As Time Goes By

Op de een of andere manier moet ik nieuwe lievelingsmuziek vinden. Lichter van sfeer dan ik had. Daags voor de operatie vond ik de pianiste Gabriela Montero, die los en luchtigjes improviseert op Bach en andere klassieke componisten, maar vind maar eens een gelijke.

Uiteindelijk kom ik terecht bij de Sweet Jazz Trio, een een Zweedse jazzband die in 1992 is opgericht en bekendstaat om melodieuze 'kamermuziekjazz'. Hun muziekstijl is zacht, subtiel en swingend. Ze spelen klassieke en tijdloze jazznummers. Ik heb ze zo achttien jaar geleden leren kennen, toen ik pas met Bobby was, en hij mij de schatten uit zijn oneindige cd-collectie liet horen. Het is heerlijk. Er is veel van te vinden op Spotify en Youtube,

Schoenmaker

Een jaar (of twee?) geleden kocht ik groene leren Nike's. Heel mooi vond/vind ik ze. Ze lopen goed. Nike Air. Stevig. Goede zolen. Goede vering. Maat 39 zat een beetje strak dus ik kocht maat 40. Apetrots. 

Maar wel na verloop van tijd steeds zere tenen. Grote teen, kleine teen. Strompelen.

Bobby raadde me al een tijdje een schoenmaker in de Vogelenbuurt aan, want we hebben er niet eens meer in de wijk, maar ik kocht schoenopspanners en probeerde de schoenen zelf op te spannen. Maar hielp dat nou? Ik bleef zere tenen houden.

Maandag besloot ik de schoenen naar zijn schoenmaker te brengen. Er zijn steeds minder schoenmakers. Mensen gooien schoenen eerder weg. Als je het woord 'schoenmaker' googelt zie je allemaal krantenberichten over oude echtparen die stoppen met hun winkel.

Deze schoenmaker is een van de laatste in Utrecht. Het zijn vader en zoon. Zoon in de zestig, vader in de tachtig, schat ik in. Zo'n rommeltje die haast karikaturaal is. Eigenlijk valt de rommel wel mee, ze hebben hun orde, maar óveral staan oude schoenen. Het opspannen duurt twee dagen. Het kost €7,50 en voor die prijs mag ik ook nog een paar keer terugkomen tot de schoenen echt goed zijn. 

Ik heb ook nog mooie stoere winterlaarzen waar ik zere tenen in krijg. En waarvan de zolen op de een of andere manier niet goed afrollen zodat ik er heel raar op loop. Die vond ik toen ik ze kocht ook heel mooi, maar ze staan ook maar wat werkeloos in het schoenenrek. Dus ik toch bezig ben breng ik de laarzen ook maar naar de schoenmaker. Hij ziet meteen wat er fout is aan die zolen en zegt: nieuwe hakken eronder. We gaan het zien.

Ik blijk een verhaallijn 'schoeisel' te hebben. Was ik helemaal vergeten. Over de eindigheid van schoenen.

Bosbaden

Na de overkill aan indrukken gisteren in Amsterdam doe ik vandaag kalm aan.  Wandelen in het Ridderoordse Bos net boven Bilthoven. Nu het weer wat vochtiger is, vanochtend zelfs een echte plensbui, ruikt het bos weer heerlijk fris. De varens onder de bonen zijn oranje. Er liggen kleine blaadjes op de paden. Geel-groen-grijs-zwart.,Heel schilderachtig. Pointillistisch. In dit bos(je) ligt ook een piepklein heideveldje. Anders dan de heide op de Wezeperheide twee weken geleden die totaal verdroogd was is hier wat bloei. Wat een paar regenbuien al niet doen. De hitte is geloof ik over.

Van de week las ik in Trouw een artikel over een filosofiedocent die zijn leerlingen levenskunst bijbrengt, maar anders dan de intellectuele filosofie. Hij leert ze daarnaast ook Japans 'bosbaden', boeddhistisch mediteren en mandala's kleuren. Om ze tegenwicht te geven tegen de huidige hypernerveuze samenleving die ons helemaal gek en opgejaagd maakt. Toen dacht ik nog trots: die dingen doe ik allemaal.

-.https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/ridderoordse-bos-lang

- https://www.trouw.nl/religie-filosofie/met-bosbaden-boeddha-en-marx-maakt-deze-filosofiedocent-leerlingen-weerbaar-in-onze-hypernerveuze-samenleving~b6176f9a/

Memory Lane

Ik ga op bezoek in Amsterdam en plak er vooraf een paar uur aan vast. Er is geen plan, ik pak de eerste trein en zie wel. 

Die eerste trein stopt op Amsterdam Amstel. Daar neem ik de metro naar het Weesperplein, waar ik  vroeger altijd overstapte op tram 7 naar Will, bij het Leidseplein woonde. Ik stap uit de tram op het Frederiksplein waar ik van 2000-2006 ofzo mijn mooiste werkjaren heb beleefd. Ik woonde en werkte in hartje Amsterdam. Grachtengordel. Alles lopend of op de fiets. Alles om de hoek. Alle winkeltjes en cafeetjes zijn er nog. Daar heb ik vele uren werkoverleg gedaan met collega Jeroen. Op de brug over de Prinsengracht  koop ik een heerlijk Amsterdams broodje kibbeling. Langs de Prinsengracht passeer ik de kerk De Duif waar Diana altijd preekte en nog steeds preekt.

Dan op naar het Rijksmuseum waar ik de tentoonstellingen van Fiep Westendorp en Ed van der Elsken graag wil zien. Ik heb een tijdslot gereserveerd maar er statten twee rijen mensen van wel honderd meter. Het is er vergeven van de toeristen. Niet zo prettig. Ik besluit naar de Middenweg te gaan lopen. Dat is een ontzettend lang eind. Ik kom langs Stadsdeel Oost waar Bobby en ik getrouwd zijn. Nu zit ik op het bankje bij Frankendael, waar we ons feestje toen vierden. In Amsterdam heb ik op elke hoek een herinnering. 

Regen

Het regent al twee dagen en nachten steeds een paar uur af en aan, dus na die weken hitte is het nu heerlijk. Het zijn geen stortbuien, maar je denkt toch: ik hoef even niet meer te gieteren. Maar nu staat er een heel nieuwsbericht op Nu.nl dat deze regen eigenlijk niets uithaalt. Te weinig. Te zacht. Dit is het nieuws van de dag.

Eerlijk gezegd is mij dat ook al opgevallen. Vanwege kaalheid van de tuin achter ga ik even naar tuincentrum Steck. Daar hebben ze nu Ierse dopheide in de aanbieding. 'n Erg lief bloempje. Ik koop drie plantjes - en later nog eens drie. En zet ze in de grond. 

Maar ondanks de regen is de aarde nog kurkdroog, die regen is niet verder dan twee centimeter in de grond gedrongen. Dat merk ik als ik die plantjes in de nog steeds kurkdroge dorre aarde zet. Even had ik gedacht dat het een echte buien waren, op de volkstuin zijn de regentonnen zomaar weer vol, maar nee. Dat deze regen een nieuwsbericht waard is.

https://www.nu.nl/binnenland/6406560/regen-die-nu-valt-niet-genoeg-om-droogte-te-verhelpen-druildagen-nodig.html

Het Jaagpad

Een geliefde wandeling net buiten Utrecht is die langs het Jaagpad langs de Kromme Rijn. Amelisweerd. Er scheren snelwegen langs die de overheid om de zoveel jaar nog verder wil verbreden, maar het volksprotest is elke zoveel jaar weer fel. Ik kom er niet zo vaak, omdat het echt aan de andere kant van de stad ligt en ik dan eerst een heel eind door de stad moet fietsen. Je loopt het pad van Utrecht-Oost naar Bunnik. 

Vandaag loop ik het met de Limburgse vriendin, vanaf het zwembad Kromme Rijn tot aan restaurant de Veldkeuken bij Kasteel Oud-Amelisweerd. Het is er heel mooi. Een lange reeks iconische plekken. 

We zouden om 12 uur starten, maar het regent steeds. Niet hard, maar toch. De informatie op de weer-apps klopt van geen kanten. Na een minuscuul regenbuitje zou het verder droog zijn, maar het blijft maar regenen. Ook al snakt de wereld naar regen, je gaat er toch niet in lopen zonder jas. 

Dus zitten we in plaats eerst uren voor haar raam. Uitzicht op een mooi pleintje met het schattige Anglicaanse kerkje We bespreken haar straat en buurt.. Ze woont er prachtig, vlakbij het Wilhelminapark in een grote oude woning die ze onlangs verkocht heeft. Ze gaat verhuizen naar een nieuwbouwproject aan de Cartesiusweg bij ons in de buurt. Totaal anders van sfeer. Er wordt  tegenwoordig in de stad heel compact gebouwd. Hoge appartementencomplexen.  Haar zoon en zijn vriendin gaan daar ook wonen. De veilige oude dag. Zeventig worden we, zeggen we. Volgend jaar. Zéventig!

Dus daar voor het raam doen we een memory lane. De buren met wie ze het perk op hun plein onderhoudt. De zorgcirkel. Hoe zal dat zijn straks in zo'n nieuwbouw project? 

Uiteindelijk stopt het toch met regenen en doen we het jaagpad. Dit prachtige pad dat langs de rivier kronkelt is aangelegd voor de trekvaart, in 1635. Later kwamen er spoorlijnen en snelwegen die de trekvaart overbodig maakten. Er loopt ook zo'n jaagpad langs stukken van de Vecht.

https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/langs-de-kromme-rijn

Atletiek

Het is weer erg leuk om naar de Europese kampioenschappen  atletiek te kijken. Zowel de hardloop wedstrijden als het hoogspringen, speerwerpen, hink-stap-sprong en wat al niet. Nederland doet het goed, we halen diverse plakken. Het leuke bij het discuswerpen kogelstoten en speerwerpen is dat daar behoorlijk zware types meedoen bij het hardlopen zijn dat allemaal knappe dunne figuren. De hoogspringers zijn vaak heel theatraal.

Op de collage Jorinde van Klinken die gisteren het Discuswerpen won. Nu is de talk of the town Stefan Nillessen, die als uit het niets de 1500 meter wint. Ik jen mijzelf niet terug als ikbij deze wedstrijden op het puntje van de bank zit mee te genieten.

Jeroen Stekelenburg is een hele goeie sportverslaggever met meestal als analist naast zich Gregory Sedoc, oud hordelopen. Die vind ik een lust om naar te kijken en luisteren. Vanavond is het Anouk Vetter, oud-zevenkampster, die helaas niet zo'n goede spreekster is.