Toorop

Moet natuurlijk even een linkje sturen naar mijn stuk over Jan Toorop op Museumkijker. Blij dat ik deze bezigheid weer heb opgepakt. Stukken schrijven is toch een heerlijke bezigheid. Je concentreren, informatie verzamelen, afwegen, mixen, kiezen. toevoegen, snoeien. Je wordt er alleen al zelf een stuk wijzer van. Ik stuur meestal een stuk of zes afbeeldingen naar Zwaze. Zij kiest. Zij kiest heel anders dan ik zou kiezen.

- https://www.museumkijker.nl/vele-werelden-van-jan-toorop-in-singer-laren-ongrijpbare-kameleon-of-vernieuwer/

Schaatsen

Of ik meedoe Olympisch schaatsen kijken, vraagt Bobby. Eh... ik weet niet, ik weet er niets van. Ik ken de sporters niet... 

Maar als je erin meegaat is het toch echt spannend. Gisteren 5000 meter mannen, vandaag 1000 meter vrouwen. Met als hoogtepunt de twee laatste wedstrijden met Femke Kok en Jutta Leerdam. Het zijn namen die ik weleens langs zie komen maar eerlijk gezegd gaan doorgaans die berichten het ene oor in en het andere uit. Leerdam is een celebrity, ze heeft een beroemde Amerikaanse bokser als verloofde, ze verschijnen voortdurend in de jetset. Ze ziet eruit alsof ze allerlei cosmetische ingrepen heeft ondergaan zoals lipfillers, maar zelf ontkent ze alles.

Ik zit helemaal mee te bewegen als ze door de bochten scheuren en kracht bijzetten op de rechte stukken.

Gelukkig is Diederik Smit terug bij Lubach. Vandaag geen voetbal maar schaatsen. 

De bus

De bus in Utrecht is groot leed sinds de nieuwe vervoeder Transdev. De helft van de bussen schijnt niet te rijden en de informatie op de borden en in de apps klopt soms wel soms niet. Onbetrouwbaar dus. Half december schreef ik er ook al over en inmiddels is het februari. Er is wel wat verbeterd maar door de bank genomen is nog steeds een zooitje. Mensen die afhankelijk zijn van de bus zijn woedend. Zowel de reizigers als de chauffeurs zijn de klos. 35% van de chauffeurs zit in de ziektewet onder meer omdat ze zo uitgescholden worden door de reizigers, en zij kunnen er ook niets aan doen.

Vandaag mag ik mijn rijbewijs ophalen op het Stadskantoor bij het Centraal Station. Normaal gesproken ga ik dan met de bus, omdat je je niet zeker bent of je je fiets kwijt kunt op het station in de grootste fietsenstalling ter wereld. We gaan het zien. Ik ga maar hysterisch op tijd. In de DUIC staat een artikel over een boze raadsvergadering. Mensen die niet op hun werk komen, die hun ziekenbezoek niet kunnen afleggen, die een uitvaart missen... Misschien vindt u het leuk om mee te leven/lezen.

- https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/59136/boze-reizigers-en-chauffeurs-spreken-zich-uit-over-buschaos-

- https://nos.nl/l/2601654

So Happy Together

Vanwege een voorwaarde bij het subsidie krijgen voor amateurkoren móeten Utrechtse koren minstens eens per jaar optreden. Bij ons gebeurt dat komende woensdag. We hebben maar zeven nummers, bijna allemaal kort dus het optreden zal hoogstens 20 minuten duren. Afgelopen woensdag hebben ze het nummer 'Viva la Vida' nog even in het programma ingeregeld en vanmiddag aan het eind van de 'koordag' gebeurde dat nog een keer met 'Happy Together' van de Turtles (1967).

Ik vind mijn weekendprogramma dit weekend wel een beetje zwaar met én de tekencursus én de koordag. Je moet toch om 8 uur opstaan, een thermoskan koffie maken, boterhammen smeren, etcetera. Maar als ik er eenmaal zit en meedoe is wel weer prettig. Gewillig meebewegen met wat de dirigent van je vraagt. Er een beetje in hangen tot het voorbij is. Er komen woensdag ca 15 mensen, het koor zijn ca 20 mensen. Ik opper nog dat we volgend jaar voor het verplichte optreden alleen aan affiche maken, maar dat vinden de dames aan wie ik dat voorstel fraude.

Spinazie-ovenschotel

Wat moet je als je een kilo spinazie in de schoot geworpen krijgt? Van buurvrouw C. krijg ik af en toe eten waar ze niet zo mee uit de voeten kan. Ik ben vergeten hoe ze die in huis krijgt. Via Picnic geloof ik. Deze week krijg ik van haar een kilo spinazie en twee avocado's. Ik zoek een ovenschotel. Helemaal aan de heersende anti-cholesterol-regels voldoet het recept niet, want er zit room in, spekjes, geraspte kaas en ei.  Maar wel erg lekker.

https://www.lekkerensimpel.com/spinazie-ovenschotel-met-ei/

Handen

De introductiecursus Zen Zien Tekenen is weer voorbij. Vier zaterdagmiddagen. Vandaag tekenen we onze handen. Je mag alleen maar naar je hand kijken, niet naar het papier. Je ziet vooral lijnen en rimpels en huidplooien. 

Aan het eind van deze laatste les mag ieder twee van de tekeningen laten zien en daarna vertellen wat we aan de cursus gehad hadden. Ik ben natuurlijk heel blij-en-dankbaar. Ik vind het fijn om stilletjes in een groepje samen te tekenen. Ik vind het fijn als ik opdrachten krijg waarmee ik buiten mijn eigen gebaande paden treed. Ik heb genoten van de groeivormen die we mochten tekenen. Ik ben aangenaam verrast wat er uit komt: een dansende stijl van tekenen. 

Gebroeders Van Lymborch

De afgelopen weken hebben we ook nog gekeken naar de documentaireserie 'Onbekend en wereldberoemd' van documentairemaker Sinan Can en kunsthistoricus Pieter Roelofs (van het Rijksmuseum) over de gebroeders Van Lymborch, allemaal Nijmegenaren. De drie gebroeders leefden in de 14e/15e eeuw en waren begenadigd schilders in een tijd dat hun briljante werken niet op doeken of panelen terecht kwamen maar in boeken. Ze werkten in dienst van knijterrijke Franse vorsten. Hun werk - prachtige miniaturen - staat in van die 'getijdenboeken', niet gedrukt maar handgeschreven en geïllustreerd. Die boeken zijn vele miljoenen waard en liggen nu in dure archieven achter slot en grendel en niemand die ze ooit ziet. 

Sinan Can is een Nederlandse documentairemaker van Turkse afkomst, in Nijmegen geboren getogen en nog steeds woonachtig, zeer begaan met oorlogen in het Midden Oosten en nu ineens geboeid door Nijmeegse middeleeuwse broers, formidabele schilders. In Nederland nauwelijks bekend. Het is een beetje rare maar sympathieke reeks. Daar valt veel over te vertellen maar dat doe ik nu niet.  Hij is nu afgelopen, maar natuurlijk nog wel terug te kijken. Wat er raar aan is: Sinan en Pieter lopen 'gesprekjes' te kwebbelen door Franse steden waar de gebroeders geweest zijn. 

Ze doen daarin een beetje denken aan de serie 'Chansons' van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps in Parijs, die wij pas onlangs bekeken hebben, die samen grappend en grollend en muzikaal en vederlicht door Parijs struinden. Sinan en Pieter zijn allebei nogal stijf in elke betekenis van het woord. Verder niets kwaads over ze, maar Bobby en ik spelen nog graag de wat gekunstelde dialogen na.

Toevallig kwam ik er echter dat er in Nijmegen een gebroeders-Van-Lymborch-jaar is met een tentoonstelling en experience in de Stevenskerk aldaar. 'Ver en nabij'. Dus daar ging vandaag ons uitje naar toe.

Er zijn niet die middeleeuwse handschriften te zien. Alleen een facsimile. Er is een aantal thema's uit de werken gehaald en rond die thema's hangen er grote reproducties van die miniaturen uit die boeken en  is er werk van hedendaagse kunstenaars bij gezocht. Allemaal heel sprekend en kleurrijk. 

- https://npo.nl/start/serie/onbekend-en-wereldberoemd-gebroeders-van-lymborch/afleveringen/

- https://www.stevenskerk.nl/agenda/gebroeders-van-lymborch-experience