maandag 30 maart 2026

Divna

De Servisch-Orthodoxe zangeres Divna Ljubojevic leerde ik kennen aan het Meer van Ohrid in Macedonië, tegenwoordig Nóórd-Macedonië. Daar staat een heel mooi middeleeuws kerkje 'Sveti Jovan Kaneo' waar haar muziek zachtjes gedraaid werd. 

De koster liet me desgevraagd een cd-hoesje zien met haar naam in Cyrillisch schrift dat ik thuis maar moest zien te ontcijferen. Toen is het idee geboren van een eigen Grieksig kapelletje vol eigen iconen. Mijn huidige tuinhuisje dus, waar al mijn religiosa-tekeningen hangen. Het kerkje in kwestie staat op de tekening mid boven. Op de geluidsbox nu 'I Cry With My Voice To The Lord' van deze Divna. Mooi mooi mooi.

zondag 29 maart 2026

Hello Goodbye

Vandaag gaan we weer eens naar de Woudkapel. In de serie 'Moderne Mystici en Profeten' gaat het over de schilder Jan Toorop. Eens per maand op zondagochtend doen ze dit. 

Er is een inleiding door Madelief de Inspirator, en dan kleine een-op-een gesprekken, met een onbekende persoon. Daarin stel je een herhalende vraag. Heel bijzondere gespreksvorm. Eerst gaat het vijf minuten over: wat heeft je geraakt in het inleidende verhaal? Dan vijf minuten de herhalende vraag: (Naam), vertel me, waar verlang je naar? Het is niet de bedoeling dat je reageert op het antwoord. Als je gesprekspartner is uitgepraat stel je de vraag gewoon nog een keer. En dan komt er weer een ander antwoord. Je gaat er helemaal van open.

Ik raak in gesprek met een 80-jarige dame: Amalia. Ze is Hongaars-Nederlands en heel intens. Na afloop bij de koffie vraagt ze: 'Ben jij een Haan?' Dat is een type uit de Chinese astrologie. Ja, antwoord ik. 'Om een Haan kijk je nooit heen. Als een Haan een kamer binnenkomt kijkt iedereen naar die persoon.' Als we afscheid nemen zegt ze: 'Ik vond het geweldig je te ontmoeten maar ik vrees dat dit een gevalletje van Hello Goodbye was.'

Bobby is in gesprek met een 95-jarige meneer die een nieuw gehoorapparaat heeft en niet alles meekrijgt. Hij heeft als Hoofd Personeelszaken bij een groot bedrijf gewerkt en kon aura's zien. Wat weer een bijzondere ochtend.

E-bikes

Gisteren fietste ik zo'n 40 km. Het was zonnig maar koud en er stond een straffe wind. Ik voelde aan het eind van de tocht de bovenbenen echt en viel toen ik thuis kwam in een diepe slaap. 

Nu lees ik een 'reportage' in de Volkskrant over hoe weinig de e-bike doet voor de gezondheid. Volgens mij gaat het vooral over mensen die de e-bike op de turbo-stand zetten. Hoe slecht het is voor de bewegen, vooral voor kinderen. Als je hem op de turbo-stand zet hoef je echt geen kracht te zetten. Dat doe ik  nooit, alleen bij een lange fikse helling, maar die heb je hier in de omgeving niet. Het eerste jaar met e-bike fietste ik principieel op de laagste eco-stand, later stapte ik over op 'tour'. Bij goed weer kun je dan makkelijk 60 à 70 km fietsen. Heerlijk. De enige zorg is dat je de accu leeg fietst. Dat gebeurt soms bij tegenwind. Mijn accu kostte €600, de nog zwaardere kostte €800. Daar was ik te zuinig voor. Stom.

Ik vind het Volkskrant-artikel onbarmhartig streng. Maar misschien gaat het ze meer om kinderen en jongeren op e-bikes dan om senioren. De fatbikers die helemaal niet meer trappen. De voordelen van de e-bike zijn er ook. Mensen fietsen vaker en verder dan ze zouden doen met een gewone stadsfiets. Ze laten vaker de auto staan. Ze zijn lekker buiten. Volgens de site Gezond Leven wegen de voordelen van het e-biken echt op tegen de nadelen.

https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2026/e-bike-gezondheid-fietsen~v2839753/

https://www.gezondleven.be/nieuws/elektrische-fietsen-even-gezond-als-fietsen-zonder-ondersteuning

zaterdag 28 maart 2026

Heek

Vandaag maak ik een oud-Hollandse schotel met stamppot prei, een gebakken visje en kerriesaus. Vroeger maakte ik stamppot prei door de prei met de aardappels mee te koken, maar dat was eigenlijk helemaal niet lekker. Hier smoor je de prei zachtjes in een apart pannetje. Dat is beter. 

Heek verkopen ze hier niet in de buurt, dus ik doe gewoon kabeljauw. 

De kerriesaus maak je eenvoudig met een rou-tje, in ons glutenvrije geval is dat met maizena in plaats van bloem, een eetlepel kerrie en een bouillonblokje. Een saus van vroeger, al maakte bij mijn weten onze Mutti die nooit. In dit recept poffen ze tomaatjes in de oven voor ernaast, zelf kook ik winterpeen in stukjes. Het zijn wel veel pannen op het vuur, maar het lukt. Erg lekker.

Bij de Tuinman

Ergens in de cloud ben ik een adresje tegengekomen op de Hoorneboegse heide bij Hilversum. 'Bij de Tuinman'. Een restaurant naast een moestuin, alleen in het weekend open voor publiek. Omdat de weerapp zon voorspelt stel ik voor om daar naar toe te fietsen. De Bayerische Freundin vindt het een goed idee en zo hebben we ineens een topmiddag. Het is wel steenkoud maar dat is dan maar zo.  

Toch wel nieuwsgierig naar dat heerlijke landgoed midden op de hei. In het verleden ben ik er wel omheen gewandeld maar toen was het altijd stevig omhekt. Er staat een villa, wat boerderijen, niet zo zichtbaar want het staat in een bos. Googelen levert op dat het terrein sinds 2015 van een stichting is die ijvert voor duurzaamheid, cultuur en spiritualiteit. Daarvóór was het van de Remonstrantse Broederschap, die het geërfd hadden van Mejuffrouw Pijnappel. Heel boeiend.



MRI

Opeens bevind ik mij deze week in een MRI-scan apparaat. In zo'n krappe tunnel. Ik ben behoorlijk zenuwachtig en heb een oxazepammetje gevraagd tegen de claustrofobie. Dat neem je dan een uur van tevoren in. 

Je wordt heel zorgvuldig begeleid, en ze waarschuwen je voor de geluiden. Je krijgt een knijpding in je hand. Als je één keer knijpt kunnen ze met je praten, als je twee keer knijpt halen ze je eruit. Maar dan moet je er daarna wel weer opnieuw in. 

Ze maken vijf beelden, dus als ik op tweederde van de tijd eruit zou willen hoeft niet alles opnieuw. Er is ook een schermpje met beautifulle natuurplaatjes en radio. Maar die radio hoef ik niet. De geluiden die het apparaat maakt zijn heel fascinerend, alsof ik in een geluidskunstwerk lig. Ik lig gewoon een kwartier stil en dan is het voorbij. Waarschijnlijk door het oxazepammetje. (1 pilletje voor €13,- zelf af te rekenen).

Ossentrek

We zijn op de thee bij Zus+Zwager1. Bijpraten. Zij zijn fanatieke amateurhistorici met een grote voorkeur voor Zweden en Scandinavië en publiceren over heel bijzondere onderwerpen. Nu hebben ze een nieuw onderwerp: de ossentrek van Denemarken naar Nederland, die eeuwen heeft geduurd. Van de 13e tot de 18e eeuw of daar omtrent. Ossenvlees was het best houdbaar, gepekeld. Die ossen werden in enkele maanden van Denemarken naar West Nederland gedreven, waar ze in de malse Nederlandse weiden werden vetgemest en dan geslacht. Langs de route van Denemarken door Noord Duitsland ontstond een hele infrastructuur met voedsel voor de ossen en herbergen voor de mensen. Dat heeft eeuwen geduurd. Je komt het nog wel tegen in namen als Ossenmarkt, Ossenweg, Ossenstal. Zij zijn vooral in de route langs Hilversum/ 's Graveland geïnteresseerd, maar er waren ook veel routes bijvoorbeeld door Gelderland. Ze zijn er helemaal vol van. Grappig is dat.