Zoom

Nieuwsgierig naar dat nieuwe videoconferencing-programma Zoom. Bij de Amsterdamse oecumenische kerk De Duif aan de Prinsengracht - waar ik toen ik nog in Amsterdam woonde regelmatig naartoe ging - gaan ze proberen de kerkdienst via Zoom te beleven. Je hoeft geen programma te installeren, in de mail heb ik een link gehad en het verzoek om rond tienen in te loggen. Dan kunnen ze/we kijken bij wie het wel en niet werkt. Om half elf begint de dienst.

Diana die vandaag voorgaat zit in haar woonkeuken. Er is een jongen die het allemaal host vanuit zijn zolderkamer. Die kan van alle deelnemers (stuk of 36) de microfoon aan- en uitzetten. Als de dienst begint gaat behalve bij Diana bij iedereen de microfoon uit, zodat je geen storende bijgeluiden hoort.

Ik was tot nu toe tamelijk kritisch op dat videobellen, maar realiseer me dat dat ook komt omdat ik het niet ken. Dit vind ik echt wel bijzonder. Deze mensen zien elkaar elke zondag of in elk geval regelmatig. Dus iedereen groet elkaar verrast. Van die verrassing maak ik zelf geen deel uit. Ik ken een aantal nog wel van gezicht van toendertijd, of van de verjaardagen van Diana. 

Fresia’s

Ik ga weer even naar de kwekerij in Harmelen om te kijken wat ze hebben en kom thuis met lichtgele fresia’s. Ineens krijg ik een snik. Mutti hield zo van fresia’s. Zo klein, teer, bescheiden vrolijk. In zo'n klein smal vaasje.

Als puber en jongvolwassene vond ik fresia’s echt stóm, ik hield juist van grote uitbundige bossen bloemen. Niet zo’n klein sorry-dat-ik-besta-bosje in zo’n iel vaasje. Ik begon Mutti steeds grotere bossen bloemen te geven. 'Je bent net Vati',  zei ze dan, 'die deed ook altijd zo overdreven.'

En toen zij er niet meer was deed ik dat bij Schoonmama. Die rilde bijna van genoegen van die overdreven grote bossen bloemen. En nu Tante Miep in Den Haag waar ik eigenlijk alleen op haar hoogtijdagen kom - als verjaardag en kerst - verheugt zich dan al dagen van tevoren bovenmatig op de enorme bos bloemen die ik mee zal brengen. Met fresia'tjes zal ik daar niet aankomen.

Maar nu ik zo naar ze kijk: in de tuin zijn fresia’tjes eigenlijk veel leuker dan narcisjes. 

Asperges

Het is zo raar dat ik steeds niet weet of en wat ik zal tekenen. De rode draad  is altijd - net als bij dit blog -  iets wat mij treft. En nu wil het niet. De zwarte zwanen waren de laatste. Gisteren zag ik hele leuke ‘Wallische geiten’ op de dierenweide in Haarzuilens, half wit half zwart, maar die zijn het ook niet. Ik vraag me af of ik tv-personen zal tekenen, politici of Corona-deskundigen, of presentatoren, of eten, nu de maaltijden zo belangrijk momentum op de dag zijn.

Gisteren heb ik asperges klaargemaakt. Voor het eerst van mijn leven. My first asperges. Ik vind asperges héél erg lekker. Bobby maakt ze altijd klaar op de traditionele wijze met beenham en ei en botersaus. Het is een feest als het aspergetijd is. Het aspergeseizoen is dit jaar stilletjes van start gegaan. De meeste aspergekwekers zitten in de Peel, in Brabant, waar het coronavirus zou huishoudt. Ze liggen me al een week aan te stralen  in de supermarkt. Bobby maakt sinds hij het Italiaanse kookboek ‘De zilveren lepel’ op zijn verjaardag kreeg echter steeds pasta’s. Knetterduur zijn de asperges nog: 9 euro voor een kilo. Raar als je bedenkt dat de aspergekwekers hun waren momenteel niet kwijt kunnen aan de horeca. 

Om kort te gaan: ik koop die ene kilo ongeschilde die er nog ligt. De pakjes van een pond zijn al voorgeschild. Dat vind ik te weinig. En ik zoek een recept dat niet lijkt op Bobby’s recept. Het worden asperges met mosterd-room-kaas-saus in de oven. En krieltjes. Heel erg lekker. Zo genieten dat het wel een tekening verdient. Maar al die kleine stukjes ham en ei, wat een gepriegel...

https://www.ohmyfoodness.nl/omf-kookt/gegratineerde-ovenschotel-met-witte-asperges-en-beenham/

Thirza Athalja

Iedereen doet wat zij kan. Mijn nichtje de jazzzangeres Thirza Athalja heeft natuurlijk ook de effecten van de Corona-crisis en zij speelt nu een optreden vanuit de huiskamer te Maarssen. Als het optreden op YouTube geplaatst wordt kan ik het hier doorplaatsen, voorlopig een link naar  Facebook. Gaat haar zien.

https://www.facebook.com/thirzaathalja/videos/216697806061927/

Haarzuilens

Vandaag doen Will en ik Kasteel de Haar en Haarzuilens. De lente is nog steeds niet losgebarsten dus elk landschap draagt de belofte in zich van die eerste spattende lentebloei. Maar het is gewoon nog koud. De nieuwbouw rukt op vanuit Vleuten, er wordt een villawijkje uit de grond gestampt. Haarzuilens en omgeving wordt het Amelisweerd van Noord-West Utrecht. Er worden allemaal parken aangelegd. Een beetje als het Máximapark aan de andere kant van Vleuten, dat tien jaar geleden bij oplevering nog niet zoveel voorstelde, maar nu steeds mooier wordt. Dat zie je hier ook gebeuren. Ook hier is het leeg. De regering waarschuwt voor een druk lenteweekend maar hier wijst niets daarop.

https://www.routesinutrecht.nl/routes/1711023809/rondje-haarzuilens

Ballotage

Een beeldhouwster uit Ermelo heeft mijn inzendingen op Exto gedetailleerd bekeken en de slordigheden eruit gehaald. Natuurlijk ga ik haar naam (Walda Mees) googelen. Ze is geboren in Zuidlaren en heeft nu een schuurtje in Ermelo waar zij in beeldhouwt. Vooral vogels. Ik ben erg erg erg onder de indruk. Daar kan ik natuurlijk nooit niet aan tippen. Dat zo'n professionele kunstenaar met zoveel aandacht naar mijn autodidactische werkjes is gaan kijken. Nu gaat ze nog een keer kijken of het nu wel goed is en dan ga ik door naar de ballotage-commissie. Oei. Het zweet breekt me bijkans uit.

Terug uit Frankrijk

K. en Fr. zijn terug uit Frankrijk waar een veel strenger anti-Corona-regime heerst dan hier te lande. Daar moet je binnenblijven en mag je niet meer dan 2 km uit je huis en wie op straat is dient een ingevuld formulier bij zich te dragen waarop staat wie je bent, waar je woont en wat je daar buiten doet. Supermarkt en apotheek zijn zo ongeveer de enige geldige reden. Ze willen er ook geen buitenlanders hebben met tweede huisjes in Frankrijk.

K.’s zus was er toch nog gebleven. Die fietst elke dag 50 km. Vandaag was ze voor het eerst drie gendarmes op straat tegengekomen. ‘Bonjour’, had ze geroepen. ‘Bonjour!’ hadden de gendarmes teruggeroepen.