La Poste

Al dagen ben ik in de weer met La Poste. Eerst bestelde ik een tube littekenzalf waar ik momenteel niet zonder kan. Onze Etos en Kruidvat hebben dat niet standaard op voorraad en het Etos-tubetje is veel te klein. Je wilt er wel een paar weken mee toe kunnen. Dus ik bestel een tube bij Bol. Zonder portokosten. 

Het tubetje zou theoretisch gemakkelijk door de brievenbus kunnen, maar het komt met de pakketpost. Nu heb ik de laatste maanden door alle bandages best veel ervaring met en vertrouwen in de pakketpost gekregen. De man komt om 08.15u. 

Nu krijg ik ook minimaal vijf maal daags mailtjes van La Poste dat ze tussen 08 en 10 komen, maar nu niet of misschien later. En dus steeds om 07.45u douchen om om 08u het tubetje in ontvangst te kunnen nemen.

Ook bestelde ik de catalogus bij de tentoonstelling over La Havre. Daar krijg ik ook almaar mailtjes over en dat ik niet voor hoef thuis te blijven want het pakje past door de brievenbus. Het pakje is vertrokken uit het distributiecentrum, gearriveerd bij La Poste, nu onderweg naar mij, o nee toch niet onderweg naar mij, morgen nog eens proberen.

Ik wil gaan schrijven aan een stuk voor Zwaze over Le Havre, maar daar heb ik niet genoeg informatie over. Het persbericht is te opgepompt over 'meesterwerken', de tekstjes bij de kunstwerken te karig, de zaalteksten te zwabberig. Je hoopt dan dat de catalogus uitkomst biedt. Maar die komt maar niet. Wel staan er sinds vanmiddag in onze best nauwe gang twee enorme maxi-cosi's en andere pakjes voor diverse buren, maar geen tube en geen catalogus.

Kersenjam

Vanwege het gebrek aan verre reizen dezer dagen beleef ik mijn avonturen maar in en om huis. Die zijn er ook best. Je moet er alleen wel oog voor hebben. Zoals de aardappeloogst. 

En vandaag zijn de kersen in de bonus, twee bakken (700 gram) voor 5 euro. Van één bak ga ik jam maken. Gewoon één potje. Er staan tenslotte nog twee potjes peren-bananen jam in de koelkast, toen geïnspireerd op de jammetjes in de Abdij van Egmond. 

Een lichte tegenvaller: uit een bak met 350 gram kersen krijg je maar een tweederde potje jam. Om niets kwijt te raken roer ik de resten uit de pan door de kwark. Mooi toetje.

Piepers

Dit is mijn laatste aardappeloogst uit mijn moestuinbakken in de straat. Na de grieslanders en de gloria's nu de doré's en de alouettes. Eerlijk gezegd zie ik en proef ik niet veel verschil. Het is ongelofelijk veel. We zijn nu wel een beetje aardappeleters geworden. Trotse aardappeleters.

Rose

Mooie Deense film gezien op NPO/NLZiet: 'Rose', van regisseur Niels Arden Oplev uit 2022. Een zus en haar man nemen haar schizofrene zus Inger mee op een busreis naar Parijs. Wat een verwikkelingen. En dan toch nog soort van feel good. Ingers ongezouten uitspraken zorgen aanvankelijk voor spanningen onder de medereizigers. Eenmaal in Parijs blijkt ze een eigen agenda te hebben: ze zoekt naar een geliefde uit haar verleden. De film laat op een liefdevolle manier zien hoe kleine overwinningen gevierd worden. Fijne film met af en toe kromme tenen.

Kade

Deze zondag gaan we wandelen langs de Lambertszkade tussen Vreeland en Loosdrecht in de hoop dat er een bries waait. En die waait er. Heerlijk. Prachtig. En zo komen we weer een warme dag door.

Blokje educatief: de Lambertzskade is een eeuwenoud smal pad dat precies op de grens van de provincies Utrecht (Vreeland) en Noord-Holland (Loosdrecht) ligt. De kade scheidt en verbindt de Loenderveense Plas en De Wijde Blik. De kade werd in de middeleeuwen aangelegd als waterkering en vormde de staatkundige grens tussen het Graafschap Holland en het Bisdom Utrecht. In de 15e eeuw werd hier al turf gewonnen en ontstonden er sluizen in de buurt (zoals de Mijndensesluis) om deze brandstof te vervoeren. Door intensieve turfwinning in de 16e eeuw zijn de Loosdrechtse Plassen ontstaan.

Eeuwenlang was de kade niet meer dan een smal, modderig dijkje dat in de winter vaak onbegaanbaar was. Het werd voornamelijk gebruikt als voetgangersverbinding tussen Vreeland en Oud-Loosdrecht. In de jaren dertig probeerde de lokale VVV het pad op te knappen en begaanbaar te maken voor fietsers. Dit stuitte op verzet van omwonenden, die vreesden dat hun idyllische omgeving overspoeld zou worden door toeristen. Desondanks werd het pad in 1932 opengesteld. 

Tegenwoordig is de kade een beschermd natuurgebied. Het pad wordt beheerd door natuurorganisaties en is populair bij wandelaars en fietsers. Halverwege de kade staat een markante vogeluitkijkpost, vanwaar je uitzicht hebt over de Natura 2000-wateren en het drinkwaterwingebied.

 

Max 30 km per uur

We hebben iets nieuws in Utrecht: 30 km zones. In Amsterdam bestaat dat al langer. Tot grote tevredenheid an de bewoners, meldt de Fietsersbond. Want minder ongelukken en minder geluid. Ik denk ook dat het ontspanning heeft. In Zuilen waar ik woon hadden we dat nog niet, maar al wel rond het centrum. 30 km is niet gemakkelijk, het is echt heel langzaam. 

Er zingt veel rond over een flexflitspaal op de Wittevrouwensingel waar begin dit jaar 5018 automobilisten een boete hebben gehad. En niet te zuinig. 4 km te hard kost €37, 5 km te hard €46, 10 km te hard €95, 15 km te hard €195. En dan rijd je nog maar 45 km/u.

Die flitspaal staat nu bij ons op de Prins Bernhardlaan. Dat is hier de doorgaande straat. Voor de binnenstraten geldt die 30 km bij ons nog niet, maar die zijn zo levendig met wandelaars en fietsers dat je er vanzelf niet harder dan 40 km rijdt. Vind ik.

Omdat de 30 km-zones nu zijn uitgebreid over de hele stad gaat het er op de app van de buurt taxi regelmatig over. Want de boetes zijn pittig en die moet je natuurlijk zelf betalen. De vraag is we de kwartier-ritjes dan nog wel halen. 

Gevreesde flexflitsers centrum Utrecht verplaatst: hier staan ze nu:

https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/4053264/gevreesde-flexflitsers-centrum-utrecht-verplaatst-hier-staan-ze-nu?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #rtvutrecht

De geheime tuin

Tuinporno. Dat is zo'n plaatje toch echt. Ik leerde dit woord ooit van Annet Planten, in de jaren tachtig collega bij de Amsterdamse vrouwenboekhandel Xantippe. Ze was ook tekenaar/illustrator voor de Margriet, waarvoor ze plantjes en bloemen en tuinen tekende. Zij was wat ouder dan de meesten van ons, ze was heel grappig, heel dun en heel rimpelig. Ze woonde in een huisje met steile trappen in de Korsjespoortsteeg met een oude grote zware hond die ze vier maal daags doe trappen op moest zeulen. Later is ze geloof ik naar Arnhem verhuisd, waar ze ook vandaan kwam. Zou ze nog bestaan? Als ik haar Google kom ik zegge en schrijve op één verhaal van haar tegen in het lesbisch literaire tijdschrift Lust & Gratie. 

Maar ditvterzijde. Mijn Tuinbuurvrouw vertelde laatst dat zij als kind een boek had gelezen dat 'De geheime tuin' heette. Het is een kinderboek uit 1911. Dat heeft haar nooit losgelaten dus haar 250 vierkante meter volkstuin moest en zou een geheime tuin worden. Dat vind ik nog eens een mooi concept. De meeste tuinen hier zijn alles behalve een geheim. Mijn tuin vind ik een wonderbaarlijke verkwikkende vallei. Dat kun je vanaf het pad niet goed zien, alleen bevroeden. In die zin is mijn tuin ook een beetje een geheim. En dat probeer ik met al die fotocollages te laten zien.

https://www.dbnl.org/tekst/_lus005199901_01/_lus005199901_01_0046.php