Onze dirigent

Dit is een van de twee dirigenten van mijn nieuwe koor. Beide dirigenten zitten in het examenjaar van de docentenopleiding van het conservatorium en in dat kader hebben zij ook een slotconcertje te doen. Helaas is het al bij voorbaat uitverkocht en kunnen wij van het koor er niet naar toe. Hij brengt zelfgeschreven liedjes en begeleidt zichzelf op de piano. De Vogeljongen. Ik zou het graag horen en zien.

Deze woensdagavond zijn maar 15 zangers op de repetitie. Diverse mensen zijn ziek en er zijn mensen op vakantie. Het voelt toch een beetje los zand. Ik lijk als een vaste kracht! Gelukkig kan ik al aardig meekomen. Het is wel een beetje een chaotisch koor, ik snap niet precies hoe de paarden lopen, wie er in het 'bestuur' zitten. Mijn eerste koor te U. Pica Bella was veel straffer georganiseerd, wat ik met terugwerkende kracht hogelijk kan waarderen. 

Aanstaande zondag hebben we 'koordag' en het is nog niet bekend waar. Volgende week woensdag is er een uitvoering, we zingen zes nummers, maar volgens mij komt er bijna niemand luisteren. Daar doen ze allemaal nogal lakoniek over, gelukkig.

Omdat we wel een héél kort programma hebben wordt er op het allerlaatste moment nog een nummer aan toegevoegd: 'Viva la Vida'. Gelukkig heb ik Google en YouTube, want there rings no bell.

Er zij zon

In de Noordelijke provincies ijzelt het, maar hier in onze provincie knettert de zon. Ella appt of ik mee ga fietsen en daar zeg ik van ganser harte Ja! op. Je weet niet wat je meemaakt. Zo mooi, zo licht, zo fijn, zo opbeurend. Misschien leed ik wel een beetje aan een winterdepressie, dit ongekend opgewekte gemoed ervaar ik als een groot geschenk.

De Tienhovense Plassen, waar ons lievelingsfietspad doorheen loopt, is het afgelopen najaar helemaal geschoren. Er is veel meer water nu en minder begroeiing. Natuurmonumenten beheert het. Het idee is dat moerasvogels er beter gedijen, zoals de grote karekiet, woudaap, snor, rietzanger, zwarte stern en purperreiger. Jonge bomen en struiken zijn verwijderd en er zijn natuurvriendelijke oevers aangelegd. Op meerdere plekken is nieuw riet aangeplant. De Tienhovense Plassen zijn onderdeel van het Natura 2000-gebied ‘Oostelijke Vechtplassen’.

Langs dit heerlijke pad fietsen we naar Vliegveld Hilversum, waar we op het terras in de zon een Twaalfuurtje nuttigen en één glaasje witte wijn. Wat een cadeautje. Met ons zitten er allemaal Hilversumse senioren te glimmen van genoegen.

Is het lang geleden...

De voetbalvriendin stuurt een foto uit 2013. Jeetje, wat waren we jong en mooi en dun. Ik kan niet herinneren of  bedenken waar dit was. Zij weet het nog wel: bij Sven Ratzke en Hannah Schygulla in het Bimhuis in Amsterdam. Toen ik nog Amsterdammer was.

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

Muziekliefhebbers

Bobby en ik zijn allebei nogal muziekliefhebbers maar we genieten onze muziek meestal individueel. Ieder met een koptelefoon op. Hij heeft een grote kast met duizenden cd's, en ik heb een wat kleinere lp- en cd-verzameling, ook wel honderden. Ons beider elpees uit de jaren zeventig staan er ook nog. De cd kwam in 1982 op de markt. Ik was al vroeg van de iPod (rond 2002) en de Spotify (rond 2007) dus sindsdien heb ik geen cd's meer meer bij gekocht. Laatst zei een van de Berlijnse neven: 'Tante Lucie, jij was de eerste die ik kende met Spotify.' Dat was een groot compliment.

Ons bezoek zegt vaak als ze die kast met cd's zien voorzichtig tegen mij dat er ook zoiets als Spotify bestaat. Misschien dat ik dat aan Bobby kan uitleggen? 

Enfin. Vorig jaar heeft hij eindelijk Spotify ontdekt. Eigenlijk wilde ik dat hij een eigen account nam, maar hij mocht het wel even uitproberen op mijn account. Ik heb een gratis account uit de beginjaren van internetprovider XS4ALL. (Dat is een heel verhaal, maar dat doen we nu even niet.) Maar Bobby mocht van mij daar wel even op meeliften. En toen is hij ongeveer die hele cd-kast (afdeling pop en jazz) in playlists gaan gooien. Gaandeweg werden dat playlists van wel 37 uur. Pop, jazz, luisterliedjes. Ongelofelijk veel. Het drukte mijn eigen playlists helemaal weg En de aanbevelingen die ik van Sporify kreeg sloten ook niet meer aan bij mijn muzikale voorkeuren. Ik pruttelde een beetje en meer en steeds meer. Want je kon ook niet tegelijk op het account. Ik ervoer mijn geliefde muziekhoekje niet meer als mijn muziekhoekje was. Ik vond dat hij een eigen account moest nemen. €12,99 per maand. Maar hij zag het probleem niet. 

De slotsom: vandaag heeft hij - terwijl ik maaltijden rondbreng in Bilthoven, Den Dolder en Maartensdijk - een nieuw account aangemaakt en al die 100 uren playlists overgezet. Het is heel veel werk. Daarna ben ik zelf ook nog uren bezig geweest om mijn account weer op te schonen. 

Hopelijk zijn we dit overmorgen allemaal weer vergeten. En ik ben alvast heel blij met mijn opgeschoonde eigen muzikale vrijstaat.

De Stulp

'n Mooie boswandeling genaamd De Stulp bij Lage Vuursche. Nu vanaf een andere parkeerplaats dan vorige week, waar in ik aanraking kwam met een bumper. Het weer is een beetje druilerig, heel januari, maar gelukkig niet echt nat. Bos en heide, heel afwisselend. Ook deze parkeerplaats is propvol, maar in bos en heide is het heerlijk rustig, 

Les 3

Les 3 alweer van de ZenZienTekenen-introductiecursus. We zetten lijnen met wisselende gevoelens en intenties en dan ontluikende blauwe druifjes-plantjes. Een bloembolletje, spruitend groen en de wilde wortel-partij. Kijken, dat is de opdracht. Goed kijken. Niet een tekening maken, maar je hand/potlood je ogen laten volgen.

Iedereen is er een beetje ongemakkelijk mee, dat het doel niet de tekening is maar het tekenend kijken, maar zet toch door. En het is verrassend wat eruit komt. Maar helaas we mogen we niet elkaar onze tekeningen laten zien. 

Het huiswerk is dat we komende week elke dag het ontluikende bolletje volgen. Het is een totaal andere staat van zijn dan normaal. Ik voel me een beetje kribbig-kritisch, vanwege de haast gewijde sfeer, de meditatie en de gong, en de deelneemsters die fluisterend bekennen: Je komt jezelf wel tegen! Maar ik doe toch mee. Kijken wat er gebeurt. Er komen bijzondere tekeningen uit.