Tuinplan

Zaterdagochtend. Echt een tuinplan heb ik niet. Elke week koop ik bij onze bloemist Iris wat perkgoed uit de reclame. Deze week heeft ze roze hanggeraniums. Die zien er zo heerlijk mediterraan nonchalant uit. Van die binnenplaatsjes en trappetjes die in volle bloei staan. Daar zit een ijver en toewijding achter, dat wil je niet weten. Bij mijn betonnen plantenbak direct voor de deur weet ik het niet. Van de drie verbenums die ik vorig jaar geplant had heeft slechts een de winter overleefd. De paarse bosviooltjes die nog over zijn zijn niet dood maar wel erg verpieterd. Treurnis troef. Dus zet ik er maar wat roze hanggeraniums tussen. Meteen is het feest.

Ook ga ik op de e-fiets naar de plantjesmarkt. Wat ik nooit wilde, want te ver. Nu mag ik niet meer zeuren over de afstand. Het e-fietsen is een wonder. Je moet wel trappen, anders doet hij het niet, maar het trappen kost hoegenaamd geen moeite. De eco-stand is doorgaans goed genoeg om moeiteloos 20 km/u te rijden. Vandaag heb ik een poolwind tegen en zet ik ‘m op ‘tour’. 

We hebben sinds een paar jaar vele gratis bewaakte fietsenstallingen in Utrecht, ook op het Janskerkhof. Daar moest ik met de nieuwe bike maar eens gebruik van gegaan maken. En terwijl mijn fiets gratis bewaakt wordt haal ik twee bloemkoolplantjes, twee broccoli, twee paksoi, drie stamslabonen en drie sugar snaps.

Lijstje

Ben uitgenodigd door een mede-koorlid voor haar verjaarspartijtje. Ik bedenk dat ik haar een ingelijste tekening ga geven. De tekening van het vrouwenkoor. Heel toepasselijk. Het wordt een goud-houten A4-lijstje: daar past ook nog een passe-partout in. Een lijst van 30x40 zou misschien geëigender zijn, maar stel dat ze het cadeau niet zo leuk vindt... Gekleurde passe-partouts doen ook wonderen. Krachtig aanwezig beeld zo. In eerste instantie vond ik de kwaliteit van de print uit mijn printer maar zozo, zeker vergeleken met het origineel, maar nu met lijstje en passe-partout ben ik toch om. Het kan heel goed zo.

Voor het lijstje en de passe-partout ga ik weer naar de Hornbach - bij Nieuwegein. Als het niet meer nodig is ga ik niet meer naar de de lijstenspecialist. Daar kost het al gauw 100 euro per ingelijst werkje. Ik ben erg dol op de lijstenafdeling van Hornbach. Jonge toegewijde medewerkers hebben ze daar, ze doen hun werk vakkundig en terstond ter plekke. Vandaag werkt er een jonge vrouw met wie ik al passe-partoutende en inlijstende aan de praat raak. Zij blijkt in haar vrije tijd natuurfotografie te maken die in reuzenformaat bij haar thuis, bij haar ouders en grootouders in de kamer hangt. Trots laat ze foto’s van de woonkamers zien. Voor € 11,45 ben ik klaar.

Onana

Dinsdag was Ajax Tottenham en Ajax won. U heeft vast ook gekeken. Bobby had zijn jeugdvriend André op bezoek - ze kijken altijd samen naar cruciale wedstrijden en verkiezingen - en ze drinken daar bier bij en eten chips. Veel. ‘Stress-eten’, legt André uit.

Ik wil al een tijdje een Ajacied tekenen maar kan niet goed kiezen wie. Matthijs de Ligt, Frenkie de Jong, Hakim Ziyech... Ik vind ze allemaal leuk maar qua spel sprong er dinsdag niet een echt uit. Behalve dan de keeper André Onana. En André zei over hem goedkeurend: ‘Die Onana, die staat er toch maar weer elke keer op de goeie plek.’ En die is het dus nu maar geworden.

Dat is al de vierde voetballer (m/v) die ik teken, na Memphis Depay, Shanice van de Sanden en Sari van Veenendaal.

KNO

Ik dus naar de KNO-arts in het Diakonessenhuis. Een hoortest en een analyse van een specialist. Sinds die langdurende verkoudheid en het uitspuiten der oren is het alweer een stuk beter, maar ja de afspraak staat. Ik vind het best moeilijk te begrijpen (laat staan na te vertellen) wat de grafiekjes vertellen meer dan dat mijn gehoor inderdaad nogal is afgenomen en dat ik lage tonen slecht tot niet hoor, zo wijst het onderzoek uit. Maar het is minder erg dan het grafiekje van de Specsavers van afgelopen maart liet zien. 

De oorzaak ligt volgens de dokter in het slakkenhuis van mijn oor, dat is het gedeelte achter het trommelvlies. Ik zou een hoorapparaat kunnen nemen. Hij zóu me kunnen doorverwijzen naar een audiologisch centrum, maar daar is de wachttijd al gauw een half jaar en het hoortoestel koop je dan toch ook weer bij de audicien. Ik kan ook meteen naar de audicien. Maar naar wie dan? Schönenberg? Beter Horen? Specsavers? Omdat je er vaak vaker naar toe moet, vanwege afstellen, is de bejegening, sfeer en service een belangrijk punt, zegt de dokter. De keuze is aan mij. Ik weet het ook niet.

Bobby vindt het een beetje onzin. Een hoorapparaat vraagt allerlei discipline en heeft gedoe en waar heb ik nou helemaal last van? De voordeurbel hoor ik vaak niet nee, en de mobiele telefoon op trilstand ook niet, of een zacht regentje op het schuine slaapkamerraam, maar gesprekken kan ik goed volgen. En dat ik bij het Journaal bijna altijd vraag: Mag het geluid wat luider? is dat dan voor hem onverdragelijk hard? Nee, niet dat is niet onverdragelijk hard. Ja waarom zou ik dan eigenlijk nu al een gehoorapparaat?

Vriendinnenfeestje

Jarig zijn en dat vrolijk vieren is een hele kunst. Op de een of andere manier kleeft er altijd wat spanning en stress aan. Dit jaar lukt het me echter wonderwel. Het zal wel komen doordat ik er de tijd voor heb. Ik geef een ouderwets vriendinnenfeestje thuis. Want én de vriendinnen én de Geschwister én de nieuwe vriendenstellen via Bobby - de mensen zijn me allemaal even lief en aardig - maar allen tezamen in mijn kamer dat trek ik niet. 

En als je het op de maat doet die je past dan is verjaardag vieren echt leuk. De hele dag door werk ik fluitend aan een mooie champignonsoep, drie maaltijdsalades, met stokbrood, en mini-tompoezen toe... En de vriendinnen smikkelen en smullen en kletsen honderd uit. 

Mijn pleidooi aan de vriendinnen voor óók vriendinnenfeestjes horen ze vriendelijk knikkend aan, maar elke keer is het weer de vraag: krijg ik hen ook zo ver om zelf ook een jaarlijks vriendinnenfeestje te organiseren? Onze eigen extended families? 

Jarig

Omdat ik jarig ben krijg ik heel veel appjes en mailtjes. Heel lief. Zelfs een van de tandarts met een plaatje van een hagelwit gebit met een dental stick tussen twee tanden. De meeste mailtjes zijn commercieel. Daarom vragen ze natuurlijk je geboortedatum, dan kunnen ze daar gepersonaliseerde acties op voeren. Weten ze bij de NS dat ik een Bobby thuis heb? Sturen ze deze ook naar een alleengaande of lesbische 62-jarige? Ik kan niet zien hoe oud de dame op deze foto is, maar haar man lijkt wel twee keer zo oud als Bobby. Help. Dit is echt een foutje van de marketing.

Oppastante

Het is mijn derde oppasdag. Bébé1 begint mij echt te kennen en is dol-enthousiast. Ze wil onmiddellijk schilderen. Maar Bébé2 ligt nog in bed als ik aankom en die moet er eerst maar eens uit. Indachtig haar grenzeloze honger die ik bij mijn eerste oppasdag oploste met een flesje zoete pap maak ik eerst het papje. Vandaag wil ze echter geen papje en heeft ze het meer op croissant.

Bébé1 wil ondertussen spelen, puzzelen, muziek maken, en alle speelgoed ligt overal op de grond. Ik wil steeds opruimen, want ik verdraag rommel maar tot op zekere hoogte, als ik dat dreig te gaan doen -  opruimen - wordt ze boos. Want daar moet ze mee spelen. Vandaag les in omgaan met de peuter en haar spullen.

Als Bébé1 in bed ligt voor haar middagslaapje - ze gaat ongelofelijk gehoorzaam naar boven en slapen - begint beneden Bébé2 hysterisch te huilen. Net als op de eerste oppasdag. Wat kan er ditmaal aan de hand zijn? Honger kan het nu niet zijn. Ze heeft haast een hele croissant op en pap wil ze niet. Dan voel ik: al haar kleren zijn nogal klam, zo niet nat. Ik herinner me ineens dat ik uit mijn ooghoek zag dat Bébé1 een glas water over haar zusje goot. Waar zijn schone droge kleertjes? 

Als werkende moeder heeft Nichtje geloof ik niet zoveel tijd om de klerenkast van de Bébé’s te ordnen, dus daar sta ik licht wanhopig in een verduisterde meisjesslaapkamer met zoet slapend meisje, en beneden een krijsend zusje. Waar zijn de rompertjes en broeken en truitjes? 

Het lost zich natuurlijk allemaal op. Als Bébé2 weer droge - beetje te grote - kleren aan heeft en ze zich laat warmen aan mijn postuur houdt langzaam het grote huilen op en kruipt ze weer tevreden rond en keert kde vreugde weer. En dan mag ook Bébé2 weer naar bed.

Nichtje suggereerde nog dat ik met ze kon gaan wandelen in de uiterwaarden en zette daartoe behulpzaam de duo-wandelwagen klaar. Maar hoe kan dat nou als ze om en om slapen. En ga je een peuter uit haar middagdutje wakker maken?

Al met al is het weer een leerzame oppasdag. Over een half jaar ben ik vast een routinier. Vooralsnog zet ik maar even enige kalmerende ‘Nocturnes’ op van Frédéric Chopin.