Schiereiland

Na zes dagen en nachten op een drukke ziekenzaal vertoefd te hebben lig ik nu thuis gelukzalig bij te komen. We hebben een bed  in onze bibliotheekkamer neergezet, waar ik het grootste deel in mijn eentje doorbreng. Lekker bijkomen in mijn holletje. Ik heb herstellendewijs best veel te doen en te administreren met medische hulpmiddelen, medicijnen, rapportage aan de Thuismonitor, bellen met de afdeling omdat ze vergeten zijn mij een saturatiemeter mee te geven (die meet de zuurstof in mijn bloed), vragen over medicijnen, ontbijten, afwassen, wasje draaien. Als ik tussendoor niet uitgeput in slaap val lees ik in een prachtig boek: Schiereiland van Kristine Bilkau. Het is een nieuw boek, ik vond het in de bieb. Ik heb al veel van haar gelezen, telkens is het weer zeer raak. Bilkau is van Sleeswijk Holstein, boven Bremen, de waddenkust van het Duitse gedeelte richting Denemarken. Ik was jaren geleden met K. om het Emil Nolde Museum te bezoeken en toen wandelden we ook over Halligen. Nord-Friesland heet het daar

Daar in de buurt speelt dit boek. Het schiereiland Nordstrand. Hoofdpersoon is een vrouw van 50, al heel lang weduwe, die er ooit een huis van een tante erfde. Haar dochter (30) heeft een goede baan in de milieubeweging en een eigen leven in Berlijn, maar die stort in, komt weer thuis wonen, en daar zitten ze dan. Dochter maakt de ambities van de moeder niet waar.  Moeder heeft zich het schompes gewerkt om de studie van haar dochter te kunnen bekostigen en nu dit. Ze maken allebei een heel proces door. Hun buren zijn een jonge woongroep van drie dertigers met idealistische maar niet ideologische jongeren. Ze willen gewoon eenvoud en niet mee in de rat race. Liefde en contact met zichzelf en de ander hervinden. Heel mooi boek.

Weer thuis

We zijn er nog. Ik ben weer thuis. Zes dagen en nachten was ik in het ziekenhuis, waar ik een zware buikoperatie onderging en de eerste hersteldagen daar beleefde met heel veel pijn en ongemak. Ik wilde er niet over schrijven, hoewel zo'n ziekenzaal stof te over biedt. Oneindig veel waarnemingen. De meest enerverende waren die van bedburen die telefoneerden met de speaker aan. Gesprekken van een half uur op de repeat. Maar dat doe ik maar niet. Ik ga gewoon voort bij de dag van vandaag.

Gisteravond hebben Bobby en Zus&Zwager1 mij opgehaald en thuisgebracht. We zijn allemaal heel blij & dankbaar, maar er is nog wel steeds veel pijn en ongemak.

Voorlopig hebben we mijn ziekenboeg ingericht in Bobby's bibliotheek, naast de badkamer. Ik had allemaal gitzwarte scenario's uitgedacht over de thuiskomst. Maar het traplopen gaat wonderwel. Mijn ontbijt kan ik zelf maken. Het wachten is op een doos medische hulpmiddelen die per koerier bezorgd worden, maar die doen dat niet op Hemelvaartsdag.

Vanavond maken Bobby en ik een eerste wandelingetje buiten  van een paar honderd meter. Met de rollator. Ik moet bewegen, want als je niet beweegt verlies je per dag 5% van je spiermassa. Na zes dagen nauwelijks bewogen te hebben zijn mijn armen en benen als heel wat omvang verloren. Dus: bewegen bewegen bewegen. Naar-de-pijn-toe, door-de-pijn-heen. Een heel kleine beetje huishouden zoal was opvouwen voelt nu als topsport.

Even out of order

Mooie kaart krijg ik van Nol en Erni.

The day before

Vandaag moet ik de tijd wat zien stuk te slaan. Af en toe belt er iemand van het ziekenhuis om wat te checken. Ik koop een paar stap-in schoenen zonder veters. Een doos met 80 kleurpotloden. Een boek.

In de mail zit een brief van het nieuwe bestuur van de volkstuinen dat ze binnenkort weer gaan 'schouwen'. Kijken of je het wel volgens de normen doet. Een van de onderdelen die geschouwd wordt is de heg. Mijn heg is zo erg, er zitten zoveel andere groeisels in behalve de oorspronkelijke heg, officieel moet dat er uit, maar daar is geen beginnen aan. 

Voorlopig doe ik maar een beetje kortwieken. Maar mijn heg is heel lang. Dat krijg je als je op een hoekje zit. Voor mijn verjaardag zou ik ook nog een elektrische heggenschaar krijgen, maar die was niet op voorraad. Dan vandaag maar met de hand. Dat eindigt altijd in enorme spierpijn in de onderarmen.

Als ik thuis kom wordt de heggenschaar bezorgd.

Gerard van Honthorst

We gaan naar het Centraal Museum alwaar een tentoonstelling hangt van de Utrechtse schilder Gerard van Honthorst 1592-1656). Hij is iets ouder dan Rembrandt (1606-1696), in zijn tijd beroemd en succesvol, maar uiteindelijk veel minder beroemd. Er heeft een groot artikel over de tentoonstelling in Trouw gestaan en Bobby wil erg graag naar toe. Ik heb al een keer veel van deze schilder gezien bij een tentoonstelling over navolgers van de Italiaanse schilder Caravaggio (1571-1610) een paar jaar geleden. Begin 17e eeuw gingen veel schilders op jonge leeftijd naar Rome om daar de kunst af te kijken. 

In zijn vroege jaren in Italië maakte Van Honthorst grote altaarstukken. Toen hij terugkwam in Nederland schilderde hij vooral frivole taferelen met dronken muzikanten en vrouwen-van-plezier. Koppelaarsters. Beroemd is hij om de oplichtende decolletés. Hij werkt mooi met licht-donker met kaarslicht. Later gaat hij vooral portretten schilderen van koninklijke hoogheden. Hij was in zijn tijd ook commercieel een groot succes. 

Het is heel knap hoe hij schilderde, dat zie ik heus wel, maar het boeit me niet heel erg. Hij wist wat zijn opdrachtgevers wilden: witte blote vrouwenborsten. Wat is er op tegen? Wat is er tegen de male gaze? 

Maar dat Rembrandt beroemder is geworden snap ik wel.

https://www.trouw.nl/cultuur-media/honthorst-schilderde-graag-en-veel-blote-vrouwentepels-toen-dat-nog-kon~b2a3fa5e/

https://www.centraalmuseum.nl/nl/nu-te-zien/tentoonstellingen/gerard-van-honthorst-in-alles-anders-dan-rembrandt

Voetenbankje

Mijn tweede cadeau voor mijn verjaardag is een voetenbankje. Daar voorzie ik grote behoefte aan. We hebben een vrij lage hoekbank en het lukt me niet goed er langere tijd rechtop op te zitten, ik lig meestal en dat is passiever dan ik soms wil. En dus bedenk ik een voetenbankje. Via Marktplaats waar ze veel voetenbankjes verkopen die ik niet mooi vind kom ik terecht bij Amazon, waar ze ongeveer alles verkopen en met heel veel keus. Ik ben best tegen Amazon vanwege de slechte arbeidsomstandigheden, maar soms kom je er toch op uit.

De doos met het bankje vind ik na het avondwandelingetje in ons voortuintje. Geen idee hoe lang die daar al staat. Op het witte vloerkleed is het alsof bet bankje er altijd al heeft gestaan.

Herdenken

We gaan naar het Prins Bernhardplein om de doden te herdenken. Het is al mijn tiende Dodenherdenking hier. Er is een monument op een groen plein, een harmonie, de wethouder spreekt, het gehele maatschappelijk middenveld van Zuilen defileert, en de vrijwillige brandweer en de scouting spelen een prominente rol. We weten inmiddels waar we het beste kunnen staan om snel aan te kunnen sluiten bij het defilé. Er is altijd een hoop te zien. In een cultureel gemêleerde wijk als Zuilen is is het opvallend dat deze bijeenkomst bijna helemaal wit is. Geen Surinamers, geen Indische mensen, geen Grieken, Marokkanen en Turken, Polen en Bulgaren.

Mijn oog valt op een mooie jongen met een  bloemstuk om bij het monument neer te leggen. Hij kijkt almaar om zich heen, maar blijkbaar laat zijn beoogde gezelschap het afweten. Hij stapt laat in bij de rij officiële gasten die een bloemstuk leggen. Aan het lint aan het bloemstuk zie ik dat dat hij van PRO is, voorheen GroenLinks PvdA. Gek dat hij helemaal alleen is. Als hij eindelijk het bloemstuk gelegd heeft maakt hij een foto van zijn bloemstuk. Dodenherdenking in je marketing. 

Aan het eind van de avond verschijnen inderdaad op Instagram van PRO Utrecht foto's van de bloemenkransen van de partij in alle wijken. Niet van de mensen. Onderdeel van het social media beleid van de partij: laten zien dat je er was. De jongeman die de bloemen legde is Matthijs Kleij, gemeenteraadslid. Voorheen voorzitter PvdA Utrecht. Als ik hem Google blijkt hij helemaal niet in deze wijk te wonen. Het is echt een werkje, voor het social media beleid.