Compact bouwen

De Limburgse vriendin gaat binnenkort verhuizen naar de nieuwe wijk Cartesius, zuidelijk van NS Station Zuilen. Niet zo ver van ons dus. Jarenlang is het daar een enorme bouwplaats geweest, maar nu gaat het stukje bij beetje open. 

Het is daar een schoolvoorbeeld van het nieuwe compacte bouwen wat ze hier ook in de nieuwe wijk Merwede doen, aan het Merwedekanaal. Geen laagbouw meer, allemaal appartementencomplexen - wel met karakter. Weinig ruimte voor auto's. Ze heeft er een driekamerwoning gekocht van 78 vierkante meter. Haar zoon gaat daar ook wonen, in het complex ernaast. Ze heeft net de sleutel ontvangen en als eerste is nu de stukadoor aan het werk. Die brengt ze 's morgens koffie, en daarom kan ik even komen kijken.

Eerst doen we de parkeergarage onder het gebouw waar niet elke bewoner een auto kan. En er staan fietsenrekken, waarvan vier fietsbeugels voor haar gereserveerd zijn. Er zijn geen bergingen. Vanuit de parkeergarage kun je met de lift naar boven maar ook is er een wenteltrap naar het openbare groen tussen de flats, dat al ingericht is. Wat het geheel een stuk aangenamer maakt. Sommige flats zijn ook al bekleed met groen.

Het is best spannend. Ze komt uit de behoorlijk chique Wilhelminaparkbuurt. Oergezellig. Iedereen woont daar al sinds mensenheugenis. Maar met de wassende leeftijd is een gloednieuwe duurzame woning met voorlopig weinig onderhoud ook heel aantrekkelijk. In de wijk staat ook nog een oud industriëel pand (een voormalige stadsbusremise) komen winkels en horeca en een food markt. Veelbelovend, maar dat duurt waarschijnlijk nog wel even.

De woontorens staan best dicht bij elkaar. Het wordt zaak snel het balkon te vergroenen. Hofjeswoningen staan ook dicht bij elkaar, zeggen we. Daar stoort dat ook niet. Als het groen maar mooi verzorgd en weelderig is. En natuurlijk komen er allemaal aardige buren wonen. Een Limburgse buurvrouw uit Kerkrade heeft ze al ontdekt. Er is een stukje buurtmoestuin.

Het ziet er best veelbelovend en opgewekt uit. Als straks de vloeren en de keuken er in liggen kan het verder ingericht met al haar gezellige spullen.

https://www.cartesius-utrecht.nl

https://merwede.nl/

Avondzon

Op de terugrit door de polder - ik ben naar Heeg op verjaardagsvisite geweest - heb ik een groot deel van de rit een felle avondzon recht in mijn ogen. 

Ergens op de A6 ter hoogte van Almere moet ik rechtsaf naar de A27 richting Utrecht. Almere is een lang stuk. Ik weet dat de situatie met die afslag veranderd is, maar door de zon kan ik geen verkeersbord lezen. In principe navigeer ik op mijn geheugen en mijn telefoon, maar ook die kan ik door de zon niet goed zien. En ik heb een melding van appje die precies op het blokje staat waarop staat waar ik naar toe moet. Bijvoorbeeld: 'Over 1 km naar rechts'. Men moet onder het rijden van de telefoon afblijven, maar áls ik even op de melding van dat appje zou klikken, om m hopelijk weg te klikken, zou ik waarschijnlijk in de app terecht komen en helemáál geen navigatie meer zien. 

Enfin, zo mis ik de afslag naar de A27 en zit ik in de fuik naar Amsterdam. Van die dubbele banen waartussen je niet meer wisselen kan. Ik zit op de binnenbaan en had op de buitenbaan gemoeten. Ik kan er niet meer af. Ik ben al zo lang niet via de A6 naar Amsterdam gereden dat ik niet meer weet hoe de situatie daar is. Het is zaak de A1 te vinden richting Hilversum. Maar die zon! Gelukkig gaat alles goed op knooppunt Muiderberg. En dan heb ik oostwaarts de zon weer in de rug. Ter hoogte van Naarden vind ik eindelijk een parkeerplaats. Het appje is van Bobby die meldt dat hij een omelet zal bakken die om 19.15u klaar is. Dat is tijd die ik aangekondigd had. Niet dus.

Herfst in aantocht

De herfst is aanstaande. Het is een heerlijk sfeertje op de tuin. Verstild. Uitgebloeid. Afstervend. Maar toch ook nog wel bloei. En nog wat oogst: drie groene paprika's en een aubergine. De vier palmkolen die de hele zomer overleefd hebben worden nu aangevreten. Het gras is weer enorm gegroeid en mag nog wel een maaibeurt. De laatste van het jaar?

Er is in het clubhuis een extra ingelaste ledenvergadering. De Utrechtse volkstuincomplexen lieten zich tot nu toe in gesprekken met de gemeente vertegenwoordigen door de AVVN maar nu willen ze een eigen Utrechtse vereniging. Daartoe moeten de statuten gewijzigd. Ik vind het best slecht van mijzelf, maar ik ga toch liever naar mijn tuin dan naar een ALV. 

Omarm me

Volgende week komen er bij het woensdagavondkoor hopelijk wat nieuwe mensen proefzingen en luisteren en kijken. Want er zijn deze zomer teveel koorleden afgehaakt. We zijn nu nog met zo dertien-veertien-vijftien. Op het programma voor komende woensdag staan wat oude nummers, nummers, van voor mijn tijd, die ik nog nooit gezongen heb, zoals dit 'Omarm me' van BLØF. Ken ik niet. Er is nu geen sterke altzanger meer. Wij nieuwe alten staan met de mond vol tanden.

Het arrangement dat wij gaan zingen is van onze eigen dirigent Olav. De mensen op deze video zingen wat anders. Hieronder het oorspronkelijke lied.

 

Zoals het komt

Drie afleveringen heb ik nu gezien van 'Zoals het komt' van Nicolaas Veul in de VPRO-reeks '100 Dagen'. Er is vooraf veel publiciteit omheen geweest, dus ik ben heel benieuwd. Zijn eerdere series over 100 dagen in de jeugdzorg, de ggz, voor de klas, in de wijk, heb ik allemaal niet gezien. Zijn stijl ken ik nog niet.

Nu loopt hij stage in een tehuis voor zwaar verstandelijk gehandicapte mensen. Volwassen lijven, kinderlijke geest. Het is heel indrukwekkend. Ik ben vooral ontregeld over hoe onzeker hij is, hij weet niet wat hij kan verwachten, wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Die ogen! Hij weet zich geen raad. Het gaat over de verzorgers, vaak stoere mannen. Over de ouders, die al heel veel meegemaakt hebben voor ze hun kind uiteindelijk maar naar deze instelling gebracht hebben. De dominee die reflecteert op de taak en de rol van de verzorgenden. 'Je moet niet denken dat het beter gaat worden met deze mensen. Je moet ze helpen zo goed mogelijk de dagen door te komen, accepteren dat het is zoals het is.' Zoals het komt. Pff.

Yayoi Kusama

Laatst tijdens een wandeling vertelde ik aan de Limburgse vriendin over de Japanse kunstenares Yayoi Kusama, hoe bijzonder haar werk is en dat ik het jaren geleden gezien heb in Museum Voorlinden. 

En een dag later ontdekte ik dat er een grote overzichtstentoonstelling zou komen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. We bestelden meteen kaarten. Bij zo'n ticket koop je een tijdslot  waarbinnen je naar binnen mag. Dat betekent dat het erg druk is.  Vanochtend blijkt de Limburgse vriendin ziek en ga ik vanwege dat betaalde tijdslot maar alleen. 

Het is heel bijzondere kunst van iemand met een wondere binnenwereld. Ze is onlangs overleden, is 97 jaar geworden. Ze heeft decennialang in New York gewerkt en geleefd maar ze keerde uiteindelijk terug naar Japan, omdat de druk haar te groot werd, en ze ging permanent en vrijwillig in een psychiatrische inrichting wonen. De laatste jaren stond ook haar uiterlijke verschijning in het geheugen gegrift: een klein oud Japans vrouwtje met een knalrood-oranje pruik. 

Aan deze grote overzichtstentoonstelling heeft ze zelf nog intensief meegewerkt. Dat stuk met die enorm geel zwarte pompoenen en slangachtige objecten zijn zeer bekend, een handelsmerk, en raar onvergetelijk indrukwekkend, maar ook overbekend. In die zin vind ik haar vroege werk heel interessant want dat had ik nog nooit gezien.

Trudy's Tuin

Als Tuinvriendinnen zorgen we tijdens vakanties voor elkaars tuin. Fascinerend de tuinen en de verschillende aanpak. In wezen klooien de meeste mensen maar wat aan, eigenlijk, je hebt de diepe wens te tuinieren maar geen kennis, je komt in een tuin terecht en probeert er wat van te maken. Nu is Trudy drie weken op vakantie. Ze heeft sinds dit jaar een kas, en of we de planten in de kas willen water geven. Als verrassing maak ik ook even een collage van haar tuin. Inzoomen op details is de devies.

Vandaag krijg ik op Facebook een link naar een uitgave De Tuin als Spiegel. Het lijkt me een leuk cadeautje voor de Tuinvriendinnen, maar ik wil eerst weten wie het gemaakt heeft. Het ‘boek’ blijkt niet op papier maar digitaal. Na enig speurwerk kom ik uit bij een zekere tuinspecialist 't Stekje die in Japanse esdoorns en Japanse tuinen gespecialiseerd is. 'Als hovenier kom ik bij ontzettend veel verschillende mensen en tuinen. En hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik merk dat een tuin veel meer kan zijn dan alleen een mooie buitenruimte. Een tuin kan een plek zijn waar je tot rust komt, waar je even weg bent van de drukte en waar je je écht thuis voelt. Daarom heb ik Je tuin als spiegel gemaakt: een digitale inspiratiegids voor mensen die anders naar hun tuin willen kijken. Niet alleen vanuit wat mooi is, maar vooral vanuit de vraag: Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je eigen tuin?' Ik gok op Japanse esdoorns.