My first potato's 2026

Mijn eerste eigen aardappelen van het jaar. Frieslanders heten deze. Ik had per soort zes vroege pootaardappeltjes in de moestuinbakken gepoot en deze zijn nu als eerste klaar. 

Frieslanders schijnen heel populaire aardappels te zijn. Tegenwoordig koop je ze in de supermarkt niet meer per ras. Bij AH heb je alleen 'vastkokende' en 'kruimige'

Frau und Auto

Toen ik donderdag met nieuwe gel-zadelhoes en fietsbroek-met-zeem naar de tuin gefietst was dacht ik: misschien kan ik nu de auto ook wel eens gaan proberen. De zuster had gezegd dat ik weer mocht gaan rijden als ik mijn  aandacht 100% bij de weg zou hebben en niet meer bezig was met hoe-ik-zit. 

Dus zondagmorgen rijd ik even proef met de auto naar tuincentrum Steck voor wat plantjes, want mijn tuinen ontberen bloemetjes. Ook in de auto rijd ik voor de zekerheid met de fietsbroek aan, en het gaat wonderwel. 

Vandaag voert de autorit naar Vliegveld Hilversum voor een ochtendwandeling met Broerlief die me eigenlijk van huis zou halen, maar nu hoeft dat dus niet meer. Wat een feest. Een mooie boswandeling doen we, met lunch met uitzicht op vliegtuigjes. De hitte (het onderwerp van de dag) is te doen.

In het verloop naar het herstel kunnen bijna alle gewone dingen weer. Zal ik nu mijn oude leven weer oppakken, vraag ik me af, of moet het roer om? Moet ik allemaal nieuwe dingen beginnen? Ik ben geneigd de oude dingen weer op te pakken. Daar was toch niets mis mee?

Zaterdag is slotavond van het koor in Bilthoven en daar kan ik nu gewoon weer naar toe. Ook al heb ik sinds februari niet meegezongen.

Drie mede-alten die morgen samen gaan lunchen nodigen me uit. Ja! Een van hen biedt aan mij te halen, helemaal uit het verre Utrecht, maar dat hoeft dus nu ook niet meer. 

Onweer

In de achtertuin is het in de schaduw de hele middag en avond 35,9 graden. Pff. Binnen is het 'slechts' 29 graden dus we houden alles potdicht en elk uur check ik vol verwachting de diverse weer-apps of en hoe laat het onweer komt. 

Die apps zorgen voor schijnzekerheid, want de voorspellingen zijn elk uur totaal anders. Je zou zo graag een einde aan die drukkende hitte willen en checkt vaker dan goed voor je is. Want als het gaat regenen hoef ik niet te gieteren. Maar dan wordt er weer wel, dan weer geen regen voorspeld. Het voorspelde front verdwijnt op de Buienrader ineens via Amsterdam naar West-Friesland. Er is geen peil op te trekken. Uiteindelijk ga ik om 21 uur dan toch maar sproeien en gieteren. 

Vanaf 22 uur begint het toch te onweren, urenlang, en hard! De temperatuur buiten daalt in een paar minuten wel tien graden. Opeens hebben we Code Oranje hier in de provincie, en in heel Nederland. Ik geniet enom. Pas de volgende morgen zie ik dat het helemaal niet zo leuk was en dat er heel veel ongelukken met omvallende bomen en branden zijn geweest.

https://www.nu.nl/binnenland/6400108/woningbranden-en-omgevallen-bomen-door-het-hele-land-tijdens-zware-onweersbuien.html

Zadeldek

Herstellen. De afgelopen dagen in het klooster heb ik goed onderscheid leren maken tussen stoelen. Houten harde stoelen en banken, in grote getale aanwezig in zo'n klooster, dat gaat niet, ook niet met een kussen erop. Maar op stoelen met zachte stoffen zittingen plus kussen houd ik het best even uit. 

Als eerste daad vandaag weer thuis bestel ik online een zadelhoes met gel en een fietsonderbroek met zeem. Ik houd het niet meer uit zonder fiets. Ik wil heel graag een wat  wijdere wereld in. 

Vandaag is 35 graden voorspeld en ik wil echt even naar de tuin. Beetje gieteren, beetje maaien en beetje onkruid trekken. Alles met mate. Gisteren heb ik bedacht dat ik het gieteren ook met hálve gieters kan doen. Tenslotte mag ik max 5 kilo tillen, dat is een halve gieter. Het is alleen maar twee keer zo vaak lopen. Dat doe ik graag.

Maar twee keer een half uur lopen naar de tuin onder de moordende zon is zeker geen pretje. Dus voor nu vind ik een kussentje voor op mijn zadel. En het gaat. Tot de tuin dat haal ik wel. Tot mijn onuitsprekelijke vreugde ligt mijn tuin in de ochtend geheel in de schaduw. 

Een echte Theodora

De laatste tekening vanuit Egmond. Egmond-aan-Zee is het geworden. Het is er niet zo mooi, maar dat is geen van de Nederlandse badplaatsen. Grote appartementencomplexen direct tegen de duinen aan. Er staat er een appartement te koop met uitzicht op zee, ruim 9 ton vraagprijs. Niets aan, geen winkel in de buurt, alleen maar die te dure flats waar altijd tijdelijk toeristen in wonen. 

Ik teken natuurlijk het meest pittoreske, de vuurtoren, niet die flats, al staan ze er rechts nog net op. Het heeft iets universeels, die tekeningen die ik ter plekke maak. Ze zijn al jaren in precies dezelfde sfeer. een echte Lucie Theodora.

De Schie

Gelezen: 'Ze vliegen nog altijd over de Schie' van de Iraans-Nederlandse schrijver Kader Abdolah (1954), sinds 1988 in Nederland. Ik vond het boek in onze buurtbibliotheek. Heel bijzonder, verrassend, meeslepend. 

Het speelt in een appartementencomplex in Delft, een oud gebouw van de TU. Abdolah woont in Delft. Ik dacht dat hij in Zwolle woonde, maar dat was alleen zijn eerste jaren in Nederland. 

De roman vertelt over een aantal bewoners van dat appartementencomplex. Ernesto, de man die niet weet waar hij vandaan komt, goudsmit. Een vrouw Alejandra uit Guatemala met haar vierjarige dochtertje Amalia. Zij heeft een paar jaar geleden met een Nederlander heeft geslapen, zegt ze, en die is volgens haar daar de vader van Amalua en hij woont volgens haar in dat complex. Hij ontkent alles. 

Er wonen ook diverse oudere vrouwen, vaak weduwen, die veel tijd met elkaar doorbrengen en alles met elkaar bespreken en voor elkaar zorgen. Een van hen is Henny, de vrouw die alles weet. Een man Peter ziet eruit als een Japanse sumo worstelaar maar is een Duitser. Met zijn allen proberen ze het mysterie op te lossen, door Alejandra te helpen een DNA-test te doen. Ondertussen logeren Alejandra en Amelia bij Ernesto. Amelia heeft een speciale band met katten en wandelt met alle katten uit het complex. Ernesto heeft er een werkplaats, waar hij in de krochten een hele inboedel van een Joodse familie uit de oorlog vindt. 

Het is verrassend en grappig en wijs. Het verhaal hangt van de toevalligheden en vraagstukken aan elkaar. Veel is onduidelijk over ieders gesvhiedenis, maar het gaat om het heden en daarin vormen deze mensen een mooie gemeenschap met elkaar. En ook dat is tijdelijk want de mensen gaan dood en dan komen er weer nieuwe mensen wonen. In zo'n stad als Delft.

Aanleiding om me een beetje in de Schie te verdiepen, een waterweg tussen Delft en wat tegenwoordig de Nieuwe Maas heet maar ooit de Merwede. Vlak vóór de Merwede splitste deze Schie in meerdere kanalen: naar Rotterdam, naar Delfshaven, en naar Schiedam en naar

De waterwegen waren voor de spoorlijnen de belangrijkste reisroutes en aanvoerroutes voor goederen. Ze waren in het begin bezit van de steden, die uitmaakten wie erover varen mochten. Het voert allemaal veel te ver, maar er is een Atlas van de Schie.

Schilderij

Van kloosterretraites kom ik doorgaans terug met een paar mandala's en een tekening van het gebouw. 

Maar deze abdij is zo complex én omgeven door bomen dat het niet lukt om een geschikt stukje of het geheel op de foto te krijgen. Heel frustrerend, want er hangen hier drie prachtige schilderijen van de abdij. 

Ik loop nog speciaal een rondje om het geheel heen voor een ultieme foto, maar nee. Vanaf het grasveld vanuit het dorp zie je voornamelijk bomen. Zie linksonder. Die schilderijen die hier hangen zijn kennelijk van vóór die bomen. 

Ik heb wel wat gemaakt, maar niet iets van het klooster. Wat ik wel gemaakt heb: een dahlia, een mandala en een strand-/vuurtoren-gezicht zijn nu de score.