Pro Deo

Het duurde even voor ik er aan begonnen was, want de trailer sprak me niet zo aan, maar nu ben ik helemaal om. De nieuwe advocatenserie 'Pro Deo' is echt goed. Mensen die het goede willen, die voor idealen kiezen in plaats van voor het grote geld, sociale problematiek, advocaten ook met een rugzakje. Er gaat veel fout maar er komt ook het een en ander goed. 

Tjitske Reidenga en Annet Malherbe spelen weer de sterren van de hemel. Tjitske speelt Alex, een gedreven maar rommelige eigenares van dit advocatenkantoor. Annet speelt de bureaumanager die voor alles en iedereen zorgt. Er spelen allerlei zaken maar de belangrijkste is een jongen van 15 die in een park een man heeft doodgeschopt, daartoe opgejut door twee 'vrienden'.

We are the champions

Het is een prachtige wedstrijd: Nederland-Griekenland in de Nations League. Wel zielig voor Griekenland. Zeven goals, iedereen aan onze kant is blij en glundert. Dat hebben we al een tijd niet zo meegemaakt. Ik schat in dat het merendeel van mijn liever lezertjes niet naar voetbal kijkt, maar misschien is het toch leuk om deze acht minuten samenvatting met louter doelpunten terug te zien. Nu heb ik zo weer een paar nieuwe mogelijk helden: Crysencio Summerville. Hij speelde ooit bij Feijenoord en ADO Den Haag, toen in Engeland en nu in Saoedi-Arabië, Dat laatste geldt ook voor Tijjani Reijnders, die er drie maakte. Jurriën Timbers maakte er twee, Donyell Malens één. Het was één Groot feest. Maandag Tegen Duitsland. Kijken wie haar daar goed doet, dan krijgt die wellicht een portret.

Beerschoten

Met Ella naar Beerschoten. Op een regenbuitje na rond 12 uur is het een stralende dag. Zij is een fietser en bedenkt locaties voor de fietser, maar ik vind het te koud om eerst van Zuilen naar De Bilt te fietsen en dan een eind te lopen, dus we gaan met de auto. 

Ik heb een sociale dag. Diverse mensen beginnen kletspraatjes, zo niet hele gesprekken. Een dame die zit te lezen met een wijntje erbij in het Koetshuis. Een meneer die drie keer per week hardloopt. Leuk is dat

11 november

We wonen in een sociale kinderrijke buurt. Dit jaar heb ik 54 reepjes gekocht voor Sint Maarten - vorig jaar waren het er 48 - maar ineens komt er een hausse met bijna 20 kinderen en dan is de schaal leeg. 'Mevrouw! De schaal is leeg!'  Ik ren naar AH om nog twee zakken reepjes te halen maar als ik terugkom is het feest al voorbij. Dan trakteer ik maar Marsjes bij het woensdagavondkoor.

Oh Mary Don't You Weep

Oefenen. Er zijn veel versies op YouTube van de gospel 'Oh Mary Don't You Weep'. Zodra het zwarte Amerikaanse gospelkoren zijn krijg je wel heel uitzinnige versies.

Annemirl Bauer

Een van de Duitse vriendinnen is in Berlijn op bezoek bij haar oude Mutti en Schwester en ze heeft ook een Museum bezocht met een onbekende voormalige DDR-schilderes: Annemirl Bauer (1939-1989), nooit van gehoord. O! zeg ik, wat een prachtig werk! Ik wil meteen wel naar Berlijn! Maar dat zal er voorlopig wel niet van komen, dus vraag ik Zwaze of ik een stuk mag schrijven over deze Annemirl terwijl ik er helemaal niet geweest ben. Dat vindt ze een goed idee. (Dus net toen ik daar helemaal in wilde duiken was mijn computer morsdood en moest ik in de oplossings-stand.)

De tentoonstelling is in Das Minsk Kunsthaus in Potsdam. Ik stel me er even een klein regionaal museumpje bij voor, wat ook weer helemaal fout is. Het is een groot prestigieus museum in een voormalig beroemd betonnen DDR-gebouw uit de jaren zeventig, dat na de Wende totaal verwaarloosd is en een paar jaar geleden gerenoveerd is. Majestueus. Alleen daarom al een reden om er naar toe te gaan. Het is nu gewijd aan DDR-kunst in samenhang met hedendaagse moderne kunst.

Annemirl Bauer was de dochter van een kunstenares en een fotograaf. Ze ontwikkelde zich al jong tot een eigenzinnig kunstenares, dissident, die zeer is tegengewerkt door het DDR-regime en lastiggevallen en kapot gemaakt door de Stasi. Ze werd uit het Verband Bildender Künstler gezet, en had daardoor een Berufsverbot, werd enorm getreiterd door de Stasi, gek gemaakt, kreeg nooit een uitreisvisum en is uiteindelijk buiten Berlijn gaan wonen op het Brandenburgse platteland om minder last te hebben van de Stasi. Op vijftigjarige leeftijd is zij overleden aan kanker, vlak voor de val van de Muur. Ze was een alleenstaande moeder. Haar dochter stelt nu alles in het werk om haar moeders werk te promoten.

Ik weet niet veel (niets) van kunstenaars uit de DDR. Ik vind dit mooi werk. Expressionistisch. Figuratief. Kleurrijk. Wild. Veel vrouwenfiguren en kinderen. Ze wordt wel vergeleken met Picasso en met Paula Modersohn-Becker. Er is veel over haar te vinden, al is het meer over haar leven dan over haar werk.

https://dasminsk.de/

De netvoeding

Wat een onrust ineens: de laptop gaat niet aan. Njet. Dood. Ik wil net wat dingen op de computer gaan doen die niet op de telefoon kunnen en daar zit je dan. Zal ik naar de leverancier of wacht ik op Bobby die dan zegt: Zal ik er even naar kijken. Maar hij kan er ook niets mee. De laptop is zo dood als een pier.

Dan ben ik weer zó blij dat ik een 'winkel' heb waar je gewoon naar toe kunt met een aardige aardige meneer die je probleem gaat oplossen. Het is het tussensnoertje van de netvoeding. En hij bezweert me om zo eens per week de laptop van de netvoeding af te halen, anders wordt de batterij lui.