Rust en vreugd

Tot nu was ik eigenlijk neutraal waar het het bestuur van ons volkstuinencomplex betreft. Er bestaan veel clichés over dergelijke besturen. Karikaturaal. Ik ben blij dat er mensen zijn die dat bestuurswerk doen, geheel vrijwillig. Ik zou het niet willen, en ik heb geen enkele aandrang om me ermee te bemoeien. Wel lees ik alle stukken door en geef bij elke ledenvergadering een yes op alles wat ze voorstellen.

Maar nu zit er een brief in de mail over een slepend conflict met een van de leden, die van huisje 6. De man heeft - jaren geleden alweer - zijn huisje verbouwd, met toestemming van de gemeente, maar te groot volgens se statuten van de Vereniging. De kwestie is zelfs voor de rechter geweest. Het reglement van de vereniging gaat blijkbaar bóven toestemming van de gemeente, dus hij moest de uitbouw afbreken. Pas na veel tijd en gedoe heeft hij dat gedaan. Maar volgens het bestuur heeft hij nu het bouwafval in de grond begraven en bedekt met kunstgras. 

Het conflict is zo uit de hand gelopen dat ze hem willen royeren als lid en zijn huisje verkopen. Daar is een statutenwijziging en een aparte ledenvergadering voor nodig. In de mail daarover worden wij leden alleen geïnformeerd door het bestuur. Een kant van het verhaal. 

En nu heeft de meneer in kwestie aan alle hekjes van alle tuinen zijn versie van het gebeurde in een plastic mapje gehangen.

Hummus

Aanstaande vrijdag gaan we weer mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Het is de bedoeling dat we alle vier wat lekkers meenemen en voor K. is dat lekkers koolhydraatarm. Ik ga zelfgemaakte hummus proberen die je dan met worteltjes of bleekselderij nuttigt. Maar ik maakte nog nooit zelf hummus dus dat is weer een avontuur net als laatst de baba ganoush. Die kan ik dan ook wel maken.

Everdingerwaard

Vorig jaar hadden we een nieuwsbericht gelezen over een nieuwe vlotbrug in de Everdingerwaard, speciaal voor wandelaars. Een bericht van Utrechts Landschap en een van RTV Utrecht, maar nergens stond waar die brug precies lag. Je kon parkeren in Everdingen of bij Fort Everdingen. De Lek is ons lievelingsgebied, dus wij toen meteen op pad, maar nergens een vlotbrug te bekennen.

Vandaag ga ik opnieuw zoeken nu vind ik 'm: hij ligt niet ten oosten maar ten westen van Everdingen, direct onder de Lekdijk. Maar er is daar geen parkeergelegenheid, dus we kunnen toch het beste bij het fort parkeren.

Alleen was ik even vergeten dat er in de weekends grote verkeerschaos is rond Vianen wegens werken-aan-de-weg (A2) bij Vianen. Dat levert al weken gedoe met heel veel sluipverkeer op daar bij de Lek. Dit weekend zijn er in het hele gebied verkeersregelaars neergezet. Gelukkig rijden wij eerst naar het zuiden, daar is weinig aan de hand, maar by van vanuit het Zuiden naar het noorden (onze terugweg) staat wel 15km file. Dus we maken een prachtige lange lichtgevende wandeling door het oerhollandse Rivierenlandschap.

'We boarden'

Allerlei mensen om me heen gaan ineens op vakantie. Een week, twee weken, een maand, zes weken... Bestemmingen: Australië, Guadeloupe, Cyprus, Zuid-Engeland, Zweden. Ik krijg vertrek- en terugreisdata toe gestuurd. Degenen die in Europa blijven (Zweden, Bretagne, Oostenrijk) verklaren allemaal dat ze niet meer zo ver hoeven. Maar wel minimaal twee volle dagen rijden. Ik gun natuurlijk iedereen alles. 

Om redenen blijven wij thuis. Al zijn die redenen niet zo fijn, vooralsnog is het best lekker thuis met alle fijne mensen en dingetjes. En nog maar een tray tje met (paarse) petunia's uit de Bonus...

The next generation

Weer een avondje voetbal kijken. Weer spelen de Oranje-Leeuwinnen tegen de Françaises, maar nu in Auxerres in Frankrijk. 

Het gaat weer moeizaam, Bobby haakt af en gaat liever in zijn Charles Dickens lezen, maar ik hou vol en nu is uiteindelijk Wieke Kaptein degene die scoort en dus de ster van de avond. Ook weer zo'n jonkie, maar al geen debutante meer. Ze is 20, komt uit Hengelo en speelt nu bij Chelsea. Het was een perfecte kopbal, en ergens lees ik dat ze zegt dat ze helemaal niet kan koppen.

De voetbalvrienden vraagt of er weer een portret aankomt, maar nee. Het lastige is dat ik veel van die nieuwe gezichten niet goed kan onthouden. De meisjes met de paardenstaarten. Is het een generatieding? Van de jonge voetbalsters springt qua karakteristieke looks én spel Esmee Brugts er uit met haar lange vlechtjes, en die heb ik natuurlijk al lang geportretteerd. Zij gaf trouwens de perfecte assist voor dit doelpunt van Kaptein. Na afloop van de wedstrijd google ik dus maar wat plaatjes en praatjes nu over Wieke om haar beter te onthouden. De uitbundige plaatjes geven wel wat meer reliëf.

Qua karakteristieke looks springt de Franse keepster er wel helemaal uit: Pauline Peyraud-Magnin, een potteuze tante Sidonia.

A Woman of Substance

Gebinged: de Britse achtdelige KRO-NCRV-serie 'A Woman of Substance'. Het is de verfilming van een roman van Barbara Taylor Bradford uit 1979. Er is al eerder een tv-serie van gemaakt, maar nu dan deze.

Dienstmeisje Emma Harte op een groot landgoed van de familie Fairley in de Yorkshire Moors krijgt een verhouding met een van de zoons, Edwin, true love denkt ze. Want zegt hij. Maar als ze zwanger raakt kan dat natuurlijk niet en gaat zij naar de stad. Ze groeide op in een gezin van grote armoe. Moeder sterft omdat er geen geld is voor medicijnen. Ze zweert dat ze nooit in armoede zal leven. Het speelt allemaal begin 20e eeuw.

Ze wordt een machtige zakenvrouw in New York voor wie geld en macht voor alles gaat. En de familie Fairley bevecht ze te vuur en te zwaard. Het staat bol van de clichés maar als je je er eenmaal aan overgegeven hebt is er geen houden meer aan. Het is groot drama en veel kitsch, maar als je je ervaar overgeeft meeslepend.

Groentetjes

Ik wil natuurlijk niet opscheppen, maar toch wel een beetje wel. Want wat zijn mijn groentetjes al groot! We hebben vermoed ik superaarde gekregen in de nieuwe moestuinbakken. De spinazie is al helemaal af. De aardappelen beginnen boven de grond te piepen. De nog jonge rode en groene kolen wuiven in de wind. En er zijn (nog) helemaal geen slakken!