Spinazie-ovenschotel

Van buurvrouw C. krijg ik af en toe etenswaren waar ze niet zo mee uit de voeten kan. Ik ben vergeten hoe ze die in huis krijgt. Via Picnic geloof ik. Deze week geeft ze me een kilo spinazie en twee avocado's.ik zoek een ovenschotel. Helemaal aan de heersende anti-cholesterol wetten voldoet het recept niet want er zit room in, spekjes, geraspte kaas en ei.  

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Handen

De introductiecursus Zen Zien Tekenen is weer voorbij. Vier zaterdagmiddagen. Vandaag tekenen we onze handen. Je mag alleen maar naar je hand kijken, niet naar het papier.

Aan het eind van deze laatste les mogen we elkaar twee van onze tekeningen laten zien en daarna vertellen wat we eraan gehad hadden. Ik ben natuurlijk heel blij en dankbaar. Ik vind het fijn om stilletjes in een groepje samen te tekenen. Ik vind het fijn  als ik opdrachten krijg waarmee ik buiten mijn eigen gebaande paden treed. Ik heb genoten van de groeivormen die we mochten tekenen. Ik ben aangenaam verrast wat er uit komt: een dansende stijl van tekenen. 

Gebroeders Van Lymborch

De afgelopen weken hebben we ook nog gekeken naar de documentaireserie 'Onbekend en wereldberoemd' van documentairemaker Sinan Can en kunsthistoricus Pieter Roelofs (van het Rijksmuseum) over de gebroeders Van Lymborch, allemaal Nijmegenaren. De drie gebroeders leefden in de 14e/15e eeuw en waren begenadigd schilders in een tijd dat hun briljante werken niet op doeken of panelen terecht kwamen maar in boeken. Ze werkten in dienst van knijterrijke Franse vorsten. Hun werk - prachtige miniaturen - staat in van die 'getijdenboeken', niet gedrukt maar handgeschreven en geïllustreerd. Die boeken zijn vele miljoenen waard en liggen nu in dure archieven achter slot en grendel en niemand die ze ooit ziet. 

Sinan Can is een Nederlandse documentairemaker van Turkse afkomst, in Nijmegen geboren getogen en nog steeds woonachtig, zeer begaan met oorlogen in het Midden Oosten en nu ineens geboeid door Nijmeegse middeleeuwse broers, formidabele schilders. In Nederland nauwelijks bekend. Het is een beetje rare maar sympathieke reeks. Daar valt veel over te vertellen maar dat doe ik nu niet.  Hij is nu afgelopen, maar natuurlijk nog wel terug te kijken. Wat er raar aan is: Sinan en Pieter lopen 'gesprekjes' te kwebbelen door Franse steden waar de gebroeders geweest zijn. 

Ze doen daarin een beetje denken aan de serie 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps in Parijs, die wij pas onlangs bekeken hebben, die samen grappend en grollend en muzikaal en vederlicht door Parijs struinden. Sinan en Pieter zijn allebei nogal stijf in elke betekenis van het woord. Verder niets kwaads over ze, maar Bobby en ik spelen nog graag de wat gekunstelde dialogen na.

Toevallig kwam ik er echter dat er in Nijmegen een gebroeders-Van-Lymborch-jaar is met een tentoonstelling en experience in de Stevenskerk aldaar. 'Ver en nabij'. Dus daar ging vandaag ons uitje naar toe.

Er zijn niet die middeleeuwse handschriften te zien. Alleen een facsimile. Er is een aantal thema's uit de werken gehaald en rond die thema's hangen er grote reproducties van die miniaturen uit die boeken en  is er werk van hedendaagse kunstenaars bij gezocht. Allemaal heel sprekend en kleurrijk. 

- https://npo.nl/start/serie/onbekend-en-wereldberoemd-gebroeders-van-lymborch/afleveringen/

- https://www.stevenskerk.nl/agenda/gebroeders-van-lymborch-experience

Onze dirigent

Dit is een van de twee dirigenten van mijn nieuwe koor. Beide dirigenten zitten in het examenjaar van de docentenopleiding van het conservatorium en in dat kader hebben zij ook een slotconcertje te doen. Helaas is het al bij voorbaat uitverkocht en kunnen wij van het koor er niet naar toe. Hij brengt zelfgeschreven liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. De Vogeljongen. Ik zou het graag horen en zien.

Deze woensdagavond zijn maar 15 zangers op de repetitie. Diverse mensen zijn ziek en er zijn mensen op vakantie. Het voelt toch een beetje los zand. Ik lijk als een vaste kracht! Gelukkig kan ik al aardig meekomen. Het is wel een beetje een chaotisch koor, ik snap niet precies hoe de paarden lopen, wie er in het 'bestuur' zitten. Mijn eerste koor te U. Pica Bella was veel straffer georganiseerd, wat ik met terugwerkende kracht hogelijk kan waarderen. 

Aanstaande zondag hebben we 'koordag' en het is nog niet bekend waar. Volgende week woensdag is er een uitvoering, we zingen zes nummers, maar volgens mij komt er bijna niemand luisteren. Daar doen ze allemaal nogal lakoniek over, gelukkig.

Omdat we wel een héél kort programma hebben wordt er op het allerlaatste moment nog een nummer aan toegevoegd: 'Viva la Vida'. Gelukkig heb ik Google en YouTube, want there rings no bell.

Er zij zon

In de Noordelijke provincies ijzelt het, maar hier in onze provincie knettert de zon. Ella appt of ik mee ga fietsen en daar zeg ik van ganser harte Ja! op. Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo licht, zo fijn, zo opbeurend. Misschien leed ik wel een beetje aan een winterdepressie, dit ongekend opgewekte gemoed ervaar ik als een groot geschenk.

De Tienhovense Plassen, waar ons lievelingsfietspad doorheen loopt, is het afgelopen najaar helemaal geschoren. Er is veel meer water nu en minder begroeiing. Natuurmonumenten beheert het. Het idee is dat moerasvogels er beter gedijen, zoals de grote karekiet, woudaap, snor, rietzanger, zwarte stern en purperreiger. Jonge bomen en struiken zijn verwijderd en er zijn natuurvriendelijke oevers aangelegd. Op meerdere plekken is nieuw riet aangeplant. De Tienhovense Plassen zijn onderdeel van het Natura 2000-gebied ‘Oostelijke Vechtplassen’.

Langs dit heerlijke pad fietsen we naar Vliegveld Hilversum, waar we op het terras in de zon een Twaalfuurtje nuttigen en één glaasje witte wijn. Wat een cadeautje. Met ons zitten er allemaal Hilversumse senioren te glimmen van genoegen.

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt.