Auch raus

Het is me het nachtje wel. Het gesprek van de dinsdag is Ga jij vannacht kijken? Zo ook met de buurvrouwen D. en C. bij het avondgieteren op straat. Twee van ons gaan kijken, één niet.

De wedstrijd Nederland-Marokko is van 03-05u, of nog erger bij verlenging en/of penalties tot 06u. Nou ja, u kent de uitslag al. 

Bobby en ik gaan vooraf naar bed en doen een pyjama-party. Het is heel spannend. Enorm hoog tempo en ongekend fel. Marokko is veel sterker, maar Oranje krijgt toch 1-0 voorsprong. Maar dan wordt het in de blessuretijd toch 1-1, met daarop verlenging en penalties. En daar gaat het mis. Dat is het dan. Duitsland heeft ook al verloren. 

Ik hoor in onze buurt geen uitzinnig toeterende Marokkanen.

Terug uit Australië

Ze is er weer! Hani501 is terug uit Australië. Van de week wisselden we telefonisch al wat ditjes en datjes uit, eigenlijk nog niet over Australië maar vooral over hoe overleef ik de hitte en hoe krijg je je overwoekerde tuin weer onder controle als je er twee maanden uit geweest bent, en zo kwam ook mijn tuinbuurman ter sprake die boos is over 'mijn' woekerende braam. Zal ik je ermee helpen, stelt ze voor. Nou graag! Ik vereerd, dat ze daar helemaal voor uit Heeg komt.

Ze appt dat ze van 14-16u komt en in die tijdsspanne gaat ze als een razende Roel tekeer. Zowel bij de buurman als bij mij. We verzamelen alle braam op een kar en proppen die achterin haar bolide. Ze zal het naar de milieustraat in Heeg brengen. Weg is weg. Een gemaaide en bramenvrije tuin. Heerlijk. Het begint weer ergens op te lijken. 

Maar ik weet nog steeds niet hoe de vakantie in Australië was. 

Te Sloterdijk

In Amsterdam-West is een stukje stad, een voormalig dorp, Sloterdijk. Een oud dijkje met wat oude dijkwoningen en een kerkje. Het ligt klem tussen de snelweg A10, de Haarlemmmerweg en de sporen van Amsterdam Centraal naar Haarlem, Enkhuizen en Den Helder. Vroeger was bij dit oude dorpje  een treinstation. Station Sloterdijk. Toen ik in de jaren tachtig in Bos&Lommer kwam wonen was dat ons station. Het ligt aan het eind van de Admiraal de Ruyterweg. 

Sindsdien is aan de andere kant van de A10 het huidige NS-station Sloterdijk gebouwd, mega, alsook een grote kantorenwijk. Het is daar alles behalve behaaglijk. Er is zonder liefde gebouwd. Je verdwaalt er ook onmiddellijk. 

Daar in dat kerkje in die verrommelde verzakelijkte omgeving in dat Sloterdijkje (om het nog ingewikkelder te maken, het adres is aan de Spaarndammerdijk) hebben Zus&Zwager3 een uitvoering van hun koor 'Zingen voor het Leven' waar zij sinds twee jaar  bij zijn. Het is een koor voor/met mensen die kanker hebben of hebben gehad. Of ermee te maken hebben gehad. Om ze een doel energie en een sociale omgeving te geven. Er zijn meerdere van die koren in Nederland en dit is het koor van Amsterdam. 

Het is een prachtige middag, niet in het minst door de begeesterde dirigent: Charles Hens. Hij leidt het koor met hart en ziel. In het dagelijks leven is hij operazanger. Dit koor doet hij erbij. Hij is zoals een dirigent moet zijn, die de mensen optilt. Dat ik zelf nu tot de doelgroep behoor, van mensen die kanker (gehad) hebben, draagt  ongetwijfeld bij aan mijn gevoel bij de muziek en de zangers. Sommige stukken zingen wij ook in Bilthoven en bij het nieuwe koor in Utrecht-Oost.

Op het heetst van de dag

Het is alweer maanden geleden dat we dit deden met de Tuinvriendinnen: samen mandala's kleuren. En nu is het precies op het heetst van de dag. Van de week. 39,5 is het thuis in de schaduw. We hebben natte theedoeken in de nek en drinken liters water.

Wat begint als onschuldige kleur-bijeenkomst wordt ineens een hele sessie. Wat zijn ieders hopen en verwachtingen van het groepje. Zijn we vriendinnen, of zijn we 'slechts' een tuinclubje? Nodigen we elkaar uit voor onze verjaardagen? Een van de vier vervult bijna altijd de uitnodigende rol en de rest reageert snel of minder snel. 

Wat is vriendschap? Als iedereen haar doopceel gaat lichten? Familiegeschiedenissen uit de doeken doet? Of is zo bijeenzitten kleuren ook vriendschap? Wie houdt eigenlijk verjaardagsfeestjes? 

Het is een rare avond. Komt het van de hitte?

Hitteplan

Ik was in de ochtend al naar de tuin om hier en daar te gieteren, en toen ik terug fietste was het al 36,5 graden. In de schaduw. Ik dacht dat ik me aanstelde. Je moet gewoon gaan liggen en wachten tot het voorbij is. Ik heb erg te doen met de mensen die morgen een feestje geven. Ik had een paar uitnodigingen. Een vriendin stuurde een mail waarin ze iedereen toestemming gaf om gemakkelijke luchtige en ook onflatteuze kleren aan te doen. Ze hadden 100 Spaanse waaiertjes gekocht. Ik wist toch niet of ik wel zou gaan heb nu maar alles afgezegd. Op de bank liggen tot het over is. 

Bij het liggen wachten tot het weer weer over is helpt een boek lezen ook goed. Zo las ik 'Op zoek naar Ramona' van Kader Abdolah. Hij leest heerlijk weg. Hoofdpersoon is Pieter Rademaker, een succesvolle Amsterdamse kunstschilder, gevestigd, in een witte middenklasse bubble, door zijn recalcitrante puberdochter Ramona steeds meer in aanraking komt met de multiculturele samenleving in al zijn goede en kwade facetten. Hij heeft weinig contact, ze woont overal en nergens, verkeert met een wulpse Turkse vriendin Ayşe en komt terecht in kringen van drugshandel en prostitutie. Hij komt ook in aanraking met een Ethiopische kunstenaar die zonder papieren hier al 13 jaar woont. Zij worden bevriend alsook met de Iraakse kruidenier. Hij krijgt een relatie met Ayşe en die vindt een baan in de bejaardenzorg. Hij gaat heel anders schilderen, meer multiculti onderwerpen en krijgt daarmee een grote tentoonstelling in het Rijksmuseum. Uiteindelijk raakt Ramona steeds meer gelieerd aan een moskee en verdwijnt zij, waarschijnlijk als IS-bruid. Nou ja, de kritiek op dat boek is dat het allemaal veel te rooskleurig wordt weergegeven. Ik heb er wel van genoten.

WK

Bobby's nichtje die al jaren in Damascus werkt en woont is over en ditmaal komt ze ook bij ons op bezoek. Wat ontzettend leuk en wat een verschil in leven: wij hier op Zuilen en zij zo internationaal. Ze denkt erover om in Noord-Italië een huis te gaan kopen. Thuis zijn, geworteld zijn, lijkt nauwelijks betekenis voor haar te hebben. 

Wat we wel gemeenschappelijk hebben is de familie (elk jaar de Kerst) en het WK. Vannacht speelt Nederland tegen Tunesië, van 01 tot 03 uur. Zij gaat echter niet bij ons kijken, maar bij haar ouders te Heerde. 

De hitte blijft een puntje van aandacht. We hebben even de schuifpui open maar dan komen er allemaal motten binnen vliegen, voor het tv-scherm. Oranje wint. Dat belooft wat voor de komende weken.

Binnen - buiten

In de woonkamer hebben wij een thermometer die zowel de binnen- als de buitentemperatuur meet. Hij is heel belangrijk dezer dagen. Want wanneer mogen eindelijk de schuifdeuren open? Overdag als het buiten in de schaduw 35 graden is is het binnen nog 27,9. Als het om 22.30u ook buiten 27,9 graden is mogen de deuren open en kunnen we buiten zitten. Er waait een bijna koel briesje, heerlijk. We nemen een ijskoud borreltje. Het voelt als een feestje.