Kastje

Het vrolijke ladenkastje voor de bandages en aanverwanten is eindelijk bezorgd. Het is van mangohout, made in India, en zit loodzwaar in een compacte doos. Dat wordt weer knutselen dus. Gelukkig vindt Bobby dat leuk. Zegt hij. 

In mijn account bij de firma waar ik het kocht zie ik dat ik twee jaar geleden bij hen ook twee houten ligbedjes voor het tuinhuisje heb besteld. Die hadden een lattenbodem en 172 schroeven en moeren per bedje. Hij was er dagen mee bezig. Het is erger dan Ikea-kastjes. Ik ben heel benieuwd hoeveel er in het kastje past. 60x33x75.

Nog een pioenroos

Nog een pioenroos. Dat zijn wel de mooiste bloemen van het seizoen.

Clairy

Gezien: de documentaire over journaliste Clairy Polak, gemaakt door Coen Verbraak. Zij was jarenlang zo'n scherpe aanwezigheid: eerst de de radio, later op tv. Een paar jaar geleden is zij overleden. Met stille trom uit het leven vertrokken. Blijkt nu dat ze al jaren borstkanker had, zich niet heeft laten behandelen, zelfmoord heeft gepleegd en het tegen geen van haar vrienden gezegd heeft. 'Clairy Polak: autonoom tot aan het eind'. 

Ze was als journaliste bewonderd en gevreesd. Ze deed Radio 1 en 'Met het oog op morgen'. Altijd heel scherp. Ik herinner me nog goed dat ik in 2001 of daaromtrent naar een conferentie ging in theater Figi in Zeist, op hoog managementniveau. Dure directeuren. Onze toenmalige directeur Leo V. vroeg of ik meeging. Clairy was daar dagvoorzitter. Zij droeg die dat hoge knalrode pumps. Al die hoge heren in de zaal rilden van haar. Zij was een meester in het ontmaskeren van leugens en kletspraat. Een meesteres. Leo had dat ook. Hij bewonderde haar en vreesde haar. Het had iets top-down erotisch. 

Ik denk dat het in haar nadagen van de radio was. Voordat ze op tv kwam.  Die stem van haar. Op tv gebeurde er iets anders. Ze kwam bij Nova, de voorloper van nu Nieuwuur. In eerste instantie wilde ze al die make-up niet. Later voegde ze zich op haar manier. Toen de overstap gemaakt werd naar Nieuwsuur mocht ze niet mee. Ze werd als te links beschouwd. Zelf vond ze zich niet links maar kritisch. De laatste jaren deed ze 'Buitenhof' en 'Het filosofisch kwintet' bij Omroep Hunan. Altijd heel goed. Kennis van zaken. Charmant.

Ik heb de 'roman' gelezen die ze schreef over de alzheimer bij haar man. Járen heeft ze voor hem gezorgd en toen hij eindelijk overleden is was haar vreugde en sprankeling weg. 

Haar vrienden, meest journalisten, meest mannen, wisten niet van haar borstkanker. Ze ging er niet mee naar de dokter en slikte meters paracetamol. En toen dus de zelfmoord. Indrukwekkend verhaal.

https://npo.nl/start/serie/over-levenHeb je dit gezien? – Over Leven

Pioenroos

Al maanden heb ik niet getekend. Ik kon nog wel af en toe een mandala kleuren, maar de concentratie opbrengen voor een ding dat echt mijn aandacht trok? Verder dan de ene zaterdagmiddag in de maand ZenZienTekenen kwam ik niet. En vandaag ineens zie ik het weer.

Naar Korea

Ik ga maar veel films kijken, al herstellende, heb ik besloten. Vandaag gekeken naar 'Made in Korea' op Netflix over een Indiaas meisje van het platteland die ervan droomt om in (Zuid-) Korea te wonen. Ze moet haar ouders overwinnen, want die zien dat helemaal niet zitten, maar ze zet door. Haar vriend met wie ze naar Seoul zou draait haar een enorme loer. Zo komt ze er in haar eentje en berooid aan en moet ze haar draai vinden. Met een vlogger die zich om haar bekommert en een vertaalcomputertje komt ze voorzichtig aan de bak, waarbij ze als baan voor de zieke oude moeder van een tweeverdienersechtpaar moet zorgen. Die zieke oude moeder blijkt echter niet zo ziek als ze doet voorkomen. Zij heeft een droom: en die is niet voor het huishouden van haar zoon en schoondochter zorgen, maar een eigen restaurant. Nou ja en zo ontstaat er een weefsel van vrienden en vriendinnen die elkaar helpen zichzelf te realiseren. En met de familie in India komt het ook goed.

Venkel en gerookte forel

Voor de inspiratie: een goede maaltijdsalade weer met venkel, gerookte forel en aardappeltjes. En een heerlijke frisse dressing met yoghurt, mayonaise en mierikswortel.

https://www.ah.nl/r/1202166

De tuin

Ik durf haast niet naar de tuin. Drie weken geleden was ik hier voor het laatst. Sinds ik naar het ziekenhuis ging hebben Zus3 en de Tuinvriendinnen gegieterd, en een van hen heeft ook een beetje gras gemaaid. 

Vanaf huis is de tuin 1,4 km lopen. In mijn staat van zijn toch wel een beetje ver, ik doe er een half uur over, zo in de brandende zon. Bobby brengt me dus maar heen met de auto. Kan hij zich ook nogal even aan bemoeien tegen de spint in de appelboom. Terug probeer ik lopend. 

Het is er inderdaad alweer een aardige wildernis. Dat moet ik voor nu accepteren, ik kan er weinig aan doen. En genieten van die kleuren, geuren, vogeltjes, het buiten zijn in mijn eigen paradijs. Het is hier verrukkelijk.