De Balinese drakenboot

Morgen zouden we weer mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen maar het is niet duidelijk of ik daarbij kan zijn. Ik breng vast wat mandala kleurplaten naar een van hen. Ze woont twee straten verder, en ik was nog nooit in haar huis thuis. Heel leuk. Aan de wanden enige Indiase ornamenten en doeken. Er hangt ook een langwerpig houten ornament dat me heel erg doet denken aan iets wat ik zelf heb staan, dat ik ooit aan de Zeeburgerdijk gekocht heb, waar het boven de woonkamerdeur hing.  Hier heb/weet ik er geen plaats voor. Ik vind het niet bij Bobby passen en mijn kapelletje is niet zo Balinees van sfeer. Het staat op een Billy-boekenkast in de bibliotheek, en valt nauwelijks op. 

Impulsief bied ik het haar aan. Foto'tje erbij. Na een kwartier reageert ze: 'O wat bijzonder, het is gelijkend maar anders in de symboliek. Mag ik het in m’n tuinhuisje hangen? Dit is een Balinese drakenboot met vier godinnen, bescherming tussen hemel en aarde. Prachtig in de symboliek dit.'

De Woelvork

Op naar mijn lievelingsfirma Van de Neut in Groenekan voor wat 'vroege' pootaardappelen. met in mijn achterzak een lijstje namen van de vroege rassen. 

Bij Van de Neut hebben ze kisten vol losse pootaardappelen, per ras koop ik 10 aardappelen. Je moet ze zelf wegen en stickeren, op een héél oud apparaat waar de prijsstickers onleesbaar uit komen, die ook nog eens niet plakken. Een nieuw inktpatroon zou wonderen doen, maar blijkbaar vinden ze dat het geld niet waard. Hun scanner bij de kassa leest de lichte barcode niet dus van elk zakje moet de verkoopster apart een code in de kassa intypen. Allemaal vrij zinloos, maar ze lijkt er niet mee te zitten. 

Bij de aardappelen tref ik een mevrouw met wie ik aan de praat raak. Over aardappelen en uien. Hoe ik in die jaren moestuinieren geëvolueerd ben. Zij komt uit Maartensdijk, vertelt ze, en is daar secretaris van de volkstuindersvereniging. Ik vertel dat ik in deze tijd van het seizoen het omspitten van de aarde zo zwaar vind. 'Ik spit nooit meer!' verklaart zij. 'Ik heb een woelvork.' Een wat? Ze googelt wat en toont me een plaatje. 'Hij is wel een beetje duur (ca € 169) maar hij is geweldig. Alle medetuinierders gebruiken hem. Je blijft rechtop staan, het is niet zwaar, je krijgt geen pijn aan je rug.' 

Bij de kassa waar de verkoopster bezig is met de nummers van de aardappelen in te typen, vraag ik voor de zekerheid aan de mede klant: 'Woelvork zei u hè? Mijn kortetermijngeheugen doet het niet meer zo.' Ze schatert het uit. Grote herkenning. Zestigershumor.

En ondertussen op de tuin

En inmiddels schijnt de zon weer en ga ik rondhangen in de tuin. Stukje omspitten. Uitgebloeide bollen van thuis verhuizen naar de volkstuin. Binnenkort maar eens vroege pootaardappelen halen. 

Er zijn weinig tuinders op de tuinen, maar de  vogels zijn des te drukker. Twee merels proberen geloof ik te paren. Wat een gedoe. De ooievaars klepperen op hun nest dat het een lieve lust is. 

Stemmen

Er ligt er een handgeschreven A4-tje in de bus, een grijzige fotokopie, van een buurtgenote die in de gemeenteraad zit namens GroenLinks-PvdA. Hoe belangrijk het is om op iemand uit de buurt te stemmen. Dat er veel meer geld wordt uitgegeven aan voorzieningen in Utrecht Oost dan in Zuilen. Het is mooi en roerend. Dan vul ik ook nog de Stemwijzer in en daar komt de Partij voor de Dieren uit. En dan op naar het Stembureau. Dit jaar is het niet in de school, maar in de bibliotheek. 

De punten die het verschil moeten maken betreffen vooral de auto: het parkeren, de doorgaande wegen, de milieuzones, de prostitutie, voor welke groepen er gebouwd moet worden (hoeveel procent sociale woningbouw), eigenlijk niet zo het AZC.  Dat gaat volgens mij in Utrecht wel aardig. Vandaag stem ik maar op de buurtgenote van de brief in de bus. Nummer 7 staat ze. 

Utrecht heeft 45 gemeenteraadszetels. De afgelopen jaren was er een linkse coalitie van GroenLinks (8), D66 (8), PvdA (4), ChristenUnie (2), Student & Starter (1). VVD had 5 zetels, CDA 3. De landelijke rechtsere partijen hadden geen zetels, er zijn hier maar weinig lokale partijen. Benieuwd hoe dit vanavond uitpakt. 

Ik vind het heel geruststellend om in een linkse stad te wonen, al wordt er schaamteloos op GroenLinks gescholden. Dat merk ik bijvoorbeeld in de Buurt Taxi. Dan gaat het bijna altijd over de auto's.

Negenstemmige zangharmonieën

Er staat een nieuwe nummer op ons lijstje van het woensdagavondkoor: 'Because' van de Beatles, van hun album Abbey Road uit 1969. Het is vooral bekend om de negenstemmige zangharmonie. Het verhaal achter het nummer: John Lennon schreef het nadat hij Yoko Ono de 'Mondscheinsonate' van Beethoven op de piano hoorde spelen. Hij vroeg haar de akkoorden achterstevoren te spelen, en dat vormde de basis voor de compositie. De harmonieën werden gezongen door John Lennon, Paul McCartney en George Harrison. De opname werd twee keer overgedubd, waardoor het effect van negen stemmen ontstond.

Het is oneindig veel door koren gezongen. Erg leuk.

Nationaal Park

Het is wel héél fijn dat de zon weer schijnt. We hebben een wandeling uitgekozen van 12 km, aan beide kanten van de grens. De grens wordt daar gevormd door een beek en er staan nog watermolens, die nu natuurlijk dienst doen als horeca. Een Nederlandse en een Duitse, 6 km van elkaar. Het landschap is heel afwisselend. De Nederlandse kant is heel anders dan de Duitse. Grappig dat het hier tweetalig is. Nederlanders en Duitsers maken de ronde van hun eigen kant van de grens. Er loopt ook nog een oud vergaan spoorlijntje door het gebied. Ooit reed hier een trein van België naar het Roergebied.

https://limburgsemaasterrassen.nl/nl/eropuit/routes

Vrede

Terwijl de oorlog in en om Iran steeds verder uitbreidt met grote gevolgen voor de mensen daar en voor de energievoorziening in grote delen van de wereld, vertoeven wij op een Limburgs huisjespark en verhouden wij ons met het weer. Mogen we een zonnetje?

Het is de laatste dag en goddank schijnt de zon weer. 

Wel moet ik veel geduld betrachten want Bobby is nogal traag van van start gaan. Samen gaan we nooit voor 13u de deur uit. Vandaag ga ik zolang maar een mandala kleuren. Het is leuk werk en het houdt je af van gemiesemous. Gisteravond had het groen al gedaan, en wist ik niet hoe verder. Nu met de zon hoop ik op tere lentebloempjes. Het lijkt ook wel een caleidoscoop. Vandaag gaan we in het Nationale Park De  Meinweg lopen. 

Daar zwermen de gedachten over. Ons relatief luxe leven. De scheve verhoudingen in de wereld. De vernietiging. De gekken die aan de touwen trekken.