Leen is ook vrij en zo hebben we ineens weer tijd om bij te praten. We hebben de wederzijdse verjaardagen gemist en dat is toch wel een gemis. Ik ben dól op de jaarlijkse verjaardagen over en weer, vooral als ze en petit comité zijn. Ze heeft een cadeau voor me gekocht dat ze met alle mogelijke excuses aanbiedt. Het was echt eiets voor mij, en nu twijfelt zeer otoch aan, maar misschien toch ook niet, want ik ben altijd al voorlijk geweest.
Het is een boek over de boeken die de babyboomgeneratie las, de boeken die hen vormden. Dat ben ik niet, zeg ik, babyboom. Ik ben van de generatie daarná. Wij waren de kanslozen van de crisis van de jaren tachtig. Die babyboomers zaten gebeiteld op de posities, wij niet. Leen is van 1967, zij voelt het verschil niet tussen 1950 en 1957. 1957 is echt anders. Als ik naar de cover kijk, dan waren wij dat niet, wij waren de feministen en de krakers. Al was ik geen kraker en geen feminist.
Het is gevoelige materie, omdat wij thuis van de literatuur af gehouden werden. Want literatuur van de jaren waarin ik opgroeide was opruiend en revolutionair, dat mochten wij niet lezen. Belangrijke component daarvan was Jan Wolkers. Die stond voor alles wat god verboden had. Al ras kwam tijdens mijn studietijd het feminisme op en begon ik vrouwen te lezen. De grote gevestigde namen las ik niet. In de vrouwenboekwinkels waar ik ging werken kreeg je een geheel eigen canon.
Het boek is wel weer een goeie confrontatie met generaties en wat hen vormde. Van de auteurs die erin staan waren Renate Rubinstein, Andreas Burnier en Fritzi Harmsen ter Beek auteurs die ik hoog had. Maarten 't Hart lees ik pas nu, met veel plezier.
Of het een generatieding is of een man-vrouw-ding: als je het hebt over auteurs die het debat beïnvloedden mis ik Simone de Beauvoir en Anja Meulenbelt. Zelf mis ik enorm Doeschka Meijsing die mij gevormd heeft omdat ze zo breeed georiënteerd was en geen enkele stroming aanhing. Daar herkende ik me in en identificeerde ik mij mee. Zij verdiende mijns inziens meer navolging.
