Het welbevinden

Het is de warmste 26 mei ooit. Ik kan maar het best in huis blijven met de gordijnen dicht. Herstellen is best moeilijk. Heel saai. Ik wil zo graag er-op-uit. Maar dat zit er even niet in. 

Vandaag lees ik een moeilijk literair boek; Het welbevinden door Ulla Lenze. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van de Limburgse vriendin. Het is ingewikkeld met veel personages en tijdlagen: 1908, 1967 en 2022. Centraal staat een schrijfster die veel succes heeft gehad met een boek over een spiritistische tbc-patiënte, een schrijfster in goede doen, de Duitse artsenij begin 20e eeuw, een sanatorium voor arbeiders in de buurt van Berlijn: Heilstätten Beelitz. Leg het maar uit. Het welbevinden van de patiënten stond centraal. Kom daar nu nog maar eens om. 

Maar vandaag zet ik door en raak ik geboeid. Dat is ook herstel. Het voormalige sanatorium is na de Wende geheel in verval geraakt en wordt nu opgeknapt voor dure appartementen.

Agneta

Gezien: de film 'Je m'apelle Agneta', op Netflix. Zeer onderhoudende film. Zweedse vrouw van in de vijftig heeft een uitgeblust huwelijk, ze eet en drinkt te veel, ze raakt haar ambtenarenbaan kwijt en gaat als au pair werken in de Provence. Ze is in de veronderstelling dat ze voor een zieke Zweedse puber gaat zorgen, maar het blijkt om een oude excentrieke Zweedse homoman te gaan. Zij spreekt verder geen woord over de grens. 

Doet nogal denken aan de geestige Engelse film 'Shirley Valentine' (1989). Zo'n dikkige onopvallende huisvrouw met een ongeïnteresseerde zak van een echtgenoot, die ontpopt als een geestige vrouw, wulps, die grote aantrekkingskracht uitoefent op de mediterrane man. Ze hervindt zichzelf en is geliefd in haar nieuwe omgeving om de leuke vriendelijke zelf die ze in haar huwelijk niet meer was en nu weer wel. Een beetje een formule. Maar toch ook feel good.

Panbos

Het is zo warm dat we vandaag voor het wandelingetje-van-de-dag het Panbos kiezen. Lekker veel schaduw. Het ruikt er heerlijk naar dennennaalden. Af en toe een blij hondje want het is honden losloop. Weer meer gelopen vandaag: 3,5 km. En na afloop weer twee uur slapen.

Nieuw Nederland

Gezien: deel 1 uit de nieuwe EO-serie 'Nieuw Nederland' over hoe Nederland er over honderd jaar uit zou kunnen zien, gezien de stijging van de zeespiegel en andere gevolgen van de klimaatverandering. Hoe er over landinrichters en filosofen over gedacht en gestudeerd wordt, aan welke oplossingen voor/tegen het wassende water wordt gewerkt. Het is zo'n groot en bedreigend onderwerp dat je doorgaans maar liever wegdenkt. 

Presentator van het programma is Kefah Allush, een van oorsprong Palestijnse tv-maker, opgegroeid in Vlaardingen. Ik kende hem niet, maar hij is al heel lang in dienst bij de EO, als producer en presentator. Het thema is in een toegankelijk format gegoten, met allerhande informatie: historisch, animaties, deskundigen, BN-ers, wandelingetjes door bedreigde gebieden... Die BN-ers die hoeven dan weer niet voor mij. Wat comedian Jan Jaap van der Wal of filosofe Stine Jensen erover denken is niet zo boeiend. Het is drie afleveringen. Ik ga het wel volgen.

https://npo.nl/start/video/nieuw-nederland

Landgoed Oostbroek

De kortste wandeling die we kennen is op Landgoed Oostbroek. Anderhalve kilometer en een groot stuk in de schaduw. Het Hoofdkantoor van Utrechts Landschap is er gevestigd en er is ook een sympathiek cafeetje dat gerund wordt door vrijwilligers. Maar die zijn  vrij met Pinksteren. Er is er prachtig en toch komen er maar heel weinig mensen. Het ligt dicht aan de A28 en de weg met de auto er naar toe is onbegrijpelijk om het UMC en het Wilhelmina Kinderziekenhuis heen.

Het is toch even Er-Op-Uit. Na de wandeling slaap ik twee uur.

Gazpacho

Bobby is op verjaarsvisite in Heerde. Ik ben niet mee want ik zie het niet zitten om twee keer vijf kwartier in de auto te zitten en uren om een tafel met kletsende mensen. Maar een hele dag alleen is ook een beetje saai. 'Ella, kom je me een paar uur gezelschap houden?' Ik beloof Spaanse koude soep gazpacho en salade niçoise. Allebei ijskoud, wat heerlijk is met de plotselinge hittegolf. En met het bereiden ben ik zo weer uren onder de pannen. 

Vaak google ik recepten, maar met de gazpacho kom ik er niet uit. Ik heb namelijk een heerlijk recept in mijn kookboek 'Vegetarisch koken' dat ik in 2001 kocht bij boekhandel Hoogstins in de Kinkerstraat. Het was een groot dik boek, helgroen, uit zo'n goedkope reeks van uitgeverij Rebo, maar de eenvoud sprak me aan. Niet modieus, niet highbrow. En lekker. En tamelijk eenvoudig. En verrassend.

Het grappige is dat Ella, die zo van stijl en vormgeving  is, helemaal gegrepen is door dit eenvoudige boek.

Vieren

'Gaan jullie het nog vieren?' vraagt Zus1. Bobby en ik zijn naar het ziekenhuis geweest en hebben de chirurg horen zeggen dat alles goed is. Ik hoef geen preventieve chemo of wat dan ook. Ze houden me nog vijf jaar onder controle. Ik moet nu alleen héél lang(zaan) en héél voorzichtig herstellen, benadrukt hij. Niet tillen. De buik is nog heel fragile en de geest ook. Het hele systeem is overhoop. Hans - wiens vrouw twaalf jaar geleden overleden is aan dit - vertelt dat zij indertijd eens had gezegd dat deze operatie was alsof je onder een tram hebt gelegen. Heel raak. Dus vieren? 

En fietsen, vraag ik nog. En autorijden? Voorlopig niet. Fietsen is te pijnlijk en autorijden moet je pas doen als je echt weer 100 procent met je aandacht bij de weg bent. En niet bij hoe het voelt hoe je zit. Het vooruitzicht van nog weken thuis en niet fietsen en niet naar de volkstuin deprimeert ineens enorm.

Maar goed,  ik stuur een laatste 'medisch slotbulletin' met het goede nieuws naar de familie en vrienden en ik word overladen met felicitaties. Ja, Zus1 heeft gelijk, laten we het vieren, dus 's avonds wandelen we naar Roma, twee keer zo ver als het winkelcentrum, een Italiaans ijsje halen. Roma is open tot 22u en tussen 21.30u en 22u staan er lange rijen. Mensen van alle rangen, standen en komaffen hebben besloten de dag af te ronden met een heerlijk ijsje. Ze staan geduldig op hun beurt te wachten. Er staan wat bankjes en loungestoelen buiten, want iedereen wil dáár zijn ijsje opeten. En als er geen zitplaats is, dan maar staand. Echt leuk.