Ménez-Hom

Nadat we bijgekomen zijn van de tocht naar de garage en ons ontbijt rond het middaguur dientengevolge, heeft Bobby voor vandaag de hoogste berg van Bretagne op het programma. Bretagne heeft helemaal geen bergen, moet u weten, het landschap is licht glooiend. ‘Het is wel de saaiste berg ooit!’ mopper ik natuurlijk een beetje. En natuurlijk weer een parkeerplaats met minstens veertig auto’s. 

Maar goed, wie A zegt etcetera. Dus we gaan een grote cirkel om de ‘top’ wandelen. Bij de top is een uitzicht 40 km alle kanten op, je ziet in de verte ook de stad Brest liggen. Het waait er fiks, dat is lekker bij al die hitte. Verder zijn er weer allerlei mannen-met-hobby’s doende, zoals vliegeren, Delta-vliegen en met zweefvliegtuigjes spelen. 

Op de wandelpaadjes zijn gelukkig bijna geen wandelaars en kun je je concentreren op die wonderlijke bijna kale berg met bloeiende heide en brem en hier en daar een boom. Het is heerlijk met de wind om je hoofd. En het gras dat je hoort ruizen. Echt een plek voor het concept meditatieve stiltewandeling.

https://www.france-voyage.com/frankrijk-toerisme/menez-hom-350.htm

Is: kapotte startmotor

Wat een geweldige mannen, de hulpdiensten voor auto’s met panne. Een heel erg aardig jongmens belt ons uit bed, dat hij al bij de bolide staat. Hij constateert ook de kapotte startmotor en begeleidt ons dan naar een garage. In de directe omgeving neemt geen garage de telefoon op, maar in Crozon vindt hij een Top-garage, tevens Toyota-dealer. Daar brengt hij ons naar toe. En nu hebben we een heel dom Fiatje Panda als vervangauto. Het is even de vraag waar of wanneer hij het juiste type startmotor kan krijgen. Daar hangt het van af wanneer de auto weer klaar is. Vrijdag of maandag. Wat een avontuur.

Klinkt naar: kapotte startmotor

Na een heerlijke hangdag op de camping zouden we in de avond toch nog even naar het strand. Maar eh… de auto start niet. Hij maakt een raar ratelend geluid. Verder gebeurt er niets. De lampjes op het dashboard branden nog wel. Met behulp van enkele buurmannen op de camping proberen we de auto van een helling af te laten glijden in de hoop dat-ie dan weer start. Maar nee. We manoeuvreren de auto op de invalidenparkeerplaats bij de receptie van de camping. Dan bel ik de ANWB Alarmcentrale, waar ik een link per sms krijg om het probleem online door te geven. Het is uitzonderlijk druk, waarschuwen ze. Nadat ik alles heb ingevuld krijg ik alsnog het verzoek te bellen. 

De ANWB-medewerker vraagt naar het geluid, we hebben een idiote conversatie waarbij we pruttelende en ratelde de geluiden maken, hij zegt dat de hulp bij pech in Frankrijk anders gaat dan in andere landen in Europa. Morgenochtend gaat zijn collega een sleepauto regelen (‘s avonds heeft dat geen zin) en die sleept de auto dan op enig moment naar een garage. Daar gaan ze het verder onderzoeken. 

Het zou de startmotor kunnen zijn, vindt Bobby al googelend. Of de distributie snaar. Of de bougies. 

Duizend vogels

Gelezen: Duizend papieren vogels door de Engelse schrijfster Victoria Udall. Speel in de botanische tuinen Kew Gardens in Londen. Ingewikkeld verhaal. Hoofdpersoon is Jonah, muzikant en muziekleraar, die net zijn vrouw Audrey is verloren, hij weet niet of het een ongeluk was of zelfmoord. Groot verdriet. Ze hebben jarenlang geprobeerd zwanger te raken maar Audrey kreeg steeds miskramen. 

Naarmate de tijd vordert lijkt alles toch iets anders dan hij dacht. Er zijn vier personages: de jonge kunstenares Chloë die aan papierkunst (origami) doet, die een soort relatie krijgt met Jonah de weduwnaar die zich niet wil binden. Er is de tuinman van Harry met wie Audrey een sterke ban heeft gehad. En er is het meisje Milly die in het park bij de tuinman woont en die haar geheugen kwijt is. Ze hebben allemaal meer met elkaar en Audrey te maken dan ze zelf weten. Langzaam ontrollen zich de verhaallijnen. Het is wel traag allemaal, zo’n boek dat het wel wat meer mag opschieten waardoor ik te snel ga lezen en dan de draad een beetje kwijtraak. Ik vind het te ingewikkeld en te bedacht.

Stil zitten

De ene dag vol activiteit, de volgende dag weer even stil zitten. We hebben een onrustige nacht achter de rug. Er tikte steeds wat op de tent maar of dat nou regen was of dennennaalden. Mistig, nevelig was het. Heel welkom. Als dat in de ochtend weer over is denk ik: fijn tekenen in grijs licht. Deze tekening in gedachten. Het voorbeeld staat op de telefoon.  Het was gisteren in de Chapelle de Notre-Dame de Rocamadour in Camaret. Maar dan barst de zon weer los. 

Pointe de Pen-Hir

En wat dóe je dan zo’n vakantie?? Bobby heeft de Michelingids van Bretagne doorgespit en oppert monter dat er hier op het Presqu’ Île de Crozon diverse kapen zijn waar je van spectaculaire uitzichten kunt genieten. Ik ben meteen gereserveerd, omdat ik denk dat alle toeristen hier de Michelingids volgen en dus allemaal naar die landtongen gaan. Welnee, zegt hij dan opbeurend, het is helemaal niet zo druk. Niet hier. 

Enfin, dan stan er dus minstens tachtig auto’s op zo’n parkeerplaats en al die gezinnen gaan tegelijk met ons die Pointe op. 

(Ik op mijn beurt voel wel voor een tochtje met een veerpontje naar Brest. Daar heeft hij dan weer niet zo’n zin in. Ik citeer veel wijlen mijn oude Mutti, van die de gevleugelde uitspraak was: Voor-mij-hoeft-het-niet, maar-als-jij-graag-wilt. Dus we beoefenen de kunst van het geven-en-nemen. Dat leidt tot wederzijds verrassende belevenissen. 

Bij de landtong Pen-Hir is het dus een drukte van jewelste, maar ik slaag er toch in om wat beeldschone eenzame foto’s te maken, zodat de mensen zullen denken dat wij hier een top-ervaring hadden. Bobby vond het geweldig. En ik ben trots op mijn mooie foto’s.

Daarna bezoeken we even een veldje met 84 menhirs, waarmee die nog onuitgesproken wens van mij ook alweer in vervulling is gegaan. We rijden er stomtoevallig langs. Ik denk dat dat beeld in mijn hoofd van die menhirs van Asterix & Obelix komt: Obelix die met menhirs de Romeinen schrik aanjaagt. Uit die strip heb ik in mijn jonge jaren veel algemene ontwikkeling opgedaan.

Om bij te komen van alle indrukken genieten we een verrukkelijke lunch (mosselen met frites en salade) in het schilderachtige kustplaatsje Camaret sur Mer, volgens de boekjes bekend van de ecrivains en de artistes die hier verbleven. Je zou er zo een week willen blijven, buiten het zomerseizoen dan. 

En als we de lunch achter de kiezen hebben beginnen er kerkklokken in de oude kerk in de haven te klingelen en komen we onverwacht terecht in een H. Mis. Hier blijkt elke maand een bedevaart naar toe te gaan. Wat een geweldige ervaring. Als de Mis klaar is applaudisseren alle gelovigen. 

Nou, zó brengen mensen dus hun vakantie door: ze vallen van de ene verrassing in de andere. 

Het strand

Het strand van Telgruc-sur-Mer is een wonderlijke ervaring zo op de eerste avond. Wel fijn. Het is geen doorsnee-plek. Tot onze verbazing zijn hier drie (weliswaar simpele) horecagelegenheden, dat hebben we hier nog niet meegemaakt aan een strand. 

Er is Ook een heel rijtje ‘campings’, waar steeds een zelfgeschilderd bordje ‘privé’ bij staat, met slechts enkele caravans of campers erop. Ik denk dat groepen familie en/of vrienden zo’n veldje koopt of huurt  en daar dan onbeperkt kan verblijven. Er zijn verder geen voorzieningen op. 

Een camping (tweesterren) is wel een officiële camping en daar is het rommelig en stervensdruk. In het geheel geen heggetjes of privacy. Beetje volks, om er maar een woord aan te hangen. Ook niet het soort camping waar we graag hadden gestaan, hoewel wel direct aan zee. 

Ik ben heel benieuwd hoe het hier gaat bevallen op het Presque’ Île de Corzon. In de gids is sprake van indrukwekkende kusten, kapen en vergezichten. Op de camping is geen stopcontact voor mensen die hun telefoon willen opladen dus dat wordt behelpen. Het toiletgebouw is zo ver naar beneden lopen (en dan weer terug omhoog) dat er het wassen en afwassen maar anders gaan toen, in het teiltje bij de tent. Dat zijn ze zaken die ons hier dan bezighouden.