Back home

Ik weet haast niet waar ik moet beginnen nu we weer thuis zijn. De buurvrouwen hebben gegieterd, dus alles staat er goed bij, maar toch is het nog droog. 

De tomaatjes in de moestuinbak, die ik nog moest opbinden maar niet opgebonden had, geven een enorme oogst. In de volkstuin ga ik maar grasmaaien. 

De courgetteplant heeft een enorme gele courgette. Dat wordt morgen courgettesoep. 

Ik heb ook nog een plant in een pot zonder naamkaartje. Ik meen me te herinneren dat het een meloen was, maar PlantNet weet het ook niet, die twijfelt tussen pompoen, meloen en courgette. Ik hoop dat het een meloen wordt. Hoe dan ook: ik vind het geweldig allemaal. 

Charley Toorop en Pyke Koch

Nog een Gelders uitje en wel naar Gorssel: naar de tentoonstelling 'Alles of niets' met werk van Charley Toorop (1891-1955) en Pyke Koch 1901-1999). Gorssel ligt ook aan de IJssel, een eindje zuidelijker: tussen Deventer en Zutphen. 

Ze waren allebei autodidact en maakten allebei heel krachtig werk: de een expressionist en de ander magisch realistisch. Ze schilderden vaak dezelfde onderwerpen, maar haar werk is intens levendig en betrokken, en dat van hem meer afstandelijk. Ze waren hun leven lang bevriend. Koch was tien jaar jonger dan Toorop en had fascistische sympathieën. 

Het uitje naar Gorssel vond ik altijd een hoogtepunt. Dat mooie museum More en dat heerlijke terras.

https://www.moregorssel.nl/tentoonstellingen/charley-toorop-en-pyke-koch-alles-of-niets

Blauwvingerdagen

Ik denk: laat ik een dagje naar Zwolle gaan. Dan heb ik wat stadse reuring en kunnen Bobby en Hans samen een eind fietsen. Eerst wil ik nog met de bus, voor de belevenis, maar de bushalte is een kwartier fietsen en het motregent ineens. Dus toch maar met de auto. 

Een van de redenen dat ik liever niet met de auto wil is dat ik nogal kan opzien tegen vreemde parkeergarages. Maar Zus4 heeft dat bezwaar weggewuifd: 'Ach, dat is de ouderdom. Dat hebben we allemaal. Het valt heus wel mee. Ik ben laatst ook in Zwolle geweest en die parkeergarage was heel makkelijk.' Nou goed dan.

Het is héél druk in Zwolle. Overal kraampjes, op pleinen tot in de winkelstraten aan toe. En heel veel mensen. Dan denk je: het zal dit pleintje wel zijn en dan ophouden, maar het hield niet op. Een mega braderie met mega veel bezoekers. Precies wat ik haat.

Dus na anderhalf uur gauw terug naar het oersaaie Heerde. Even googelen wat er aan de hand was. De Blauwvingerdagen: de grootste braderie van Noord-Nederland. 200 kraampjes. 50.000 bezoekers. Blauwvingers is een oude bijnaam voor Zwollenaren.

https://blauwvingerdagenzwolle.nl/

De Spreidingswet

De wereldproblematiek gaat ook niet aan de Veluwe voorbij. Fietsend door de bossen tussen Heerde en Epe passeren we een Fletcher-hotel waar honderden vluchtelingen gehuisvest zijn. Wat afschuwelijk, zo in the middle of nowhere, het is ver lopen naar het dorp.

De mensen in Epe willen die opvang niet, het zou een tijdelijke opvang zijn die in maart 2026 zou sluiten, maar het COA heeft niets anders dus de mensen blijven daar en het COA moet dwangsommen betalen.  In de krant verhalen over vele weigerachtige gemeenten die ondanks de Spreidingswet géén asielzoekers willen, dat in hun program akkoord hebben staan en dus hoe dan ook weigeren. Of ze zeggen alleen kleinschalige opvang te willen maar wijzen geen gebouw aan.

Afschuwelijk om die mensen in het bos te zien lopen tussen alle fietsende ouderen die hier een weekje van de natuur komen genieten.

De Dellen

Hans is gearriveerd. Hij komt ons een paar dagen gezelschap houden. We wandelen in natuurgebied De Dellen. Het is heel mooi afwisselend, het is een oud landgoed van de 19e eeuwse weerkundige Buys Ballot die er ook begraven ligt. Bobby en Hans popelen om mij de bevindingen (het Doppler-effect) van Buys Ballot uit te leggen, te mensplainen, maar ik zeg gauw: Laat maar.

De Eikenlaan

Tekenen helpt tegen alles. Zoals ik al zei: ik vind het hier heel mooi maar ook een beetje saai. Dit huis waar wij verblijven heb ik twee jaar geleden ook getekend, die tekening hangt ingelijst in de keuken, maar toen was de voortuin nog niet ingevuld. En toen had ik na twee bomen geen zin meer, terwijl er heel wat meer staan.

Fietsen

Het herstel. Ik ben nu negen weken aan het herstellen. Bijna alles doet het weer. Een van de uitdagingen hier op de Veluwe is het fietsen. We hebben de fietsen mee, hoewel we niet weten hoe of dat gaat.

Tot voor kort kon ik een kwartier, en nu is het uitzoeken of dat op te rekken valt. Eergisteren hebben we in drie etappes 15 km gehaald, waar ik heel tevreden over was. Ik moest steeds na 5 km even op een bankje liggen en ontspannen en dan ging het wel weer. Vandaag halen we 22 km.

Fietsen op de Veluwe als ver-in-de-zestiger is trouwens behoorlijk confronterend. Overal fietsen hier gehelmde oudere stellen op e-bikes en bij elk 'kruispunt' gaan ze staan delibereren over wat nu. Wij hebben er wat op gevonden: we klemmen een kartonnetje met daarop geschreven alle nummers van de knooppunten die we aandoen. Dan hoeven we niet te stoppen tussen die bejaarden.