On the road

Veel in de bolide gezeten vandaag. Eerst naar Haarlem, dat is drie kwartier, dan naar Noordwijk-binnen. De TomTom stuurt me langs de Leidsevaart, een heel smalle weg langs een water, via Bennebroek, Vogelenzang. Dat is 25 minuten. En dan weer terug. De TomTom stuurt me nu over Amstelveen. Dat is 1 uur en tien minuten. Ik had overal veel langer willen blijven maar er is geen tijd. Om vijf uur thuis en dan nog uren mailen en uitwerken. 

Winterbloeier

Toen ik nog geen tuin had en alleen een balkon kocht ik drie keer per jaar een balkon vol bloemen. De eerste elk jaar was een  helleborus. Dat is ongeveer de eerstbloeiende plant in de winter, met prachtige lichtgeelwitte bloemen. Sterk en teer tegelijk. Dit jaar is de bloei geheel in de war. Overal bloeien narcissen, hoewel nog niet in mijn tuin, want ik heb ze te laat gepoot, terwijl het nog maar februari is. Ik moet ik toch maar een helleborus scoren.

Typetjes

Koffie drinken na afloop van de H.Mis in de Jacobuskerk is een sociologische ervaring. Alle personages kunnen zo als een typetje in een comedy. Ze doen nu allemaal aan de dagboeken van Hendrik Groen denken. Deel 2 Zo lang er leven is vind ik na de boekpresentatie afgelopen dinsdag veel beter te genieten dan indertijd deel 1. Dat al die mensen en hun gesprekjes je dagelijkse Umfeld zijn.

De stokoude meneer die een paar weken geleden geluidloos uit zijn leven aan mij vertelde waar ik niets van verstond zie ik nu in gesprek met de pianist van vandaag, die er zo te zien ook weinig van meekrijgt en die ook na een paar keer 'wat zegt u?' en 'ik versta u niet' het maar opgeeft en vriendelijk knikt. 

Vandaag hebben ze voor het eerst een Taizé-viering gedaan, met andere muziek dan in de gebruikelijke H. Mis, en geen officiële voorganger. Dat is wel handig bij een tekort aan voorgangers. De tachtigjarigen zingen niet allemaal makkelijk mee met de vreemde liederen, maar toch doen meer het wel dan niet. De zestigjarigen zijn hier de drijvende kracht. Ze vinden ook dat alle zich bezoekers meer moeten mengen bij de koffie. Zodat nieuwelingen zoals wij zich eerder thuis voelen. 

Het ontroert me allemaal hogelijk en ik vraag me af wat ik zelf er aan zou hebben en wat ik zou kunnen betekenen als ik me er meer aan zou verbinden.

Trauma's

Van de nood een deugd maken. Ik heb lekker eten gekocht, maar  Bobby's werk loopt uren uit. Hij komt niet voor half negen thuis. Om de tijd te doden ga ik  een film kijken. Films leiden je zo mooi iandere werelden in.

Zo zie ik een prachtige ontroerende film: 'Monsieur Lazhar', uit 2011, onlangs uitgezonden door de EO. Bij verschijnen was het de publiekslieveling bij diverse filmfestivals, waaronder in Rotterdam. De film gaat over een school in Montreal (Franstalig Canada) waar een onderwijzeres zich in het klaslokaal heeft verhangen. Het centrale thema van de film is traumaverweking, hoe de school ermee omgaat, de ouders, de kinderen. Het Canadese schoolsysteem met al zijn regels. 

Een Algerijnse immigrant ' Monsieur Lazhar, biedt zich aan als plaatsvervangend leraar en hij doet dat mooi. Maar zelf heeft hij een heel verleden aan zich kleven en onduidelijkheid over zijn verblijfsvergunning. 

Ze zijn mooi getekend, de karakters van de leraren, de kinderen, de spelregels, als leraar man je hoe dan ook een kind niet aanraken, traumaverwerking doet een psycholoog, vrouwelijk personeel is op de school in de meerderheid. En daar fietst dan zo'n vriendelijke wat afstandelijke Algerijn tussendoor, die de (school)cultuur en de regels niet kent. Echt mooi.

Loenense Beek

De Loenense Beek is prachtig. Een diepe uitsnijding uit de IJstijd in het licht heuvelende landschap. Veel huisjesparken hier.

Begin jaren tachtig kwam ik veel in het hier nabijgelegen Beekbergen, maar nooit in dit bos. Wel komen er herinneringen bovendrijven aan een wandeling hier in de buurt met de indertijd zestigjarige schoonvader - die ik toen stokoud vond en die zo uptempo wandelde dat ik - jonge blom in de kracht van mijn leven - hem absoluut niet kon bijhouden. 

Doolhof

Zus2 heeft voor haar verjaardag een huisje gehuurd in Landal Beekbergen en de Geschwister uitgenodigd. Dat is me toch een partij leuk. Eerst wandelen we met ons tweeën langs de Loenense Beek en dineren dan met vijf bij restaurant Het Jachthuis, waar we het leven doornemen. Het leven dat niet aan ons voorbij gaat. En we zijn me toch gezellig en saamhorig. 

Zus 2 en ik moeten om tien uur half elf ons Huisje 66 weer terug zien te vinden, wat sowieso niet meevalt op een Landall Greenpark. Bij daglicht al niet, laat staan in de duisternis. Maar we hebben een zaklantaarn en een plattegrond snikkend van de lach doen we hoekje na hoekje.

Open

Bijkomen van de week door een tekening te maken van Guan Yin, de Chinese boddhisatva ('persoon die verlichting zoekt', is dat hetzelfde woord als boeddhiste? ) die in China aanbeden werd en wordt. 

Zo'n dag dat je zo moe bent dat alles op slot gaat maar toch ook weer open wil. Ik app Peeq of ze een wijntje wil drinken in de stad, maar nee, zij werkt. Zij heeft Boudewijn de Groot in de studio, appt ze terug. Peeq werkt bij de radio. Daar kan ik niet tegenop. Dan maar naar Guan Yin.

Bij de lezing van Ton Lathouwer afgelopen zondag over vrouwelijke compassie stond er bij het vragenuurtje een mooie adellijke zestiger dame op? die graag wilde weten of dit beeld ook voor zinnelijkheid en passie stond. Want het had de benen zo wijd. En of het goed was dat je als vrouw zinnelijkheid en passie had. Jazéker, antwoordde Ton Lathouwers.