Geen idee of het iemand interesseert, maar er is weer een jonge zwaan weg. Van de drie jonge zwanen is er nu nog maar één over. Het zwanenouderpaar lijdt er erg onder en bij ons buurtgenoten zijn ze het onderwerp van de dag. Niemand weet precies hoe het zit, en wat er gebeurd is, maar vorige week was er weer de dierenambulance. Het eerste zwanenjong zou zich in een vishaakje verslikt hebben. De tweede ook? Het is hartverscheurend.
Het is te laat om te bloggen, ik ben veel te moe, maar wat een mooie avond met Joan Armatrading in Paradiso Amsterdam. Zo'n icoon van de jaren zeventig en tachtig. Zo'n eigen geluid. 'n Zaal vol levendige vijftigers en zestigers. Ze heeft voor het eerst van haar leven geen band mee, maar een one woman-show. Ze is een bijzondere combinatie van kracht en gevoeligheid. De kracht zit in haar stem, haar gitaarspel. Het geluid is heel herkenbaar, ook al heb je haar decennia niet gehoord. Ze vertelt geestig. Ze laat in een slideshow vele mooie foto's uit haar carrière zien met celebraties als Elton Johb, Paul McCartney en Nelson Mandela. Ze past in geen vakje, dat vond en vind ik mooi aan haar. Hoe zou het zijn, zo in je eentje zonder band?
Ik heb ontdekt dat er van Bunnik een sprinter naar Uitgeest rijdt. En die stopt op Amstel. Dan nu maar naar station Bunnik lopen - dan kun je Hoog Catharijne ontwijken. De wandelroute duurt 16 minuten en voert langs eindeloos hekwerk. Bunnik is blijkbaar levensgevaarlijk voor lopende mensen en biedt zelfmoordenaars teveel kansen.
Deze 'sprinter' stopt wonderbaarlijk genoeg ook te Utrecht Zuilen. Misschien hier vanavond uitstappen?
Vandaag ga ik met de bus naar Bunnik, want vanavond ga ik naar Paradiso te Amsterdam. Ik ga ook maar weer eens het OV uitproberen. Van 17.30 tot 23 uur in Amsterdam parkeren kost al gauw 20 euro, plus uit eten, plus toegangskaartje... Eerder besloot ik dat het de ergernis en tijdwinst waard was, nu probeer ik toch weer de OV-experience. Het wordt een hele dag overstappen in meutes. Echt mijn hobby.
Mijn eigen Bus 3 vanaf het Prins Bernhardplein snap ik nu. Die rijdt op tijd en snel. In Bus 3 tref ik een buurvrouw in die webdesigner blijkt en in
Amsterdam-Noord werkt. Ze werkt nu aan de site van de Vogelbescherming.
Dat is leuk!
Dan moet ik op Utrecht Centraal Bus 41 naar Wijk bij Duurstede vinden, want die stopt dichter bij het werk dan de trein. Zoals bekend is het gebied rond Utrecht CS een onoverzichtelijke chaos. Voor de gemoedsrust kan men daar het beste een kwartier extra voor nemen. En inderdaad. Te Utrecht raak ik - ondanks grondige voorbereiding - verzeild op een verkeerd perron en wel op dat van de bus naar De Uithof. Hier zijn Japanse toestanden. Elke 5 minuten komt er een bus, maar die kan de toevloed studenten en wetenschappelijk medewerkers niet aan. Om het te reguleren staan er maar liefst vijf veiligheidsbeambten die de busreizigers in toom moeten houden. Ik mis mijn bus 41. Dat kwartiertje tijdverlies was dus goed ingeschat.
Als ik met de bolide was gegaan was ik al lang op het werk geweest. Al met al doe ik er 5 kwartier over, minus dat kwartier is dat dus een uur. Met de fiets is 19 km ook 5 kwartier. Leve de bolide.
Prachtig concert met psalmen van Purcell in het kader van Festival Oude Muziek 2015. Zus2 heeft dit uitje georganiseerd. Eerst komt ze het nieuwe huis bewonderen en doen we een rondje Vecht, en dan gaan we met Bus 3 naar de binnenstad. Ensemble La Rêveuse zingt psalmen zoals getoonzet door Purcell. Drie mannelijke zangers zingen: de tenor Jeffrey Thompson, de bariton Marc Mauillon, en de bas Geoffroy Buffière.
Het is echt een bijzonder concert. Purcell laat de stemmen over elkaar buitelen, varieert de
tempi en maakt maximaal gebruik van dissonante effecten, de zogeheten false relations, om de wanhoop van de tekst te illustreren. Vooral de tenor (de kale in het midden) zingt prachtig dramatisch.
Ik ben geloof ik al jaren niet naar het Festival Oude Muziek geweest. Op de radio hoor ik ook van alles. Prachtig. Meer naar concerten gaan, is de conclusie. Daar wordt een mens blij van.
We besluiten onze hoveniers gewoon maar de opdracht te geven en niet meer alles ter discussie te stellen. OK, het is 3800 euro meer dan begroot, slik, maar dat moet dan maar. Het is eenmalig, zegt Schoonmama bemoedigend. Het is een mooi plan en niet alles is voor de eeuwigheid. Ik stuur de hoveniers dus maar het mailtje dat ze ons svp zo snel mogelijk inplannen. Want al dat onkruid in de uitzicht, dat heeft ook iets moedeloos. Wat een verschil zal het zijn als het uitzicht voor en achter blijmakend is!
De cosmea in de plantenbak in mijn 'voortuintje' is helemaal aan zijn eind. Nog één keer wil ik vlammen voor het winter wordt. Het is mijn derde 'tuin' al dit jaar. Nu bij tuincentrum Van Ginkel te Maarssen koop ik 1 dahlia (roze), 3 hebe (2x wit; 1x paars), 1 aster (paars) en 3x siergras. Wat ziet het er heerlijk rijk uit.
Dit is ook echt weer de categorie 'klein leed', zegt J. als ik mijn belevenis van de dag met mijn damestasje vertel. 'Je blog staat er vol mee.'
Het hengsel van mijn damestasje (sinds 3 mei 2015) schiet los. Ik vraag Bobby of hij er iets op weet, of hij er misschien even een nietje/niet door wil jassen, maar het lijkt hem beter als ik langs een schoenmaker ga. Even smeken of het even tussendoor kan. Een smekende vrouw, daar kan zo'n schoenmaker niet tegenop, meent Bobby.
Het is niet mijn ervaring, maar goed, ik zal het proberen. Dus bel ik te Bunnik de plaatselijke schoenmaker. 'Mag ik wat vragen?' vraag ik voorzichtig. 'Als ik vandaag langskom met mijn damestasje, kunt u dan misschien even de riem eraan naaien? Dat ik erop kan wachten?' De man ontploft bijna. Wat denk ik wel niet! Alsof hij niets te doen heeft. Alsof hij de hele staat te duimendraaien. Hij heeft wérk te doen! 'Maar daarom bel ik toch,' zeg ik met een dun stemmetje. 'Om te vragen of het kán?' Als ik ondertussen een uurtje boodschappen ging doen, dan misschíen. 'Maar ik hóef geen boodschappen, zeg ik. Als ik nu dat tasje breng (09.30u), kan ik het dan misschien rond lunchuur weer ophalen?' Ik kan het proberen, zegt hij, maar hij belooft niets.
