Sint-Jansberg en Mookerhei

Alsof het niet op kan. Weer een prachtige wandeling over de Sint-Jansberg en de Mookerhei. We sstarten in Plasmolen. Het is allemaal verpletterend mooi en  overweldigend. Wat hebben we al ontzettend veel gezien en beleefd, stamelen we na afloop weer thuis. Had je aan de overkant in het Land van Cuijk de Romeinen die vastliepen op de heggen, hier heb je op de berg ook de opgravingen van een enorme Romeinse villa, en op de Mookerhei een herdenkingsbord over de Slag op de Mookerhei. In die zin zijn die wandelingen zo educatief! Ik google me suf na afloop. Wanneer was dat? Peeq weet het ook niet.

De Slag op de Mookerhei vond plaats in 1574, in de Tachtigjarige Oorlog. 'Wij' verloren enkele duizenden en de Spanjaarden wonnen. Zowel Lodewijk als Frederik van Nassau sneuvelden.  Zij waren de broers van Willem van Oranje. Ook hier valt weer veel te googelen.

https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/sint-jansberg

De Maasheggen

 

Met Peeq heb ik weer een driedaags uitje en ditmaal houden we ons op in St Agatha onder Cuijk aan de Maas. Cuijk ligt in Brabant, en aan de overkant van de Maas ligt Mook in Limburg. We hebben een appartementje op de begane grond.  In St Agatha is een (voormalig) klooster, maar geen winkels of horeca. Daarvoor moet men naar Cuijk.

Vandaag wandelen we onder St Agatha langs de Maas door het 'Maasheggen landschap'. Het is Unesco Erfgoed ook nog. Maasheggen, een intrigerend woord. Ergens op een educatief bord aan de Maas lees ik dat indertijd de Romeinen op weg van Maastricht naar Nijmegen hier bij Cuijk vastliepen in de Maasheggen. 

Peeq en ik zijn zeer content over onze eerste dag. Mijn eerste dag na de griep in ogenschouw nemende val ik mijzelf alleszins mee - we lopen toch maar mooi 9 km. En over onze manier van zomaar ergens neerstrijken en maar zien. Het Maasheggen-landschap is bijzonder. Morgen gaan we aan de overkant van de Maas.  

De blauwe regen

Ik heb nog steeds griep en ik mag sowieso niet tillen dus Bobby moet de ravage door storm Boelo in ons voortuintje helemaal in zijn eentje fatsoeneren. Gelukkig hebben onze behulpzame buren gisteren al een heleboel takken gesnoeid en in de berm naast de vuilcontainer gelegd, en die blijken vanmorgen al door de gemeente geruimd te zijn zonder dat iemand daar om gevraagd heeft. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Vandaag gaan Bobby en de buurvrouw door. Er moet een nieuwe staaldraad komen en bevestigd worden en dan moet die overgebleven takkenbos omhoog gehesen en verankerd worden. Nu hangt het weer. Het was een prachtig, en nu dit. Hopelijk loopt het volgend jaar allemaal weer uit.

Eus

Gelezen: Mijn moeder de kleine reus van Ozcan Akyul. Ik vind hem een aardige sympathieke tv-presentator en columnist, maar van zijn literaire kwaliteiten ben ik niet zo overtuigd. Hij heeft wat veel vaste onderwerpen. Dat hij een Turkse Nederlander is, uit Deventer komt, dat hij in een heel arm milieu is opgegroeid, een alcoholistische vader had. Dus een boek over zijn moeder, analfabeet en geen woord Nederlands sprekend, leek me mogelijk boeiend. Veel zonen adoreren hun moeder, meer dan dochters.

Maar het boek gaat maar deels over zijn moeder en zeker staat ze niet centraal. Het is een verzameling columns over Eus, zijn werk, zijn kinderen, zijn vaste hang ups, de mensen die alle Turken en Marokkanen door elkaar halen. En af en toe komt zijn moeder langs die wil komen schoonmaken en de kinderen volstoppen met  snoep. Het is onderhoudend, maar wel een gemakzuchtig gemaakt boekje, een stapel columns bij elkaar geveegd en het geheel is niet eens goed geredigeerd.

Storm Boelo

Terwijl het buiten stormt en ik met mijn griep in bed lig krijg ik een berichtje van een buurman dat onze blauwe regen van de pui af gewaaid is. Mijn trots. De staaldraad waar hij omheen kronkelde is van de muur getrokken. De lamp is kapot. De voordeur is geheel onbereikbaar. Wat een ravage! De storm is erkend, lees ik op Nu.nl, en heeft de naam Boelo gekregen.

Onze altijd behulpzame buren helpen eerst maar eens de weg van de voordeur naar de stoep vrij te maken. 

In Memoriam:

De griep

Volgende week mag ik de griepprik halen. Maar dat is helaas te laat, want gisteren ben ik er plotsklaps al door overvallen. Gelukkig doorloop ik het griepproces meestal snel. Het is voorbij voor je het door hebt. Twee dagen. Gisteren was het gloeihoofd, koude handen, nare hoest, hoofdpijn. Vannacht kwam er een stekende keelpijn bij en nu heb ik haast geen stem. Het lijkt het meest wijs om maar een beetje in en om bed te blijven, maar dat vind ik niet eenvoudig. Een dag met een activiteit is beter te behappen.

Nu stuitte ik onlangs op een workshop zelf mandals’s tekenen, intuïtief, bij een oude dame in Hilversum, en dat leek me wel eens leuk om te doen. En voor ik het doorheb ben ik al begonnen. 

Valentina Toth

Met Hani501 ga ik naar Valentina Tóth in theater de Omval in Diemen. Sinds we haar twee jaar geleden ontdekte hebben zijn we fan. Ze heeft een lange reeks try outs, in maart 2027 is de première in de Kleine Komedie in Amsterdam.

De zaal is al helemaal uitverkocht aan enthousiaste mensen. Ze heeft een echte fan base. Ze is dan ook geweldig. De voorstelling is nog niet af, hij is te lang, sommige stukjes zijn te lang uitgesponnen, maar overeind blijft dat ze geweldig is. Heel keurig en heel uitzinnig. Ze heeft een prachtige stem en speelt heel goed piano, en verder is ze - heel beheerst - zo gek als een deur. Het hoofdthema is vaginisme. 'Ik zal wel weer de Annie MG Schmidtprijs winnen omdat ik zo'n kwetsbaar thema heb aangesneden.'

https://valentinatoth.nl/revue-revanche/