Amelis'Hof

Met het maandelijkse ZenZienTekenclubje tekenen we vandaag in de pluktuin Amelis'Hof in Amelisweerd. De afdeling Amersfoort is met de auto, de rest met de fiets. We zijn met zes. Het is weer heel genoeglijk. Wel is het een beetje druk met bloemen plukkers, maar in de boomgaard zitten wij gelukkig een beetje uit de loop.

Krabbé zoekt Matisse

Meestal ga ik vrij blanco naar een tentoonstelling en ga ik achteraf studeren, maar nu met Matisse in het vooruitzicht vind ik het leuk de serie 'Krabbé zoekt Matisse' uit 1925 te bekijken. Zeven afleveringen maar liefst. Het werk van Matisse ken ik vrij goed, ook weer uit indertijd de poster- en kaartjeswinkel annex lijsten makerij van Ex. Matisse was daar enorm populair. Maar eigenlijk ken ik zijn verhaal helemaal niet  Nu leer ik dat hij dat heel lang helemaal niet was. Bekritiseerd. Verguisd.

Krabbé vertelt erg aanstekelijk. toch zijn zeven afleveringen wel een beetje veel.

https://npo.nl/start/serie/krabbe-zoekt 

Bethunepolder

Dit weggetje in de Bethunepolder, dat is zo mooi. Al dat grazige groen, al die wolkenluchten. En aan het eind van die eindeloze polderweg liggen de Loosdrechtse Plassen. 

Op fietse

En dan gaat het zonnetje weer schijnen en stap ik einde middag nog even op de fiets. Dit is de Bethunepolder, het ritje naar De Strook. Die ligt aan het eind van deze weg. Domweg gelukkig. Er is helemaal niemand daar, ook geen bootjes op de Loosdrechtse Plassen. Het terras is ook dicht.

O holde Kunst!

Vandaag zwoeg op mijn artikel over de Japanse kunstenares Kusama. Het is al meer dan een week geleden dat ik de tentoonstelling bezocht. Inmiddels zijn er al zoveel artikelen over verschenen, dat je denk: wat zal ik nog moeite doen? Maar aan de andere kant is het wel weer een goede hersenoefening en staat het leuk op mijn 'publicatie lijst '. Niet dat iemand daar ooit naar zoekt, maar voor mijzelf. 

Laatst zocht ik mijn naam op in Google AI en daar laa ik dat ik kunsthistorica ben. Niets over mijn 18 jaar bij het Vakblad. Zijn die uitgewist?

Als mijn stuk over Kusama af is mag ik naar de tentoonstelling 'Chez Matisse' in H'Art Amsterdam, voorheen de Hermitage. Vanmorgen was de perspreview. Ik krijg tegenwoordig best veel uitnodigingen, ik sta denk ik op de perslijstjes van de musea. Maar deze bijeenkomst begon al om 09.30u en na de lange dag gisteren was dat me werkelijk te vroeg. In de uitnodiging stond dat je het boek bij de tentoonstelling alleen krijgt als je op de perspreview komt. 

Dus heb ik alvast bij de uitgever de catalogus aangevraagd. WBooks. Vanochtend in de mail een bericht van de Walburg Pers dat het boek er aan komt. Huh? Weer even googelen en ja hoor: Walburg Pers heeft WBooks overgenomen. Vroeger wist ik al die dingen. 

Witte dame

Dagje naar Heerde. Schoonzusje had een hernia, is inmiddels geopereerd, nu nog herstellende, dus we gaan weer een dagje op ziekenbezoek en koken. Haar wens van de dag is een eerste wandeling naar het Heerderstrand met als beloning een grote ijscoupe terras op het terras. Het is zo krankzinnig mooi weer. We nemen een 'Witte Dame'. 

Er zijn diverse ouders en grootouders met kleine kindjes op het strand. De kleine kindjes zijn zo energiek, die beentje beginnen maar in het wild weg te hollen. Zo grappig.

Eenzame dame

Er kuiert een dame op leeftijd in hemdje en korte broek door de straat als ik de deur dichttrek om boodschappen te gaan doen. Het is buiten ineens onwaarschijnlijk warm. O, mijn jas hoef ik dus niet aan, zeg ik tegen haar, met een blik op haar outfit. We raken in gesprek. Ze is heeft een burn out, vertelt ze. Maar waarvan dan, als je 73 bent. Ik denk dat ze eerder een diepe depressie heeft en dat woord niet wil zeggen. 

Ze is heel eenzaam zegt ze, heel naar, maar wat ook opvalt is dat ze  ze overal kritiek op heeft. Op haar kinderen die geen tijd voor haar hebben. De koren die niet leuk zijn. Het groen in de straat waar niemand bij helpt. Dat ze niemand heeft. Dat het voor haar niet meer hoeft. Pff. Kunt u niet wat in het buurthuis gaan doen, zeg ik. Zingen? Gymnastiek? Qi Gong? Vrienden maak je niet meteen, maar dan sla je in elk geval de dag een beetje stuk. Maar bij alles weet ze wel een paar bezwaren op te werpen. Als u zó kritisch op alles bent dan wordt het nooit wat, laat ik me op een gegeven moment ontvallen. 

Natuurlijk denk ik ook dat ik haar een kopje thee of koffie moet aanbieden. Er even bij gaan zitten. Maar ik wil het niet. Straks wil ze vriendinnen met we worden. Het kost veel moeite om het gesprek af te ronden. Ze vindt het gewéldig, dat zie ik, dit praatje. Help!