Zondag Panbos

Wandelen als staat van genade

Met de Bayerische Freundin en de hondjes Mochi en Loki gaan we wandelen langs de Lek. Het is daar hoewel vlak onder Utrecht zo wonderbaarlijk weids en stil. Elke keer dat ik daar ben ben ik weer blij dat ik dat plekje gevonden heb.

Vaak denk ik: wat kun je nou schrijven over de ervaring van het wandelen. Over wat dat geeft. Ik probeer het over te brengen in mijn fotocollages. 

Vandaag staat er een groot verhaal 'Wandelen als staat van genade' van journalist Frénk van der Linden in de weekendbijlage van Trouw die met zijn geliefde Mylou en een vriendenstel Leoni en Jeroen een wandeltocht langs Hadrians Wall maakt. Noord Engeland. Northumberland. Ik ken het daar een beetje: Bobby en ik waren ooit daar. Deze vier mensen lopen acht dagen, 20 km per dag. Verder een luxe georganiseerde reis. Frénk is hopelijk helemaal hersteld van zijn lymfeklierkanker. Voor hem is de grote vraag: kan mijn  lichaam dit? Ooit reisde hij lange afstanden per auto, toen werd het fietsen met de ogen op het asfalt, en nu lopen. Kun je de verstilling naar binnen onder woorden brengen?

Ik vind hem in zijn schrijven wat pompeus. De natuurervaringen met grimmige winden en slagregens, natte voeten, blaren, struikelen. De geschiedenis van Hadrian's Wall. De Romeinen. De Schotten. 

Waar zou het ook over kunnen gaan? Zijn herinneringen aan zijn ziekte. Het scheren langs de dood. De liefde van je omgeving. De vogels. De bomen. De luchten. De vrienden met wie je op stap bent. Waar zíj mee bezig zijn. De huizen waar je mag slapen en verkwikken.

https://www.trouw.nl/tijdgeest/frenk-van-der-linden-liep-na-zijn-ziekte-dwars-door-engeland-met-een-helend-effect-dat-ontroert~b51f5d93/

De Buurt Taxi

De Buurt Taxi bestaat 10 jaar en dus is er een feestje. Met speeches van de directeuren, de wethouder, de eigenaar van Steck waar wij huren en medewerkers van de ASR die de bediening doen. Wat een kluit mensen. Ik heb in de loop der jaren drie trouwe medewerkers aangebracht. Inmiddels heb ik zelf al een half jaar niet gereden, onder meer omdat ik niet mag tillen en je naast het aurorijden, wat wèl gaat, ook het gesjouw in en uit de auto met rollators en boodschappentassen hebt. Ik hoop dat we daar wat op vinden. 

Oogst

Vorige week heeft Bobby verrukkelijke druivensap gemaakt van de druiven uit de achtertuin thuis. Een emmer vol druiven kwam er van af. Bijna drie liter hadden we. 

De laatste weken ben ik maar weinig op de tuin geweest, maar nu wil toch even de laatste druiven scoren. Er zijn echter maar heel weinig druiven. Een bodem van de emmer. Heeft iemand ze gepikt? Zijn het de duiven? 

Het is nu heel nat op de tuin. Wat een verschil met van de zomer.

De Hardenbergerbrug

Vorige week donderdag hadden we geboeid naar Lubachs Diep Duik Donderdag gekeken over de slechte staat van de snelweg-bruggen in Nederland. En toen ging ook nog de brug bij Nijkerk en de A28 dicht. 

Deze brug rijden wij best vaak, als we naar Heerde gaan. En dat doen we de laatste tijd regelmatig, want Schoonzusje heeft een hernia. Zo eens per week gaan we op bezoek en een potje voor hen koken. Normaal is het een uur rijden naar Heerde, maar over Apeldoorn is het anderhalf uur. Plus de files die erbij komen. 

Gistermiddag gebeurde het dat de A28 dicht ging dus ik zat 's avonds bij Lubach echt te wachten of hij er al wat mee deed, maar dat was te snel. 

Kunst

Het is lekker om weer stukken te schrijven voor Museumkijker. Vandaag is het stuk over Lou Loeber gepubliceerd wier tentoonstelling ik vorige week zag in Schiedam. Misschien vind je het leuk om te lezen. 

https://www.museumkijker.nl/lou-loeber-kunstenaar-en-idealist/

Andere tijden

Twee afleveringen gezien van de serie 'Door Vrouwenogen' van het programma 'Andere tijden'. Beelden van de vrouwenbeweging in de jaren zeventig en vele bekende en minder bekende vrouwen die nu rond de zeventig zijn blikken terug. Ik was in de jaren zeventig dertien tot drieëntwintig. Heb er vooral in mijn Groningse jaren van alles van meegemaakt. 

Ik kijk er nu met gemengde gevoelens naar. De wereld was toen zo dat de meeste vrouwen huisvrouw en moeder waren en in een regime zaten waarbij vaders de baas in huis was, het geld verdiende, en haar toestemming moest geven, en vaak dat niet deed. De dochters van die moeders hadden veel moeite met de rol van zowel de vader als die van de moeder. Ik wou dat nóóit! Wij zongen liedjes als 'Olioliola, nooit mijn moeder achterna'... Achteraf vind ik dat wel hard. Zij was product van haar tijd.

De meeste vrouwenbeweging vond natuurlijk plaats in Amsterdam. Daar komen dan ook de meeste beelden vandaan. Maar de vrouwenbeweging was overal. De moedermavo. Zelfverdedigingscursussen. Fort-groepen. Muziekgroepen. Boeken. Demonstraties. Festivals. 

Diverse vrouwen die nu geïnterviewd worden heb ik indertijd ontmoet. Toen waren ze vaak kraker, nu zij het dames op leeftijd in nette appartementen. Wat zou er in die vijftig jaar gebeurd zijn? Ik schreef in die tijd interviews voor Opzij, Katijf, Homologie en later in Surplus en de XL. Ik hoorde er nooit echt bij. Dat actiewezen trok mij niet. Ongenuanceerd vond ik dat. Ik was wel sympathisant maar hield mij grotendeels afzijdig. 

Het meest raakt me nu een vrouw, nu ver in de zeventig, die zich indertijd in losvocht uit het traditionele gezin in een Rotterdamse volkswijk en uiteindelijk glas-in-lood-bedrijf is begonnen. Heel vrolijk en trots. Zij staat op het plaatje van dit blog.

https://anderetijden.nl/dossier/111/Door-Vrouwenogen