Naar Assen

Op mijn verlanglijstje staat al een paar weken het Drents Museum met de tentoonstelling van Amrita Sher-Gil

(1913-1948). Dat Museum timmert al jaren enorm aan de weg, maar ik was er nog nooit want vanaf Utrecht is dat al gauw twee uur rijden, ik hanteer doorgaans een afstand van max een uur reizen.

Amrita Sher-Gil is een grootheid in India. Zij wordt beschouwd als de grondlegger van de moderne Indiase schilderkunst. Zij werd geboren in 1913 in Boedapest: haar moeder was een Hongaarse operazangeres, joods, en haar vader een Indiase Sihk-aristocraat en fotograaf. Toen ze zes jaar was verhuisden ze naar India. Amrita volgde haar kunst-opleiding eerst in Florence (ze was toen elf) en toen ze zestien was in Parijs. De hele familie kwam mee. 

Haar eerste werken waren vooral zelfportretten (19) en portretten van familieleden en vriendinnen. Ook veel naakten. Prachtig werk al vanaf het begin. Ze won er prijzen mee en het lidmaatschap van prestigieuze kunstkringen. In 1934 ging ze terug naar India. Ze kleedde zich daarvtraditioneel en schilderde gewone mensen. 

In 1938 keerde ze voor even terug naar Boedapest en trouwde ze met een Hongaarse neef. Maar omdat er oorlog dreigde vertrokken ze weer naar India. Ze overleed in 1941, pas 28 jaar oud. Over haar dood is weinig officieel bekend. Er wordt beweerd dat ze overleed door een illegale abortus. Ook wordt gezegd dat haar man jaloers was op haar vrijgevochten leven en dat hij haar vergiftigd heeft.

Heel sterk, iconisch, krachtig en kleurrijk werk. Bijzondere vrouw. Bijzonder dat ze zo onbekend was. Nu dus niet meer. 

https://drentsmuseum.nl/tentoonstellingen/amrita-sher-gil-europa-is-van-picasso-india-is-van-mij

De klok

Gelezen: De Klok van Iris Murdoch. Zo'n bekende schrijfster en nooit iets van gelezen. Het is een roman uit 1958 en een paar jaar geleden herdrukt door uitgeverij De Kleine Uil in Groningen  die veel homoliteratuur (her) uitgeven.. Het is een dikke roman, nogal uitgesponnen, je moet wel doorzetten.

Hoofdpersoon is een jonge vrouw Dora die getrouwd is met de 13 jaar oudere Paul, kunsthistoricus, zij wordt geacht naar zijn pijpen te dansen, het is 1958, huisvrouw te zijn in een keurig huis en het schoon te houden terwijl het al schoon is..ze loopt weg en begint een relatie met Noël, journalist. Maar na een tijdje gaat ze toch terug naar Paul die onderzoek doet naar documenten van een oud vrouwenklooster en woont in het huis van een leken gemeenschap bij dat klooster. Zij de overspelige vrouw trekt daar bij in. Haar man studeert de hele dag en is nog steeds woedend.   

 Nou ja en dan is daar de leider van de gemeenschap Michael, en een jonge student Toby. En nog veel meer personages.maar dit zijn de belangrijkste wier gangen en innerlijke roerselen we volgen. Er broeit van alles en vooral broeit er (homo)seksueel verlangen. 1958. Michael verlangt naar Toby en Dora ook. Ach het is veel te gedetailleerd om na te vertellen. Je moet er wel je best voor doen, de uitvoerige stijl en de terughoudendheid zijn niet meer zo van deze tijd, maar het is de moeite waard

Epe winkelhart

Ik had niet zo goed beeld meer bij 21 graden toen ik mijn koffer inpakte. Ik had het zelfs nog gegoogeld: wat voor kleren kun je aan bij 21 graden, en: kun je een korte broek aan bij 21 graden. Maar ja 's avonds wordt het 15 graden. Dat is andere koek. Ik heb bloesjes mee, een vestje, geen jas, geen sweater, een dunne zomerbroek en een joggingbroek.Dat wordt shoppen! schrijft de Voetbalvriendin, met wie ik graag trivialiteiten uitwissel. Naar Epe, winkelhart van de Veluwe. Zij adviseert Zwolle, maar ik ga toch naar Epe. En nee, ik vind niets.

Te Heerde

We zijn weer een weekje in Heerde, in het prachtige huisje van Schoonzusje en haar man. Zij wonen in een villa-buurtschapje buiten het dorp, aan de bosrand naast het Heerderstrand. Ruime tuin eromheen. Ik moet altijd even wennen aan de stilte, zeker na het dagenlang gedruis van het Utrechtse Studenten Corps thuis. 'Wat is het hier sáái', heb ik mezelf al vier keer horen zeggen. 

Het kost altijd even om me er aan over te geven. Van de bibliotheek van de Neude heb ik een stapeltje boeken mee en ik begin in De klok van Iris Murdoch. De avondwandeling gaat rond het meertje van het Heerderstrand.

In de brievenbus ligt de Trouw met daarin portretten van gays in Amsterdam. De Voetbalvriendin staat er ook in. Trots op! 

Bezoekers

Ik had altijd zo 200 à 300 bezoekers per dag, en ook wel eens uitschieters naar meer of minder. Niet een aantal om over op te scheppen. Als het er minder dan honderd waren dacht ik wel eens: zal ik er maar mee stoppen? Waar slaat dit op? 

Al 19 jaar doe ik dit. Ik beleef toch veel plezier aan het stukjes schrijven. Neef2 uit Berlijn zei eens dat ik mijzelf wel een influencer kan noemen. Zelf zie ik dat niet zo. De enige invloed die ik uitoefen - voor zover ik weet - is op twee van mijn zussen die regelmatig mijn uitstapjes en recepten opvolgen.

De laatste maanden heb ik echter bijna dagelijks tegen de 2000 bezoekers per dag. Onbegrijpelijk. Vooral omdat ze vooral in de USA en Singapore zitten, en Vietnam en Brazilië. Begrijpt u het? 

Geluid

Wie aan de rand van de stad woont hoopt verschoond te blijven van het binnenstadsgedruis met festivals, terrassen en middernachtelijk gebral. Er zijn heel veel mensen die dol zijn op die herrie-festivals, er wordt goed aan verdiend, dus de omwonenden moeten dat dan maar een dag of wat verdragen. En als je de pech hebt om in de buurt van meerdere festivals te wonen, dan is dat maar zo.

Die pech hebben wij dus en zo zijn er ineens diverse dancefestivals bij ons in het omliggend groen. Zo hebben wij het Soenda-festival in het Noorderpark (25.000 bezoekers), en afgelopen weekend was het Ultrasonic-festival aan de Maarsseveense plassen (15.000 bezoekers). Dat gekaboem draagt vele kilometers ver. 

Op ons altijd zo fijn stille volkstuinpark met vogelgeluiden en af en toe een graamaaier of een heggenschaar is het dan niet te harden. Het Ultrasonic-festival hadden we achter de rug, zaterdag, begon het zondag weer. Nu kwam het geluid van de ijsbaan. De straat-app ontplofte van de ergernis. En dat zijn echt geen zure bejaarden. 

Wat blijkt? Het Utrechts Studenten Corps (berucht om van alles, maar de laatste jaren om hun 'banga-lijsten') viert hun zoveelste lustrum en dat doen ze 10 dagen lang en wel bij de Ijsbaan. Na 22u gaan ze naar binnen. Wie klaagt over geluidsoverlast krijgt een standaard-antwoord van de gemeente. Ze hebben een vergunning en ze houden zich aan de regels bij die vergunning. 

Mijn volkstuin grenst dus aan de ijsbaan. De dance-herrie kaboem kaboem direct in mijn doorgaans zo stille paradijsje. En dat een week lang.

Het is dan wel een opluchting dat RTV Utrecht en het AD er berichten aan wijden. Dan is het geen gezeur van ons, maar echt aan de hand.

- Politie grijpt in bij groot studentenfeest https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/4070811/politie-grijpt-in-bij-groot-studentenfeest?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #rtvutrecht

- Studentencorps baalt van overlast door lustrumfeest: 'Extra maatregelen genomen' https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/4070921/studentencorps-baalt-van-overlast-door-lustrumfeest-extra-maatregelen-genomen?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #rtvutrecht

https://www.ad.nl/utrecht/dronken-feestgangers-in-de-sloot-en-vechtpartijen-usc-maakt-excuses-voor-overlast-lustrumfeest-bij-vechtsebanen~a0d7d3cd/

https://www.ad.nl/utrecht/bij-jerry-viel-het-kwartje-pas-toen-hij-de-meisjes-en-jongens-van-het-usc-weer-voorbij-zag-komen~a9a57ac3/

Amstelpark

Met de Voetbalvriendin heb ik weer afgesproken in het Amstelpark. De vorige keer dat we daar waren begin mei bloeide de orchideeenvallei. Het was daags voor de operatie en op de terugweg ging mijn koppeling kapot. Ik moest langs een volle provinciale weg met razend verkeer anderhalf uur op de wegenwacht wachten. Toen vond ik het Amstelpark ook al het leukste stadspark ooit. Het enige nadeel is het geraas van de omliggende snelwegen. 

Toen had ik een gebouwtje ontdekt: 'De Meditatietuin' waar je op woensdagmiddagen kunt omhangen, thee drinken en mediteren. Dat leek me wel wat en dat had ik voorgesteld, maar eenmaal daar gearriveerd blijkt de Voetbalvriendin geen zin in mediteren te hebben, dus lopen we door.

Er is een leuk terras op het water, genaamd 'De orchidee', en die hebben een bord staan met Perzische lekkernijen. Het restaurant blijkt overgenomen door een Iraans gezin. Ze hebben ook een Nederlandse kaart met klassieke gerechten eazoals pannenkoeken, maar wij nemen Perzisch.  Ik neem een Perzische koude yoghurtsoep en de vriendin een Perzische meloensmoothie met vanille-ijs. Heerlijk. 

Het is met recht weer een topuitje.

https://www.cafedeorchidee.nl/