Matthäus for the millions

We gaan naar Tivoli/Vredenburg. Bobby heeft vrijkaarten gekregen voor een nieuwe ingedikte gepopulariseerde versie van de Matthäus Passion. Met de serie Pieces of Tomorrow wil Tivoli/Vredenburg hun hippe jonge publiek kennis laten maken met klassieke muziek en vanavond is de Matthäus aan de beurt. Door dé Bachvereniging. Die ook het jaarlijkse ultieme optreden in de Kerk te Naarden verzorgt. De laatste jaren gaan we bijna altijd naar de Generale Repetitie in de Geertekerk, wat ongelofelijk informeel en haast huiselijk is. 

Maar dit jaar dus dit. Met een vast heel erg beroemde dj geheten St Paul. Ik denk dat hij beroemd is want de Grote Zaal zit bomvol vooral jonge mensen. En ze zijn laaiend enthousiast. Waar de Matthäus normaal uren duurt in gewijde sfeer is dit een concert van 21u tot 22.15u met allemaal kletspraatjes en interviewtjes tussendoor. 

We hebben Broerlief en Zwager4 meegenomen die ook hun ogen uitkijken naar deze nieuwerwetsigheid. Ergens vinden we het maar niets, zo, want de magie is helemaal afwezig, maar die drukte en het enthousiasme is wel weer erg leuk. Vooral het normaal toch tranentrekkende 'Erbarme Dich' voldoet helemaal niet aan onze verwachtingen en wensen. Mopperende oude mensen zijn we nog net niet, zeggen we, maar worden we al bijna. Dus vinden we het vooral een interessánte avond. Deze doordeweekse avond eindigt diep in de nacht. 

Weer thuis

Na de dagreis van gisteren en vannacht is vandaag maar moeilijk door te komen. Ik meld mij maar af voor het werk en ga thuiskomen. Wasje draaien, brood halen, koffer uitpakken, mail en agenda bijwerken. 

Het is geweldig mooi lenteweer hier. Veel mooier dan op Gran Canaria. 

Op mijn manier heb ik het reuze druk met mijn buurt/social media-activiteiten. Er moeten nodig nieuwe foto's bij de pagina's van 'mijn' Niftarlakeplantsoen en Springertuin. Een heerlijke lente-kuiergang leidt me er naar toe. In het plantsoen staat weer een fantastisch boompje wit in bloei. Naam? De vrouwtjeszwaan zit weer op haar nest, haar man begint zich alweer krankzinnig te gedragen. Zouden er al eieren liggen? Vorig jaar hadden ze er negen!

Ik heb het er op mijn manier maar druk mee. Ik voel het ook als druk. En toch geniet ik er erg van. Peinzen over de betekenis van dit al. Het gaat over storytelling, zoals dat modieus heet. De story van het plantsoen dat deze zomer aan haar metamorfose begint. Mede dankzij mijn virtueel oppimpen van de plek, en de buurtmoestuin die ook steeds meer virtuele vrinden krijgt (en misschien zo ook wel meer vrijwilligers). En natuurlijk de story van Lucie Theodora die zich enorm

thuis gaat voelen te Zuilen.

Sonja

Gelezen in het vliegtuig terug: 'Je ziet mij nooit meer terug', het levensverhaal van Sonja Barend. Een mooi evenwichtig levensverhaal is het, boordevol vragen. Ze is heel eerlijk maar vertelt lang niet alles. Ik denk dat ze zoveel in de publiciteit is geweest met dit boek dat iedereen de strekking wel kent. Maar misschien is dat niet zo. Ze is het kind van een katholieke moeder en een joodse vader, die in 1942 uit huis werd gehaald en nooit meer terug is gekomen. Achteraf is hij eind 1943 in Auschwitz omgekomen. Maar dat wist niemand. Twee jaar later liet haar moeder zich van hem scheiden en kreeg Sonja een nieuwe vader en ook een nieuwe achternaam. Is uw man ook thuis, hadden de mannen onderaan de trap gevraagd. Ja zei zei. Hij had geen schijn van kans om te vluchten. Haar moeder vertelde er niet over. Sonja vroeg er niet naar. Durfde ze niet. Ze kreeg toch geen antwoord. Dit begin van haar leven speelt door haar hele leven.

Het gaat wel een beetje over haar televisieleven, een ook wel een beetje over haar gelukkige huwelijk met A., een man met drie dochters, waardoor ze ineens een heel gezin heeft. Maar toch vooral over die verdwenen vader.

Nachttrein

We komen om half twee op Schiphol aan. Dan moeten de koffers nog van de band. Er is een probleem in de Schipholtunnel, horen we. Dus als we al met een taxi naar huis zouden willen, dan moet die door de polder. Ooit namen we een Schipholtaxi vanuit Utrecht, 's nachts, omdat het met het OV niet te doen was. Dat kostte 55 euro. 

De nachttrein gaat om twee over. Die halen we, dus de taxi hoeven we niet te overwegen. Schiphol By Night heeft een erg leuk sfeertje. De kranten worden net bezorgd bij de AKO-kiosk, dus we kunnen met verse voetbalanalyses naar huis. 

We halen de trein van 2.02u. Er stappen mensen uit die trein die straks weer de eerste vroege charters hebben. Onze trein gaat over Amsterdam naar Utrecht en doet er drie kwartier over. Daarna te Utrecht alsnog een taxi. Om 3 uur zijn we thuis. Ik geloof dat ik morgenvroeg nog maar niet ga werken.

Playa

Omdat we pas om 19 uur naar Amsterdam terug gaan vliegen, droom ik mij een laatste dagje bruin worden aan het strand. Want in de bergen was het gewoon koud deze week. En de zonnige stranden in het zuiden hadden we laten lokken. 

Eerst moeten we van Tejeda terug naar St Lucia, omdat Bobby zijn lievelingsjas daar bij vertrek heeft laten liggen, maar daarna zullen we in dat gruwelijk grootschalige toeristengebied - dat 3 miljoen toeristen per jaar verwerkt - een lief klein romantisch strandje vinden, een Geheimtipp die niemand ooit ontdekt heeft. Maar waar? 

Er is dus die snelweg, de zee en daartussenin dat industriegebied. Vind daar maar eens die Geheimtipp. Als we wat potentieel aardigs proberen is er echter geen een horeca open en dat kan niet, want we moeten naar de wc. Zo prozaïsch is het leven dan ook wel weer. Zouden andere mensen dat ook wel eens hebben? En zo wordt deze slotdag in plaats van een droomdag een dag van lelijk strandoord naar lelijk strandoord. 

Uiteindelijk vinden we een strand met wat horeca in Playa de Melenares. Hehe, dat lucht op. Meesmuilend stellen we vast dat het op vakantie nu eenmaal soms tegenzit, en dat je daarna gewoon best weer vrolijk voort kan gaan. We trekken onze badpakken aan en settelen ons met nog de picknick van Eva op onze badhanddoeken. En we zitten nog niet of er komen zware wolken boven waaien, hú koud! en dan kunnen de kleren gezwind weer aan. 

We rijden maar naar het vliegveld. Daar blijkt ons vliegtuig uren vertraging blijkt te hebben. En de restaurants op de luchthaven gaan hier om 17.30u dicht. Van je hela hola.

Een beetje googelen levert op dat we op een ontzettend leuk authentiek strand zaten, waar bijna geen toeristen komen. Een Geheimtipp. En we hadden het niet herkend.

Wandeling 5

Het leuke van in dorpjes verblijven is dat je iets meekrijgt van het gewone leven hier. Op zondag komen er hele families uit Las Palmas naar Tejeda copieus lunchen, vertelt Eva van het hotel. Zondag is de familiedag. En inderdaad zien we allemaal families, twee of drie generaties door het dorp schuifelen. Zelf gaan we voor de laatste wandeling naar Roque Nublo. Dat schijnt (weer) een makkelijke wandeling te zijn naar een spectaculaire rots. Awel, deze Roque Nublo is een favoriet zondagsuitje, ook voor de Canaria's. De kleine parkeerplaats en de kronkelweg bij het begin van de wandeling staan bomvol geparkeerd. Het is prachtig. Alles is hier prachtig. Ik lijk wel een wandelende reclamefolder.

H. Mis

Na het zondagochtendontbijt horen we kerkklokken klingelen en besluiten we naar de H. Mis te gaan. Het is een prachtige Spaans-protserige kerk, met één vrij jonge priester, en dertien oude dames en een oude heer. En wij. Geen sprake meer van een koor of een misdienaar, ook hier is het katholicisme aan zijn eindje. De oude dames lezen de bijbel en bedienen de overheadprojector. Nederigheid is wel gepast. Wat is er toch misgegaan met die kerk, bespiegel ik na afloop wat met een kopje cortedo in de hand. Het moet de rigide huwelijksmoraal zijn en het afwijzen van alles wat daarbuiten viel. En toxh is het mooi wat hier gebeurt: mensen bijeen om te zingen en bidden en te kletsen. Ik hoop maar dat er liefde gepredikt werd.