Partners

Vandaag twaalf jaar geleden hebben Bobby en ik ons gepartnershipped. We waren niet zo van de marrying kind, maar we gingen samen een hypotheek nemen en het leek mij toch wel wijs als wij 'iets' van elkaar waren. Juridisch. Als er maar geen feest kwam of receptie met stukjes, dan OK, zei Bobby op zijn romantische wijze. Het feestje was heel klein, in het Amsterdamse Stadsdeelkantoor Oost met ons beider beste vriend(inn)en als getuige. Er was ook geen familie bij. Die wisten het niet eens. En daarna een mooie lunch bij Merkelbach in het Park Frankendael aan de Middenweg. Heel feestelijk.

Sindsdien heeft elk jaar Hans (een van de getuigen) ons een enorme ruiker bloemen gebracht. En elke keer als hij aan de deur stond waren wij verplettetd want het weer vergeten. Zo ook vandaag. De bos komt nu via de Fleurop want Hans is verliebt en voor het eerst een paar dagen weg met zijn nieuwe vlam. We kijken elkaar weer verbijsterd aan. Had jij... Nee. 

Zuster!

Er is in Nederland heel veel (na)zorg bedacht, geregeld en beschikbaar, maar je moet het als leek wel weten te vinden. Ik ben inmiddels al een week uit het ziekenhuis, maar de thuiszorg is nog steeds niet rond. 

Het ziekenhuis zou die moeten regelen, ze hadden ook een aanvraag uitgedaan, maar er kwam maar geen antwoord. En Hemelvaart stond voor de deur. En om nou daarvoor nog vier dagen op die ziekenzaal te blijven... ik besloot dan toch maar naar huis te gaan. Op hoop van zegen. De aanvraag voor thuiszorg door het ziekenhuis werd met mijn vertrek gecanceld. Dat moesten we dan zelf doen via de huisarts. Maar ja die had ook Hemelvaartsdag. Toen we maandag de huisarts belden zei die: Ja maar dat is de taak van het Ziekenhuis! 

Maandag kwam een Zuster van de medische middelen, uitleg geven en meekijken. Zij zei: 'Maar je kan die thuiszorg ook gewoon zélf aanvragen!' En toen heeft Bobby dat gedaan. Hij doet voor mij de telefoontjes met de instanties. En bij de thuiszorg was het zo geregeld. Ze hadden plek en ze zouden komen. En vandaag is ze er al.

Zelf ben ik ook nog in de weer voor een fysiotherapeut. Omdat ik niet goed kan zitten en opstaan, denk ik dat zo iemand me kan helpen. Daar loopt ook een aanvraag. En ondertussen heb ik de oefeningen uit de zorgmap opgepakt. Ze werken wonderwel.

Groen

Mensen om mij heen zijn weer op vakantie, nu weer anderen met andere bestemmingen dan een paar weken geleden, en deze sturen lentegroene afbeeldingen uit de wereld. Zeeland. Corsica. Griekenland, Frankrijk, Andalusië. Zweden is ophanden, Lesbos. Ook al is mijn/ons leven in en om huis: groene plaatjes kan ik ook. Tenslotte wonen we aan een plantsoen: in een geëxplodeerde groene oase in de stad. De dagelijkse wandeling is om deze vijver. Rechtsonder ziet u mijn  waanzinnige rode koolplant.

Maleisische gym

Vandaag bespreek ik met de voetbalvriendin onder meer het fenomeen sport(en) in onze levens. Ik heb net een reeks fysio-oefeningen achter de kiezen, speciaal gericht op buik en billen, de plekken waar ik na de operatie de meeste pijn heb. Zij heeft vandaag meegedaan aan een Vitality Club bij haar in de buurt. Dat is een groep ouderen die meerdere keren per week samen buiten beweegt op een openbare plek in een stad of dorp. Een soort Nederland-in-Beweging, maar dan gezamenlijk en in de buitenlucht. Deze Vitality Clubs werken op basis van peer coaching: iemand uit de groep neemt de leiding tijdens de beweegsessie. Ik google wat, maar in Utrecht heb je dat alleen in de Rivierenwijk, dat is voor mij een half uur fietsen. Te ver. 

Ik vertel haar over [Mama_See], een bijna tachtigjarige Maleisische gymjuf die ik sinds een tijdje op Instagram volg en bij wie ik elke dag denk: morgen ga ik meedoen. Haar echte naam is Lai Nge Mooi en zij inspireert honderdduizenden volgers wereldwijd met een indrukwekkende soepelheid, kracht en positiviteit. Haar trainingen zijn een mix van yoga, Tai Chi, krachttraining en mobiliteitsoefeningen.  Zelf begon ze pas rond haar 60e met intensief sporten\, dit om te herstellen van gezondheidsproblemen, waaronder migraine, een hoog cholesterol en een lichte beroerte. 

De oefeningen zijn niet erg moeilijk, je hebt korte en lange filmpjes (work outs). Er doen vrouwen van alle soorten, maten, lenigheden mee en geloven mee. Die zou ik nou best hier om de hoek willen hebben. We spreken af een keer mee te doen.

Een goede buur

Met de voetbalvriendin kan ik over alles praten. Heel fijn. Ook over boodschappentrolleys. Ik had haar de collage met roltassen gestuurd en of ze daar haar mening over kon geven en graag ook een advies. Dat ik meestal alleen maar naar de kleurtjes kijk, maar dat er vast ook andere argumenten zijn. Ze verklaart: 'Ik ben een astrologische tweeling. Ik weet van alles een beetje,'

Jazeker zijn er andere argumenten. Zoals stevige wielen en een stevig onderstel. 

Ik vertel haar over mijn über-behulpzame buurvrouwen D. en C., die mij helpen bij de boodschappen en zonodig bij het begieteren van de tuintjes. Buurvrouw D. had zo'n trolley gehad, jaren geleden, wegens omstandigheden, maar de stof van deze tas was inmiddels vergaan. Buurvrouw C heeft ook nog een nylon boodschappentas op wieltjes staan. Die staat inmiddels al in onze woonkamer.

Wie schetst mijn verbazing als er rond vijf uur aangebeld wordt en daar Buurvrouw D met een grappige trolley. Zij houdt van naaisels en ontwerpen. Zij heeft ooit de Mode Academie gedaan en deze vraag van mij over de boodschappevtrolleys had haar zo uitgedaagd dat ze vandaag er zelf een ontworpen en gemaakt heeft. Geweldig! Ik ben helemaal ondersteboven. Echt heel heel heel leuk.

Maar je gaat nog niet zelf boodschappen doen! bezweert ze me.

Trolley's

Nu ik twee dagen achter elkaar het plantsoen ben rondgelopen ben ik benieuwd wanneer ik weer naar het winkelcentrum durf. In het oude leven was dat een muizenloopje van 5 minuten. Nu vraag ik het aan mijn behulpzame buurvrouwen of ze de boodschappen voor mijn kookbeurt willen halen. Die doen dat graag. Maar natuurlijk denk ik alweer vooruit. Want als ik het loopje naar het winkelcentrum weer kan, dan mag ik nog niet tillen. Dat kan de gebutste buik niet aan. Dus vannacht toen ik niet kon slapen heb ik boodschappentrolleys gegoogeld. Kleurtjes kiezen is een grote vreugde. Zwart en grijs wil ik echt niet. Ik geloof dat ik voor de paarse of de donkerrode ga.

Herstel (3)

Het zijn elke dag wat kleine stapjes voorwaarts. De 'ziekenboeg' breid ik uit met nog een dependance: en wel mijn eigen kamer boven, met uitzicht over het plantsoen en de moestuinbakken. Mijn bed staat nu haaks op de muur, zodat ik volop naar buiten kan kijken. De luchten, het park. Er komen weer vele hartelijke kaartjes met de post

Bobby brengt de rollator en de badkamerstoel terug naar de thuiszorgwinkel in Nieuwegein. Die hebben we eigenlijk niet nodig gehad. Ze waren voor de zekerheid. 

Vandaag komt Ella op de thee. Met haar loop ik het plantsoen voor ons huis weer helemaal rond. Al het ongemak daargelaten voel ik me onverwacht gelukkig.