Beerschoten

Met Ella naar Beerschoten. Op een regenbuitje na rond 12 uur is het een stralende dag. Zij is een fietser en bedenkt locaties voor de fietser, maar ik vind het te koud om eerst van Zuilen naar De Bilt te fietsen en dan een eind te lopen, dus we gaan met de auto. 

Ik heb een sociale dag. Diverse mensen beginnen kletspraatjes, zo niet hele gesprekken. Een dame die zit te lezen met een wijntje erbij in het Koetshuis. Een meneer die drie keer per week hardloopt. Leuk is dat

11 november

We wonen in een sociale kinderrijke buurt. Dit jaar heb ik 54 reepjes gekocht voor Sint Maarten - vorig jaar waren het er 48 - maar ineens komt er een hausse met bijna 20 kinderen en dan is de schaal leeg. 'Mevrouw! De schaal is leeg!'  Ik ren naar AH om nog twee zakken reepjes te halen maar als ik terugkom is het feest al voorbij. Dan trakteer ik maar Marsjes bij het woensdagavondkoor.

Oh Mary Don't You Weep

Oefenen. Er zijn veel versies op YouTube van de gospel 'Oh Mary Don't You Weep'. Zodra het zwarte Amerikaanse gospelkoren zijn krijg je wel heel uitzinnige versies.

Annemirl Bauer

Een van de Duitse vriendinnen is in Berlijn op bezoek bij haar oude Mutti en Schwester en ze heeft ook een Museum bezocht met een onbekende voormalige DDR-schilderes: Annemirl Bauer (1939-1989), nooit van gehoord. O! zeg ik, wat een prachtig werk! Ik wil meteen wel naar Berlijn! Maar dat zal er voorlopig wel niet van komen, dus vraag ik Zwaze of ik een stuk mag schrijven over deze Annemirl terwijl ik er helemaal niet geweest ben. Dat vindt ze een goed idee. (Dus net toen ik daar helemaal in wilde duiken was mijn computer morsdood en moest ik in de oplossings-stand.)

De tentoonstelling is in Das Minsk Kunsthaus in Potsdam. Ik stel me er even een klein regionaal museumpje bij voor, wat ook weer helemaal fout is. Het is een groot prestigieus museum in een voormalig beroemd betonnen DDR-gebouw uit de jaren zeventig, dat na de Wende totaal verwaarloosd is en een paar jaar geleden gerenoveerd is. Majestueus. Alleen daarom al een reden om er naar toe te gaan. Het is nu gewijd aan DDR-kunst in samenhang met hedendaagse moderne kunst.

Annemirl Bauer was de dochter van een kunstenares en een fotograaf. Ze ontwikkelde zich al jong tot een eigenzinnig kunstenares, dissident, die zeer is tegengewerkt door het DDR-regime en lastiggevallen en kapot gemaakt door de Stasi. Ze werd uit het Verband Bildender Künstler gezet, en had daardoor een Berufsverbot, werd enorm getreiterd door de Stasi, gek gemaakt, kreeg nooit een uitreisvisum en is uiteindelijk buiten Berlijn gaan wonen op het Brandenburgse platteland om minder last te hebben van de Stasi. Op vijftigjarige leeftijd is zij overleden aan kanker, vlak voor de val van de Muur. Ze was een alleenstaande moeder. Haar dochter stelt nu alles in het werk om haar moeders werk te promoten.

Ik weet niet veel (niets) van kunstenaars uit de DDR. Ik vind dit mooi werk. Expressionistisch. Figuratief. Kleurrijk. Wild. Veel vrouwenfiguren en kinderen. Ze wordt wel vergeleken met Picasso en met Paula Modersohn-Becker. Er is veel over haar te vinden, al is het meer over haar leven dan over haar werk.

https://dasminsk.de/

De netvoeding

Wat een onrust ineens: de laptop gaat niet aan. Njet. Dood. Ik wil net wat dingen op de computer gaan doen die niet op de telefoon kunnen en daar zit je dan. Zal ik naar de leverancier of wacht ik op Bobby die dan zegt: Zal ik er even naar kijken. Maar hij kan er ook niets mee. De laptop is zo dood als een pier.

Dan ben ik weer zó blij dat ik een 'winkel' heb waar je gewoon naar toe kunt met een aardige aardige meneer die je probleem gaat oplossen. Het is het tussensnoertje van de netvoeding. En hij bezweert me om zo eens per week de laptop van de netvoeding af te halen, anders wordt de batterij lui.

De taxi

Eindelijk rijd ik weer een taxidienst. Omdat het wijs is voor mij om per dag slechts één grotere activiteit buitenshuis te doen en ik al twee dagen heb met een koor en een met Qi Gong blijft er niet zo veel over, eigenlijk alleen de maandagmiddag. Het is heerlijk om te doen. De hybride Toyota Prius, een automaat, rijdt heerlijk. De rol van dienstbare chauffeur ligt me erg goed. 

De mensen die ik vandaag rijd zijn heel aardig en zeer mededeelzaam. Twee keer naar het St. Antonius Ziekenhuis in Leidsche Rijn, twee keer naar buurthuizen. De mensen hebben knieën geopereerd gehad, zijn half blind, of hebben olifantenbenen. Maar ze moeten wel naar het buurthuis, voor de broodnodige aanspraak. 

De komende anderhalve maand zijn de maandagmiddagen al ingevuld dus ik schrijf me maar vast in voor half december en januari.

Landgoed

We gaan naar Landgoed de Ruwenberg in St Michelsgestel vanwege een een informatiemiddag van de Stomavereniging. 

Er zijn 'workshops' en er is een markt met fabrikanten en leveranciers. Vanuit het ziekenhuis heb ik een leverancier aangeboden gekregen, maar ik wil wel eens weten wat er nog meer te koop is. Het is in een heel mooie locatie. 

Er zijn in Nederland zo'n 38.000 mensen met een stoma en (desgevraagd) zijn 6600 van hen lid van de patiëntenvereniging. Nu 6601. Eerst wilde ik niet, maar na deze middag word ik ook van ganser harte lid. Het is erg fijn om mensen te treffen die snappen waar het over gaat, aan wie je sans gène dingen kunt vragen. Mijn vooroordeel dat er allemaal oude mannen zouden rondlopen die hun nieuwe levensvulling hier hebben gevonden met een bestuurs- of vrijwilligersfunctie bij de patiëntenvereniging klopt geheel. 

Het is ook duidelijk dat vrouwen liever met vrouwen en dat mannen liever met mannen over hun ervaringen en kwesties praten. Ik haal het meest uit de gesprekjes met de vertegenwoordigers (vaak verpleegkundigen) die gewoon en met veel empathie en compassie met je praten. En Bobby zit met de krant in de foyer trouw te wachten tot ik klaar ben.

De A2 is deels afgesloten (tussen knooppunt Everdingen en Nieuwegein) dus er staat een vanaf afslag Culemborg een gigantische file. We doen er einde middag in mist en duisternis twee uur over om weer thuis te komen. Toch tevreden.