Disfunctionele families

Netflix heeft een nieuwe 'dienst': per mail krijg ik tips met nieuwe films, die verwantschap hebben met films waar ik onlangs naar gekeken heb. De conclusie van mijn kijken naar 'This Is Where I Leave You' is dat ik graag naar films over disfunctionele families kijk. En daarom raden ze me de Zweedse film 'Tack och Förlåt' aan. 'Dank je en sorry'. 

De film opent met het beeld van een hoogzwangere Sara in haar badkamer, die haar man Daniel door de dichte deur hoort zeggen, dat hij het niet meer trekt en dat hij met een vriend een tijdje naar Malaga gaat om na te denken. Welterusten. Die nacht slaapt zij op de bank en als ze wakker wordt is haar man in zijn slaap overleden. Hartstilstand.

Hoogzwager strompelt Sara de volgende dagen door. Er zijn bezorgde schoonouders, er zijn wat kennissen, maar verder is ze eigenlijk heel alleen. Dan duikt er een wonderlijk vrouwspersonage Linda met hond op die haar zus blijkt te zijn. Die ze al heel lang niet gezien heeft. Hun ouders zijn gescheiden en de een ging met de moeder mee en de ander met de vader. De vader dronk nogal veel en heeft nu korsakov. 

Misschien houd ik wel van films over disfunctionele families.

Willeskop

Vandaag wil ik graag naar natuurgebied Willeskop. Het ligt onder Oudewater en het is vanaf ons huis 35 minuten rijden, net iets te ver, maar dan heb je ook wat. Het is een natuurgebied dat in 2002 is aangelegd, bedoeld voor het waterbeheer in de Lopikerwaard in het Groene Hart, en inmiddels is het een geweldig vogelgebied. Heel rijk aan natuur zo in dat verder vlakke weide-polder-land. Het is zondagmiddag maar er zijn maar weinig wandelaars. Enkele tientallen. Een aantal vogelaars met krankzinnig grote lenzen. De wandeling is 7,5 km.

https://www.groenehart.nl/locaties/193850582/natuurgebied-willeskop

Tomte

Ik heb de mensen om ansichtkaarten gevraagd. Dat zijn echt cadeautjes. Vroeger in mijn twintiger jaren kocht en stuurde ik enorm veel kaartjes. En schreef ik brieven. Je ging voortdurend naar kaartenwinkels om de beste kaarten in huis te hebben. Er waren geweldige speciaalzaken als Art Unlimited en Catch. Ex had een kaartenwinkel, posterwinkel, luxe papierwaren annex lijstenmakerij, het was een wereld die jaren mijn verbeelding gevoed heeft. 

Nu zijn die er nog maar heel karig..hoewel de sigerettenwinkel annex kantoorwinkel annex postagentschap in ons winkelcentrum ook nog wel 10 kaartenmolens heeft staan. Met vooral Hallmark. Art Unlimited heeft trouwens tegenwoordig een website waar je al die geweldige kunstkaarten per stuk kunt kopen, meldt Hani501.

Als nu de postbode langs komt is het echt feest. Zo mooi! Zo lief. Deze bijvoorbeeld krijg ik van mijn Zweden-minnende Zus1. Het is een illustratie van de Zweedse illustrator Lennart Heijne (1940-2017). Hij tekent veel 'tombes ' (Zweeds kabouters) en elanden in besneeuwde landschappen. Tomtes zijn mythische beschermende wezentjes.

Er is enige verwarring over de postzegels waar een getal op staat en geen waarde. Omdat mensen nauwelijsc post meer sturen hebben ze die zegels vaak al jaren zo niet decennium in huis. Ondertussen worden die postzegels almaar duurder, dus zijn ze nog wel geldig, is dan de prangende vraag. Eén van de kaarten die ik kreeg had wel vier van die zegels. Uit angst om te weinig te plakken.

Geschwister

Gezien op Netflix: de film 'This Is Where I Leave You'. Een film uit 2014 over een rijtje broers en zussen wier vader net is overleden en die als laatste wens gegeven heeft dat zijn vrouw en kinderen een week rouwen op traditioneel Joodse wijze. Jane Fonda speelt de moeder. Ze blijven allemaal een week in het ouderlijk huis, niet van harte en alleen omdat ze hun dominante moeder dit niet kunnen weigeren. Elke dag komt er veel condoleancebezoek langs. 

In ieders leven zijn veel spanningen en die komen allemaal samen in deze week. Het zijn veertigers en ze hebben. Overspel, echtscheiding, oude liefdes, de erfenis, kinderwens, verslaving, gekte. Je zou het niet direct denken, maar het is een onderhoudende film.

Wijsheid van vogels

Bij de post vind ik een mooi lief cadeautje ter troost: het boek De wijsheid van vogels. Essentiële lev  we nalezen voor positiviteit en moed van ene Alison Davies met historische vogelillustraties van een 19e-eeuwse Grans-Amerikaanse ornitholoog John James Audubon. 

Bobby vraagt of de tjiftjaf er ook in staat, want zijn geluid registreren we altijd als eerste via de vogel-app, maar nee, het zijn Amerikaanse vogels. Prachtige tekeningen en leuke observaties. Verhaaltjes over de vogels.

Helaas hebben we hier in ons stadstuintje niet veel vogels. In de volkstuin hoor je wel veel vogels, via de app te identificeren, maar eigenlijk zie je er niet veel. Je vraagt je wel af hoe zo'n ornitholoog uit vorige eeuwen die vogels kon tekenen! Op Wikipedia lees ik dat hij de vogels schoot om ze te kunnen tekenen. En slaven hield. Dat is dan weer minder mooi. 

Het doet me denken aan een kaartspel Medicine Cards, dat ik ooit met een coach deed. Ik had in die periode een nieuwe zeer veeleisende baan met een paar problematische medewerkers, en mijn relatie was uit, dus het liep me allemaal over de schoenen. De coach woonde op een woonboot aan de Amstel. Ze wist eigenlijk niet zo goed hoe ze me kon helpen, want ik verwoordde het allemaal zo goed, en toen kwam ze met die Medicine Cards op de proppen, en nodigde ze me uit om twee beste dierenvrienden uit te zoeken. We hadden nog een kwartiertje. Op goed geluk koos ik toen de hagedis en de kolibrie. Daarna ben ik met de sessies gestopt. Maar dat kaartspel was wel leuk.

De seizoenen

Met Zus4 heb ik steeds discussies over mijn groenteplantjes. Zij vindt dat ik alles te vroeg doe. Bij hen in MeckPom is het immers nog winter. In elk geval nachtvorst en af en toe sneeuw. Ik zeg: ik waag het er op. Het is hier niet warm, de meeste dagen, maar vriezen doet het ook niet meer. En af en toe schettert de zon. 

En ziet! De foto van mijn moestuinbak in de straat overtuigt dat het hier wél gaat. Dit jaar en tot nu toe. De groenteplantjes zijn dit jaar nog meer dan andere jaren een teken van optimisme en hoop. En morgen gaat het hopelijk weer regenen.

Where All Roses Go

Speciaal voor de Limburgse vriendin, die graag meegeniet van mijn muzikale inspiratie/troost. Apollo5 is een Londens a-capella-kwintet, ik vind ze een van de mooiste van de afgelopen jaren. Ze staan bekend om hun brede repertoire, van renaissance-polyfonie tot jazz, pop en hedendaagse klassieke muziek. Dit album is van 2021. Ik vind de hoes ook zo mooi. Het lied 'Where all roses go' is gecomponeerd door Michael McGlynn op een tekst van de Ierse dichter Francis Ledwidge.