De Vijver

Op zondagmiddag gaan Bobby en ik vaak wandelen Doorgaans een heel fijne gewoonte. Bobby zoekt op de wandelkaart een nieuwe bewegwijzerde route en ik zoek er de digitale gegevens bij. Startpunt, digitale kaart, etcetera. Ik check ook altijd even het weer. 

Het zou einde middag gaan regenen, om een uur of vijf. Met die wekenlange droogte achter de rug snakken we naar regen, denken we. Als we om half drie in de auto stappen en het regent, dan negeren we dat. Het regent best pittig. 

De routes die Bobby heeft uitgezocht heb ik niet digitaal gevonden, en hij is de kaart vergeten. De wandeling die we willen doen loopt langs een camping bij Lage Vuursche. Maar de wandeling kunnen we niet vinden. En het regent nog steeds. Misschien kunnen we beter naar huis gaan, zeggen we nog. Het is geen goeie dag. 

Maar dan herinnert Bobby zich nog een witte wandeling, genaamd De Vijver. Dat startpunt vinden we wel. Maar we hebben geen kaart bij ons en er is ook geen kaart bij het startpunt. Er ontbreekt onderweg af en toe wel eens een routepaaltje. En na een half uuro blijkt dat ik mijn telefoon kwijt ben. Het regent nog steeds. Het is echt een lange en rampzalige wandeling en we hebben er totaal geen richtingsgevoel. Met druipende jassen en druipende haren sjokken we voort. Gedesoriënteerd. Getergd. Moe. Een middag om gauw te vergeten. Als we thuis zijn schijnt de zon weer.

https://www.staatsbosbeheer.nl/uit-in-de-natuur/wandelroute-vijver

Brand

Het is altijd een beetje raar om naar mijn blog te kijken  met al die huiselijke ditjes en datjes, terwijl de wereld in brand staat, en nu letterlijk. De enorme bosbranden in Frankrijk en Spanje, die ze maar niet onder controle krijgen, de evacuaties. 200.000 al in Frankrijk en 75.000 in Spanje. En dan hebben ze de steden nog niet eens ontruimd: Bordeaux en Madrid. Het gaat om het grote blussen, de internationale hulp, de kampeerders, de reddingsacties, de files. 

En ondertussen rijden we hier gewoon door, er wordt wel melding gedaan van watertekort, in de rivieren, de landbouw, de bossen, en de klimaatverandering wordt wel steeds genoemd maar de CO2-uitstoot is nauwelijks meer een onderwerp.

Middendorp

Herlezen: Vertrouwd voordelig van Peter Middendorp. Bobby had gevraagd of ik een Nederlands boek kon aanbevelen uit mijn boekenkast. Omdat hij vooral oude Russen leest en ik nooit vind ik het best  moeilijk kiezen. Ik herinner me dat ik hem ooit toen we weekje op vakantie naar Samos gingen J. Kessels. The novel van P. F. Thomese had aangeraden wanna hij de hele vakantie luid schaterend had doorgebracht. Eerst vond ik dat wel leuk, maar na een tijdje steeds minder.

 Nu vind ik het moeilijker. De Duitse Kristine Birkau vind ik altijd heel goed,  Om en nabij van Yolanda Entius over haar Franse tuin, maar ik twijfel of dat niet teveel 'vrouwenboeken' zijn? Dus raad ik ook Peter Middendorp aan, zijn roman over zijn jeugd in de Blokker in Emmen. Ik google nog even wat over de ophef die het boek indertijd (2014) veroorzaakte, vooral in Drente, omdat hij zo negatief over Drente en de Drenten was. Ik vond het toen bijzonder geestig. Jongen wordt van school gestuurd en gaat bij zijn vader in de Blokker-winkel werken. Later wordt hem in interviews altijd weer gevraagd naar die negatieve passages over Drente en de Drenten, en dan zegt hij dat het de woede van een ongelukkige puber was. Hij zou dat nu niet meer zo doen.

Terwijl wij in Heerde zijn leest Bobby dat boek en ook hij is oprecht verontwaardigd over die passage over Drente. Ik ben nieuwsgierig want ik weet het niet meer en de dag dat Bobby en Hans een lange fietstocht maakten herlees ik het boek. Ik vind het nog steeds heel geestig, dat werk in de Blokker. Schrijnend ook dat die ouders geen aandacht hebben voor hun kind en alleen maar voor de winkel. En uiteindelijk verlaat hij de winkel en Emmen. Coming of age.

Aardbeien salade

'n Heerlijke vrolijke frisse maaltijdsalade met aardbeien, avocado, feta, sla en geroosterde amandelsnippers. Heel verrassend, heel lekker. Echt geschikt ook voor een lunch op de tuin.

https://www.jumbo.com/recepten/aardbeien-feta-en-avocadosalade-1445527-7

Innovatie

De laatste podcast van Gijs Groenteman in de Volkskrant-reeks 'Met Groenteman in de Kast' is een gesprek met Floortje Scheepers, kinder- en jeugdpsychiater, hoogleraar aan het UMC. Even opgezocht: zij is van 1969. 

Ze spreken over innovatie in de ggz, en over dat tegenwoordig zoveel kinderen in de ggz terecht komen met ernstige problemen als depressies, eetstoornissen, automutilatie en suïcide-pogingen. Laatst had ik me ook al verdiept in Jim van Os, óók psychiater, ook innovatie als speerpunt, ook UMC. Zij moeten naaste collega's zijn. Zij zeggen vergelijkbare dingen.

Gijs Groenteman kan zo goed interviewen, gesprekken van hem komen alles goed binnen. Ik kijk ze trouwens liever dan ik luister. En bij de podcasts van de Volkskrant kan dat. Bij Spotify zijn de filmpjes te zien, maar ook op YouTube.

Eerst gaat het gesprek over het vak van psychiatrie, dat in de jaren negentig het geloof in de biologische psychiatrie opkwam, maar dat die insteek nu helemaal ingestort is. Psychiaters weten eigenlijk bijna niets, er is geen eenvoudig antwoord op psychische problemen, het beste wat een psychiater kan doen is niet boven de patiënt gaan staan, maar naast haar/hem. Uitzoeken waarom de persoon tegenover je gekomen is waar die gekomen is. Wat haar/zijn ervaringen zijn. Samen helpen er uit te komen. Net als die Jim van Os is zij tegen de DSM-diagnostiek en voor een klhistisvhe benadering. Het vak moet zich ontwikkelen naar leren luisteren naar de patiënten, naar hun ervaringen, proberen van de mensen zelf te leren wat wel en niet geholpen heeft. Zij doen verhalen verzamelen, interviews met (ex-) patiënten waar ze met hele open vragen proberen hun verhaal te noteren, het vertelde verhaal, niet opgeschreven, en dan gaan onderzoekers uit de databank die verhalen analyseren.

Het tweede deel gaat over kinderen met psychische/psychiatrische problemen. Toen zij begon in de psychiater waren de jongste patiënten zo achttien jaar, vertelt ze, maar nu zijn ze ook veel jonger. Er is niet een simpele verklaring voor waarom dat is, de menselijke geest is complex, dus bij elke vraag komt er een uitgebreid genuanceerd antwoord, maar ze hebben het over zaken als het leerlingen-administratie systeem Magister, waarmee ouders hun kinderen op school tot in detail kunnen volgen, wat kinderen hun vrijheid ontneemt. En over de smartphone. Kinderen die geen gesprek meer kunnen en durven voeren, ze durven alleen te appen, niet te telefoneren, of een gesprek van mens tot mens. Contact is af en toe pijnlijk, schuurt, en dan moet je toch weer verder. Kinderen zouden normaal contact maken verleren.

Heel interessant. Ik zie nu dat er ook net een hele uitzending met haar geweest is in het radioprogramma 'Nooit meer slapen'.

https://youtu.be/7R67FBH5SV4?is=RkzZp3WNVaXUFiL5

https://open.spotify.com/episode/2WuDvfVULhfoB12UiuSq5l?si=-esrJY22Ry276qYQu6U41A&utm_source=copy-link

Back home

Ik weet haast niet waar ik moet beginnen nu we weer thuis zijn. De buurvrouwen hebben gegieterd, dus alles staat er goed bij, maar toch is het nog droog. 

De tomaatjes in de moestuinbak, die ik nog moest opbinden maar niet opgebonden had, geven een enorme oogst. In de volkstuin ga ik maar grasmaaien. 

De courgetteplant heeft een enorme gele courgette. Dat wordt morgen courgettesoep. 

Ik heb ook nog een plant in een pot zonder naamkaartje. Ik meen me te herinneren dat het een meloen was, maar PlantNet weet het ook niet, die twijfelt tussen pompoen, meloen en courgette. Ik hoop dat het een meloen wordt. Hoe dan ook: ik vind het geweldig allemaal. 

Charley Toorop en Pyke Koch

Nog een Gelders uitje en wel naar Gorssel: naar de tentoonstelling 'Alles of niets' met werk van Charley Toorop (1891-1955) en Pyke Koch 1901-1999). Gorssel ligt ook aan de IJssel, een eindje zuidelijker: tussen Deventer en Zutphen. 

Ze waren allebei autodidact en maakten allebei heel krachtig werk: de een expressionist en de ander magisch realistisch. Ze schilderden vaak dezelfde onderwerpen, maar haar werk is intens levendig en betrokken, en dat van hem meer afstandelijk. Ze waren hun leven lang bevriend. Koch was tien jaar jonger dan Toorop en had fascistische sympathieën. 

Het uitje naar Gorssel vond ik altijd een hoogtepunt. Dat mooie museum More en dat heerlijke terras.

https://www.moregorssel.nl/tentoonstellingen/charley-toorop-en-pyke-koch-alles-of-niets