Siegmündung

We zijn nog maar net begonnen en het is nu al een topuitje. Will en ik grossieren in budget-uitstapjes. Nu hebben we een vierdaags uitje (drie nachten dus) in een Duits viersterren-hotel beiden een tweepersoons kamer voor onszelf, halfpension, voor € 165 pp. Dus inclusief ontbijt en diner. Op de site van het hotel staat dat het uitje € 635 kost voor één persoon, of € 990 voor twee personen samen op één kamer. 

Bij dit soort budget-uitjes is het altijd een gok waar we terecht komen. Ditmaal is het in een deftig viersterren-hotel met Michelin-waardige keuken Clostermann en een golf-terrein in Niederkassel-Uckendorf. Niederkassel ligt aan de Rijn tussen Köln en Bonn. 

(Ooit kwamen we zo terecht in een hotel in de haven van Delfzijl, in Lochem en in Zelhem, en in Hotel Zum Post in de Karwendel. Je moet altijd even afwachten hoe het eten is, en de kamer, en de nabije omgeving. Soms valt het mee, soms valt het tegen.) Hier verhuren ze veel aan confererende gezelschappen. In de eetzaal waar zij ook eten is niet zo goede akoestiek. Alle geluid is hard en hol. Maar de bediening is perfect en het eten heerlijk. Het is de kunst overal de schoonheid te zien. 

Zelf noem ik deze uitjes altijd onze Voordeeluitjes, maar dit uitstapje hebben we elders geboekt en wel bij Euroreizen.be. https://www.euroreizen.be/lastminutes-promos/promoties/hotel-clostersmanns-hof-niederkassel-promo

Ze zijn hier nog helemaal ingesteld op Corona met mondkapjes en QR-codes. Gelukkig hebben we alles bij ons. 

We arriveren te vroeg en mogen nog niet in de kamers. Dan doen we maar een lunch bij de Chinees bij de veerpont over de Rijn. Loempia’s. Mmm. En dan een wandeling. De wandelingen hebben we van een site met Wanderwege rond Niederkassel. De eerste die we doen is bij de monding van de zijrivier de Sieg in de Rijn. Siegmündung. Het is een mooi ruig gebied. Het regent een beetje dus er zijn haast geen mensen. Ook al missen we hier de sneeuw die opeens in Nederland valt. het is hier nu al een topuitje.

Lente vakantie

Will en ik gaan op een klein lentevakantie(tje). Weken is het stralend weer geweest en nu dit. Dit valt in de categorie Maart-roert-zijn-staart en April-dóet-wat-ie-wil.

Distler

Weer beter. Oefenen. Op mijn verzoek is er Duits op het repertoire gekomen. Nieuwe nummers. Niet die we in het begin deden en die ik zo lekker vond zingen: 'Ich fahr dahin' van Brahms of  'In meinem Garten' van Schumann. Nu 'Verborgenheit' van Hugo Distler.

Blokje educatief: Hugo Distler (1908-1942) was een Duits componist en vertolker van lutherse kerkmuziek. Hij geldt als de belangrijkste vernieuwer van de lutherse kerkmuziek na 1930. Zijn twaalf actieve jaren vielen samen met de opkomst van het nazisme. Hij groeide op in Neurenberg en kreeg er ook zijn eerste muzieklessen.. Toen hij daar niet werd toegelaten tot het conservatorium, ging hij in Leipzig studeren. Nog voordat hij zijn studie kon afmaken, kreeg hij een baan als kerkmusicus in Lübeck. Vanwege de kerkstrijd verhuisde hij naar Stuttgart, om daar aan de Württembergische Hochschule für Musik les te geven. Hij verhuisde naar Berlijn omdat hij er tot professor benoemd was, maar kon de spanning niet meer aan en pleegde zelfmoord.

 

Troost eten

Slaap de hele dag. Om 16.15u word ik wakker . Ik had mee gezuld naar Auntie in Rotterdam, maar dat zit er even niet in. Bobby had op mijn verzoek geruild met Hugo, die eens per twee weken op dinsdag Auntie bezoekt. Dan is er klassieke muziek in haar tehuis. Op een groot scherm worden klassieke nummers uit tv-programma’s gepresenteerd en een dame kletst het aan elkaar. Bij bijvoorbeeld het Slavenkoor zingen alle ouderen uitbundig mee. Helaas moet ik dit missen. 

Als hij terugkomt vraagt hij of ik al wat eten wil en zo ja, wat dan. Mijn lievelingseten als ik ziek ben is vissticks, appelmoes en een gekookte aardappel. Appelmoes liefst zelfgemaakt en anders uit een potje maar biologisch en zonder suiker. Hij kan zich niet voorstellen dat dit mijn lievelingsmaaltje is en stelt allemaal andere dingen voor, maar nee, dit is wat ik wil. Hij verzint er een tweede aardappel en erwtjes bij, zodat het Engels eten is. 

Ik weet niet of ik dit eten vroeger kreeg als ik ziek was. Ik denk het. Lekker troostrijk.

Bijwerkingen

Ik had me er niet meer op ingesteld, maar ik heb behoorlijk wat bijwerkingen van de herhaalboosterprik. Bij de eerste vaccinatie stond iedereen op scherp voor mogelijke bijwerkingen. Toen had ik hele zere voeten. Gewrichtspijn. Maar van de tweede en de derde prik had ik weinig last. Ik ben gewoon gaan werken in mijn tuin, en toen boodschappen gedaan en koken. Alleen wat pijn in mijn arm. 

Maar laat in de avond krijg ik het steenkoud en ga ik trillen. Mijn armen en benen. Ik ga een uur onder de douche staan om warn te worden, maar dat helpt nauwelijks. Misselijk. De hete kruik helpt ook niet voor het warm worden. 

Nu is het ochtend en doet mijn arm nog zeer, en wat hoofdpijn, maar ik ben gelukkig wel weer op temperatuur.

Mijn vader de gelukszoeker

Gezien: de documentairereeks ‘Mijn vader de gelukszoeker’ met presentator Nadia Moussaïd en haar vader Alice Moussaïd. Hij kwam in de jaren zeventig via Spanje, Italië en Parijs naar Nederland. Een jongen van 17 zonder papieren. In Nederland kwam hij terecht in Schiedam, vond hij een Nederlandse vrouw en werd Nadia geboren. Samen maken ze de reis terug naar Marokko, langs de plekken waar haar vader gewoond en gewerkt heeft. Het zijn vaak pijnlijke herinneringen. Het is heel liefdevol gemaakt. Wat een lieve vader en dochter. Drie delen. Aan het eind onthult ze dat hij van huis uit eigenlijk Ali heet, maar het meer opportuun achtte zich Alice te laten noemen.

Link naar trailer:
https://www.npostart.nl/WO_VPRO_16840466

Terugkijken:

https://www.npostart.nl/VPWON_1331379

Schuren

Anke kan niet helpen morgen, dus ga ik vandaag maar in mijn eentje naar de tuin om het schuren af te maken. De schrik voor de schuurmachine ben ik kwijt, daar kan ik nu mee omgaan. Vorige week tijdens de nazit van het koor vertelde ik van mijn tuin en mijn processen, en dat ik nog nooit een schuurmachine had vastgehouden, en toen riep Connie: ‘Nog nooit een schuurmachine vastgehouden? Prinsesje!’ 

Nu moet alles nog een keer afgenomen worden met ammoniak en dan kan het grondverven beginnen. De ‘lambrisering’ en de balken worden donkerblauw, de gele wand wat lichter: ‘pastinaak’. De vloer doe ik nog niet. Misschien later. Er moet eerst een nieuwe plaat in de vloer, de plaat waar het gat in zit moet vervangen.

Ik doe alles heel langzaam ding-voor-ding, geen haast, geen ambitie, en dan kan ik het aan. Vannacht toen ik alles weer eens overdacht bedacht ik dat het niet zozeer een kapelletje maar ook de ‘Lucie Theodora Galerie’ kan worden. Dan kan ik er een ‘vernissage’ houden. Ik denk niet dat ik op mijn verjaardag klaar ben. Dan moet de vernissage maar in de zomer. Of volgend jaar.

De buurvrouw op het tuinpark zit er te werken. Op de computer. Die gebruikt het tuinhuisje ook als thuiskantoor. Ik kom schuren, zeg ik verontschuldigend. Het wordt wel een beetje herrie. Dat moet ook gebeuren, reageert ze begripvol. Na een tijdje zie ik dat ze oordopjes indoet, en na een uur gaat ze helemaal weg. 

En verder is het héérlijk op de tuin.