De Wijkopzichter

De Wijkopzichter belt. Tot nu toe hadden hij en ik alleen mailcontact, dat er voornamelijk uit bestond dat ik mopperde dat het uitgebloeide bloemenlint of het gras zo liefdeloos en lelijk gemaaid was. In mijn hoofd heb ik een soort vijand van hem gemaakt, die ons maar lastig vindt. Vorige de week was het lint zó krankzinnig gemaaid dat ik haast ontplofte. Mailde ik hem. Of hij mijn nummer mocht, vroeg hij, dan konden we bellen. 

Nu vertelt hij dat ook zij van de gemeente heel trots zijn op onze moestuintjes en dat ze buurten die ook moestuinbakken willen willen vaak langs ons parkje sturen. Het is (wij zijn) een voorbeeld. Dat bloemenlint is lastiger inderdaad, omdat het vergrast.

Hij is juist blij als ik rapporteer over dat lelijke maaien, want het maaien is een groot probleem. Het is al jaren geen taak meer van de gemeente zelf, maar wordt uitbesteed aan onderaannemers, die er echter geen mensen meer voor kunnen vinden. Het wordt nu vooral gedaan door arbeidsmigranten. Hongaren. De mensen die maaien krijgen misschien met 50 euro meer dan bijstand. Met die mensen kunnen ze vaak helemaal niet communiceren, alleen via Google Translate. Vandaar. Hij zal deze week zelf nog komen kijken hoe erg het is. 

Wel interessant dat je in ons parkje zelf kwesties als je slechte bejegening van arbeidsmigranten tegenkomt.

 

Wat het probleem is met het vergraste bloemenlint: het is veel te goeie grond. Bloemenmengsels doen het echter goed op arme grond. Arme grond is grond met veel zand. Wat ze zouden kunnen doen is het omploegen en vermengen met zand. En dan nieuwe bollen en zaden. Als het zanderiger is dan is het ook makkelijker om te spitten. Dan zouden wij bij het Initiatievenfonds daar geld voor kunnen aanvragen. 

Mansbloed

Mansbloed heet dit bloeiende struikje waarvan er wel een stuk of vijf in de volkstuin staan. Beetje veel. ‘Het een soort onkruid’, zei Diana zondag. Zij heeft ook een volkstuin, al heel lang. ‘Je mag er best wat uit trekken als je er genoeg van hebt.’ 

Eerst maar eens een tekening. O, het heet ook wel St. Janskruid. Het werkt tegen depressie.

Schilderij

De lijstenmaker van Hornbach Nieuwegein blijft maar ziek en/of op vakantie. Telkens ik als ik bel en vraag naar de stand van zaken (zo eens in de twee weken) geven ze vage ontwijkende antwoorden, en ook als ik doorvraag word ik niet veel wijzer. Dus ga ik voor het schilderij van Bébé2 (die al lang geen BéBé meer is en al naar school gaat) naar de lijstenmakerij in Vleuten. Die snijdt er beeldschoon zachtgroen passe-partout omheen. 

Vandaag komt Nichtje het werk halen. Ze heeft haar zoon mee. Hij is pak ‘m beet anderhalf jaar en trekt aan een stuk door alles uit de kasten. Een echte jongen. 

Gegratineerd vispannetje

Heerlijk weer: vispannetje met scampi en pompoen. Op de bodem liggen niet alleen pompoen maar ook courgette. Die pompoen wordt moeilijker gaar dan de aangegeven oventijd, dus of langer in de oven of even voorkoken. Dat gold trouwens ook voor de pangasiusfilet, die was nog niet helemaal gaar en de zalm wel. Dus het geheel een half uur in de oven is beter. Dan is er nog champignonroomsaus, waar ze een lik Thaise groene curry door bedacht hebben. Ik vond het heel lekker. Bobby ook, maar van hem kon de groene curry wel achterwege blijven. ‘n Aanradertje.

Recept:

https://ketocoaching.be/blogartikels/recept/koolhydraatarm-vispannetje-met-scampi-pompoen/

Silje Nergaard

Een avondje met de verrukkelijke Noorse jazz-zangeres Silje Nergaard op de oren. Ik leerde haar naam en muziek rond 2001 kennen van een Noorse barvrouw in cafe De Huiskamer in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Ik kocht de cd ‘At First Light’ en genoot wekenlang van alle nummers, maar het meest van ‘Be Still My Heart’ en ‘Two Sleepy People’. Ik liep nogal met mijn ziel onder mijn arm. ‘I Blame It On The Sun’, zingt ze ook, ook zo mooi.

Vanwege dat ‘Be Still My Heart’ dat ineens in mijn hoofd echoot ga ik zoeken en dat blijkt op Spotify nou net haar best beluisterde nummer te zijn, gevolgd doot ‘Two Sleepy People’. Nota bene. Heerlijke stem, mooie melancholieke sfeer.

Ze treedt in september op in TivoliVredenburg, samen met meesterpianist Espe Berg. Nadat twee concerten zijn afgezegd vanwege Corona. Ik moest maar eens kaartjes scoren. En Corona-kaartjes van een concert van vorig jaar terug zien te krijgen. Dat is tot nu toe niet gelukt wegens overweldigende drukte.

Espresso

Hier word ik dan weer heel blij van. Het gasstelletje is gearriveerd. Het komt van kampeerwinkel ‘De Vrijbuiter’  (Gouda, Zaandam). We hadden het donderdag - onderweg naar Auntie - willen kopen, maar het was daar niet op voorraad. Dan maar online bestellen. 

Nadat ik nog wat WD40 en (technische) vaseline bij de Gamma gehaald heb lukt het Bobby om de slang van de gasfles aan het toestelletje te bevestigen, dus nu kunnen we ter plekke verse espresso maken in het tuinhuisje! En verse thee! Wat een feest!

In de ‘zolderkast’ met Bobby’s oneindige reserves zoeken we een waterketel, een theepot en onderzetters. Bestek hebben we in overvloed, daar kan wel wat van overgeheveld. Nu nog borden, schotels en dienbladen. Leuk om een nieuw klein huishoudentje te bouwen.

In dit huishouden worden denk ik dienbladen het ordenend principe. Een blad voor de koffie- en theespullen, een blad voor de wijn en de glazen, een blad voor de kopjes en de mokken. Ik wil graag Grieks-Turkse dienbladen met blauw-rode motieven. Op de Amsterdamsestraatweg waar ik ze verwacht vind ik ze helaas niet. Turkse dienbladen zijn veelal rond en van glimmend metaal. Wel vond ik op de site Etsy dienbladen met prachtig handgeschilderde tegels. Maar die zijn nogal prijzig. Even doorzoeken.

In de tuin begin ik met het longkruid uit het ‘achtertuintje’ weg te halen. Dat is waar ook mijn ‘akkertje’ is. Naast mijn ‘akkertje’ staan de compostbakken, in een oerwoud van longkruid. De Surinaamse buurvrouw vroeg of dat er niet uit kan, omdat het nogal uitzaait naar háár tuin. Ik antwoordde nog iets in de trant van ‘Het is een wilde tuin, ik hen nog niet zo’n waar ik zal beginnen’, maar dat was in de grasmaaiperikelen. 

De strategie om eerst alle hoge gras met de hand af te knippen heeft gewerkt. Daar waar ik alles afgeknipt heb kom ik nu met de maaier doorheen. Elke week bijhouden is het devies. 

Als het gras een beetje bedwongen is bedenk ik dat ik helemaal niet speciaal aan dat longkruid gehecht ben, en dat ik het zelf ook wel fijn zou vinden als het in dat hoekje wat leger en/of geordender zou zijn. In de stukken voor de Jaarvergadering heb ik over een ‘schouwcommissie’ gelezen. Ik weet niet wat ze komen ‘schouwen’, maar duidelijk is dat ik deze wilde tuin hier en daar iets minder wild wil laten zijn.

Rapportage van het akkertje: alle kolen zijn opgevroten, nu ook de rode, en ook het nieuwe meiraapje. De spinazie is ineens verpieterd. De paprika, de sla, de bosui en de bieten doen het wel goed.

Moppersmurf

Het bloemenlint in onze straat is bijna helemaal vergrast. Ik krijg een mailtje van de Wijkopzichter met de vraag wat mijn visie is op dit ‘bloementlint’. Vanwege dat ik de ‘zelfbeheerder’ ben van dit stukje park. Het is vijf jaar geleden gecreëerd met bloembollen en bloemenzaden, een clubje straat bewoners heeft drie jaar lang trouw distels, zuring en brandnetels verwijderd, dat was goed maar dat heeft uiteindelijk de vergrassing niet tegengehouden. De gemeente maait het bloemenlint twee keer per jaar. Er is een nieuwe aannemer die dat doet, en die doet dat ongelofelijk grof en liefdeloos. Daar spreek ik (per mail) de wijkopzichter dan op aan. We kennen elkaar niet. 

Tot vorig jaar had ik een ‘maat’ en hulptroepen om het allemaal een beetje bij te houden. Maar mijn hele hulpclubje is gestopt vanwege goede redenen. Het blijkt niet eenvoudig om nieuwe hulptroepen te vinden, laat staan een nieuwe ‘maat’. Iedereen heeft een vol leven met werk, gezin, oude moeders, sport, en wat al niet. Ik heb 12 medemoestuinierders met een moestuinbak, maar een beetje verantwoordelijkheid voor het geheel daar komt het bij de meesten niet van. 

Ik word er een beetje gefrustreerd en mopperig van merk ik. Ik heb iemand nodig die meegaat naar de wijkopzichter om te vragen wat dan en hoe dan. Ik geloof dat hij wel iets wil doen aan omploegen en nieuwe bollen en zaden, maar dat doet hij alleen als wij ons committeren om het bij te houden. Dat ga ik natuurlijk niet in mijn eentje doen. Ik heb iemand nodig die mee wil beslissen wat we wel of niet kunnen toezeggen. 

En gisteren is plots de maaier weer geweest. Rücksichtslos heeft hij driekwart weggemaaid. Ecologisch maaien is een nieuwe richting waar grasmaaibedrijven aan moeten voldoen, die doen dan een cursusje en dan hebben ze dat certificaat, maar de mannen op de maaimachines hebben zo te zien geen enkel idee. Ik stuur weer een boos mailtje naar de Wijkopzichter. 

Ik realiseer me elke dag meer dat die frustratie niet echt helpen om nieuwe vrienden te maken. Ik word een moppersmurf als het hierom gaat. Mensen houden niet van moppersmurfen. Hier heb vrienden voor nodig, die het net zo leuk vinden als ik en best een half uurtje per week willen worden. Als ik die niet vind dan moet ik het misschien uiteindelijk maar opgeven. Misschien haalt de gemeente dan alles weg. Of alleen het bloemenlint. Soms moet je je verlies nemen. Wel jammer zou dat zijn van zo’n leuk stukje stad/park. Ik ben er echt trots op.

Dus toch nog maar even doorzetten met een positieve  energie.