Omarm me

Volgende week komen er bij het woensdagavondkoor hopelijk wat nieuwe mensen proefzingen en luisteren en kijken. Want er zijn deze zomer teveel koorleden afgehaakt. We zijn nu nog met zo dertien-veertien-vijftien. Op het programma voor komende woensdag staan wat oude nummers, nummers, van voor mijn tijd, die ik nog nooit gezongen heb, zoals dit 'Omarm me' van BLØF. Ken ik niet. Er is nu geen sterke altzanger meer. Wij nieuwe alten staan met de mond vol tanden.

Het arrangement dat wij gaan zingen is van onze eigen dirigent Olav. De mensen op deze video zingen wat anders. Hieronder het oorspronkelijke lied.

 

Zoals het komt

Drie afleveringen heb ik nu gezien van 'Zoals het komt' van Nicolaas Veul in de VPRO-reeks '100 Dagen'. Er is vooraf veel publiciteit omheen geweest, dus ik ben heel benieuwd. Zijn eerdere series over 100 dagen in de jeugdzorg, de ggz, voor de klas, in de wijk, heb ik allemaal niet gezien. Zijn stijl ken ik nog niet.

Nu loopt hij stage in een tehuis voor zwaar verstandelijk gehandicapte mensen. Volwassen lijven, kinderlijke geest. Het is heel indrukwekkend. Ik ben vooral ontregeld over hoe onzeker hij is, hij weet niet wat hij kan verwachten, wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Die ogen! Hij weet zich geen raad. Het gaat over de verzorgers, vaak stoere mannen. Over de ouders, die al heel veel meegemaakt hebben voor ze hun kind uiteindelijk maar naar deze instelling gebracht hebben. De dominee die reflecteert op de taak en de rol van de verzorgenden. 'Je moet niet denken dat het beter gaat worden met deze mensen. Je moet ze helpen zo goed mogelijk de dagen door te komen, accepteren dat het is zoals het is.' Zoals het komt. Pff.

Yayoi Kusama

Laatst tijdens een wandeling vertelde ik aan de Limburgse vriendin over de Japanse kunstenares Yayoi Kusama, hoe bijzonder haar werk is en dat ik het jaren geleden gezien heb in Museum Voorlinden. 

En een dag later ontdekte ik dat er een grote overzichtstentoonstelling zou komen in het Stedelijk Museum in Amsterdam. We bestelden meteen kaarten. Bij zo'n ticket koop je een tijdslot  waarbinnen je naar binnen mag. Dat betekent dat het erg druk is.  Vanochtend blijkt de Limburgse vriendin ziek en ga ik vanwege dat betaalde tijdslot maar alleen. 

Het is heel bijzondere kunst van iemand met een wondere binnenwereld. Ze is onlangs overleden, is 97 jaar geworden. Ze heeft decennialang in New York gewerkt en geleefd maar ze keerde uiteindelijk terug naar Japan, omdat de druk haar te groot werd, en ze ging permanent en vrijwillig in een psychiatrische inrichting wonen. De laatste jaren stond ook haar uiterlijke verschijning in het geheugen gegrift: een klein oud Japans vrouwtje met een knalrood-oranje pruik. 

Aan deze grote overzichtstentoonstelling heeft ze zelf nog intensief meegewerkt. Dat stuk met die enorm geel zwarte pompoenen en slangachtige objecten zijn zeer bekend, een handelsmerk, en raar onvergetelijk indrukwekkend, maar ook overbekend. In die zin vind ik haar vroege werk heel interessant want dat had ik nog nooit gezien.

Trudy's Tuin

Als Tuinvriendinnen zorgen we tijdens vakanties voor elkaars tuin. Fascinerend de tuinen en de verschillende aanpak. In wezen klooien de meeste mensen maar wat aan, eigenlijk, je hebt de diepe wens te tuinieren maar geen kennis, je komt in een tuin terecht en probeert er wat van te maken. Nu is Trudy drie weken op vakantie. Ze heeft sinds dit jaar een kas, en of we de planten in de kas willen water geven. Als verrassing maak ik ook even een collage van haar tuin. Inzoomen op details is de devies.

Vandaag krijg ik op Facebook een link naar een uitgave De Tuin als Spiegel. Het lijkt me een leuk cadeautje voor de Tuinvriendinnen, maar ik wil eerst weten wie het gemaakt heeft. Het ‘boek’ blijkt niet op papier maar digitaal. Na enig speurwerk kom ik uit bij een zekere tuinspecialist 't Stekje die in Japanse esdoorns en Japanse tuinen gespecialiseerd is. 'Als hovenier kom ik bij ontzettend veel verschillende mensen en tuinen. En hoe langer ik dit werk doe, hoe meer ik merk dat een tuin veel meer kan zijn dan alleen een mooie buitenruimte. Een tuin kan een plek zijn waar je tot rust komt, waar je even weg bent van de drukte en waar je je écht thuis voelt. Daarom heb ik Je tuin als spiegel gemaakt: een digitale inspiratiegids voor mensen die anders naar hun tuin willen kijken. Niet alleen vanuit wat mooi is, maar vooral vanuit de vraag: Wat heb jij nodig om je goed te voelen in je eigen tuin?' Ik gok op Japanse esdoorns.

Come together

We hebben een nieuwe dirigente bij de zanggroep in Bilthoven. De vorige dirigente wilde ons niet meer en heeft ons zeg maar gedelete. Deze nieuwe is best bekend. Diverse mensen om mij heen hebben ooit met haar gezongen, zoals bij de Meezing Concerten in de Geertekerk. Ze heeft een totaal andere aanpak  dan de vorige. Zo houdt ze niet van bladmuziek en wil ze ons gehoor en geheugen trainen. En ons vrij laten zingen. We gaan zingen uit een Duits liedboekje Come Together Songs maar dat heeft ze nog niet bij zich, want de post heeft het nog niet bezorgd. Dus starten we een eenmalige workshop met wereldliederen. We vinden het vooralsnog uitdagend en leuk.

Dat is weer heel anders dan het woensdagavond koor waar we nu een stukje 'Bohemian Rapsody' instuderen en 'Have a Nice Day'. Hoe meer dirigenten ik meemaak hoe leuker ik de verschillende karakters en aanpakken vind.

De muziek uit het boekje is hier te beluisteren. 
https://music.apple.com/nl/album/come-together-songs-i-2/518252421

Google

Sinds een paar maanden heb ik problemen met Google. Ik heb een Gmail-account en ik blog via Blogger, dat van Google is. Deze (gratis) diensten gebruik ik al 20 jaar of daaromtrent. De laatste maanden krijg ik voortdurend meldingen dat mijn opslag vol is. Die kan ik leegmaken of ik moet betalen. Ik wist niet dat ik opslag in Google Drive had, maar wel, en nadat ik die geleegd had bleef het probleem bestaan. Meldingen met 'Opslag Vol'. Ik kon geen foto's meer uploaden op mijn blog en mijn Gmail werkt niet meer.  Niet dat ik veel met Gmail doe, maar er hangen wat e-mailadressen aan mijn Gmail-account zoals van de moestuinbakken in de straat.

Héél vervelend, vooral dat ik geen foto's kan uploaden in mijn blog, want het plaatje is minstens de helft van het plezier. Een tijdje heb ik betaald, maar toen dacht ik: Dat is vast te omzeilen. Daar weten handige jongmensen van. Dus het abonnement weer opgezegd. En na een paar werken wéér problemen met uploaden.

Vandaag maar mijn jaarlijkse Student-aan-Huis geboekt. Een aardige jongen uit IJsselstein ditmaal. Volgens hem zit er niets anders op dan te betalen. En waarom Google dan niet vriendelijk meldt: Sorry we kunnen dit soort diensten niet meer gratis leveren, en een beetje agressief tegen je blaast: Opslag Vol? Hij weet het ook niet. Hij raadt me aan te  betalen.

Zussen

Gekeken naar nieuwe seizoen van de serie 'Zussen' van Omroep Max. Het is een  beetje een   ongeloofwaardig maar toch wel meeslepend verhaal. Waarschijnlijk door de goeie acteurs. Kernwoorden: Families. Platteland. Oude liefdesgeschiedenissen. Drama. Goede actrices. Kan me niet herinneren of ik over het eerste seizoen heb geblogd, vast wel, maar dat moet je wel gezien hebben voor je deze kijkt.

Ze zussen hebben elkaar in het eerste seizoen leren kennen bij de notaris door wie ze uitgenodigd zijn nadat boer Johan is overleden. Verdronken in de gierput. Hij woonde daar met zijn moeder en dochter, die daar actief meewerken op de boerderij. Blijkbaar had hij meer dochters en aan hen laat hij de boerderij ook na. Die dochters wisten niet van elkaar. 

In het nieuwe seizoen worden alle verhaallijnen uitgewerkt, ze worden ook steeds bizarrer. Er komt elf's nóg een zus bij. Maar ik heb gretig alles gekeken.