Rose

Mooie Deense film gezien op NPO/NLZiet: 'Rose', van regisseur Niels Arden Oplev uit 2022. Een zus en haar man nemen haar schizofrene zus Inger mee op een busreis naar Parijs. Wat een verwikkelingen. En dan toch nog soort van feel good. Ingers ongezouten uitspraken zorgen aanvankelijk voor spanningen onder de medereizigers. Eenmaal in Parijs blijkt ze een eigen agenda te hebben: ze zoekt naar een geliefde uit haar verleden. De film laat op een liefdevolle manier zien hoe kleine overwinningen gevierd worden. Fijne film met af en toe kromme tenen.

Kade

Deze zondag gaan we wandelen langs de Lambertszkade tussen Vreeland en Loosdrecht in de hoop dat er een bries waait. En die waait er. Heerlijk. Prachtig. En zo komen we weer een warme dag door.

Blokje educatief: de Lambertzskade is een eeuwenoud smal pad dat precies op de grens van de provincies Utrecht (Vreeland) en Noord-Holland (Loosdrecht) ligt. De kade scheidt en verbindt de Loenderveense Plas en De Wijde Blik. De kade werd in de middeleeuwen aangelegd als waterkering en vormde de staatkundige grens tussen het Graafschap Holland en het Bisdom Utrecht. In de 15e eeuw werd hier al turf gewonnen en ontstonden er sluizen in de buurt (zoals de Mijndensesluis) om deze brandstof te vervoeren. Door intensieve turfwinning in de 16e eeuw zijn de Loosdrechtse Plassen ontstaan.

Eeuwenlang was de kade niet meer dan een smal, modderig dijkje dat in de winter vaak onbegaanbaar was. Het werd voornamelijk gebruikt als voetgangersverbinding tussen Vreeland en Oud-Loosdrecht. In de jaren dertig probeerde de lokale VVV het pad op te knappen en begaanbaar te maken voor fietsers. Dit stuitte op verzet van omwonenden, die vreesden dat hun idyllische omgeving overspoeld zou worden door toeristen. Desondanks werd het pad in 1932 opengesteld. 

Tegenwoordig is de kade een beschermd natuurgebied. Het pad wordt beheerd door natuurorganisaties en is populair bij wandelaars en fietsers. Halverwege de kade staat een markante vogeluitkijkpost, vanwaar je uitzicht hebt over de Natura 2000-wateren en het drinkwaterwingebied.

 

Max 30 km per uur

We hebben iets nieuws in Utrecht: 30 km zones. In Amsterdam bestaat dat al langer. Tot grote tevredenheid an de bewoners, meldt de Fietsersbond. Want minder ongelukken en minder geluid. Ik denk ook dat het ontspanning heeft. In Zuilen waar ik woon hadden we dat nog niet, maar al wel rond het centrum. 30 km is niet gemakkelijk, het is echt heel langzaam. 

Er zingt veel rond over een flexflitspaal op de Wittevrouwensingel waar begin dit jaar 5018 automobilisten een boete hebben gehad. En niet te zuinig. 4 km te hard kost €37, 5 km te hard €46, 10 km te hard €95, 15 km te hard €195. En dan rijd je nog maar 45 km/u.

Die flitspaal staat nu bij ons op de Prins Bernhardlaan. Dat is hier de doorgaande straat. Voor de binnenstraten geldt die 30 km bij ons nog niet, maar die zijn zo levendig met wandelaars en fietsers dat je er vanzelf niet harder dan 40 km rijdt. Vind ik.

Omdat de 30 km-zones nu zijn uitgebreid over de hele stad gaat het er op de app van de buurt taxi regelmatig over. Want de boetes zijn pittig en die moet je natuurlijk zelf betalen. De vraag is we de kwartier-ritjes dan nog wel halen. 

Gevreesde flexflitsers centrum Utrecht verplaatst: hier staan ze nu:

https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/4053264/gevreesde-flexflitsers-centrum-utrecht-verplaatst-hier-staan-ze-nu?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #rtvutrecht

De geheime tuin

Tuinporno. Dat is zo'n plaatje toch echt. Ik leerde dit woord ooit van Annet Planten, in de jaren tachtig collega bij de Amsterdamse vrouwenboekhandel Xantippe. Ze was ook tekenaar/illustrator voor de Margriet, waarvoor ze plantjes en bloemen en tuinen tekende. Zij was wat ouder dan de meesten van ons, ze was heel grappig, heel dun en heel rimpelig. Ze woonde in een huisje met steile trappen in de Korsjespoortsteeg met een oude grote zware hond die ze vier maal daags doe trappen op moest zeulen. Later is ze geloof ik naar Arnhem verhuisd, waar ze ook vandaan kwam. Zou ze nog bestaan? Als ik haar Google kom ik zegge en schrijve op één verhaal van haar tegen in het lesbisch literaire tijdschrift Lust & Gratie. 

Maar ditvterzijde. Mijn Tuinbuurvrouw vertelde laatst dat zij als kind een boek had gelezen dat 'De geheime tuin' heette. Het is een kinderboek uit 1911. Dat heeft haar nooit losgelaten dus haar 250 vierkante meter volkstuin moest en zou een geheime tuin worden. Dat vind ik nog eens een mooi concept. De meeste tuinen hier zijn alles behalve een geheim. Mijn tuin vind ik een wonderbaarlijke verkwikkende vallei. Dat kun je vanaf het pad niet goed zien, alleen bevroeden. In die zin is mijn tuin ook een beetje een geheim. En dat probeer ik met al die fotocollages te laten zien.

https://www.dbnl.org/tekst/_lus005199901_01/_lus005199901_01_0046.php

We moeten praten

Gelezen: We moeten praten door Jan van Mersbergen. Indrukwekkend verhaal over Koen, een jongen van elf, die al jaren niet praat en nu een spreekbeurt moet houden in de klas. Hij woont bij zijn opa die zijn opa niet is. Toen hij drie was is zijn Griekse moeder vertrokken  om nooit meer terug te komen. En op een dag is zijn vader overleden. Hij had teelbalkanker maar had daar nooit iets over verteld aan zijn vrouw en kind. Wat het héle familiedrama is, daar komen we pas aan het eind achter.

De Lek

Met Ella doe ik een dagje langs de Lek. De dag begint onder een wolkendek en eindigt in de volle zon. We sluiten af met een lekkere lunch bij Caatje aan de Lek. 

Het veerpontje vaart vandaag ook. Een pensionado vaart de boot en kletst honderduit tegen de passagiers. We hadden vanochtend een vriend van Bobby op de koffie die in zijn werkend leven een heel belangrijke meneer was maar nu drie maanden met pensioen. Vol in het zwarte gat. Misschien is zo'n veerpont wat voor hem. Heen en weer, heen en weer, heen en weer, heen en weer.... 

Ritmiek

Nu ben ik ook weer terug bij het koor in Wittevrouwen, én op de fiets. Het wonderbaarlijke herstel gaat maar voort. Fietsen is nog wel ongemakkelijk en pijnlijk, maar ik houd het inmiddels wel 25 minuten vol. Het grootste punt is het afstappen. Eenmaal afgestapt gaat het wel weer. 

Vanavond hebben we een workshop. Een langharig jongmens met baard genaamd Gerben geeft een workshop ritmiek. We klappen op vele wijzen diverse ritmen, en we leren een Macedonisch volksliedje in 7/8ste maat. Sto mi e milo, ofzo. O had ik maar een winkeltje, zou het betekenen.

Het leuke van het Wittevrouwenkoor is dat het door zulke leuke jonge mensen gedirigeerd wordt. Ze zijn idealistisch en rommelig en aardig en wat al niet wat heel fijn is. Deze jongen vertelt dat hij een Slavisch vrouwenkoor leidt in de wijk Hoograven, dus dan heb je hem al googelend zo gevonden.