Op de grote stille heide

Vandaag doen we een fietstocht over zoveel mogelijk heide. Je bent als toevallige fietser een beetje afhankelijk van de knooppunten routes, niets mis mee, alleen fietsen er ontzettend veel bejaarde echtparen op. Nu kun je zeggen: je bent zelf ook al bijna een bejaard echtpaar, maar de categorie waar ik het over heb ik zeker nog tien jaar ouder dan wij. Echtparen met fietshelmpjes op en achteruitkijkspiegels. En ze zijn dik ingepakt voor je weet maar nooit.

Epe is een toeristisch centrum met ook iweer veel winkels en horeca en ijssalons. En mensen. We gaan er eten bij de Chinees, 'China'. Onze hobby. Een echte ouderwetse dorps Chinees. De uitbaatster wil ons eerst niet hebben, want ze is maar in haar eentje en dan kan ze net de afhaalbalie aan, maar dan strijkt ze met de hand over haar hart en krijgen we heerlijk eten.

Nog wat orchideeën

Het is een wonderbaarlijke bloem, de orchidee. Als ik ze achter ramen in vensterbanken zie staan lijken ze net van plastic. Maar woensdag in het tuincentrum raakten ze me. Wonderlijke kleuren. Is dat nu ingespoten met verf?

 

https://www.nieuweoogst.nl/nieuws/2019/08/14/orchideeen-krijgen-kleurtje-bij-joflor

Rond Heerde

Bobby en ik verkeren een paar dagen in Heerde in het droomhuis van Schoonzusje. Zelf zijn zij op vakantie in de bergen onder Genève. 

We hebben de fietsen mee. Heerde ligt op de grens van de Veluwe en het IJsseldal, en vandaag fietsen we een stukje door allebei de landdchappen. Niet zo ver: 31 km.

Vooraf gaan we langs de apotheek omdat we medicijnen zijn vergeten en langs de fietsenmaker om pasfoto's te maken voor mijn nieuw aan te vragen paspoort. Dan zal ik altijd denken als ik naar mijn paspoort kijk: die foto heb ik laten maken bij de fietsenmaker in Heerde. Afrekenen moet bij het pompstation. Heerde heeft best wat winkels.

Lunchen doen we in Wapenveld bij een snackbar die ook glutenvrije bamischijven verkoopt. Zo leren we de omgeving aardig kennen. 

Orchideeën

Het kantoortje van de Buurt Taxi zit in een tuincentrum, vlak naast de kamerplanten. Ontzettend veel kamerplanten. Wie koopt al die kamerplanten, vraag je je af. Orchideeën hebben ze nu ook in alle kleuren. Ik geloof dat die blauwpaarse met kleurstof ingespoten zijn.

Wat we wilden

Gekeken naar de film 'Was wir wollten' (2022) op Netflix. Een stel (m/v) van een eind in de dertig lukt het maar niet om op zwanger te worden, ook niet na een aantal ivf-behandelingen, en de gynaecoloog adviseert ze even pauze te nemen en op hun toekomstbeeld te reflecteren. Ze gaan naar Sardinië, naar een appartement in een tamelijk luxe complex. Ooit toen ze elkaar pas hadden leren  kennen waren ze hier op een camping geweest. 

Hun buren zijn een luidruchtig gezin. Het dochtertje is onbevangen en komt steeds binnen kletsen. De puberzoon is afzijdig en onhandelbaar. De ouders zijn sexy en sportief. Barbecue enzo. Het contrast kan niet groter, dus veel plezier hebben ze niet. De mannen gaan steeds meer samen optrekken: tennissen, bergklimmen. Grote ruzie. Soort van verzoening. Met de buren gaat het ook niet goed, vooral de zwijgende zoon. Mooie film. Subtiel. 

Rara

Ik durf de pastinaak bijna niet te oogsten. Je weet niet wat je aantreft en laat 'm dan maar in de grond. Vorig jaar was de pastinaak ook al zo'n rare. Als je hem vergelijkt met de mooie gladde schone exemplaren in de supermarkt dan denk je toch dat deze mislukt is. Een soort Quasimodo. De bieten zijn op één na ook allemaal piepklein.

De vierde werkdag

Het is alweer mijn de vierde werkdag als maaltijdbezorger. Ik heb niet zo goed geslapen. De klanten, adressen, voordeuren, videobellen, liftschachten, tassen, dozen, bestellijsten en rolluiken tollen langs mijn  geestesoog. Ik kan het niet stop zetten. Twee maanden doe ik het, besluit ik, en als het dan nog niet allemaal vanzelf en ontspannen gaat mag ik stoppen.

Kijk je moet alle situaties een keer langs krijgen. Dan raak je vanzelf ervaren. Het lastigst zijn de situaties als er niemand open doet. Je mag het niet op de stoep zetten, want de maaltijd moet meteen in de koelkast. Een buur moet het aannemen. En als er dan geen buur is...

Vandaag kan ik bij het vertrek niet in de app. Je route en alle info zit in de bezorgers-app. Je iPhone slaat dat wachtwoord op, zou je zeggen, maar ineens niet meer. Ik bel Bobby of hij mijn wachtwoord wil opzoeken, maar dat blijkt niet meer te werken. Raar, want 's morgens op de computer werkte het nog wel. Dus moet ik een  nieuw wachtwoord aanvragen. Nou ja, als dat gebeurd is en alles doet het weer, dan weet ik waar ik naar toe moet. Pff. 

Deze middag heb ik 23 adressen, ik rijd kalm en zonder haast, en ben om 17.15u klaar. De eerdere dagen deed ik er een uur langer over. Zo is het de bedoeling. De gammele roldeur van het depot gaat ook probleemloos open en dicht, dus ik ben om 17.30u thuis.

Bobby vertelt aan iedereen over mijn nieuwe carrière. Hij is er trots op. Zelf vind ik het ook wel lollig.