Amstelpark

Met de Voetbalvriendin heb ik weer afgesproken in het Amstelpark. De vorige keer dat we daar waren bloeide de orchideeenvallei. Het was daags voor de operatie en op de terugweg ging mijn koppeling kapot. Ik moest langs een volle provinciale weg met razend verkeer anderhalf uur op de wegenwacht wachten. Toen vond ik het ook al het leukste park ooit. Het enige nadeel is het geraas van de omliggende snelwegen. 

Toen had ik een gebouwtje ontdekt: 'De Meditatietuin' waar je op woensdagmiddagen kunt omhangen en mediteren. Dat leek me wel wat en dat had ik voorgesteld, maar eenmaal daar gearriveerd blijkt de Voetbalvriendin geen zin in mediteren te hebben, dus lopen we door. Er is een leuk terras op het water, genaamd 'De orchidee', en die hebben een bord staan met Perzische lekkernijen. Het restaurant is overgenomen door een Iraans gezin. Ze hebben ook een Nederlandse kaart met klassieke gerechten zoals pannenkoeken, maar wij nemen Perzisch.  Ik neem een koude yoghurtsoep en de vriendin een meloensmoothie met vanille-ijs. Heerlijk. 

Het is weer een topuitje.

https://www.cafedeorchidee.nl/

Op Avontuur

Binnenkort gaan Hani501 ik op een tweedaags uitje. Een tweedaagse wandeling: zelf gemaakt. Omdat eenpersoonskamers in hotels zo belachelijk duur zijn zoek ik een overnachting bij Vrienden op de Fiets. Daarbij selecteer ik adressen van mensen met tuinhuisjes en twee slaapkamers/bedden. Die twee slaapkamers zijn er niet zo veel en zo komen we uit in een buurtschap in de buurt van Kampen. Dan kun je lopen van Kampen naar dat buurtschap en van daar naar Zwolle. Het uitje kan met de trein. Enorm ecologisch verantwoord. Idealisten. 

De voorpret is haast het leukst. Je komt in een privé-omgeving terecht, meestal bij echtparen bij wie dit Vrienden op de Fiets een hobby is van de vrouw des huizes. Bij dit adres staat echter de naam van een man. Ik google zijn adres en zijn naam, je ziet meteen het huis en de straat, en ik lees dat hij zich een paar jaar geleden enorm verzet heeft tegen een woonark in de IJssel grenzend aan zijn achtertuin. Hij heeft er een interview over gehad in de Kamper Courant. Zijn gezicht staat niet op de foto, maar wel zijn achterhoofd en zijn buurvrouwen die solidair met hem zijn. 

Verder googelen levert op Facebook over zijn relationele status op dat hij 'uit elkaar' is. Er is geen restaurant in dat buurtschap maar we kunnen ook bij hem eten. Bobby vindt het allemaal net de opening begin van een Britse crimi.

Ik zoek nog wat verder daar in de buurt, maar als er niet een rivier is, een bos of een landgoed, dan is het landschap op het Nederlandse platteland niet zo boeiend om te lopen. De adressen zijn diverse  gerietdakte villa's. Gastvrouwen. Heel veilig. 

La Poste

Al dagen ben ik in de weer met La Poste. Eerst bestelde ik een tube littekenzalf waar ik momenteel niet zonder kan. Onze Etos en Kruidvat hebben dat niet standaard op voorraad en het Etos-tubetje is veel te klein. Je wilt er wel een paar weken mee toe kunnen. Dus ik bestel een tube bij Bol. Zonder portokosten. 

Het tubetje zou theoretisch gemakkelijk door de brievenbus kunnen, maar het komt met de pakketpost. Nu heb ik de laatste maanden door alle bandages best veel ervaring met en vertrouwen in de pakketpost gekregen. De man komt om 08.15u. 

Nu krijg ik ook minimaal vijf maal daags mailtjes van La Poste dat ze tussen 08 en 10 komen, maar nu niet of misschien later. En dus steeds om 07.45u douchen om om 08u het tubetje in ontvangst te kunnen nemen.

Ook bestelde ik de catalogus bij de tentoonstelling over La Havre. Daar krijg ik ook almaar mailtjes over en dat ik niet voor hoef thuis te blijven want het pakje past door de brievenbus. Het pakje is vertrokken uit het distributiecentrum, gearriveerd bij La Poste, nu onderweg naar mij, o nee toch niet onderweg naar mij, morgen nog eens proberen.

Ik wil gaan schrijven aan een stuk voor Zwaze over Le Havre, maar daar heb ik niet genoeg informatie over. Het persbericht is te opgepompt over 'meesterwerken', de tekstjes bij de kunstwerken te karig, de zaalteksten te zwabberig. Je hoopt dan dat de catalogus uitkomst biedt. Maar die komt maar niet. Wel staan er sinds vanmiddag in onze best nauwe gang twee enorme maxi-cosi's en andere pakjes voor diverse buren, maar geen tube en geen catalogus.

Kersenjam

Vanwege het gebrek aan verre reizen dezer dagen beleef ik mijn avonturen maar in en om huis. Die zijn er ook best. Je moet er alleen wel oog voor hebben. Zoals de aardappeloogst. 

En vandaag zijn de kersen in de bonus, twee bakken (700 gram) voor 5 euro. Van één bak ga ik jam maken. Gewoon één potje. Er staan tenslotte nog twee potjes peren-bananen jam in de koelkast, toen geïnspireerd op de jammetjes in de Abdij van Egmond. 

Een lichte tegenvaller: uit een bak met 350 gram kersen krijg je maar een tweederde potje jam. Om niets kwijt te raken roer ik de resten uit de pan door de kwark. Mooi toetje.

Piepers

Dit is mijn laatste aardappeloogst uit mijn moestuinbakken in de straat. Na de grieslanders en de gloria's nu de doré's en de alouettes. Eerlijk gezegd zie ik en proef ik niet veel verschil. Het is ongelofelijk veel. We zijn nu wel een beetje aardappeleters geworden. Trotse aardappeleters.

Rose

Mooie Deense film gezien op NPO/NLZiet: 'Rose', van regisseur Niels Arden Oplev uit 2022. Een zus en haar man nemen haar schizofrene zus Inger mee op een busreis naar Parijs. Wat een verwikkelingen. En dan toch nog soort van feel good. Ingers ongezouten uitspraken zorgen aanvankelijk voor spanningen onder de medereizigers. Eenmaal in Parijs blijkt ze een eigen agenda te hebben: ze zoekt naar een geliefde uit haar verleden. De film laat op een liefdevolle manier zien hoe kleine overwinningen gevierd worden. Fijne film met af en toe kromme tenen.

Kade

Deze zondag gaan we wandelen langs de Lambertszkade tussen Vreeland en Loosdrecht in de hoop dat er een bries waait. En die waait er. Heerlijk. Prachtig. En zo komen we weer een warme dag door.

Blokje educatief: de Lambertzskade is een eeuwenoud smal pad dat precies op de grens van de provincies Utrecht (Vreeland) en Noord-Holland (Loosdrecht) ligt. De kade scheidt en verbindt de Loenderveense Plas en De Wijde Blik. De kade werd in de middeleeuwen aangelegd als waterkering en vormde de staatkundige grens tussen het Graafschap Holland en het Bisdom Utrecht. In de 15e eeuw werd hier al turf gewonnen en ontstonden er sluizen in de buurt (zoals de Mijndensesluis) om deze brandstof te vervoeren. Door intensieve turfwinning in de 16e eeuw zijn de Loosdrechtse Plassen ontstaan.

Eeuwenlang was de kade niet meer dan een smal, modderig dijkje dat in de winter vaak onbegaanbaar was. Het werd voornamelijk gebruikt als voetgangersverbinding tussen Vreeland en Oud-Loosdrecht. In de jaren dertig probeerde de lokale VVV het pad op te knappen en begaanbaar te maken voor fietsers. Dit stuitte op verzet van omwonenden, die vreesden dat hun idyllische omgeving overspoeld zou worden door toeristen. Desondanks werd het pad in 1932 opengesteld. 

Tegenwoordig is de kade een beschermd natuurgebied. Het pad wordt beheerd door natuurorganisaties en is populair bij wandelaars en fietsers. Halverwege de kade staat een markante vogeluitkijkpost, vanwaar je uitzicht hebt over de Natura 2000-wateren en het drinkwaterwingebied.