Vier maanden ben ik weg geweest van mijn nieuwe senioren-popkoortje 'The Bees' in de wijk Wittevrouwen in Utrecht-oost. Vier intensieve maanden heeft het geduurd: de diagnose, de operatie en het herstel.
Vanavond hebben ze/we weer een 'concertje' in Theaterhuis De Berenkuil aan het eind van de Biltstraat. Ik kende het niet: het ontzettend leuk gebouw en sfeervol ingericht. Vooral voor culturele cursussen en optredentjes. Dat kan ook alleen maar in Utrecht-Oost.
Ik ga er met de auto naar toe. Op de fiets is echt nog te ver. ('s Middags fiets ik een proefrit naar Tuincentrum Steck, dat is een kwartier heen en een kwartier terug en ik haal het wel, maar dat is nog te pijnlijk.) Ik ben echt tegen met de auto de stad in, en in Wittevrouwen geldt een bijna Amsterdams parkeertarief, maar dat moet dan maar voor een keer.
Het vorige optreden (in de school waar we ook oefenen) zong ik nog mee, ik was toen kakelvers in het koor en kon nog geen song voluit meezingen. van die keer herinner ik me vooral de onzekerheid. Nu zit ik in het publiek. Eerste rij. Dat doet me goed. Je ziet het plezier. En het klinkt best aardig. Niet briljant maar ook niet om je voor te schamen. Nu vertelt steeds een van de zangers een verhaaltje over het liedje dat volgt. Heel charmant.
In de groepsapp heb ik gelezen dat Sofie, een van de twee leuke jonge dirigenten, ermee gaat stoppen. De andere, Olav, gaat gelukkig door. Ook meerdere leden stappen op. Ze zeggen dat ze een te druk pensionado-bestaan hebben waarin keuzes gemaakt moeten worden.
Volgende week is ter afsluiting van het seizoen nog een 'workshop', wat dat ook moge inhouden. Ik ga weer meedoen.
