Loki (en Mochi)

Ik had de Bayerische Freundin op bezoek, met haar Cypriotische hondje Loki. Op mijn verzoek kwamen ze met de kampeerbus, want dan konden we ergens wandelen. Vanwege dat ik nog niet fietsen of autorijden kan. Loki achterin de bus in een bench.

Mag ik even the never ending story van de hondjes herhalen? Het begon met Mochi, het hondje van haar Berlijnse zoon, die door een relatiebreuk en zijn baan  niet meer voor zijn hondje kon zorgen. Steeds kwam het een paar maanden hier, en dan weer terug naar Berlijn, en dan weer hier. Tot zij definitief terug ging naar Berlijn. Toen namen de Bayerische Freundin en haar man een adoptie-pup uit Cyprus, Loki, die precies op Mochi leek. 

Maar al gauw kwam Mochi toch weer naar Nederland. En hadden ze twee van die hondjes. Ik weet nog een filmpje met die sneeuw afgelopen winter dat de Freundin door de twee wilde hondjes werd voortgetrokken over een totaal verijzelde straat. En toen ging Mochi écht terug naar Berlijn. Definitief. 

En nu vertelt ze dat Mochi definitief terug naar Utrecht komt.

Sholeh Rezazadeh

Van de Bayerische Freundin krijg ik nog voor mijn verjaardag  een boek cadeau van de Iraans-Nederlandse schrijfster Sholeh Rezazadeh. Ik heb nog nooit van haar gehoord, maar zij heeft al aardig furore gemaakt met haar bloemrijke proza en poëzie. 

Ze woont nog niet zo lang in Nederland, in 2015 hier gekomen door een huwelijk met een Nederlandse man, en ze is meteen als een bezetene Nederlands gaan leren en gaan publiceren. Net als indertijd Kader Abdollah. 

Haar debuutroman heette De hemel is altijd paars. Dat is wat herkenbaarder want daarin werkt een nieuwe Nederlandse in een kringloopwinkel. In dit nieuwe boek is de Iraanse rivier de Aras de hoofdpersoon en beschrijft hij een nomadisch volk dat bij de rivier leeft met hun tenten en dieren. Verrukt is hij van de mooie jonge vrouw Saray, die dagelijks water komt halen bij de rivier. Maar zij houdt van een jonge herder Aydin.

Een andere hoofdpersoon is Alma, een Nederlandse vrouw van Iraanse komaf, die van haar grootmoeder over het leven aan de rivier heeft gehoord en de mensen en het landschap met eigen ogen wil zien. Zij gaat die nomaden bezoeken om te zien hoe anders zij leven, dicht bij de natuur. Geen iPhones, geen digitale wereld. Het verschil met het overspannen leven in Amsterdam kan niet groter.

Het proza is heel bloemrijk en poëtisch, sprookjesachtig, het is wel even wennen. Het leven van deze nomaden staat onder druk door de klimaatveranderingen: de rivier heeft steeds minder water. Nu ben ik benieuwd naar haar eerste boek.

Gnocchi met pompoen

Omdat het ineens weer fris is 's avond, heerlijk, kan ik in plaats van een maaltijdsalade weer een traybake maken. Gnocchis, pompoen, tomaatjes, mozarella-bolletjes, chilivlokken en basilicum. Ik koop voorgesneden pompoenstukjes, want een hele pompoen soldaat maken vind ik teveel gedoe. Eenvoudig en lekker, vegetarisch, verrassend.

https://www.ah.nl/r/1201782

Poëzie

Zwager4 heeft ook een operatie ondergaan en is nu ook herstellende. We appen wat. Hij zit er blijkbaar bij in zijn bibliotheek te bladeren en heeft in een schriftje met poëzie drie gedichten gevonden die ik indertijd voor hem had overgeschreven. Getypt. Dit stuurt hij mij. Ik wist niet dat ik die gedichten voor hem overtypte, ik dacht dat ik ze overschrééf met mijn in die tijd bijzonder goddelijke handschrift. 

We waren twintig, student en we lazen ze aan elkaar voor in het café 'De Drie Gezusters' op de Grote Markt in Groningen. Hoe prachtig. We lazen Bloem, Dèr Mouw en Aafjes. 

Rode kool in wording

De groenten in de moestuinbakken aan de overkant van de straat zijn zo overweldigend, ik moet er wat mee.  Wat ben ik blij dat ik - nu ik zo aan huis gebonden ben - na maanden stilstand ineens het tekenen weer kan oppakken. 

Ik voel me een beetje een kloosterling die van de grens van de binnen- en buitenwereld geniet.

Herstellen

Herstellen is een dagtaak. Het is nog wel een beetje moeilijk paal en perk te stellen aan activiteiten. Ik wil heel veel, voel de energie ook. Maar na afloop ben ik gesloopt. Zaterdag bezoek, twee personen, ik had een maaltijdsalade gemaakt. Zondag theevisite die tot 19u bleef. Heel gezellig, maar daarna gevloerd. Maandag een dubbel rondje om de kleine plas. Zo heerlijk, zo mooi. Daarna twee uur geslapen en al om 22 u naar bed. Elke dag sluit ik af met: ik moet op tijd zeggen: Ho stop. Genoeg. 

Kastje

Het vrolijke ladenkastje voor de bandages en aanverwanten is eindelijk bezorgd. Het is van mangohout, made in India, en zit loodzwaar in een compacte doos. Dat wordt weer knutselen dus. Gelukkig vindt Bobby dat leuk. Zegt hij. 

In mijn account bij de firma waar ik het kocht zie ik dat ik twee jaar geleden bij hen ook twee houten ligbedjes voor het tuinhuisje heb besteld. Die hadden een lattenbodem en 172 schroeven en moeren per bedje. Hij was er dagen mee bezig. Het is erger dan Ikea-kastjes. Ik ben heel benieuwd hoeveel er in het kastje past. 60x33x75.

Het kastje is heel betekenisvol in mijn proces. Op de levenskunst.