Gelezen: de roman Zonder liefde (2019) van de Vlaamse schrijver Stefan Brijs (1969). Hij woont sinds 2013 in de Spaanse provincie Andalusië, in een dorpje in de buurt van Malaga, waar hij vooral over de natuur schrijft. Het land is daar al jaren kurkdroog, en toch verbouwen de boeren er de laatste jaren avocado's die extreem veel water nodig hebben. Brijs schrijft er over de natuur, bloemen die het toch doen, ondanks de droogte.
Dit boek heeft hij dus daar ook geschreven. Het is een psychologische roman over twee jonge mensen, eind twintigers, onderwijzer Paul en bedrijfsarts Ava. Ze zijn allebei single na een jarenlange relatie, en leven een tamelijk saai burgerlijk leven, beiden op zoek naar een nieuwe liefde. Ze hebben elkaar leren kennen tijdens filmavonden van de filmclub en zijn steeds meer samen gaan optrekken, ook woont ze een tijdje bij hem in, maar er is geen sprake van een liefdesrelatie. Expliciet niet. Gewoon vrienden. Ze zoeken naar liefde, allebei op hun eigen wijze, naar seks, naar een toekomst, maar dat lukt maar niet. Het perspectief is dat van hem. Een centrale vraag in het boek is of mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn, zonder seksuele verlangens. Zij denken van wel, maar als Paul en date heeft vertelt hij dat niet aan Ava en als Ava nieuwe verkering krijgt levert haar vriendschap met Paul grote spanningen op bij de nieuwe vriend.
Ach, het gegeven klinkt niet erg opwindend, maar toch lees ik het geboeid.
