Van de Bayerische Freundin krijg ik nog voor mijn verjaardag een boek cadeau van de Iraans-Nederlandse schrijfster Sholeh Rezazadeh. Ik heb nog nooit van haar gehoord, maar zij heeft al aardig furore gemaakt met haar bloemrijke proza en poëzie.
Ze woont nog niet zo lang in Nederland, in 2015 hier gekomen door een huwelijk met een Nederlandse man, en ze is meteen als een bezetene Nederlands gaan leren en gaan publiceren. Net als indertijd Kader Abdollah.
Haar debuutroman heette De hemel is altijd paars. Dat is wat herkenbaarder want daarin werkt een nieuwe Nederlandse in een kringloopwinkel. In dit nieuwe boek is de Iraanse rivier de Aras de hoofdpersoon en beschrijft hij een nomadisch volk dat bij de rivier leeft met hun tenten en dieren. Verrukt is hij van de mooie jonge vrouw Saray, die dagelijks water komt halen bij de rivier. Maar zij houdt van een jonge herder Aydin.
Een andere hoofdpersoon is Alma, een Nederlandse vrouw van Iraanse komaf, die van haar grootmoeder over het leven aan de rivier heeft gehoord en de mensen en het landschap met eigen ogen wil zien. Zij gaat die nomaden bezoeken om te zien hoe anders zij leven, dicht bij de natuur. Geen iPhones, geen digitale wereld. Het verschil met het overspannen leven in Amsterdam kan niet groter.
Het proza is heel bloemrijk en poëtisch, sprookjesachtig, het is wel even wennen. Het leven van deze nomaden staat onder druk door de klimaatveranderingen: de rivier heeft steeds minder water. Nu ben ik benieuwd naar haar eerste boek.
