Farèn

Gezien: de documentaire 'Water tussen ons' van een jonge Iraans-Nederlandse filmmaakster Faydim Ramshe. Het is een film over haar moeder Farèn die ooit een Iraanse zwemkampioen was maar na haar echtscheiding Iran ontvlucht is met achterlating van haar dochtertje. Het is een veel te groot verhaal, dus de dochter die haar moeder vijftien jaar later volgde en inmiddels de Filmacademie afgerond heeft, heeft er iets fascinerend poëtisch samengebalds van gemaakt. Niets over de jeugd in Iran met de weggelopen moeder.  Nee, een portret van de moeder die een restaurant genaamd Farèn heeft in Maastricht en daar migranten-meisjes laat werken en opbloeien. Ze geeft die meisjes ook zwemles. In feite geeft ze die meisjes de liefde die ze haar dochter niet gaf.

Een beetje googelen (mijn favoriete hobby) levert op dat er al een film aan deze film vooraf ging, of was het een onderzoeksplan voor déze film toen onder de werktitel 'Onder Zeeniveau', waarbij dochter Faydim in smetteloos Nederlands haar idee voor de film over dit Iraanse restaurant uit Maastricht uitlegt, en daarbij totaal achterwege laat dat het om haar moeder gaat. Een Iraans restaurant waar ze als Iraanse wel eens komt, zegt ze. Hoe zou dat zijn, een film maken over je moeder in haar verre leven.

- De documentaire: https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/11/water-tussen-ons.html

- Het restaurant: https://faren.nl/

- https://fondszoz.nl/project/onder-zeeniveau/

Sjoeltoernooi

Met de Duitse vriendinnen gaan we naar een sjoel-event. Het is in de middag in een voor mij nieuw hip café Hondekop aan de Daalsedijk. Eigenlijk helemaal niet ver van mijn huis, maar ik had nooit reden om er naar toe te gaan. Het café staat in een nieuw ontwikkeld stukje stad tegen het oude rangeerterrein van het Werkspoor. Creatief, verrassend. Doet een beetje denken aan het Java-eiland in Amsterdam, industrieel met bijzondere kleinschalige architectuur. Hoe anders dan die krankzinnige cityvorming op het Jaarbeursterrein. Maar dit terzijde.

Hoe we hier terecht zijn gekomen? De Limburgse vriendin heeft een zoon die event-management heeft gestudeerd. En dit is dan zo'n event, in de middag. Mensen kunnen in teams komen sjoelen. Er komen vooral jonge mensen op af. Er zijn er heel wat op af gekomen. Ze krijgen een sjoelbak en een hapje en een biertje en er is een deejay. En er is ook nog een zangeres van het Utrechtse levenslied. De Limburgse vriendin voelt zich helemaal thuis en danst glimmend van vreugde de polonaise. Het is net carnaval, zegt ze verheugd.

De rest van ons zestigsters vindt het veel te veel herrie, maar we geven toe: het is een universum zoals we lang niet zo meegemaakt hebben. Jonge mensen en ongecompliceerd plezier.

Sheila Sitalsings opa

Gelezen: Waar ik me voor schaam van Volkskrant-journaliste Sheila Sitalsing. Ik ben groot fan van haar. Sinds een jaar ofzo luister ik graag naar de vrijdagse Volkskrant-podcast  'De kamer van Klok', waar zij ook een prominente rol in speelt. 

Dit boek is vorig jaar verschenen en popt nu op als nieuwe titel I de e-bibliotheek. Het gaat over haar NSB-opa, van moederskant. Sheila heeft een Nederlandse moeder en een Hindoestaans-Surinaamse vader. Zelf is zij geboren in Paramaribo, dus een NSB-opa verwacht je niet meteen. Haar moeder heeft het haar leven lang geheim gehouden en pas op haar sterfbed verteld, nou ja niet eens verteld maar via een A4-tje. Die moeder was in een oorlog nog een meisje en dus ook lid. 

Het was een mededeling die er bij Sheila nogal in hakte. Zoektochten langs de bruine archiefdozen in het Nationaal Archief. Er zijn heel veel nazaten van mensen die 'fout' waren in de oorlog. Die kinderen en kleinkinderen kunnen er niets aan doen, maar er is veel afwijzing en schaamte. Sitalsing is heel goed in het ontleden en benoemen van alle nuances en grijstinten. Heel interessant boek.

Coba Ritsema

Vandaag naar het Frans Hals Museum in Haarlem waar een tentoonstelling hangt van de Haarlemse impressionist Coba Ritsema. Ik was nog nooit in het Frans Hals Museum en van Coba Ritsema heb ik wel gehoord maar ik geloof nog nooit wat gezien, maar ik las een bijzonder lovende inspirerende recensie in de Volkskrant. Het is wel een thema dit jaar: de prachtige schilderessen van zo een eeuw geleden. Ooit zeer succesvol, nu vrijwel vergeten. 

Ik was bij vrouwen in het Singermuseum, (verzamelaarsters en kunstenaressen), bij Jacoba van Heemskerk in het Kunstmuseum in Den Haag, bij Jo Koster in het Stedelijk Museum Gouda en dan nu weer Coba Ritsema. Twee jaar geleden bezocht ik de Duitse Paula Modersohn Becker in Bremen, de Russische Marianne Werefkin in Zwolle en de Zweedse Hilma Af Klint in het Kunstmuseum. Steeds het verhaal dat ze in hun tijd niet of nauwelijks onderdeden voor hun mannelijke collega's, maar de de tand des tijds deed hen verbleken. Ze schilderden vaak portretten en stillevens, binnen, want in hun eentje naar buiten mocht niet, en werden daarom door de modernisten traditioneel genoemd en dat was dan de genadeklap. Het is echt mooi werk. Ze was onderdeel van de Amsterdamse groep schilderessen De Joffers, wat volgens de Volkskrant een soort laatdunkende trem was: ongehuwde welgestelde dames. 

Wat erg geprezen wordt is de lose touch van het schilderwerk en het feit dat ze veel van haar (vrouwelijke) modellen op de rug schildert, wat extra intimiteit zou geven. Ze schildert ook steeds een buurmeisje Leentje. Eén keer ligt ze op bed, net als Breitners meisje in kimono. Maar waar het meisje van Breitner geërotiseerd wordt hangt het meisje van Ritsema wat te lanterfanten. 

Ik wil dat het werk van deze 'vergeten vrouwen' even sterk in mijn geheugen gegrift staat als een Van Gogh, een Breitner, een Kees van Dongen, een Jan Sluijters, een Charley Toorop. En dat werkt het best als je een oeuvre bij elkaar ziet.

https://franshalsmuseum.nl/nl/zien-en-doen/coba-ritsema

https://www.volkskrant.nl/tentoonstellingen/de-onbekendheid-van-coba-ritsema-is-ons-verlies-haar-schilderijen-komen-op-je-af-als-een-oase~b85fe77d/

Fruitmand

De Voetbalvriendin heeft haar kuitbeen gebroken.  Voor de kenner: een Weber A-fractuur. Eerst was ze er nog mee doorgelopen, maar nu zit ze op de bank met haar voet in een brace. Op Facebook schrijft ze heartbreaking 'Fruitmanden welkom' en dat neem ik natuurlijk ter harte. 

Fruitmanden zijn echt iets van vroeger, ik vind ze heel mooi. Als je écht ziek was kreeg je een fruitmand. Dat waren serieuze zaken. Erkenning. 

Ze stammen uit de tijd dat er nog Nederlandse groentewinkels waren. Ik weet niet of de Turkse groentewinkels het fenomeen kennen. Zou dus niet weten waar je ze kan kopen, behalve dan online. 

Dus ga ik er nu zelf een knutselen: een mandje uit de kast met ooit-nuttige-zaken, exotisch fruit, flesjes vers fruitsap en een grote reep Tony Chocolonely chocola, doorzichtig folie en versierselen van de inpaktafel van AH. Het is een heel project. 

Tijdens het bijzonder gezellige ziekenbezoek eten we de hele reep op. 

Kniekousen

Laatst zag ik een talkshow - ik weet niet meer welke - en toen ging het even over het verschil tussen boomers en millennials. Een van de verschillen die benoemd werden waren de sokken. Boomers zouden hoge sokken dragen en millennials korte sokjes. Nu val ik geloof ik in de categorie boomers, maar ik draag eigenlijk altijd korte sokjes. 

De laatste maand vind ik dat echt koud aan de kuiten en de 'hoge' sokken lossen dat ook niet op. Ik wil kniekousen. Bij de Hema hebben ze die niet op voorraad, die kun je online bestellen. Wel saai. Ze hebben ze alleen in het zwart, wit en grijs. 

Sokken is echt een issue. Liefst zou ik sokken en sokjes in alle kleuren willen, maar die vind je nergens meer. Ik heb vooral zwarte sokken, maar in de was raken er altijd sokken kwijt. Het is ook al moeilijk om de juiste zwarte sokken bij elkaar te vinden. Er blijft altijd een tuiltje losse sokken over. Die verzamel ik dan, in de hoop dat de andere ooit weer tevoorschijn komt. Maar nee. Dus de sokkenla is een bende.

Misschien is daar wat aan te doen met een paar setjes van dezelfde kniekousen. De Black Friday-ziekte is ook toegeslagen bij de sokkenverkoop van de Hema. Ik kan niet goed zien wat ik koop. Een paar? Twee paar? Als je 2+2 koopt krijg je wat gratis. Maar is dat dan twee sokken, twee páár sokken, of twee pakjes met twee paar sokken? Ik weet het niet. 

Het is best een grote doos als ik mijn pakje bij de Hema ga halen. Het zijn alleen maar wat kniekousen, zeg ik. Ik blijk acht paar zwarte kniekousen besteld te hebben. Zestien zwarte kniekousen. Dan is het nu maar tijd om korte metten te maken met de zwarte sokkenbende in mijn sokkenla.

Als je haar maar goed zit

Ik mag van mezelf een keer per drie maanden naar de kapper voor een vers kapsel. Vandaag is het weer zover. Ik heb een nieuwe kapper, sinds het Poolse Maisje is weggegaan bij de kapper in het winkelcentrum. Ik weet niet wat er gebeurd is. Iets niet fijns. Dat vond ik jammer, want ik was erg aan haar gehecht. 

Sinds mei heb ik een nieuw kapster. Voor de derde keer ben ik bij haar. We raken al een beetje aan elkaar gewend. Dat moet wel, want nieuwe krullen zetten duurt twee uur. Ik vind het niet eenvoudig om aan te geven hoe ik het graag wil. Het liefst wil ik grote woeste krullen. Breeduit. Maar de laatste tijd hangen de krullen een beetje suf naar beneden. Uw haar groeit heel hard, zegt de kapster. En het is heel zwaar. Wel heel gezond. Dus ditmaal knipt ze het weer wat korter. Nu moet ik er twee dagen van af blijven. Niet wassen, geen product in smeren. 

Het kan heel druk zijn bij deze kapper. Op hoogtijdagen werken er vijf praatgrage kapsters met evenzo praatgrage klanten. Ze hebben het over een tv-programma waarbij de politie van een bepaalde stad gevolgd wordt. Nu zou dat Utrecht zijn. Het gaat om het programma 'Bureau Utrecht' van RTL4. Het is heel erg in Utrecht, is het algemeen gevoelen. Ik weet niet, zeg ik zachtjes, ik kijk geen RTL4, maar woon hier heel vreedzaam en prettig.

November Fietstocht

O wat een mooi weer. Ik heb enorm zin in een fietstocht. Zus1 is wel bereid om naar Vliegveld Hilversum te rijden dus zo gezegd zo gedaan. 

Het is heel stil in deze tijd van het jaar. Voor mij fietst een man. Ik kan alleen maar denken aan die man die het meisje Lisa van haar fiets duwde en later met messteken om het leven bracht. De rechtszaak was gisteren uitgebreid op het nieuws. Ik houd m'n tempo maar een beetje in om de man niet voorbij te rijden. Het is toch wat.

BuZa

BuZa het eerste seizoen (2021) heb ik nooit gezien, maar het tweede seizoen dat net begonnen is heb ik helemaal gebinged. Heel erg goed. Kees Prins als minister van Buitenlandse Zaken Maarten Meinema die allemaal crises moet trotseren. Internationaal, op het departement, met de collega-ministers, met de staf, met de media en met zijn alcoholprobleem. Heel goed script, heel goede rol. Zeer aan te bevelen.

Frau und hondje

Het afgelopen jaar heb ik diverse malen verteld over de Bayerische Freundin en haar hondje Mochi. Ik heb het even teruggezocht. Het was Kerst 2024 dat haar zoon uit Berlijn het diertje bij haar achterliet. Voor drie weken. De drie weken werden drie maanden, en drie maanden werden een half jaar. Hij is ook een keer teruggegaan naar Berlijn, maar toen toch weer hier gekomen. En de Freundin en haar man raakten steeds meer verknocht aan het diertje. Hoe moest hun leven zónder? En sinds een maand is Mochi echt terug naar Berlijn.

Sinds gisteren hebben ze een nieuwe hondje dat precies op Mochi lijkt. Hij komt van een idealistische dierenopvang op Cyprus en gisteren is hij (6 maanden) op Schiphol gearriveerd. Ze konden zo-een niet in de asielen in Nederland vinden en toen werd het Cyprus. Ze noemen hem Loki. Loki is in de Noordse mythologie de god van misleiding en chaos, bekend om zijn tweezijdige karakter: hij helpt de goden soms met zijn slimmigheid, maar werkt hen ook vaak tegen. Hij is een onruststoker die uiteindelijk werd gestraft door de andere goden. 

Binnen

Het is koud, het heeft vannacht gesneeuwd en vanmiddag is er gestage regen. Brr. We verzoenen ons met een binnen-dagje. Geen bosbad en geen vesper. 

Gisteravond hadden we Dorita op bezoek, die vroeger kunstschilder was, en nu alweer jaren zangeres. Beide kunstvormen is te veel, zegt ze, dus schilderen doet ze niet meer. Ik vertel haar over mijn Zen-teken clubje, hoe daarbij alles open gaat. Mag ik het zien, vraagt ze en ik toon haar het schriftje met potloodschetsen en de ingekleurde. Ze is vol lof. Heerlijk is dat. 

Maar ik merk wel dat er tekeningen kwijt zijn. Dat moet niet. Deze zondag vul ik dus met zoeken, vinden en ordnen van de tekeningen. Inscannen ook. Ik ben er nog één kwijt.

Beste Fietsstad

Utrecht Beste Fietsstad, kopten de nieuwssites deze week. En de voorbeelden die daarbij worden genoemd zijn de Westelijke Boulevard (Marnixlaan) en de Amsterdamsestraatweg, allebei bij ons in de buurt en zeer aanwezig in je dagelijkse werkelijkheid. Omdat die straten jaren open hebben gelegen zijn ze in de beleving van de mensen nog steeds obstakels. Maar over de Straatweg (waar de ondernemers jaren moord en brand over schreeuwden want er kwamen geen klanten meer) wordt nu alom de lof geprezen. Het was achenebbisj, en  u is het een mooie straat.  fietspad is verbreed dat je elkaar kan passeren. (Dat dat voorheen niet kon was een grote ergernis) en er zijn veel nieuwe bomen en groenperken. Als dat t.z.t. een beetje aangeslagen is wordt het een heerlijke straat. Ik heb nu de keuze tussen fietsen langs de Vecht of langs de Amsterdamsestraatweg als ik naar de stad wil. Allebei fijn, lekker doorfietsen. Eigenlijk ben ik overal waar ik wezen moet in circa 20 minuten, dat komt omdat onze wijk Zuilen nogal een eindje buiten het centrum ligt. 

De Marnixlaan is moeilijker. Dat was een vierbaans verkeersader en die is nu op veel plekken tweebaans met een groene middenberm met veel bomen en struiken. Maar daar hebben ze ook ovale rotondes in aangelegd en dat stroomt zeker in de spits niet door. Er zijn geen stoplichten. Als het heel druk is en alle automobilisten getergd zijn lukt het je als fietser  nauwelijks om over te steken. 

En dan hebben we het Centraal Station. De fietsroute van en naar het Centraal Station is zo druk dat het daar vaak muur vastloopt met fietsers. Horror. Ze proberen wel alternatieven te bedenken langs de grachten en andere uitvalswegen, maar daar zijn de bewoners dan faliekant tegen en het is ook maar de vraag of het werkt want fietsers willen de kortste route. Ook bij het Vredenburg, de Neude en het Janskerkhof is het maar nauwelijks te doen. 

Er wordt ook hoog opgegeven over de vele ondergrondse fietsenstallingen. Dat is heel goed, maar die zijn doorgaans bomvol. Geen pretje. En veel mensen hebben elektrische fietsen en bakfietsen, die passen niet. Ik parkeer tegenwoordig weer liever op straat. Dan maar een eindje verder lopen.

Maar ik moet toegeven: doorgaans als ik van A naar B moet gaat dat zeer gesmeerd. De prijs is zeer verdiend.

Het Panbos

Gelukkig schijnt er weer een zonnetje. Met Ella ga ik naar het heerlijke Panbos. 8 km. Niets fijner dan dit.

De tuinvriendinnen

Een van de tuinvriendinnen is zo enthousiast over het samen mandala's kleuren dat ze wel elke week wil. De rest tempert haar een beetje en stemt in met een keer per maand. Want we vinden het allemaal heel erg leuk. Alsof we weer kindertjes zijn. Een kinderpartijtje.  Soms zijn er intensieve gesprekken over levensthema's, dan weer is het een hele poos stil. Heel mooi.

Langs de deuren

De meeste mensen hebben een ontzettende hekel aan collectanten en colporteurs. Zelf ben ik altijd enorm vertederd als er kleintjes aan de deur komen voor een heitje-voor-een-karweitje, maar ik heb geen karweitjes. 

Nu moet ik dus de deuren langs voor handtekeningen voor nieuwe moestuinbakken.  Ik heb mijn komst al aangekondigd in de straatapp, dus ik hoef geen lange verhalen te vertellen. Veel mensen hebben nee/nee stickers bij de bel. Maar ik verman mijzelf en ga een uurtje langs de deuren. Moeders sturen hun kind naar de deur en roepen zelf vanuit de kamer: 'Geen interesse!' 'Ja maar ik ben Lucie, buurvrouw, van de moestuinbakken...' Pff. Ik heb nu 14 handtekeningen en 16 niet thuis, voor de tweede ronde.

Lohues

Ik stuit op de podcast 'Met Groenteman in de kast' met Daniel Lohues, een van de bekendste en succesvolste dialectzangers van Nederland. Het eerste kwartier hebben ze het alleen maar over gitaren. Ik weet niet wat ik zoek, meer liedjes denk ik. Dus doe ik een hele avond liedjes en filmpjes van Daniel Lohues. Daniel Lohues is net als ik geboren en getogen in Emmen Drenthe en opgegroeid in het kanaaldorp Erica bij aan het Oranjekanaal, mij allen zeer bekend. Zijn vader was kerkorganist. Gitaar spelen mocht hij zeker niet, hij moest en zou orgel spelen.

Maar het liep toch anders. Later na een periode in Utrecht is hij teruggekeerd naar Erica. O, hij is heerlijk. Vol lof voor zijn land van herkomst, wat ik dan weer helemaal niet heb. Ik ben weggegaan om niet meer terug te komen. Alleen toen Mutti ziek werd daar gingen we zorgen. Lohues heeft een nieuwe verzamel-cd gemaakt en gaat weer on tour. Hij is een zeer gewaardeerd muzikant en muziekproducer. Wordt ook al een oude man. 

Voor wie dat leuk vindt een kleine bloemlezing.

'Op fietse', Skik (1997)

'Aordig Doen Tegen Mensen Die Niet Aordig Doen'

'Prachtig Mooie Dag' 2012

'Hier kom ik weg', met Ilse de Lange (2014)

50 JAAR - Daniël Lohues (beelden van Erica 1966)

'Met Groenteman in de kast' met Daniel Lohues

 - Tour Daniel Lohues 2025-2026: https://www.lohues.nl/agenda/

Hij treedt vooral op in het oosten en het noorden, maar ook in Carré.

Herfst

Soms is de herfst prachtig, soms is de herfst afschuwelijk. Vandaag dus. Het regent, het waait en het is zo rond de vijf graden, en de temperatuur gaat 's nachts al naar de nul toe. Vandaag heb ik taxi dienst. Dus als de mensen niet klaar staan of jij bent te laat, dan lijdt de ander daar enorm onder. 

De gesprekken gaan vandaag dan ook voornamelijk over het weer. Of ik vraag ze of ze het huis goed warm krijgen. Ik heb een mevrouw die in een arbeidershuisje in Ondiep woont, en die stook haar huis op tot 23 graden. Is uw huis geïsoleerd? vraag ik. Nee, alleen dubbele beglazing, zegt ze. Zelf woon ik in een ontzettend goed geïsoleerd huis en wij stoken tot 19,5 graden, alleen in de woonkamer. Ik stel mij voor dat zij een AOW-tje heeft en honderden euro's per maand verstookt. Dat valt wel mee, zegt ze. Ze wil het écht niet koud hebben.

Ik rijd een nieuwe rollatorman die dagelijks zijn demente vrouw bezoekt. Tot zijn knie-operatie had hij nog gemantelzorgd, maar nu ging het niet meer. Ze heeft daar in dat huis nogal een sterke wil. Niet willen eten, geen incontinentieluiers aan. De verzorging heeft er maar wat mee te stellen. Ze kent u nog wel, vraag ik. Ja, ze kent me nog wel.

Een hindoestaanse dochter die heel goed voor haar demente vader zorgt vertelt dat ze hem meegenomen heeft naar de gigantische kerstafdeling van tuincentrum Vechtweelde. Daar houdt hij van. Dit is denk ik de laatste keer.

Een oude Surinaamse mevrouw in Overvecht-Zuid moet naar onze huisarts aan de Amsterdamsestraatweg. Ze is benauwd, ze spuugt slijm, ze wil het raam wijd open en ze zegt dat ze niet kan lopen van duizeligheid. Heeft u kinderen, vraagt ze. Nee, zeg ik. Dat is maar beter ook, zegt ze. Kinderen zijn allemaal onrust.

En zo meer. En allemaal staan ze buiten te blauwbekken tot ik kom.

Rösti

Gevonden: een gezonde-rösti-recept met venkel en warmgerookte zalm. Rösti is een Zwitsers gerecht met geraspte aardappel. Dat raspen  lijkt me een heel gedoe. Bobby maakt het wel eens, en dan duurt het behoorlijk lang voor het allemaal geraspt en gaar is. Ik zie nu dat het geraspt en al in de diepvries ligt, bij de patatten. Het zijn zakken van 750 gram, dus voor twee personen is een halve zak genoeg. 

Voor dit gerecht snijd je twee uien fijn en een venkel, en die roer je met een ei en wat karwijzaad allemaal door de rösti. Volgens mij is dan de rösti al ontdooid. Het geheel gaat een half uur in de oven.

De sla en de snippers warmgerookte zalm leg je erop als de schotel uit de oven komt.

Recept: 

https://www.ah.nl/r/1195912

Cortenstaal

Ik heb maar eens diep adem gehaald en heb een afspraak gemaakt met het Wijkbureau over de moestuinbakken in de straat. De helft is helemaal ingestort en de andere helft gaat volgend jaar ofzo instorten. Liefst zou ik ze allemaal laten vervangen maar het is de vraag of ze dat nog doen, want er zijn gemeentelijk veel bezuinigingen. 

Vorige week had ik al een afspraak, maar die ben ik toen glad vergeten. Nu is er een nieuwe medewerker Max op het Wijkbureau en die gaat me helpen. Er is veel verloop bij de gemeente. De laatste wijkopzichter is ook al weer verdwenen. Die functie wordt nog geen jaar volgehouden. Ik moet een aanvraag indienen bij het Initiatievenfonds maar dat formulier is zo onbegrijpelijk dat ik gevraagd heb of Max me wil helpen.

Er zou een zelfbeheer-overeenkomst moeten zijn. Die is er, zeg ik, die heb ik in 2020 ingestuurd. Maar die is kwijt in hun systeem. Ik zal 'm thuis zoeken. Ook moet ik weer handtekeningen verzamelen om het draagvlak aan te tonen. Ook leuk. 

Ze werken nu met bakken van cortenstaal. Maar krijgen we dan ook aarde? Volgens Max niet. Want de gemeente moet bezuinigen. 

Letse koormuziek

Van een mede-alt van het dinsdagochtendkoor in Bilthoven komt er in de ochtend een appje met een postertje over een optreden hedenmiddag van een Lets koor in de Wilhelminakerk, dezelfde kerk als waar ikzelf jaren geleden alweer met het vrouwenkoor Pica Bella het 'Gloria' van Vivaldi zong. 

Heb je zin om mee te gaan, vraag ik aan Bobby, en tot mijn verrassing zegt hij ja. We gaan. Het concert is ter ere van de onafhankelijkheid van Letland van Duitsland (1918) met een groot projectkoor. Dat bestaat eigenlijk uit drie koren: een uit Letland, een uit Utrecht en een uit Londen. De Letse ambassadrice is er ook, dus we krijgen heel wat lange speeches te verduren, in  het Lets. Maar de muziek is prachtig en ontroerend. Zou ik ook wel willen zingen.

Na afloop zijn er Letse hapjes en champagne, ons geschonken door de Letse ambassade. De Letse diaspora. Volgens Wikipedia wonen er 5000 tot 7000 Letten in Nederland. Expats. Wat is het verschil tussen expats en arbeidsmigranten? Hoger opgeleiden versus ongeschoold werk? Waarschijnlijk veel jonge mensen die hier studeren of in de IT werken. Letten zijn hele lieve mensen, zegt mevrouw de voorzitter. Je voelt dat ze bezorgd zijn vanwege Poetin die zijn Sovjet Unie weer terug wil.

Willie blijkt op dit koor te zitten door haar Letse schoondochter. Die er zelf niet meer op zit, want ze is terug verhuisd naar Letland. Met medeneming van Willie's zoon.

Passage to India

Sinds vrijdag heb ik weer een nieuwe verhaallijn in mijn leven: de reis van Zus+Zwager4 (uit MeckPom) naar India. Zij zijn nu ook met pensioen, maar in hun werkende leven hadden zij daar een groot melkveebedrijf. Milchviebetrieb. Een paar jaar geleden alweer hadden ze twee stagiairs uit India, leuke studenten, over wie zij zich mooi ontfermd hadden. Een heel goede band hadden ze, en al jaren was er de afspraak dat ze ze zouden bezoeken. 

Afgelopen donderdag zijn ze vertrokken en sindsdien heb ik al vele foto's mogen ontvangen. Zeer zeer vermakelijk. Ik had Zus3 nog aangemoedigd om verslag te doen via Polarsteps, maar dat vond ze te ingewikkeld om te leren zo op het nippertje. Ook leek het haar moeilijk voor digibete familieleden en vrienden. Jammer. Ik volg graag de mensen op hun reizen. Polarsteps geeft geweldige mogelijkheden voor plaatjes en verhaaltjes. Nu doen we het met foto's via Signal en af en toe een verhaaltje. Ik durf niet te veel aan te dringen, want dan ben ik bang dat ze ophoudt met sturen.

Volgens mij zijn ze in de provinciestad Panipat in Noord-India, een eindje boven New Delhi. Ik google me suf over die stad om me een voorstelling te maken van waar ze zijn. Direct de eerste dag zijn ze ondergedompeld in het Indiase leven. Te midden van de locals. De voormalige student is inmiddels getrouwd en ze bezoeken hem, zijn familie en de schoonfamilie. De hele straat loopt uit om de Duitse bezoekers te bekijken. Zus4 heeft als zij alleen op straat loopt zwermen jongetjes om zich heen. Ze kochten feestkleding, want dat hoort zo. O wat een feest!

Ik vraag of ik haar mag bloggen en het mag.

Viktor

Gelezen: de roman Viktor van Judith Fanto. Een mij nog niet bekende Nederlandse schrijfster. Het is een tip van de Bayerische Freundin, die het zelf in Duitse vertaling heeft gelezen. Het boek is een 'dubbelverhaal' over haar Joodse grootouders die in 1938 uit Wenen naar België zijn gevlucht en daar in de oorlog ondergedoken hebben gezeten. En over haar oudoom Viktor, de broer van haar opa, een bonvivant, die in Wenen is achtergebleven, vele mensen heeft weten te redden maar uiteindelijk zelf in Dachau vermoord. 

Judith is niet joods opgevoed, haar ouders noemden haar Geertje. De tweede verhaallijn is dus het verhaal van Geertje die tijdens haar rechtenstudie in Nijmegen haar Joodse roots en het Joodse geloof gaat onderzoeken en zich Judith gaat noemen. 

Het is een lijvig boek. Hoofdstuk Viktor, hoofdstuk Judith. Om en om. Een indrukwekkend verhaal over de tweede generatie Joodse overlevers van de Holocaust, die zo min mogelijk joods zijn opgevoed. Onderduikers en kinderen van onderduikers. Weinig familie.  (Ik ken de verhalen wel van oudere Joden als Andreas Burnier en Ed van Tijn, Sonja Barend die zich na hun pensionering gaan verdiepen in de Joodse spiritualiteit. Arnon Grünberg. Ronith Palache schreef er ook een boek over.

Ik heb de roman geleend bij de bibliotheek, die het Grote Letter Bibliotheek-uitvoering heeft met een Sissi-achting omslag. Alsof je een streekroman in handen hebt.

(De hele zomer heb ik nauwelijks boeken gelezen. Ik kijk veel nieuwsprogramma's, documentaires, en soms series. Begin mij al zorgen te maken over mijn lage score eind dit jaar. Ik doe vast een tussentelling: ik zit op 27 boeken dit jaar.)

Van Gogh-Experience

Het schettert me al weken tegemoet via Facebook en Instagram: de 'immersive' Van Gogh Experience. Ik moest het woord immersive ook even opzoeken: het betekent meeslepend. 

Ik denk dat ik het vreselijk ga vinden, maar toch wil ik het zien. Het is in een van de hallen van de Jaarbeurs, ook al zo'n dor gebied vol te hoge te dicht bebouwde nieuwbouw. Op een of andere manier verzeil ik hier zo eens per jaar in november bij slecht weer. Je moet een tijdslot kopen à €28,50, maar als senior mag je voor €21,50. 

Vervolg: Het bezoek noodt wel uit tot een mini-reportage, het genre dat Marcel van Roosmalen wekelijks propageert. Die krankzinnige Manhattan-achtingen omgeving van de Jaarbeurs, die lelijke hal in een tochtgat. De hausse mensen die erop af komt. Mijn tijdslot is vanaf 15.30u en ik mag er natuurlijk niet eerder in.

Het is eerst een uitgebreide expositie met allemaal enorme reproducties en zijn levensverhaal. Zoveel info dat je afhaakt. En dan kom je in een grote zaal waar je op een tuinstoel mag plaats nemen en naar de enorm overweldigende 3-D projecties kijken die wel drie kwartier duren. Echt overwhelming.

https://vangoghexpo.com/utrecht/?utm_source=google&utm_medium=localcards&utm_campaign=371469_utc

Te Tienhoven

We gaan naar het kerkje in Tienhoven, waar een Londens strijkkwartet speelt: het Marmen Quartet. Jonge musici, aanstormend talent.

In de nazomer toen ik weer eens door Tienhoven fietste zag ik een aanplakbiljet voor de nieuwe serie concerten en een e-mailadres voor de nieuwsbrief. Het blijkt dat dat daar al 25 jaar gebeurt. Het kerkje is stampende vol. Ik vind dat leuk, het doet me denken aan concertjes tijdens onze vakanties op de diverse plattelanden. Waar wij wonen aan de rand van de stad is het platteland nog zo dichtbij.

Een strijkkwartet is niet per se eenvoudige kost. Als je zwierige muziek verwacht kom je bedrogen uit. Ze spelen Haydn, Bartók, Fisher en Debussy. Het is echt wel moeilijke muziek. Abstract. Dit stuk,  gecomponeerd door ene Salina Fischer, is het modernste: het heet 'Healing' en is geschreven in de coronatijd.

 

Thuishaven

Gelezen: de roman Thuishaven van Judith Hermann. Weer een boek van een Duitse schrijfster over het Noord-Duitse platteland. Hermann is een Berlijnse van 1970, dus 55 inmiddels, met ook een huis in Ostfriesland. Als ik aan ChatGPT vraag of ze een partner heeft en/of kinderen dan komt er een weifelend antwoord. Waarschijnlijk een zoon. En een bron noemt een relatie met een fotograaf.

In dit boek gaat een vrouw van tegen de vijftig wonen op Duitse platteland. Onder de dijk. In haar eentje. Ze heeft er een broer wonen met een café waar ze kan haar inkomen kan verdienen. Deze broer heeft een heel jonge vriendin, een soort pleegkind. De hoofdpersoon heeft ook een zonderlinge buurvrouw met wie ze bevriend raakt. Die heeft op haar beurten weer een zonderlinge broer, een varkensboer met schuren vol krijsende varkens. En een dochter die over de wereld reist en bijna nooit contact opneemt behalve dan dat ze coördinaten doorgeeft. Ze heeft een ex-man die een verwoed verzamelaar is, een hoarder. Met hem schrijft ze brieven over vroeger. Hij is de enige link naar vroeger. 

Het leven wordt beschreven met veel gevoel voor sfeer en detail. Maar niet wordt haar hele levensloop uit de doeken gedaan. Flarden. Het is mooi.

Ik ervaar overeenkomsten met het leven hier. De nieuwe vriendinnen die ik in Utrecht heb leren kennen. Ik was 58 toen ik er kwam wonen. Met een aantal ben ik echt heel vertrouwd. Toch ken je elkaars levensgeschiedenis maar een heel klein beetje. Als mensen van nu stukjes uit hun leven vertellen verlies je als toehoorder al gauw het overzicht. Daar doet me dit boek aan denken. 

De winterjas

Het vraagstuk van de nieuwe winterjas steekt weer de kop op. Vorig jaar heb ik me er ik weken mee bezig gehouden, weken vol vondsten en twijfel. Ik weet nog goed dat ik zocht bij Bever Houten en Utrecht, de Bijenkorf, Kathmandu, en uiteindelijk na veel wikken en wegen uitkwam op een donkerblauwe Didrikson-jas bij Bever Houten en toen hadden ze mijn maat niet meer. Ik dacht er nog een bij Kathmandu te vinden, maar die zat toch een beetje zakkiger dan ik mij herinnerde en dat bleek te kloppen, het was een herenmodel. 

Nu begin ik weer, eerst bij America Today, dan naar Bever in Houten, met een lange groene Mayum-jas. En de Didrikson. Bij de Bever in het centrum hebben ze weer andere modellen. Weer jassen passen, foto's maken, naar deze en gene sturen, hun antwoorden afwegen. Vandaag hak ik de knoop door. 

De zoektocht van 2024:

- https://lucietheodora.blogspot.com/search?q=Winterjas

- https://lucietheodora.blogspot.com/2024/12/de-jas.html

It Was Just An Accident

Gezien: de Iraanse film 'It Was Just an Accident'. Hij draait in de Filmhuis Slachtstraat. Ik was met de Bayerische Freundin. We zouden eigenlijk naar een andere film (The Blue Trail), maar we hadden verkeerd gekeken in de filmladder. 

Dit is geen lichtzinnige film: hij gaat over gewone Iraniërs, maar wel ex-politieke gevangenen die in de gevangenis ernstig gemarteld zijn en daar nog altijd veel last van hebben. Een garagehouder hoort een klant en realiseert zich dat de man lid was van de geheime dienst die hem in de gevangenis heeft ondervraagd en gemarteld. Hij volgt de man en sluit hem op in een busje, om hem in de woestijn om te brengen. Maar daar slaat de twijfel toe of het hem echt is en hij gaat bij andere ex-gevangenen langs om bewijs te vinden dat echt die man was. 

Het is allemaal heel opgewonden, de mensen verschillen van mening en schreeuwen veel, soms is het ook wel komisch. Kortom een indringende film die naar verwachting hoge ogen zal gooien in Cannes. De Bayerische Freundin vindt het een nare film, maar ze is het met me eens dat het minste wat je kunt doen is films van dissidente regisseurs uit landen met onderdrukkende regimes.

Oosterse visschotel

Zus3 zei laatst dat ze graag op mijn blog kijkt voor leuke recepten. Dan hoeft ze niet zo ver te zoeken. Ze weet dat ik ze er alleen op zet als ze echt lekker zijn. 

Vandaag heb ik kookbeurt na mijn maaltijd-bezorg-dienst, dus het moet vooral niet te ingewikkeld zijn. Veel groente, vis en rijst, op Oosterse wijze. 

De kabeljauw snijd je in stukjes en marineer je in een sausje van sojasaus, knoflook, honing en citroensap. En door de groente in de wok (ui, paprika, broccoli, champignons) gaat een beetje ketjap en vissaus. Ik zie nu dat ik de sesamzaadjes op de vis was vergeten. En natuurlijk zilvervliesrijst. Mmm.

https://www.leukerecepten.nl/recepten/oosterse-roerbak-met-vis/

Lale Gül

Gezien: de documentaire 'Ik leef mijn eigen leven' over de Turks-Nederlandse schrijfster Lale Gül. En daarna ben ik in een boek van haar gaan lezen. Ik heb door de jaren heen wel veel over haar en interviews met haar gelezen, maar de manier waarop de zich kleedt, en vooral de krankzinnig vele make up en lipfillers, ik had niet het idee dat ik hoefde te lezen wat ze schreef. Maar ja, dat wulpse uiterlijk is natuurlijk een reactie op dat zwartgesluierde leven waarin moslimvrouwen hun identiteit en schoonheid wordt afgepakt. Volgens de documentaire woont ze een groot deel van het jaar in een toeristen appartement in een mediterraan land (het zag er uit als Griekenland) waar niemand haar kent en waar ze zich vrij kan bewegen en in badpak op het strand liggen.

Ze is een zeer uitgesproken belezen persoon. Ze studeerde Nederlands aan de VU en volgde er cursussen creatief schrijven o.a bij Arnon Grünberg en Kees 't Hart. Die studie heeft ze niet afgemaakt, omdat ze het te druk kreeg met schrijven, lezingen, columns (eerst voor het Parool, nu voor de Telegraaf). Ze had zich aangeboden bij de NRC en de Volkskrant, maar die wilden haar niet. Ze wordt door haar anti-islam-standpunten natuurlijk zo ingelijfd door de rechtse kant van Nederland.

Ze groeide op in de Kolenkit-buurt in Bos & Lommer, Amsterdam. Een heel straf-islamitische gemeenschap. Nou ja dat is allemaal bekend. Op de universiteit deed ze haar sluier af en ging ze schrijven over dat beklemmende milieu. Haar manuscript stuurde ze naar Mai Spijkers van uitgeverij Prometheus, en dat werd een hit. Maar haar thuis en de Islamitische wereld nam haar dat niet in dank af en ze wordt nu enorm beveiligd. Femke Halsema beschermt haar ook  is een soort tante voor haar. Ze zit in een grote appgroep van mensen die hun ouders en familie ook niet meer zien, niet alleen ex-moslims maar ook homo's. Het roept herinneringen op aan mijn twintiger jaren, toen ik wegens mijn relatie met een vrouw en mijn afkeer van hun religie  mijn ouders ook niet zag.

Het is een indrukwekkende documentaire over zo'n jonge vrouw, over hoe zij moet leven. Zij kan niet gewoon de straat op. Ook als ze al eens een date heeft moeten er beveiligers mee. Ik schrik ervan dat ik tot nu toe door dat opgepimpte übervrouwelijke uiterlijk ongeïnteresseerd was. Dat had/heb ik ook met de Turks-Nederlandse presentatrice Fidan Ekiz. En de VVD-leider Dilan Yesilgöz. Pratende barbiepoppen noemt Bobby ze. Dat zou ik nou niet zeggen, maar hun stijl stoot me wel af. Het is hún manier van vrijheid beleven, zie ik nu.

https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/11/lale-g-l-ik-leef-mijn-eigen-leven.html

De Kaapse Bossen

Het blijft maar Indian Summer dus we gaan maar weer naar het bos. Zo mooi! Vandaag doen we de Kaapse Bossen voorbij Doorn. We zijn niet de enigen die dit bedacht hebben, de parkeerplaats is meer dan vol en op de bospaden is het file-lopen. 

Er lopen veel Indiase mensen. Expats? We praten met een Indiaas-Brits echtpaar met twee zonen. Zij wonen in de Houthavens in Amsterdam. Helemaal hier naartoe gereden om uit de drukte te zijn. Dat valt dan wat tegen.

https://www.natuurmonumenten.nl/route/wandelroute-kaapse-bossen-op-de-utrechtse-heuvelrug-doorn

Havermoutquiche

Sinds we hier in huis glutenvrij moeten eten mis ik de plaattaart en de flammkuchen enorm. En vandaag stuit ik zomaar op het recept van een 'havermoutquiche'. Havermout heb ik laatst ook al geprobeerd om glutenvrije pannenkoekjes van te maken. Dat was best geslaagd.

In het recept is sprake van 80 gram havermout en een mini-springvorm van 10 cm doorsnee. Dat lijken me muizenhapjes. Zulke springvormpjes heb ik niet en bij gebrek aan Blokker haast ik mij naar het Groot Winkelcentrum om te gaan zoeken bij Hema, Action en Xenos. Hema heeft ze niet, maar Xenos wel. 12 cm. (Naar later blijkt heeft AH hele hoge springvormen met een doorsnee van 18 cm. Die zou voor een tweepersoons quiche ook bruikbaar zijn.) Maar ik vind deze van 12cm wel leuk. Als het lekker is koop ik er nog twee extra. Dan kan ik het ook eventuele gasten voorzetten.

Dus maak ik deeg van 160 gr havermout, waar twee eieren door gaan en kokosolie. Die laatste heb ik niet dus doe ik wat zonnebloemolie en boter. Pff dat ziet er wel heel stevig uit. Het is ook best te veel voor die twee vormpjes. Spinazie maak ik wat meer dan de twee handjes uit het recept. En ik gebruik geen zalmfilet, maar gerookte zalmblokjes.

Al met al is het wel even gehannes om het allemaal voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk lukt het best aardig. En als dan eindelijk die gevulde mini quiche-vormpjes in de over staan, 30 minuten, heb ik geen idee of dit genoeg is voor een maaltijd of veel te weinig. Ik put me bij voorbaat al uit in mogelijke excuses.

Dat blijkt helemaal niet nodig. Het is genoeg, hartstikke lekker en feestelijk en vullend. We eten er nog worteltjes bij voor het gezond. Dit ga ik vaker doet. Iedereen zo'n eigen springvormpje bij zijn/haar bord: héél feestelijk.

https://healthyfoodiemanon.com/havermout-quiche-met-zalm-spinazie-en-geitenkaas/?cn-reloaded=1

Oud Valkeveen

Het kan niet op met de herfstuitjes. Met Margs zus Hilda die in Huizen woont ga ik wandelen bij Oud Valkeveen, een mooi oud bos tussen Naarden en Huizen. We moeten onze doden blijven gedenken en hoe gaat beter dan met de zus? 

Het bos is prachtig, alleen blijkt het restaurant Oud Valkeveen dicht in de winter. Wel is er niet zo heel ver vandaan een theehuis Bos&Hei waar we een heerlijk warm broodje beenham eten. Er zijn daar veel jonge Gooise grootfamilies met veel Gooise dreumesen aan met verpozen. Ik kan met in deze tijd van klimaatcrises en oorlogen all over the world haast niet voorstellen dat je nog een baby op de wereld zet, maar blijkbaar hebben deze mensen daar geen last van.

Herfst

De tuinvriendinnen hebben bedacht dat we een middagje samen gaan mandala's kleuren. Eigenlijk willen ze bij mij in het huisje, maar dat wil ik ditmaal liever niet. Dan moet je zo gastvrouw spelen, de meubels verschuiven, ruimte maken voor koffie, thee en lekkernijen. Een likeurtje. En daarna alles in de schemer weer opruimen. Nee, ditmaal mag Toine.

Mandala's kleuren is een zeer ontspannen tijdverdrijf en als je het samen doet geeft het ook een gevoel groot vertrouwen. Iedereen vindt immers mandala's kleuren stom, maar toch ook fijn. We gaan in het huisje van Toine. Zij heeft een waanzinnig grote doos aquarelkleurpotloden, 80 ofzo. Ooit toen ze 25 werd had ze die gekregen van haar vader. 

In die doos zitten fantastische kleuren dus ik maak eens iets heel anders dan normaal. Rechtsboven.

Parkbos De Haar

In Parkbos De Haar passeren we een rode brug en stepping stones, en ik herinner me dat ik daar met (wijlen) Will was. Het was 2020. We exploreerden toen natuurgebieden rond Amsterdam, Utrecht en in het Gooi. Ik weet deze foto in dit nieuwe Parkbos nog goed. Ik durfde niet over de stepping stones te lopen. We vonden het bos toen een beetje niksig, want nog zo jong. 

Ik heb nu geen foto's gemaakt, dus ik kan het niet laten zien, maar het is echt hoog al nu. Mooi. Een echt Parkbos. Dat gaat over nog eens vijf jaar prachtig worden. Dan heb je daar dat rare enorme nepkasteel De Haar met weelderige kasteeltuin, gratis toegankelijk met Museumjaarkaart, en daarnaast dus dit bos-in-wording. Eigenlijk wel leuk als vaste wandellocatie. Het idee is dat Utrechters ook aan de Westkant van de stad hun eigen Amelisweerd hebben. 

De wandeling die we doen is 5 km en we beginnen en eindigen bij café restaurant 't Wapen van Haarzuylen' in het altijd pittoreske Haarzuilens.

Prijswinnares

Een mevrouw uit Vleuten van 83 heeft een prijsvraag van het Leidsche Rijn magazine gewonnen en de prijs is ons boekje over het Park. De Ambtenares en ik gaan het samen brengen. Kopje koffie erbij. Voor de experience. De mevrouw woont in een monumentaal pand aan de buitenrand van het dorp, tegen Park Haarzuilens aan. Ooit was het haar ouderlijk huis, vertelt ze, haar vader was fruitteler geweest. Nu won't haar dochter plus gezin er ook. Ik vraag haar wat ze gedaan heeft om de prijs te winnen, maar dat weet ze niet meer. Ze vertelt dat ze vaak meedoet aan prijsvragen in bladen. Ze vult gewoon heel veel bonnetjes in.

Een echte Vleutenaar is ze. Diverse van de oude knarren die ik voor mijn boekje geïnterviewd heb kent ze. Sommigen zijn zelfs haar neven. Ze komt nooit in het Park, want wandelt liever bij Kasteel en Park De Haar.

Toevallig heb ik met Zus4 afgesproken om daar te gaan wandelen, in het nog jonge Natuurmonumenten-bos van Park de Haar. Ik kom er sinds 2020 ofzo en vond het nogal kaal en saai. Té jong voor een bos. Maar nu is het vijf jaar later en is het bos enorm gegroeid en de moeite waard. 

Landgoed Oostbroek

We zouden bezoek te lunchen krijgen maar dat kwam niet. Toen gingen we maar wandelen en wel bij Landgoed Oostbroek. Het is ineens weer zulk mooi weer. Het is daar het oude stroomgebied van de Kromme Rijn, mooi waterrijk. Een oude heer is verrukt van een mandarijn-eend. Hij is geboren in het grote huis van het landgoed, waar nu het hoofdkantoor zit van Utrechts Landschap, vertelt hij, en hij komt hier elke dag.

De prik

Op naar de Einsteindreef in Overvecht voor een nieuwe Corona-prik. Speciaal voor zestigplussers. Maf om zoveel zestig plussers bij elkaar te zien. Er zijn er vele tientallen, zo niet honderden. De meesten nog alive and kicking, maar ook heel wat met stokken, rollators, rolstoelen. Er staat een lange rij mensen, tot op de straat. Wonderlijk georganiseerd. We moeten wel een half uur wachten tot we aan de beurt zijn Wij hebben allemaal een afspraak om 15 uur. Sommige mensen komen helemaal uit Vleuten en De Meern. Er is geen bus-verbinding naar deze Einsteindreef. En dan is dit hoogtepunt ook weer voorbij. En het drinkwater is ook weer schoon.

Ik word heel erg moe van de prik. Waarom neem ik die eigenlijk? Omdat de GGD en het RIVM dat aanraden. Dan zal het wel goed zijn, denk ik dan. Er zijn ook mensen faliekant tégen vaccinaties, zoals een van de tuinvriendinnen..

Zuster Ursula

Beeld van de Heilige Ursula, zoals geschetst zonder daarbi naar het papier te kijken in het Museum afgelopen zaterdag. En nu dan weer ingekleurd. Ik vind het niet mooi, het lijkt ook helemaal niet, maar toch is het ook wel verrassend en fascinerend.

Van de juf/gids mogen we (mag ik) niet meer de tekeningen in de appgroep plaatsen. Er is een appgroep voor ons tekenclubje, maar daar zitten ook allemaal mensen in die we niet kennen en die nooit komen. Ik denk dat het ex-cursisten zijn van de juf/gids. De altijd aanwezigen van het tekenclubje (we zijn met zes) vinden het wel leuk als ik het doe, dus ik ben ermee doorgegaan. Ik vind dat de mensen die dat niet willen maar uit de appgroep moeten gaan. Ongehoorzaamheid hoort geloof ik niet bij Zen-Zien.

Film

De documentaire over het Máximapark wordt ook deze zondagmiddag in Pathé Leidsche Rijn vertoond. Ik heb vlak voor de première de filmmaker geïnterviewd voor de website van het park, en toen bij hem op de computer al stukken gezien, maar nu is het grootbeeld in de bioscoop. Ik vind het geweldig. Door mijn boek over het park weet ik alle informatie al, een boek van de mensen die hij aan het woord laat heb ik ook gesproken, maar met de mooie natuurbeelden (veel close ups van bloemen en dieren) en de mooie muziek erachter is het een lust voor oog en oor. Ik ben met Ella, die mijn boek heeft vormgegeven, maar die een binnenstadsbewoner is met grote weerstand tegen en vooroordelen over nieuwbouwwijken. Ze is zeer onder de indruk. Had ik die film maar gezien voor we het boekje maakten, zegt ze. Maar ja, wij waren nu eenmaal eerder.

Data:

https://maximapark.nl/film/

Water

De bacterie houdt ons allemaal erg bezig. Het was de opening van het Journaal. Om acht uur gistermorgen was er al een run op flessen bronwater losgekomen, in de Twijnstraat stonden de mensen om 8 uur al in de rij voor AH. Sommigen in pyjama. In no time waren de flessen Spa uitverkocht want de mensen kochten van die verpakkingen van 12 twee liter flessen. Daarna kwam er een run op halve literflesjes. In het café van Museum Catharijne Convent waarschuwden ze dat het water van de koffie maar tot 96 graden had gekookt. Zelf weten of je de koffie nam.

Zelf vind ik dat hamsteren allemaal een beetje belachelijk. Je hoeft alleen maar een grote pan water te koken en je bent voorzien. Maar de mensen zijn gemakzuchtig.

Wat mij vooral ook opvalt is dat negens bevraagd of benoemd wordt hoe die bacterie in het drinkwater gekomen is daar in dat ondergrondse waterreservoir op Kanaleneiland. Er moet poep in het drinkwater gezeten hebben. Bobby heeft nog een anekdote uit zijn Rotterdamse verleden. Er was een groot schip aangemeerd in de haven en dan wordt het water van zo'n schip verschoond. Het sanitair afval wordt er uit gepompt en schoon water wordt erin gepompt. En toen hadden de werklui dat verkeerd om aangesloten en was het afvalwater ook in het drinkwater terecht gekomen. 

Dit moet je weten over bacterie in Utrechts drinkwater
https://www.ad.nl/utrecht/kan-je-kat-veilig-drinken-en-hoe-ziek-kan-ik-worden-dit-moet-je-weten-over-bacterie-in-utrechts-drinkwater~a926c788/

Zen Zien

'n Middagje Zen-Zien-Tekenen in Museum Catharijne Convent in Utrecht. De Bilthovense en Amersfoortse dames komen zomaar een keer naar onze binnenstad! Het is in dat museum een prettige sfeer en in de zaal met de middeleeuwse beelden voelen we ons het meest thuis. Het is heel verschillend wat we maken. Ik zou wel ieders werk willen fotograferen en in de collage-van-de-dag zetten, maar dat voelt een beetje impertinent. Het is zo verschillend! Hert werk van de Amersfoortse Aukje vind ik het mooist. Maar omdat de opdracht bij de Zien-Zien-tekenwijze is dat je niet op het papier kijkt, maar naar je onderwerp, snap ik niet hoe zij zulke mooie rake tekeningen kan maken. Desgevraagd bekent ze dat zij wel degelijk naar het papier kijkt.

Bacterie

Te Utrecht en omgeving hebben we sinds vanochtend een bacterie in het drinkwater. Nu moeten we alle water dat we drinken eerst 3 minuten koken. De waterkokers en koffiemachines halen die drie minuten niet. Dat is even malen met de hersentjes. 

Een waterketel heb ik al lang niet meer. Hebben we nog een ouderwetse koffiefilter? In de straatapp maakt iedereen zich druk over de Qooker. Creuset heeft de leukste gekleurde ketels à €95. 

Na een kwartiertje hersenkraken weet ik het. Een paar pannen water koken en de sapflessen die ik sinds het druivensap-avontuur heb bewaard vullen met gekookt water. Zo ook de thermoskannen. Dat water kan dan gewoon in de machines. Voor het tempo eerst het water in de waterkoker koken, voor het op het gas gaat. Wat wel weer opvallend is dat water uit de waterkoker geen 100 graden is.

Nadat ik 5 liter water gekookt heb en verdeeld over de diverse flessen realiseer ik me dat ik enorm overdrijf, en dat het alleen om de kopjes thee en koffie gaat, en om het mondspoelen na tanden poetsen.

- https://www.nu.nl/binnenland/6374442/bacterie-gevonden-in-drinkwater-in-utrecht-bewoners-moeten-water-eerst-koken.html
- https://nos.nl/artikel/2588735-kookadvies-voor-regio-utrecht-na-besmetting-drinkwater