Bees

Vier maanden ben ik weg geweest van mijn nieuwe senioren-popkoortje 'The Bees' in de wijk Wittevrouwen in Utrecht-oost. Vier intensieve maanden heeft het geduurd: de diagnose, de operatie en het herstel. 

Vanavond hebben ze/we weer een 'concertje' in Theaterhuis De Berenkuil aan het eind van de Biltstraat. Ik kende het niet: het ontzettend leuk gebouw en sfeervol ingericht. Vooral voor culturele cursussen en optredentjes. Dat kan ook alleen maar in Utrecht-Oost. 

Ik ga er met de auto naar toe. Op de fiets is echt nog te ver. ('s Middags fiets ik een proefrit naar Tuincentrum Steck, dat is een kwartier heen en een kwartier terug en ik haal het wel, maar dat is nog te pijnlijk.) Ik ben echt tegen met de auto de stad in, en in Wittevrouwen geldt een bijna Amsterdams parkeertarief, maar dat moet dan maar voor een keer. 

Het vorige optreden (in de school waar we ook oefenen) zong ik nog mee, ik was toen kakelvers in het koor en kon nog geen song voluit meezingen. van die keer herinner ik me vooral de onzekerheid. Nu zit ik in het publiek. Eerste rij. Dat doet me goed. Je ziet het plezier. En het klinkt best aardig. Niet briljant maar ook niet om je voor te schamen. Nu vertelt steeds een van de zangers een verhaaltje over het liedje dat volgt. Heel charmant.

In de groepsapp heb ik gelezen dat Sofie, een van de twee leuke jonge dirigenten, ermee gaat stoppen. De andere, Olav, gaat gelukkig door. Ook meerdere leden stappen op. Ze zeggen dat ze een te druk pensionado-bestaan hebben waarin keuzes gemaakt moeten worden.

 Volgende week is ter afsluiting van het seizoen nog een 'workshop', wat dat ook moge inhouden. Ik ga weer meedoen.

Agapanthus

Deze plant staat altijd in het voorjaar enorm te pronken in de tuincentra: groot en weelderig en prijzig. De agapanthus ofwel de Afrikaanse lelie. Bloem-van-de-liefde. Agapè is Grieks voor liefde, anthos voor bloem. Bloeit veel op de Canarische eilanden  en Madeira.

Vorig jaar kocht ik een paar kleine agapanthusjes in de aanbieding, die vervolgens helemaal niets deden. Maar vorige week zijn ze dan toch uit hun schulp gekropen, niet zo vet als die in de tuincentra, maar lief. Bescheiden. O nu ik er over lees hoort-ie ook gewoon in juli te gaan bloeien.

Heggenschaar

Op mijn verjaardag zo'n twee maanden geleden kreeg ik een elektrische heggenschaar cadeau. Van het merk Worx, net als mijn grastrimmer. Dan kun je met dezelfde accu toe. 

Vandaag kan ik hem eindelijk inwijden. De volgende fase in het fatsoeneren van de tuinwoestenij. Op de een of andere manier vind ik het fijn om me al is het maar een beetje te conformeren aan de huisregels. Je heg netjes houden is een van die regels. Ik heb zoveel heg dat het met de hand niet te doen is. Daar krijg je enorme spierpijn van. 

Ik glunder er van. Dat je van zo'n apparaat zo gelukkig kan worden. 

Auch raus

Het is me het nachtje wel. Het gesprek van de dinsdag is Ga jij vannacht kijken? Zo ook met de buurvrouwen D. en C. bij het avondgieteren op straat. Twee van ons gaan kijken, één niet.

De wedstrijd Nederland-Marokko is van 03-05u, of nog erger bij verlenging en/of penalties tot 06u. Nou ja, u kent de uitslag al. 

Bobby en ik gaan vooraf naar bed en doen een pyjama-party. Het is heel spannend. Enorm hoog tempo en ongekend fel. Marokko is veel sterker, maar Oranje krijgt toch 1-0 voorsprong. Maar dan wordt het in de blessuretijd toch 1-1, met daarop verlenging en penalties. En daar gaat het mis. Dat is het dan. Duitsland heeft ook al verloren. 

Ik hoor in onze buurt geen uitzinnig toeterende Marokkanen.

Terug uit Australië

Ze is er weer! Hani501 is terug uit Australië. Van de week wisselden we telefonisch al wat ditjes en datjes uit, eigenlijk nog niet over Australië maar vooral over hoe overleef ik de hitte en hoe krijg je je overwoekerde tuin weer onder controle als je er twee maanden uit geweest bent, en zo kwam ook mijn tuinbuurman ter sprake die boos is over 'mijn' woekerende braam. Zal ik je ermee helpen, stelt ze voor. Nou graag! Ik vereerd, dat ze daar helemaal voor uit Heeg komt.

Ze appt dat ze van 14-16u komt en in die tijdsspanne gaat ze als een razende Roel tekeer. Zowel bij de buurman als bij mij. We verzamelen alle braam op een kar en proppen die achterin haar bolide. Ze zal het naar de milieustraat in Heeg brengen. Weg is weg. Een gemaaide en bramenvrije tuin. Heerlijk. Het begint weer ergens op te lijken. 

Maar ik weet nog steeds niet hoe de vakantie in Australië was. 

Te Sloterdijk

In Amsterdam-West is een stukje stad, een voormalig dorp, Sloterdijk. Een oud dijkje met wat oude dijkwoningen en een kerkje. Het ligt klem tussen de snelweg A10, de Haarlemmmerweg en de sporen van Amsterdam Centraal naar Haarlem, Enkhuizen en Den Helder. Vroeger was bij dit oude dorpje  een treinstation. Station Sloterdijk. Toen ik in de jaren tachtig in Bos&Lommer kwam wonen was dat ons station. Het ligt aan het eind van de Admiraal de Ruyterweg. 

Sindsdien is aan de andere kant van de A10 het huidige NS-station Sloterdijk gebouwd, mega, alsook een grote kantorenwijk. Het is daar alles behalve behaaglijk. Er is zonder liefde gebouwd. Je verdwaalt er ook onmiddellijk. 

Daar in dat kerkje in die verrommelde verzakelijkte omgeving in dat Sloterdijkje (om het nog ingewikkelder te maken, het adres is aan de Spaarndammerdijk) hebben Zus&Zwager3 een uitvoering van hun koor 'Zingen voor het Leven' waar zij sinds twee jaar  bij zijn. Het is een koor voor/met mensen die kanker hebben of hebben gehad. Of ermee te maken hebben gehad. Om ze een doel energie en een sociale omgeving te geven. Er zijn meerdere van die koren in Nederland en dit is het koor van Amsterdam. 

Het is een prachtige middag, niet in het minst door de begeesterde dirigent: Charles Hens. Hij leidt het koor met hart en ziel. In het dagelijks leven is hij operazanger. Dit koor doet hij erbij. Hij is zoals een dirigent moet zijn, die de mensen optilt. Dat ik zelf nu tot de doelgroep behoor, van mensen die kanker (gehad) hebben, draagt  ongetwijfeld bij aan mijn gevoel bij de muziek en de zangers. Sommige stukken zingen wij ook in Bilthoven en bij het nieuwe koor in Utrecht-Oost.

Op het heetst van de dag

Het is alweer maanden geleden dat we dit deden met de Tuinvriendinnen: samen mandala's kleuren. En nu is het precies op het heetst van de dag. Van de week. 39,5 is het thuis in de schaduw. We hebben natte theedoeken in de nek en drinken liters water.

Wat begint als onschuldige kleur-bijeenkomst wordt ineens een hele sessie. Wat zijn ieders hopen en verwachtingen van het groepje. Zijn we vriendinnen, of zijn we 'slechts' een tuinclubje? Nodigen we elkaar uit voor onze verjaardagen? Een van de vier vervult bijna altijd de uitnodigende rol en de rest reageert snel of minder snel. 

Wat is vriendschap? Werpt zij op. Als iedereen haar doopceel gaat lichten? Familiegeschiedenissen uit de doeken doet? Of is zo bijeenzitten kleuren ook vriendschap? Wie houdt eigenlijk verjaardagsfeestjes? 

Het is een rare avond. Komt het van de hitte?