Gazpacho

Bobby is op verjaarsvisite in Heerde. Ik ben niet mee want ik zie het niet zitten om twee keer vijf kwartier in de auto te zitten en uren om een tafel met kletsende mensen. Maar een hele dag alleen is ook een beetje saai. 'Ella, kom je me een paar uur gezelschap houden?' Ik beloof Spaanse koude soep gazpacho en salade niçoise. Allebei ijskoud, wat heerlijk is met de plotselinge hittegolf. En met het bereiden ben ik zo weer uren onder de pannen. 

Vaak google ik recepten, maar met de gazpacho kom ik er niet uit. Ik heb namelijk een heerlijk recept in mijn kookboek 'Vegetarisch koken' dat ik in 2001 kocht bij boekhandel Hoogstins in de Kinkerstraat. Het was een groot dik boek, helgroen, uit zo'n goedkope reeks van uitgeverij Rebo, maar de eenvoud sprak me aan. Niet modieus, niet highbrow. En lekker. En tamelijk eenvoudig. En verrassend.

Het grappige is dat Ella, die zo van stijl en vormgeving  is, helemaal gegrepen is door dit eenvoudige boek.

Vieren

'Gaan jullie het nog vieren?' vraagt Zus1. Bobby en ik zijn naar het ziekenhuis geweest en hebben de chirurg horen zeggen dat alles goed is. Ik hoef geen preventieve chemo of wat dan ook. Ze houden me nog vijf jaar onder controle. Ik moet nu alleen héél lang(zaan) en héél voorzichtig herstellen, benadrukt hij. Niet tillen. De buik is nog heel fragile en de geest ook. Het hele systeem is overhoop. Hans - wiens vrouw twaalf jaar geleden overleden is aan dit - vertelt dat zij indertijd eens had gezegd dat deze operatie was alsof je onder een tram hebt gelegen. Heel raak. Dus vieren? 

En fietsen, vraag ik nog. En autorijden? Voorlopig niet. Fietsen is te pijnlijk en autorijden moet je pas doen als je echt weer 100 procent met je aandacht bij de weg bent. En niet bij hoe het voelt hoe je zit. Het vooruitzicht van nog weken thuis en niet fietsen en niet naar de volkstuin deprimeert ineens enorm.

Maar goed,  ik stuur een laatste 'medisch slotbulletin' met het goede nieuws naar de familie en vrienden en ik word overladen met felicitaties. Ja, Zus1 heeft gelijk, laten we het vieren, dus 's avonds wandelen we naar Roma, twee keer zo ver als het winkelcentrum, een Italiaans ijsje halen. Roma is open tot 22u en tussen 21.30u en 22u staan er lange rijen. Mensen van alle rangen, standen en komaffen hebben besloten de dag af te ronden met een heerlijk ijsje. Ze staan geduldig op hun beurt te wachten. Er staan wat bankjes en loungestoelen buiten, want iedereen wil dáár zijn ijsje opeten. En als er geen zitplaats is, dan maar staand. Echt leuk. 

Kastje?

De laatste weken doe ik meer internetwinkelen dan ooit. Ik heb alle tijd om na te denken over van alles en nog wat en soms horen daar parafernalia bij. Zo kocht ik een paar nieuwe pyjama's voor in het ziekenhuis. Ik kocht t-shirts met vrolijke opdruk voor als ik die pyjama's weer voorbij was. Ik kocht gekleurde hoeslakens (terra) voor in mijn ziekenboeg. 

Nu vind ik dat ik een lief kastje mag voor mijn medische middelen. Googelen op 'commode', 'nachtkastje', 'dressoir'. En deze komt er uit. Mango-hout. Raar om zoiets online te bestellen.

Over pyjama's gesproken: gisteren stond in Trouw een lang stuk over bewegen in het ziekenhuis. Voor en na operaties. Hoe belangrijk dat is voor het herstel. Heel interessant. Heel herkenbaar ook. Een van de geïnterviewde artsen zei onder meer dat patiënten zich vaak meer druk maken over hun nieuwe pyjama dan over bewegen. En ook dat we onmiddellijk in bed gaat liggen bij opname. Hij was er voorstander van dat mensen zelf naar de operatiekamer lopen. Ik doe de link, maar dat kun je alleen lezen met een DPG-abonnement.

https://www.trouw.nl/gezondheid/dit-ziekenhuis-verleidt-patienten-om-veel-te-bewegen-bij-elk-ziekenhuisbed-zou-een-bord-moeten-staan-schadelijk-voor-de-gezondheid~b179f728/

Spinazie-ovenschotel met ei

De moestuinbak in de straat staat boordevol met uit haar voegen gegroeide wilde spinazie. Daar moet ik wat mee en ik vind een heerlijk ovenrecept.

Aardappelschijfjes, vegetarische spekjes, spinazie, zuivelspread, twee eieren en geraspte kaast. Een ware proteïne-bom. Het is wel een beetje machtig, In het recept werken ze met spinazie à la crème uit de diepvries, maar ik heb dus mijn eigen wilde spinazie genomen en daar een bakje zuivelspread aan toe gevoegd.. Erg lekker maar te machtig. Verder een echte aanrader. Ik zou een volgende keer wel zuivelspread light nemen en wat minder.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Partners

Vandaag twaalf jaar geleden hebben Bobby en ik ons gepartnershipped. We waren niet zo van de marrying kind, maar we gingen samen een hypotheek nemen en het leek mij toch wel wijs als wij 'iets' van elkaar waren. Juridisch. Als er maar geen feest kwam of receptie met stukjes, dan OK, zei Bobby op zijn romantische wijze. Het feestje was heel klein, in het Amsterdamse Stadsdeelkantoor Oost met ons beider beste vriend(inn)en als getuige. Er was ook geen familie bij. Die wisten het niet eens. En daarna een mooie lunch bij Merkelbach in het Park Frankendael aan de Middenweg. Heel feestelijk.

Sindsdien heeft elk jaar Hans (een van de getuigen) ons een enorme ruiker bloemen gebracht. En elke keer als hij aan de deur stond waren wij verplettetd want het weer vergeten. Zo ook vandaag. De bos komt nu via de Fleurop want Hans is verliebt en voor het eerst een paar dagen weg met zijn nieuwe vlam. We kijken elkaar weer verbijsterd aan. Had jij... Nee. 

Zuster!

Er is in Nederland heel veel (na)zorg bedacht, geregeld en beschikbaar, maar je moet het als leek wel weten te vinden. Ik ben inmiddels al een week uit het ziekenhuis, maar de thuiszorg is nog steeds niet rond. 

Het ziekenhuis zou die moeten regelen, ze hadden ook een aanvraag uitgedaan, maar er kwam maar geen antwoord. En Hemelvaart stond voor de deur. En om nou daarvoor nog vier dagen op die ziekenzaal te blijven... ik besloot dan toch maar naar huis te gaan. Op hoop van zegen. De aanvraag voor thuiszorg door het ziekenhuis werd met mijn vertrek gecanceld. Dat moesten we dan zelf doen via de huisarts. Maar ja die had ook Hemelvaartsdag. Toen we maandag de huisarts belden zei die: Ja maar dat is de taak van het Ziekenhuis! 

Maandag kwam een Zuster van de medische middelen, uitleg geven en meekijken. Zij zei: 'Maar je kan die thuiszorg ook gewoon zélf aanvragen!' En toen heeft Bobby dat gedaan. Hij doet voor mij de telefoontjes met de instanties. En bij de thuiszorg was het zo geregeld. Ze hadden plek en ze zouden komen. En vandaag is ze er al.

Zelf ben ik ook nog in de weer voor een fysiotherapeut. Omdat ik niet goed kan zitten en opstaan, denk ik dat zo iemand me kan helpen. Daar loopt ook een aanvraag. En ondertussen heb ik de oefeningen uit de zorgmap opgepakt. Ze werken wonderwel.

Groen

Mensen om mij heen zijn weer op vakantie, nu weer anderen met andere bestemmingen dan een paar weken geleden, en deze sturen lentegroene afbeeldingen uit de wereld. Zeeland. Corsica. Griekenland, Frankrijk, Andalusië. Zweden is ophanden, Lesbos. Ook al is mijn/ons leven in en om huis: groene plaatjes kan ik ook. Tenslotte wonen we aan een plantsoen: in een geëxplodeerde groene oase in de stad. De dagelijkse wandeling is om deze vijver. Rechtsonder ziet u mijn  waanzinnige rode koolplant.