IJl ijler ijlst

Bobby kan eindelijk ook mee op bezoek naar Heeg, dus staat er wat meer houtbewerking op het programma dan wanneer ik alleen ga. Hani501 heeft de afgelopen weken zelf een houten trap gebouwd en geplaatst. Dat is heel knap. Als zij over de ins en outs van de bovenfrees begint heb ik heel wat aanschouwelijke achtergrondinformatie nodig om te snappen hóe knap dat allemaal is.

Dan gaan we bij wijze van toeristisch uitstapje naar IJlst naar het nieuwe Museum en Werkplaats Houtstad IJlst. IJlst is een ministadje aan het watertje de Ee, een van de Friese Elfsteden, de stad van de voorheen de Nooitgedagt-schaatsen. En gereedschap en kinderspeelgoed. En daarvoor eeuwenlang van de houtindustrie. 

Een groep toegewijde vrijwilligers runt het museum: de informatie over de houtindustrie door de eeuwen heen, alle hout vanuit Duitsland werd over het water (Rijn, IJssel, hoe? Geeuw en Ee) aan- en afgevoerd. Er waren daar tientallen ambachtelijke houtbedrijven, vóór de industrialisatie. Daarna legden ze bijna allemaal het loodje... De vrijwilligers zijn fantastisch gemotiveerd.

Volgende keer als Bobby meekomt gaan we naar het stoomgemaal te Lemmer. Werelderfgoed.

http://museumhoutstadijlst.nl/

De Matthäus

We gaan ineens naar de generale repetitie van de Matthäus Passion door de Nederlandse Bachvereniging, dit jaar is die niet in de Geertekerk maar in TivoliVredenburg. Het is overdag. Bobby heeft contacten. We mogen via de artiesteningang en de artiestenfoyer. 

Dit jaar wordt het concert gedirigeerd door de befaamde Gentse dirigent Philip van Herreweghe. We zijn met twee enorme fans van de man, die inmiddels al een eindje in de zeventig is. Hij is geweldig leuk met de musici, ze hangen aan zijn lippen, lachen om zijn grapjes, doen hun uiterste best voor hem. Er zijn nog wat gelukkigen in de zaal die dit mogen mee maken, ook twee moeders met kinderen die die hele grote 

zaal hebben om doorheen te darren. 

Miserere

Miserere nobis, heb medelijden met ons. We moeten drie stukken (9, 10 en 12) uit het Gloria van Vivaldi instuderen, en nu goed, want de vorige keer was de dirigente echt ontevreden. Maar het is gewoon niet te doen. Vind ik. Al die trillertjes en golfjes. Ik kan er 10 keer naar luisteren, en er achteraan jengelen, en er helemaal niets van opsteken.

PS: Het gaat heel goed. Ondanks de nog steeds relatieve doofheid kan ik deze week weer goed meekomen en tamelijk zelfbewust tonen pakken. De dirigente is deze week bijzonder complimenteus en gelukkig met ons. Ze heeft een cursus positieve feedback geven gedaan, zeggen we blij en tevreden tegen elkaar in het café.

5 juni wordt ons eerste optreden, in een Zorghotel in Kanaleneiland. De dirigente heeft een straf oefenschema opgesteld om daar goed voor de dag te komen.

Sport

Nieuw in mijn leven: de sporttas. Zojuist besteld. Ik heb nog nooit een sporttas gehad. Bobby heeft wel een sporttas die ik mag gebruiken, maar die is gescheurd. Dat vind ik niet netjes. Ik wil een nétte sporttas. Ik heb ook een net sport-shirt. En nette indoor schoenen. Inmiddels ben ik al vier keer bij de Gymfit geweest en ik ben nog steeds enthousiast. Vanavond deden we Steps. Ik moet wel lachen om het verschil in niveau tussen de 50-plussers en de 80-plussers. De 50-plussers zijn haast elfjes, zo licht en lenig en soepel, maar mijn respect voor de 80-plussers groeit met de week. De oefeningen zijn voor hen echt moeilijk. En ze doen het mooi wel, hoewel vaak slechts de helft.

Verder ben ik helemaal verrukt van de juf die al ver in de zeventig is en met zoveel inzet de dames in beweging krijgt. Ik heb een filmpje over haar gevonden, waarin ze 68 jaar is en al 50 jaar gymjuf. Ofzo. Vooral de fragmenten waarin ze kleine meisjes leert gymnastieken vind ik zo ontroerend. En dat doet ze dus ook met 80-plussers. De vereniging bestaat al 85 jaar. 

Ons klasje heeft ook een app-groep. Daar ben ik vanavond aan toegevoegd. Die appgroep heet ‘Kanjers’. 

Ginger en palmkool

Ik probeer weer enigszins in een moestuin-mood terug te geraken. Die ben ik een beetje kwijtgeraakt. De moestuin vraagt een totaal andere energie van je dan de journalistiek. Die moestuin-mood is traag, en vraagt lichamelijke inspanning. een plan, kennis, de juiste spullen, concentratie en volharding. 

Het begon vorige week bij de moestuinbakken weer te kriebelen, waar de ijverigste medetuinierster haar hele moestuintje over de kop had gehaald. Alles eruit en de aarde mengen met compost. Zij is adept van Jelle’s Makkelijke Moestuin en zijn producten. Maar ik wil niet alles over de kop gooien, ik heb nog een ielige palmkool staan, en een struik dunne bleekselderij, een uit zijn krachten gegroeide rozemarijn, een struikje bejaarde thijm, en een mislukte artisjok. Volgens de medetuinierster moet er voeding bij en moet ik ook nu al veel water geven, want is de aarde droog.

Dus ik naar het tuincentrum, om te kijken wat er zo begin april te koop is. Voor groenteplantjes en kruiden is het nog te vroeg. Maar wel hebben ze een afdeling knolgewassen, en zo kom ik thuis met een knol rabarber, een knol gember en een knol asperge. En honderd soorten voeding. Het avontuur van de tuin.

Omdat tuinwerk behoorlijk sloom gaat word ik er best weer een beetje gelukkig van. Om de moestuinbak leeg te krijgen eten we vandaag de ielige palmkool. Pasta met spekjes en ielige palmkool. Heel lekker. Het recept kan ook met boerenkool.

Palmkool-recept van Koken met Karin:

https://www.kokenmetkarin.nl/tag/palmkool/

Als kool

De achternichtjes groeien als kool, vooral de oudste. Die wordt haast te groot om nog langer Bébé te noemen. En ik vraag me af of Nichtje haar nog wel op de arm kan houden, dit in verband met de voortgang van de Lady-Madonna-reeks. Wat gaat er in mijn dochter om, vraagt de bezorgde moeder.

Kiekendief

Jeroen heeft sinds enige maanden verkering in Hilversum en komt dus vaker hier in de buurt. Tot nu toe gingen we - als we gingen wandelen - wandelen in en om Egmond aan Zee, maar nu doen we de Westbroekse Zodden, tussen Utrecht en Hilversum. Zo trots als ik daar op ben. We lopen naar de Egelshoek en dan nog een eindje verder naar het vliegveld. En weerom.

Hij weet van de-gescheiden-mannetjes-van-de-Egelshoek, dat zou een camping of huisjespark zijn waar gescheiden mannen wonen. We komen langs een woonwagenpark en langs een autosloperij. Zou dat het zijn? Je zou als 'gescheiden mannetje' toch daar te wonen komen. 

Het is knetter zonnig, dus de wandeling is een feestje. Jeroen heeft een verrekijker mee en ontwaart overal vogels, ooievaars, reigers, en ook roofvogels, tot de blauwe kiekendief aan toe. Die is trouwens wit, zo leer ik. Ik heb het niet zo op verrekijkers. Ik zie nooit wat, klooi ermee en word er duizelig van. Nee, beaamt Bobby, Lucie Theodora, die krijg je niet aan de verrekijker.