Knoflooktenen

Een buurvrouw van twee huizen verderop is ook aan het moestuinieren geslagen. Zij doet helaas niet mee met de moestuinbakken, die vindt ze geloof ik te ver lopen, zij moestuiniert liever in haar voor- en schtertuintje. 

Daar heeft zij een half jaar geleden nogal veel knoflooktenen gepoot, maar die tenen blijken er 10 maande over te doen voor ze weer bolletjes zijn. Of ik ze wil. Please. Nou vooruit.

Dagje Deventer

Bobby wil al een tijd graag naar het Etty Hillesum Centrum in Deventer. Hij houdt erg van haar werk. Ooit studeerde hij een paar jaar Humanistiek en toen is hij diepgaand met Etty H. in contact gekomen. Etty H. heeft veel fans maar ik heb nog nooit iets van haar gelezen. 

De familie Hillesum woonde in de jaren 30 in Deventer, Etty's vader was daar rector van het gymnasium. Tot 1942 toen hij als jood ontslagen werd. Het Deventer Etty H. Centrum is gevestigd in de oude synagoge. Deventer had vóór WOII een grote Joodse gemeenschap.

We besluiten met de trein te gaan omdat parkeren in een vreemde binnenstad vaak zo'n gestress is. Dat het de aanloop is naar Koningsnacht, daar hebben we even niet zo'n beeld bij.. 

Helaas valt het Etty Centrum een beetje tegen. Het is klein en het gaat meer over het gedachtengoed waar Etty voor stond en dat we in deze tijden ook zo nodig hebben. Educatief voor scholieren. En ze hebben er ook nog een Japanse tentoonstelling tussendoor gegooid van een lokale kunstenares die naar Japan is geweest. Kortom: een krap zooitje. 

Terwijl Bobby alles desondanks aandachtig bekijkt download ik op de telefoon de biografie van Etty Hillesum door Judith Koelemeijer en ga ik een beetje zitten lezen. Bobby meldt dat ik dat boek vorig jaar voor zijn verjaardag aan hem heb gegeven en dat het thuis in de kast staat.

Deventer is ontzettend relaxed. We kuieren wat door de binnenstad op zoek naar boekhandel Praamstra waar ik in mijn werkend bestaan veel ben geweest. Die blijkt nu verhuisd: van de Brink naar een binnenstraatje. Leuke winkel weer. En we doen een ijsco bij Talamini.

Op de terugweg geraken we in een bomvolle ICE-trein van Berlijn naar Amsterdam. Vol jonge drukke mensen die in Amsterdam of Utrecht Koningsnacht gaan vieren. En dan rijdt er in Utrecht ook nog geen Bus 3 naar huis. Schreeuwende Oranje vierders alom. Hell. Een beetje een mislukte dag, zeggen we tegen elkaar. Ik heb echt geen energie meer over om te koken.

Een paar maanden jaar geleden had ik in de wijk Lombok een goed aangeschreven afhaalchinees 'Mee Wah' gevonden. Ik was er langs gefietst en had gevraagd of ze een papieren menu hadden om mee te nemen en of ze in onze wijk Zuilen bezorgden. Dat deden ze. Sindsdien ligt dat menu in de lectuurmand. We bellen ze op en bestellen. Ze bezorgen als we contant afrekenen. We zijn zeer verheugd dat we niet online hoeven te betalen en afrekenen. Het kán ook heus wel digitaal via Thuisbezorgd.nl, maar het kan ook telefonisch. Dat is troostrijk. Het eten is lekker. Het maakt de mislukte dag weer helemaal goed.

Vrouw en oorbel

Het is een kwestie voor veel oorbellendragers dat je regelmatig één oorbel kwijtraakt en dan heb je niks meer. Eén bel is geen bel. Eigenlijk zou je altijd direct twéé paar moeten kopen, dan kun je dat een beetje opvangen. 

Nu droeg ik deze week een roze outfit en ik had nog één paar roze oorbellen. Vrolijk roze uitgedost ging ik op stap, ik weet niet meer waar, maar 's avonds kwam ik thuis met nog maar één oorbel. Weer!

Ik was het al bijna vergeten, maar vandaag verschijnt dit plaatje (links) in de groepsapp van de volkstuinen. De tuinbuurvrouw maakt me erop attent. Is dat niet jouw oorbel? Gevonden op een pad op het complex. Af te halen in de kantine. Soms zit 't mee. 

Mandala-middag

Het heeft altijd heel wat voeten in de aarde voor we eindelijk een datum hebben gevonden, maar als het dan zover is zijn we allemaal heel erg blij met wat we als Tuinvriendinnen samen hebben. Lekker kletsen, kleuren, en dikkedakken van het meegebrachte voedsel. Elke keer ben ik na afloop vervuld met dankbaarheid en trots dat wij dit zijn en samen maken, vier van die karakters, eind zestig en zo eigenzinnig en levendig.

'Dag & nacht'

'n Nieuw seizoen van de ziekenhuisserie 'Dag & Nacht'. Ik had de serie nog nooit gezien. Het eerste seizoen ging over de afdeling verloskunde, het tweede over de afdeling kindergeneeskunde, dit seizoen gaat over de afdeling psychiatrie. Heel boeiend. Zowel de collega's op de afdeling, hun toewijding, hun karakers en hun onderlinge gedoetjes. 

Door mijn eigen staat van zijn word ik getriggerd door de 'leader' van de serie. Hij staat op YouTube, maar dan moet u even op het (zwarte) filmpje hieronder klikken dan wordt u er als het goed is naar toe geleid. Daar zou ik nou graag de credits van zien. 

Mijndense sluis

Vandaag gaat het fietstochtje naar de Mijndense sluis. Die ligt tussen Nieuwersluis en Loenen aan de Vecht, stamt uit de 17e eeuw, uit de tijd van de turfvaart. Het watertje (de Drecht) is de grens tussen de provincies Utrecht en Noord-Holland en verbindt de Vecht met de Loosdrechtse Plassen. 'n Klein uurtje fietsen.

Langs de sluis staat een rommelig rijtje door de zon verbleekte plastic kuipstoelen, en het is er nog puur genieten van de boten en bootjes die in en uit varen. Echtparen op boten. Het 'cafeetje' is nog niet open, dat gaat pas op 1 mei open, maar de mensen zitten alweer klaar om te genieten. Fietsers. Ik ben met Ella en we zitten er wel een uur. Zo'n relaxed rommeltje is het daar. In de zomer kan het er heel druk zijn. Zowel met bootjes als met kijkers. Erg onmodieus leuk.

Om te janken

De kaartjes blijven komen. Elke dag wel drie of vier. Gewéldig. Vandaag een dun boekje 'Om te huilen' door ene Mari Maris. 'Soms is het leven om te janken, kunnen de allergewoonste dingen je tot tranen roeren. Of er is iets verschrikkelijks waar tegenop gekookt moet worden met hartverwarmend eten.' 

Mari Maris is voormalig kok en nu groente kweker en schrijver over groenten. En illustrator is ze ook. Ze woont in Picardië (noord Frankrijk) en verbouwt er haar eigen trage groente. Dit boekje gaat over de ui. Ik ken die boekjes wel, heel mooi rijk geïllustreerd. Ze heten 'kakkerlakjes' en worden uitgegeven door uitgeverij Loopvis. Hier in Utrecht kun je ze o.a. kopen bij boekhandel Steven Sterk.

https://loopvis.nl/kakkerlakjes/