Naar Echt

Omdat wandelen in de motregen geen groot genoegen is doen we vandaag een uitje naar Echt, naar het Museum van de Vrouw. 

Ik had gezocht op Musea-Midden-Limburg. Veel keus is er niet, maar deze leek me wel wat, met een speciale tentoonstelling over binnenvaart-vrouwen. Ik opper het een beetje besmuikt, maar Bobby lijkt het ook wel leuk, daarbij incalculerend dat het ook heel stom kan zijn. 

Binnenvaart vrouwen, binnenschipsters, ik had er een wat tragisch beeld van, dat die vrouwen hun leven lang op die boten vast zaten, keihard moesten werken, kinderen  aten en na zes jaar naar het schippers internaat brengen. Mutti werkte in haar jonge jaren in de jaren dertig als juf op een schippersschool.

Er liggen in de tentoonstelling heel veel documenten en spulletje om de kleinbehuisde kajuiten te tonen, maar inmiddels hebben moderne binnenvaartschepen woningen als bungalows. Een interview met een tachtigjarige binnenschipster treft mij zeer. Ze is heel zachtaardig, intelligent, nuchter, en trots op hun werk en beroepsgroep. Ze is enthousiast over de vrijheid die ze voelde. Nu ze op de wal woont mist ze de geluiden op het water. Het is een mooi museum met Allervriendelijkste medewerksters.

https://www.museumvandevrouw.nl/tentoonstellingen/voortvarende-vrouwen/

Munnichsbos

Vandaag is het ook koud en het waait flink, maar de zon schijnt weer dus we gaan wandelen. Ons huisjes park ligt naast het Munnichsbos en daar is een wandeling van 10 km door aangelegd. Heerlijk zo buiten. Er is een beek (Vlootbeek) en een kasteel (Aerwinkel), we passeren weer het buurtschap Reutje, 'Groeten uit Reutje'. 

https://www.munnichsbos.nl/over

St. Odiliënberg

De Limburgse vriendin is nu erg benieuwd wat wij allemaal gaan bekijken en bezoeken in deze contreien. Maar als het zo koud en nat is als gisteren dan wordt dat allemaal niet zo spectaculair. Dan gaan we lezen en luisteren en kleuren en koken. We hadden deze bestemming gekozen op grond van mooie wandelgebieden in de nabije omgeving zoals de Meinweg. En dat we even Duitsland in konden.

Nu blijkt dat Posterholt op 5 km afstand van het dorp St Odiliënberg ligt, het geboortedorp van Connie Palmen. Bobby zegt: ik hoef echt niet op bedevaart naar St Odiliënberg. Hij heeft het niet zo op Connie Palmen. Ik heb het ook niet zo op Connie Palmen, maar ik heb wel het een en ander van haar gelezen. 

En nu ik hier toch ben wil ik dan St Odiliënberg even zien. Dus terwijl Booby nog slaapt ga ik boodschappen halen bij de Plus in St. Odiliënberg. Ik heb een beeld van een oud klooster met een grote Romaanse kerk en verwacht iets pittoresks als Thorn met zijn beroemde witte huisjes, waar ik trouwens ook nog nooit geweest ben.

Het is koud en winderig en ik verdwaal enorm in de bossen en velden tussen Posterholt en St. Odilienberg. Daar ligt ook nog het dorp Reutje, dat wil ik u niet onthouden. En aspergebedden en een nieuwe wijngaard. 

De kou vertroebelt misschien mijn blik, maar als dit het mooiste dorp van Midden Limburg is... Er zijn hier veel kleurloze jaren vijftig-, zestig- en zeventig rijtjes wijken. Die mensen houden niet zo van tuinieren. Er zijn bovengemiddeld veel voortuinen met grijs grind of grijze tegels. Misschien is Connie P. wel opgegroeid in zó'n huis. Er is op internet geen geboortehuis bekend.  

Googelen is een grote hobby van mij. Connie Palmen, zo lees ik nu, ging eerst naar de Mavo en toen naar de pedagogische academie, beide in Roermond. Pas daarna verhuisde ze naar Amsterdam waar ze Nederlands en filosofie ging studeren. Einde onderwerp Connie Palmen. 

Op de foto ziet u de beroemde basiliek. Er staat ook een klooster naast. De basiliek is niet open. Zondags is er een vesper om 17u.

De Plus-supermarkten in Posterholt en St Odilienberg zijn opmerkelijk traag. Ze hebben er nog geen zelfscan en er is slechts één kassa open. Van meerdere producten leest de scanner de barcode niet en dan moeten de caissières de code intypen èn op een papiertje schrijven. Je moet hier geen haast hebben. Een jongeman heeft alleen maar twee croissants om af te rekenen, dus ik zeg dat hij wel voor mij mag, maar dat hoeft niet. Hij heeft de tijd.

Echterbosch

Ik blijk in de geboortestreek van de Limburgse vriendin te zijn. Haar geboortehuis staat in Echterbosch en dat is 6 km hier vandaan. Haar oude vriendinnen wonen nog in dorpen en buurtschappen hier in de buurt. Ze woonden op een kruispunt waarvan de overkant het Duitse dorp Waldteufel was, schrijft ze. Ze gingen naar Roermond om te shoppen toen ze puber waren. Ze heeft inmiddels mijn blog gelezen, onder andere het verhaal over het oude echtpaar dat zich hier op het park van kant heeft gemaakt. Dan weet zij er ook nog wel een: het Drama van Putbroek, 1931, vier jongens vermoord, waarschijnlijk stropers, door de jachtopzichter van Kasteel Aerwinkel. Ze geeft nog wat tips, waar we lekker kunnen lunchen. Wat een idee dat ik in haar geboortestreek ben.

Miezer

Het miezert en motregent ineens nogal hier in Limburg. Wat te doen. Naar een stad? Roermond? Naar een bos? Munnichsbos? Maar we hebben allebei niet zo'n zin in in de miezer lopen, of dat nou in een stad is of in een bos. Dan maar een dagje binnen met boeken, kranten, muziek, mandala's en tekenen. Haardvuur aan.

Zo'n soort tekening heb ik ook gemaakt in Winterberg, zo'n drieënhalf jaar geleden. Toen hadden we de Mazda net. Bobby vindt dat deze meer op een VW Beetle lijkt. 

http://lucietheodora.blogspot.com/2022/11/de-nieuwe-bolide.html?m=0

Rust en vreugd

Heb ineens weer een slaaparme nacht en besluit de nieuwe Max-serie 'Rust en vreugd' (naar het gelijknamige boek van Hendrik Groen) te gaan kijken. De voetbalvriendin had geappt dat ze heerlijk had zitten bingen en dat lijkt me ook wel wat. Acht afleveringen van een half uur. Heerlijke spelers met als toppers Annet Malherbe en Arjan Ederveen.  Emma, gespeeld door Annet Malherbe is een prachtig personage. Net weduwe geworden, en wijlen haar echtgenoot stond op de wachtlijst van de tuin. Ze weet van niets tuinieren maar groeit er langzaam in met een bont gezelschap medetuinders om zich heen. 

Toen ik indertijd in het boek begon was ik lichtelijk geïrriteerd over dat het alweer ging over het gedoe van het bestuur, en niet ook over het tuinieren en de vreugde om de bloemen en planten en geuren en kleuren en vogeltjes. Nu is dat natuurlijk in volle hevigheid aanwezig. Nu hebben we geweldige acteurs. Volgens de kijkcijferkoningin hebben er bijna 1,5 miljoen mensen naar gekeken, en allemaal met groot genoegen.

Sloop

Gelezen: de roman Sloop van Anna Enquist. Gevonden bij de bibliotheek, waar ik was om snel een stapel boeken te scoren voor in het huisje. Het verhaal van een jonge vrouw die componist wil worden, en wordt, en succesvol, maar ze wil ook graag moeder worden maar dat lukt niet. Steeds meer op het nippertje want ze loopt tegen de veertig. Met haar man doorgaat ze een heel fertiliteitstraject. We volgen haar leven, het koude gezin van herkomst, haar liefde voor muziek, haar ambities, haar eenzaamheid op school, haar eerste liefde, haar tweede, haar derde. Haar succes en twijfel. Haar beste vriendin met haar vijf kinderen. Haar voorliefde voor Haydn, Haar composities.