We mogen niet klitten en gezellig doen. Met slechts vijf eindigen we op het terras. Twee van de ‘angstigen’ waren er al gaan zitten en drie van de ‘durfals’ sluiten zich aan. Wat is dat toch een nare scheiding. Sommige ‘angstigen’ zouden wel in groepjes van zes ofzo durven zingen, maar als dat het beleid zou worden dan kunnen de ‘durfals’ maar een keer in de drie weken zingen. En die willen heel graag elke week.

https://koornetwerk.nl/zigzag/

Lintje

Wij hebben onze eerste 50-plus gymtraining weer na de zomer. Hehe, wat een opluchting. We mogen weer in de gymzaal. De sportvereniging is uitermate consciëntieus in het naleven van de coronaregels. We mogen niet verkleden in de kleedkamer, we doen oefeningen op de plaats en we hollen niet door de zaal. Bijna iedereen is er weer. Het wel even zweten na zo lang niet getraind te hebben, maar dat mag. We staan op minimaal 1,5 van elkaar en alle ramen en buitendeuren staan open. 

Na afloop neemt de juf nogmaals het woord en vertelt dat ze vandaag op de kop af zestig (!) jaar trainster is bij deze sportvereniging en dat ze ons deelneemsters wil bedanken voor ons enthousiasme en trouw en dan krijgen we allemaal een grote rode roos van haar. Niet dat ik veel ervaring heb met sportverenigingen, maar ik heb nog nooit zo’n betrokken en toegewijde juf meegemaakt. Ze is bijna tachtig! Dat verzin je toch niet. En ze is echt een goeie juf. Nog steeds. Al 60 jaar. Haar dochter vindt dat ze een lintje verdient, zie ik op Facebook. Ach... sputter moe bescheiden. Maar ik ben het eigenlijk wel eens.

Op de Blaricumse heide

Nooit eerder was ik geloof ik op de Blaricumse heide. Het is er erg mooi en qua wandelaars erg Goois. Ik vind het Gooi als landschap tamelijk onbegrijpelijk. Zoveel bos en heide en villa’s en provinciale wegen die dat doorsnijden. En dan ook nog de A1 die er dwars doorheen loopt. Bij deze wandeling steken we regelmatig wegen over die dan namen dragen als Crailoseweg, Blaricummerstraat, Huizerweg, Larenseweg, Naarderweg en Bussumsestraat. Ofzo. Het was mooi dat we vandaag deze tocht doen, want de heide is bijna uitgebloeid. 

https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/trage-tocht-blaricum/17083/