Blauwvingerdagen

Ik denk: laat ik een dagje naar Zwolle gaan. Dan heb ik wat stadse reuring en kunnen Bobby en Hans samen een eind fietsen. Eerst wil ik nog met de bus, voor de belevenis, maar de bushalte is een kwartier fietsen en het motregent ineens. Dus toch maar met de auto. 

Een van de redenen dat ik liever niet met de auto wil is dat ik nogal kan opzien tegen vreemde parkeergarages. Maar Zus4 heeft dat bezwaar weggewuifd: 'Ach, dat is de ouderdom. Dat hebben we allemaal. Het valt heus wel mee. Ik ben laatst ook in Zwolle geweest en die parkeergarage was heel makkelijk.' Nou goed dan.

Het is héél druk in Zwolle. Overal kraampjes, op pleinen tot in de winkelstraten aan toe. En heel veel mensen. Dan denk je: het zal dit pleintje wel zijn en dan ophouden, maar het hield niet op. Een mega braderie met mega veel bezoekers. Precies wat ik haat.

Dus na anderhalf uur gauw terug naar het oersaaie Heerde. Even googelen wat er aan de was. De Blauwvingerdagen: de grootste braderie van Noord-Nederland. 200 kraampjes. 50.000 bezoekers. Blauwvingers is een oude bijnaam voor Zwollenaren.

https://blauwvingerdagenzwolle.nl/

De Spreidingswet

De wereldproblematiek gaat ook niet aan de Veluwe voorbij. Fietsend door de bossen tussen Heerde en Epe passeren we een Fletcher-hotel waar honderden vluchtelingen gehuisvest zijn. Wat afschuwelijk, zo in the middle of nowhere, het is ver lopen naar het dorp.

De mensen in Epe willen die opvang niet, het zou een tijdelijke opvang zijn die in maart 2026 zou sluiten, maar het COA heeft niets anders dus de mensen blijven daar en het COA moet dwangsommen betalen.  In de krant verhalen over vele weigerachtige gemeenten die ondanks de Spreidingswet géén asielzoekers willen, dat in hun program akkoord hebben staan en dus hoe dan ook weigeren. Of ze zeggen alleen kleinschalige opvang te willen maar wijzen geen gebouw aan.

Afschuwelijk om die mensen in het bos te zien lopen tussen alle fietsende ouderen die hier een weekje van de natuur komen genieten.

De Dellen

Hans is gearriveerd. Hij komt ons een paar dagen gezelschap houden. We wandelen in natuurgebied De Dellen. Het is heel mooi afwisselend, het is een oud landgoed van de 19e eeuwse weerkundige Buys Ballot die er ook begraven ligt. Bobby en Hans popelen om mij de bevindingen (het Doppler-effect) van Buys Ballot uit te leggen, te mensplainen, maar ik zeg gauw: Laat maar.

De Eikenlaan

Tekenen helpt tegen alles. Zoals ik al zei: ik vind het hier heel mooi maar ook een beetje saai. Dit huis waar wij verblijven heb ik twee jaar geleden ook getekend, die tekening hangt ingelijst in de keuken, maar toen was de voortuin nog niet ingevuld. En toen had ik na twee bomen geen zin meer, terwijl er heel wat meer staan.

Fietsen

Het herstel. Ik ben nu negen weken aan het herstellen. Bijna alles doet het weer. Een van de uitdagingen hier op de Veluwe is het fietsen. We hebben de fietsen mee, hoewel we niet weten hoe of dat gaat.

Tot voor kort kon ik een kwartier, en nu is het uitzoeken of dat op te rekken valt. Eergisteren hebben we in drie etappes 15 km gehaald, waar ik heel tevreden over was. Ik moest steeds na 5 km even op een bankje liggen en ontspannen en dan ging het wel weer. Vandaag halen we 22 km.

Fietsen op de Veluwe als ver-in-de-zestiger is trouwens behoorlijk confronterend. Overal fietsen hier gehelmde oudere stellen op e-bikes en bij elk 'kruispunt' gaan ze staan delibereren over wat nu. Wij hebben er wat op gevonden: we klemmen een kartonnetje met daarop geschreven alle nummers van de knooppunten die we aandoen. Dan hoeven we niet te stoppen tussen die bejaarden. 

Indiase kunst

Op mijn verlanglijstje staat al een paar weken het Drents Museum met de tentoonstelling van Amrita Sher-Gil

(1913-1941). Dat Museum timmert al jaren enorm aan de weg, maar ik was er nog nooit want vanaf Utrecht is dat al gauw twee uur rijden, ik hanteer doorgaans een afstand van max een uur reizen.

Amrita Sher-Gil is een grootheid in India. Zij wordt beschouwd als de grondlegger van de moderne Indiase schilderkunst. Zij werd geboren in 1913 in Boedapest: haar moeder was een Hongaarse operazangeres, joods, en haar vader een Indiase Sihk-aristocraat en fotograaf. Toen ze zes jaar was verhuisden ze naar India. Amrita volgde haar kunst-opleiding eerst in Florence (ze was toen elf) en toen ze zestien was in Parijs. De hele familie kwam mee. 

Haar eerste werken waren vooral zelfportretten (19) en portretten van familieleden en vriendinnen. Ook veel naakten. Prachtig werk al vanaf het begin. Ze won er prijzen mee en het lidmaatschap van prestigieuze kunstkringen. In 1934 ging ze terug naar India. Ze kleedde zich daarvtraditioneel en schilderde gewone mensen. 

In 1938 keerde ze voor even terug naar Boedapest en trouwde ze met een Hongaarse neef. Maar omdat er oorlog dreigde vertrokken ze weer naar India. Ze overleed in 1941, pas 28 jaar oud. Over haar dood is weinig officieel bekend. Er wordt beweerd dat ze overleed door een illegale abortus. Ook wordt gezegd dat haar man jaloers was op haar vrijgevochten leven en dat hij haar vergiftigd heeft.

Heel sterk, iconisch, krachtig en kleurrijk werk. Bijzondere vrouw. Bijzonder dat ze zo onbekend was. Nu dus niet meer. 

https://drentsmuseum.nl/tentoonstellingen/amrita-sher-gil-europa-is-van-picasso-india-is-van-mij

De klok

Gelezen: De Klok van Iris Murdoch. Zo'n bekende schrijfster en nooit iets van gelezen. Het is een roman uit 1958 en een paar jaar geleden herdrukt door uitgeverij De Kleine Uil in Groningen  die veel homoliteratuur (her) uitgeven.. Het is een dikke roman, nogal uitgesponnen, je moet wel doorzetten.

Hoofdpersoon is een jonge vrouw Dora die getrouwd is met de 13 jaar oudere Paul, kunsthistoricus, zij wordt geacht naar zijn pijpen te dansen, het is 1958, huisvrouw te zijn in een keurig huis en het schoon te houden terwijl het al schoon is..ze loopt weg en begint een relatie met Noël, journalist. Maar na een tijdje gaat ze toch terug naar Paul die onderzoek doet naar documenten van een oud vrouwenklooster en woont in het huis van een leken gemeenschap bij dat klooster. Zij de overspelige vrouw trekt daar bij in. Haar man studeert de hele dag en is nog steeds woedend.   

 Nou ja en dan is daar de leider van de gemeenschap Michael, en een jonge student Toby. En nog veel meer personages.maar dit zijn de belangrijkste wier gangen en innerlijke roerselen we volgen. Er broeit van alles en vooral broeit er (homo)seksueel verlangen. 1958. Michael verlangt naar Toby en Dora ook. Ach het is veel te gedetailleerd om na te vertellen. Je moet er wel je best voor doen, de uitvoerige stijl en de terughoudendheid zijn niet meer zo van deze tijd, maar het is de moeite waard