Naar Bergen aan Zee

Het is februari en het is ca 17 graden. Ongelofelijk. En net nu heb ik een tweedaags uitje gepland met Peeq. We logeren in Bergen en wandelen door bos en duin naar Bergen aan Zee. Ik heb zelf een route gefabriekt, en een deel daarvan blijkt het Trekvogelpad. Alles is even prachtig: het dorp, het bos, de heide, het strand, de zee. Alles. Ongelofelijk licht.

Als je low budget reist heb je wel altijd een beetje gedoe. Zo dacht ik via Social Deal in ons hotel te gaan eten. Drie gangen voor €22,50 Dus ik vraag in het restaurant of daar nog plek voor is, dat moet ik aan de receptie vragen, ja zegt de receptie, ik koop online twee vouchers maar als ik die wil verzilveren voor een maaltijd vandaag hier dan meldt de site dat dat vandaag niet meer kan. 

Tegen Peeq zeg ik: ga jij maar koffie drinken, dit duurt wel even. En ik blijf net zo lang bij de balie staan tot de receptioniste een oplossing verzint. We boeken het diner overmorgen, maar we krijgen het vandaag. Vind je me geen sloeber, vraag ik wat gegeneerd, met dat budget-gedoe? Maar ja het is toch €17 minder dan het gewone driegangenmenu. Peeq vindt mij geen sloeber maar een held. Gelukkig maar.

Meer dan Babi Pangang

Ik heb van alles gelezen over de documentaire 'Meer dan babi pangang' over het fenomeen Chinees Indische restaurants in Nederland, een verdwijnend fenomeen. Ik kan me niet voorstellen dat die film lang te zien zal zijn in de bioscoop dus daar ga ik snel naar toe. 

De documentaire draait wonderlijk genoeg in de grote commerciële bioscoop Kinepolis bij de Jaarbeurs, je zou 'm toch eerder in een van de filmhuizen verwachten. Zondagmiddag vier uur. Er zitten veel Nederlandse Chinezen in de zaal.

De filmmaakster heet Julie Ng, zij is zo'n Nederlandse Chinees, Chinese Nederlander, opgegroeid in zo'n restaurant waar de ouders altijd werkten. Rode draad is het typisch Nederlandse gerecht babi pangang. Maar het gaat ook over de geschiedenis van de Chinezen in Nederland, sinds 1911 ofzo, die in de haven van Rotterdam kwamen te werken. Over de mensen die de armoede in Hongkong ontvluchtten in de jaren 60/70 en hier restaurants beginnen niet alleen in de steden maar ook in dorpen en winkelcentra. Over de inrichting van de winkels. De menukaart. Op een gegeven moment vraagt ze aan een voedingsdeskundige hoe te verklaren is dat Nederlanders zo van babi pangang houden en die verklaarde het uit het traditionele warme eten in de naoorlogse tijd met aardappelen groente jus, waarbij de jus de sneu aan het eten gaf.

Ook gaat het over de discriminatie waar de Chinese kinderen mee te maken hadden, en ouders die geen tijd/aandacht voor ze hadden. Vaak willen die kinderen echt niets meer van dat restaurant weten.

Lymborch

Voor mijn bezoekersaantallen moet ik natuurlijk nog een link plaatsen naar mijn artikel over de tentoonstelling rond de Gebroeders Van Lymborch in Nijmegen. Aanbevelingswaardig voor een leuk dagje uit. Hier is het verschil te zien tussen wat ik blog (geheel uit de losse pols) en wat ik doe als ik een echt artikel schrijf. Dus of u even klikt.

https://www.museumkijker.nl/ver-en-nabij-gebroeders-van-limborch-hedendaags-in-stevenskerk-nijmegen/

Röstirondjes

Ik ben helemaal dol op rösti tegenwoordig. Ik haal het uit het vriesvak in de supermarkt. Eigenlijk ben ik niet voor industrieel geprepareerd voedsel, eerder tégen, maar dit is heerlijk en makkelijk. En als je dat dan kunt combineren in een recept met veel groente en exotische kruiden dan ben ik natuurlijk om.

Laatst had ik een heerlijke traybake gemaakt van bloemkool, falafel en ras-al-hamout-kruiden, nu valt mijn oog op een vergelijkbaar recept maar met rösti-rondjes. En met bloemkool, kip met el-baharat-kruiden. En een kleurige frisse paprika-salade ernaast.

Wat is eigenlijk het verschil tussen die twee? Beide kruidenmengsels lijken behoorlijk op elkaar. Ras el hanout (kaneel, komijn, kurkuma, koriander, laos, knoflook, paprika, selderijzout, gember, kardemom, nootmuskaat, kruidnagel en cayennepeper) is Marokkaans, en baharat (zwarte peper, paprika, kaneel, kruidnagel en nootmuskaat) komt uit het Midden-Oosten. Je kunt ze ook omwisselen, maakt niet zoveel uit. Ras el hanout smaakt zoeter en kruidiger. Baharat is warmer en scherper. 

Het geheel moet in totaal 45 minuten in de oven: eerst de röstirondjes een kwartier, en dan de stukjes (biologische) kip en bloemkool ernaast, nog een half uur. Mmm.

Nu moet ik nog leren zelf röstirondjes te maken: dat is ongetwijfeld lekkerder, gezonder en goedkoper.

- Recept: https://www.ah.nl/r/1201519

- Zelf röstirondjes maken:

https://www.gezondheidsnet.nl/wat-eten-we-vandaag/zelf-rosti-rondjes-maken

Winnaars

Vol overgave kijk ik vandaag naar de massa-sprint bij de Winterspelen. Eerst de halve finale dan de finale. Mannen-vrouwen-mannen-vrouwen. Hier rijden er ook een heleboel tegelijk, maar ze rijden lange ronden, niet zoals bij de shorttrack op een kluitje waarbij de helft uitglijdt/omvalt. Deze spelregels zijn ook niet helemaal duidelijk, maar spannend is het wel. Jorrit Bergsma, 40 jaar. Prachtig hoe zijn jonge compaan Stijn van de Bunt helpt Jorrit te laten winnen. Geheel dienstbaar. Teamwork.

De commentatoren zeggen ditmaal slechts één keer dat Jorrit 40 jaar is. Bij zijn eerste rit een week geleden zeiden ze dat wel veertig keer. Dat is zo mooi belachelijk gemaakt door Diederik Smit bij Lubach dat ze het nu echt proberen te vermijden. 

En dan bij de vrouwen zien we hetzelfde kunstje: Marijke Groenewoud wint goud, daarbij geholpen door Benthe Kerkhoff. De rest van de kluit schaatsers, ook allemaal tóp of the bill, is geheel verlamd en doet niets. 

Perlman

Een nieuwe pr-medewerkster van het Singer was mij op het spoor gekomen en had mij persoonlijk uitgenodigd voor de perspresentatie van de nieuwe tentoonstelling van Suzanne Perlman, nooit van gehoord. Expressionist, abstract, Hongaars-Nederlands, Curaçao. Ik was er net naar Jan Toorop geweest, maar soit. Alleen kon ik die dag niet, dus nu ging ik vandaag. 

Suzanne Perlman werd in 1922 in Boedapest geboren in een joods kunstzinnig gezin. Vader was antiquair en verkocht ook kunst. Op 17-jarige leeftijd trouwde zij een graanhandelaar uit Rotterdam en verhuisde naar Rotterdam. 1939. Vlak voor het bombardement op Rotterdam ontvluchtten zij Nederland naar Parijs, en vandaar namen ze de laatste boot naar Curaçao. Daar heeft ze 50 jaar gewoond. Met haar man startte ze daar ook een antiekzaak annex galerie en ging zelf ook schilderen. Autodidact. Door haar jeugd in de antiekzaak van haar vader waar ze ook veel kunstkaarten verkochten had ze wel grote kennis van neeldendw kunst. Omdat ze nauwelijks met de mensen op Curaçao kon praten (die spraken Papiaments) gaf ze hen tekeningen of schilderijen. Dat was haar manier van contact leggen.

Er is niet heel veel over haar leven bekend. Wel dat ze kunstlessen ging nemen in de USA en ze volgde een workshop bij de Oostenrijkse kunstenaar Oskar Kokoschka in Salzburg, die veel in haar werk zag.

Heel intrigerend zo'n tentoonstelling waar je energieke woestgeschilderde  schilderijen van bewoners, stadsgezichten en landschappen en havens van Curaçao ziet. Niets lees je over de familie in Hongarije en Nederland, of er nog iemand de oorlog overleefd heft. Als ze oud is en haar man overlijdt vertrekt ze van Curaçao naar Londen, waar haar broer woont. Ze werd 97 en schilderde door tot kort voor haar dood in 2020. 

Nieuwe bakken

Geheel onverwacht staat er een vrachtwagen in de straat om de oude verrotte houten moestuinbakken op te ruimen. En nieuwe te plaatsen. Ze zijn er met vijf man en een groot grijpapparaat zo van negen tot twee mee bezig. Ongelofelijk. Er wordt ook nieuwe aarde in gestort: een mengsel van potgrond en bemeste tuinaarde. 

Ik vind het wel een mirakel. Niets hebben we ervoor betaald. De medewerker van het Wijkbureau heeft me geholpen met de aanvraag bij het Initiatievenfonds heb. Ik heb in de straat handtekeningen verzameld. Ik heb gewacht en af en toe een mailtje gestuurd. Eerst wilde hij maar de helft vernieuwen en dan schreef ik terug  dat het toch echt efficiënter leek om alles in één keer te doen. Een kwestie van volhouden. Doorzetten. Geloven.