Gangen en deuren

De lente is geloof ik weer voorbij. Het is helemaal grijs en mistig, maar toch ook mooi. Vooral de Maas is mooi. Het is nog een beetje wennen hier, het gebouw is een ongelofelijk doolhof, en een plattegrond zit niet in het pakket voor de gasten. 

Dus je (ver)dwaalt steeds door de gangen en deuren. Voor wie het niet kent: als gast krijg je in een klooster een eenvoudig eenpersoonskamertje met wastafel in het gastenverblijf, op de gang zijn wat douches en toiletten. Er zijn vijf 'diensten' per dag waarvan je er een paar geacht wordt mee te beleven. 07.45u, 12u, 17.45u en 20.30u. Die van 06.30u doe ik niet. Er zijn grenzen. Er zijn een paar zusters die héél mooi hemels zingen. Helaas is een van de mede-gasten zo geïnspireerd dat hij mee gaan brommen. Maar ik ga niet zeggen dat hij op moet houden.

Er zijn drie maaltijden per dag in de refter, dat is de eetzaal. De tafels staan in een grote kring langs de muur. Er zit niemand tegenover je. Eten is hier louter om te eten, niet om te kletsen. Het eten is héél sober. Ik heb alleen nog maar broodmaaltijden gehad: bruine boterhammen, plakken kaas, kruidenthee, een appel. drie keer per dag worden er in de gezamenlijke huiskamer kannen koffie/thee neergezet, dan kun je die daar nuttigen. Daar mag je eventueel praten, maar tot nu toe doet dat nog niemand.

Vanmorgen heb ik vóór de koffie de bibliotheek gescand, en een eerste rondje om het klooster gelopen. Wellicht ga ik vanmiddag wat verder, even met de pont naar de overkant. 

Om af te winden heb ik nu twee mandala's gekleurd. De eerste was - geïnspireerd op het felle lentelicht van gisteren - nogal kleurig. Dat vind ik niet zo mooi, dus direct een tweede geprobeerd. Gemende kleuren, meer ton sur ton.

Weer te Megen

Ik lig op mijn bedje in mijn kloostercel in het Clarissenklooster in Megen aan de Maas. Megen is een klein historisch stadje aan de Maas, onder de Rook van het lelijke Oss, beeldschoon landelijk met twee nog levendige kloosters. Er is een pont over de Maas naar Tiel, en aan de overkant ligt Appeltern met beroemde tuinen. 

In het klooster verkeer ik de komende dagen met mijn stapeltje boeken, mijn tekenspullen, mijn muziek en mijzelf. Vandaag is de lentezon losgebarsten en ik hoop dat dat zo blijft. 

Het is 12 jaar geleden dat ik hier ook was. 2012 was het. Toen sneeuwde het waanzinnig en maakte ik een enorme slip op de A2 bij Zaltbommel. Ik eindigde achterstevoren tegen de vangrail terwijl uit de sneeuwbui vrachtwagens naar me toe denderden. Ik wist zeker dat het mijn einde zou zijn. En wonder boven wonder kwam ik er totaal zonder kleerscheuren van af. 

Bobby was hier al een paar dagen. Ik zou mij bij hem voegen. Hij stond in de deuropening van het klooster en zei steeds: 'Kom nou binnen, het is koud!' maar ik wilde niet, ik moest vertellen wat er was gebeurd en nog even gillen. Het is hier een stilteklooster. Je wordt geacht te zwijgen. Normaal vind ik dat niet erg, maar toen ging dat niet. Ik dacht: niemand gelooft me, want ik had geen schrammetje.

De belevenis uit 2012:

http://lucietheodora.blogspot.com/2012/02/de-dood-in-de-ogen.html?m=1

De Kromme Boom

Er ligt nog een opdracht van de schrijfcursus. De afgelopen week was zo belachelijk druk (dat kwam natuurlijk van de voetbalwedstrijd in Heerenveen) dat ik er nog niet aan toegekomen ben. Morgen is alweer de vierde bijeenkomst en het zou jammer zijn om de opdracht over te slaan. 'Beschrijf je eerste herinnering', luidt die. Ik heb maar weinig herinneringen en van de herinneringen die ik heb weet ik niet of ze echte herinneringen zijn of vertelsels die zijn blijven hangen. 

Mijn eerste herinnering gaat over mijn allereerste schooldag. Ik denk naar de kleuterschool. Wij liepen naar school, het was ca 1 kilometer. De route voerde grotendeels langs het spoor. Als je op het kaartje kijkt zie je dat aan de andere kant van het spoor de dierentuin was, het 'Noorderdierenpark' heette het toen. Daarna 'Noorder Zoo' en nu 'Wild lands'. Het had indertijd alle oerwoudgeluiden die daarbij horen.

Wij liepen met een kluitje buurkinderen naar school. De herinnering is dat ik aan het eind van de Parallelweg bij de Kromme Boom weigerachtig op de grond ging liggen. Ik wilde niet naar school. Ik-wil-niet. En dat mijn grotere zussen en andere buurkinderen mij bij de armen en benen gepakt hebben en me naar school hebben gedragen / gezeuld. Het is een scherpe herinnering. Ik voel nog dat ik op de grond ging liggen en weigerde op te staan. Ook toen de andere oudere kinderen me zeulden ging ik niet zelf lopen.

Ik moet mijn herinnering opschrijven in de tegenwoordige tijd met veel zintuiglijke indrukken. Ik herinner me lage muurtjes langs het voetpad waar we over balanceerden, de plassen waar we in springen. 

Ik bel Zus1 om te vragen wat zij zich hiervan herinnert. Of het eenmalig was of vaker gebeurde, zelf vermoed ik dat het vaker was. Of ze toen kwaad op me was.

Femke & co

Ook atletiek kijken is veel leuker op de nieuwe grootbeeld tv. En al helemaal Femke Bol. Vannacht na de Eredivisie gezien te hebben zagen we al dat ze de 400 meter had gewonnen en met haar karakteristieke hoge stem uitkraamde: 'Ik wist wel dat ik hard kon, maar je moet het wel dóen!' Eigenlijk kijk ik vooral naar Femke Bol om na afloop haar eerste commentaar te horen. Ze zijn geweldig. Dat we niet eerder een grote tv hebben gekocht, zeggen we nu.

Lente

Ineens is het te warm met de winterjas aan. Ineens springen de crocusjes open. Ineens gaan mensen weer met elkaar praten op straat. Mijn plantenbak aan de straatkant vol witte druifjes, hyacinten, crocusjes en narcisjes is een waar conversation piece.

Kaapse Bossen

Met de Bayerische Freundin wandel ik 10 km door de Kaapse Bossen. Die liggen op de Utrechtse Heuvelrug tussen Doorn en Maarn. 

We kiezen de blauwe wandeling, 10 km, de 'hoogtepunten', vanaf een leuk restaurant Chalet St. Helenaheuvel. Helaas ben ik mijn printje van de wandeling vergeten mee te nemen, dus die hoogtepunten hebben we gemist.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/kaapse-bossen/route/wandelroute-hoogtepunten-kaapse-bossen-doorn

One day

Sinds dinsdag hebben we de nieuwe grotere tv waar ik onverwacht erg gelukkig mee ben. Alleen al naar het Journaal kijken is qua beeld een groot genoegen. Het beeld is scherper en groter en je kan alle mensen onderscheiden, zeg maar. De grote proef komt straks bij het voetbal dat ik deze week in Heerenveen live zag. Al een paar keer heb ik gezegd dat ik zo blij ben met de tv. Bobby is ook blij, en blij dat ik blij ben, en hij wil nu weer meer series kijken want dat is al lang geleden dat we dat samen deden. Ik kijk mijn series meestal op de iPad. 

Nu hebben we op Netflix een nieuwe Britse serie uitgekozen: 'One Day', een zogeheten miniserie van 14 afleveringen. Naar de gelijknamige roman van David Nicholls uit 2009. Die ik in mijn boekenkast heb staan, maar ik weet er niets meer van. Ik kocht een tijdje Engelse boeken voor op vakantie omdat ik daar langer mee deed.

Deze serie kan ik van harte aanbevelen. Zo leuk en lief! Twee personages, Emma en Dexter, hebben elkaar op een afstudeerfeest leren kennen. Ze hebben een klik, maar het wordt nooit een liefde. Elke aflevering is één dag per jaar. Dexter is een hele knappe jongeman met veel charme waar iedereen voor valt. Met rijke ouders. Maar geen doel en drive. Zijn leven bestaat uit feesten en meisjes versieren en waar we nu zijn is hij presentator bij een tv-nachtprogramma. Emma is een Indiaas meisje, slim, creatief, wil theater maken, of literatuur.