Hitteplan

Ik was in de ochtend al naar de tuin om hier en daar te gieteren, en toen ik terug fietste was het al 36,5 graden. In de schaduw. Ik dacht dat ik me aanstelde. Je moet gewoon gaan liggen en wachten tot het voorbij is. Ik heb erg te doen met de mensen die morgen een feestje geven. Ik had een paar uitnodigingen. Een vriendin stuurde een mail waarin ze iedereen toestemming gaf om gemakkelijke luchtige en ook onflatteuze kleren aan te doen. Ze hadden 100 Spaanse waaiertjes gekocht. Ik wist toch niet of ik wel zou gaan heb nu maar alles afgezegd. Op de bank liggen tot het over is. 

Bij het liggen wachten tot het weer weer over is helpt een boek lezen ook goed. Zo las ik 'Op zoek naar Ramona' van Kader Abdolah. Hij leest heerlijk weg. Hoofdpersoon is Pieter Rademaker, een succesvolle Amsterdamse kunstschilder, gevestigd, in een witte middenklasse bubble, door zijn recalcitrante puberdochter Ramona steeds meer in aanraking komt met de multiculturele samenleving in al zijn goede en kwade facetten. Hij heeft weinig contact, ze woont overal en nergens, verkeert met een wulpse Turkse vriendin Ayşe en komt terecht in kringen van drugshandel en prostitutie. Hij komt ook in aanraking met een Ethiopische kunstenaar die zonder papieren hier al 13 jaar woont. Zij worden bevriend alsook met de Iraakse kruidenier. Hij krijgt een relatie met Ayşe en die vindt een baan in de bejaardenzorg. Hij gaat heel anders schilderen, meer multiculti onderwerpen en krijgt daarmee een grote tentoonstelling in het Rijksmuseum. Uiteindelijk raakt Ramona steeds meer gelieerd aan een moskee en verdwijnt zij, waarschijnlijk als IS-bruid. Nou ja, de kritiek op dat boek is dat het allemaal veel te rooskleurig wordt weergegeven. Ik heb er wel van genoten.

WK

Bobby's nichtje die al jaren in Damascus werkt en woont is over en ditmaal komt ze ook bij ons op bezoek. Wat ontzettend leuk en wat een verschil in leven: wij hier op Zuilen en zij zo internationaal. Ze denkt erover om in Noord-Italië een huis te gaan kopen. Thuis zijn, geworteld zijn, lijkt nauwelijks betekenis voor haar te hebben. 

Wat we wel gemeenschappelijk hebben is de familie (elk jaar de Kerst) en het WK. Vannacht speelt Nederland tegen Tunesië, van 01 tot 03 uur. Zij gaat echter niet bij ons kijken, maar bij haar ouders te Heerde. 

De hitte blijft een puntje van aandacht. We hebben even de schuifpui open maar dan komen er allemaal motten binnen vliegen, voor het tv-scherm. Oranje wint. Dat belooft wat voor de komende weken.

Binnen - buiten

In de woonkamer hebben wij een thermometer die zowel de binnen- als de buitentemperatuur meet. Hij is heel belangrijk dezer dagen. Want wanneer mogen eindelijk de schuifdeuren open? Overdag als het buiten in de schaduw 35 graden is is het binnen nog 27,9. Als het om 22.30u ook buiten 27,9 graden is mogen de deuren open en kunnen we buiten zitten. Er waait een bijna koel briesje, heerlijk. We nemen een ijskoud borreltje. Het voelt als een feestje.

De Spaanse margriet van Trudy

Wat moet je doen als je alsmaar binnen zit met de gordijnen dicht. Iedereen vraagt aan elkaar: hoe kom jij de dag door? Dat is toch wel de conversatie van de dag. De een zit met haar voeten in een teiltje koud water, de ander heeft natte handdoeken in de nek. Ik ga maar tekeningen maken. Net als laatst in het klooster. en dan blijken die dagen met niks ineens heel productief.

Voor mijn 'cursus' had ik ze gevraagd om een foto van een bloem. Omdat ze mijn dahlia zo mooi vonden. Wat ik vergeten was was was een gedetailleerde de instructie voor de foto die je gaat naschilderen. Er moet iets heel speciaals in zitten met het licht. Vppr mij gaat meeste tijd gaat doorgaans zitten in het vinden van de juiste foto. Daar kan ik uren mee bezig zijn. Maar de criteria zijn heel intuïtief.

Deze Spaanse margriet was knalgeel/oranje met rood, fantastisch in de tuin, maar voor de tekening mist er wit licht. Licht donker. Licht schaduw. Nu heb ik dat een beetje opgelost met witte lijntjes erlangs, en later weer meer knalrood gemaakt.

Op de tuin

Weer eens een lunch op de tuin. K. komt lunchen en ik heb thuis een mooie maaltijdsalade klaargemaakt. Dat is altijd feest. Vandaag met quinoa, broccolirijst, gerookte kip, geitenkaas en mango. 

Het is zo warm, we puffen wat onder de vijgenboom. Thuis met alles dicht is koeler. Maar toch heerlijk zo'n plek.

De roos van Karin

Eind deze week zouden we weer gaan mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Zeven weken na de operatie, dan mocht het wel weer kunnen, hoopte ik toen we de afspraak maakten, nog vóór de operatie. Een paar weken geleden had ik ze mijn dahlia gestuurd en nu wilden ze schildercursus van mij in plaats van mandala's. Alle drie hebben ze een foto van een bloem ingestuurd.

In de weerapp zie ik net dat het komende vrijdag maar liefst 38 graden wordt. Eerder deze week miepten we al over 32 graden. Dus ik zeg tegen de dames: vrijdag doen we geen 'cursus' hoor! Laten we maar gewoon mandala's kleuren. Maar eigenlijk is dat ingegeven door dat ik niet zie hoe zij van die foto's die zij ingestuurd hebben schilderijen kunnen maken. Ik doe maar wat en dan ineens is er een wonder geschied en is het wat geworden. Maar hoe draag je dat aan hen over?

Ik probeer de roos van Karin. Zit het er in?

Loft88

Een paar van de alten van het Bilthovenkoor gaan lunchen in restaurant Loft88 in Bilthoven en ik mag ook mee. Bilthoven is de afgelopen jaren enorm opgefluft met nieuwe winkels, een nieuw plein, nieuwe huizen. Niet slecht daar. Toen de Bayerische en de Limburgse vriendin ook nog op dit koor zaten gingen we er vaak lunchen.

Vandaag is het veel te warm buiten op het terras dus we gaan lekker in de door airco gekoelde binnenruimtes. Ze hebben met gemist en stralen dat ze me terugzien. Ze willen alles weten. Dat hoef je geen twee keer te zeggen. Dat is mooi. Eigenlijk zingen we alleen maar eens in de twee weken samen en praten we bijna nooit, maar toch voelt het als vriendinnen. Heerlijk. Ze zijn enorm Bilthovense dames. Met Tesla's, BMW's en villa's. Ik voel me een beetje een sloeber met een benzine-auto. Heb jij geen elektrische auto? Nee ik heb geen elektrische auto. 

Er zijn wat problemen bij het koor. Toen ik er nog bij was blogde ik er wel eens over. 4 mezzo's die niet meekwamen, niet luisterden, niet opletten, niet oefenden. En de dirigente die steeds humeuriger werd maar ze niet weg durfde te sturen en nu het hele dinsdagochtendkoor dreigt op te doeken. Niemand weet precies hoe het zit. Laat staan hoe het afloopt. Maar wij willen bij elkaar blijven, zeggen we.