De Eemsdelta

Zus&Zwager4 hebben een superschattig huisje gehuurd bij Leermens, een dorpje in Noord-Oost Groningen, in de Eemsdelta, vlak boven Loppersum en Appingedam. 

Het is vanuit Utrecht ruim tweeënhalf uur rijden naar Leermens. De hele weg ernaartoe regent het. Onze fietsen nemen we maar niet mee. Maar eenmaal in Leermens is het ineens droog. Er staan twee gewone (niet elektrische) fietsen in de schuur. We gaan dus toch maar fietsen en ik dus op een gewone fiets. We gaan een paar omliggende dorpen doen met in elk dorp een middeleeuws kerkje. Er is hier om de paar kilometer een dorp. En allemaal een mooi middeleeuws kerkje: Eenum, Zeerijp, Krewerd en Leermens. Veel verleden ligt hier. 

Ook veel hedendaagse kwesties, zoals het herstel van de schade door de aardbevingen ten gevolge van de gaswinning. Zo verrijzen hier en daar wijkjes containerwoningen, niet voor asielzoekers, maar voor Groningers wier woningen niet eindelijk worden opgeknapt.

In Appingedam is een muziekfestivalletje aan de gang. Veel oudere dames in hippie-outfit. 

Deborah Levy

Gelezen: Terug naar huis door Deborah Levy. Ik had het boek gereserveerd bij de bibliotheek maar kan me niet meer herinneren waarom. De omslagfoto spreekt me helemaal niet aan, ik heb nog nooit van de schrijfster gehoord. Brits, van Zuid-Afrikaanse komaf. Maar even googelen levert op dat er vorige week een heel positieve recensie van een nieuw boek van haar in Trouw stond: Mijn jaar in Parijs met Gertrud Stein. Deborah Levy is van 1959, deze roman is van 2011. Zeer gelauwerd schrijfster, meerdere malen genomineerd voor de Booker Prize.

Het is een literair werk met veel suspense. Een middelbaar echtpaar brengt de zomer door in een villa in Zuid Frankrijk. Hij (Joe) is een beroemd Engelse dichter, zij (Isabel) is oorlogscorrespondente voor de tv, ze hebben een puberdochter Nathalie. Ze hebben een bevriend echtpaar meegenomen op vakantie. Er zwem een naakte roodharige jonge vrouw Kim in het zwembad  die een verkeerde boeking heeft gemaakt en Isabel nodigt haar uit om te blijven. Het meisje dweept heel erg met Joe en wil haar gedichten aan hem laten lezen.

Het is een heel gelaagd ingehouden boek. Joe is van Pools Joodse komaf en is als kind in de oorlog uit Polen gevlucht en in Engeland terecht gekomen. Zijn hele familielid vermoord. Hij zit thuis altijd op zijn werkkamer en heeft af en toe vriendinnen over de vloer. Isabel werkt altijd in oorlogsgebieden in de hele wereld en is bijna nooit thuis. Nathalie groeit op in een grote leegte. Nou ja, het loopt heel dramatisch af.

Lou Loeber

Dagje Schiedam, naar het Stedelijk Museum aldaar, waar wen tentoonstelling hangt van Lou (Louise) Loeber, een abstract schilder. Ik ken haar naam geloof ik wel, maar heb er verder geen beeld bij. Natuurlijk ken ik het werk van Piet Mondriaan, Theo van Doesburg, Piet Mondriaan en Bart van der Leck, en zie Stijl, maar echt veel affiniteit voel ik niet met de abstracte kunst. Misschien via de ingang van een vrouwelijke kunstenaar, die abstract maar wel herkenbaar werkte en uitgesproken socialist was. Het is heel sprankelend en kleurrijk werk. Haar doel, zinkers je bij de tentoonstelling,  was de wereld beter te maken. Met schilderijen die innerlijke rust gaven en die betaalbaar waren, zodat ook 'gewone' mensen het in huis huis konden ophangen.

 

Louise Louber leefde van 1894 tot 1983, vooral in Blaricum. Haar vader was een rijk fabrikant, die de beroemde enorme villa Zonnehoef in Blaricum bouwen, waar Lou vanaf haar zevende woonde en ook na de dood van haar ouders. Haar .ouders waren liberale kunstliehebbers angehaucht. Lou volgde al vroeg schilderlessen bij Blaricumse kunstenaars en later ook de Rijksacademie in Amsterdam. Daar kreeg ze een traditionele kunstopleiding, die ze na een paar jaar verliet, omdat haar dat niet boeide.

Ze schilderde vooral landschappen, industriële onderwerpen, gebouwen, steeds verder geabstraheerd. Heldere kleuren, strakke vlakken. Het is heel mooi.

https://stedelijkmuseumschiedam.nl/tentoonstelling/eerbetoon-aan-kunstenaar-lou-loeber/

De Strook

Ik fiets een rondje Breukelen, De Strook, Bethune Polder, Maarsseveen. Heerlijk weer. Mooi zonnig maar niet te heet. Lekker windje. 

Ik zou met Ella maar zij voelt zich niet lekker. Dan maar alleen. De zomervakantie is voorbij. Het grasstrand is bijna leeg. Er zitten een paar bejaarden. Een ongelofelijk verschil met een paar weken geleden toen het hier stampend vol was. Het terras heeft maar een paar klanten, en de patat- ijskraam heeft ook niets te doen. Heerlijk.

Mijmerdag

Mijterdag op de tuin. Ik ben er al even niet geweest omdat het de afgelopen week\ eindelijk regende. Nu is er weer gras te maaien en zijn er nieuwe bramentakken te snoeien. 

En er is nieuws te verwerken. Van de week was er een bericht in diverse nieuwmedia, ook op het NOS-Journaal, dat nieuw medisch onderzoek uitwijst dat operaties bij endeldarmkanker minder nodig zijn dan tot nu toe de opvatting was. Chemo en bestraling zijn effectiever dan eerder werd aangenomen. O. Was het dan allemaal niet nodig geweest?

Vandaag is net de dag dat ik terugga naar het ziekenhuis voor bloedprikken, voor de eerste controle na de operatie. Vijf jaar lang blijven ze me controleren. Tot  u toe ging ik met de auto maar vandaag ga ik voor het eerst op de fiets, Nieuwegein is 14km, dus heen en terug is 28km. Kijken of dat gaat. En ik ga ook bij de stomazuster langs om naar mijn buik te laten kijken. Dat zit niet goed. 

Ik zal er aan moeten wennen: er is geen rustige status quo na de operatie. Het gaat niet alleen maar vooruit en beter. Dingen kunnen weer anders zijn/worden. Ik dacht dat ik beter was, en dat ben ik ook wel, soort van, maar het blijft allemaal heel kwetsbaar. Dan helpt een dagje troost in de tuin. Een beetje.

Oorsprong

Nog een vrouw-en-hondje. Omdat ik niet meer de maandagen werk (het baantje van maaltijden bezorgen vergt te zwaar tillen), kan ik op maandagen op bezoek in Oosterbeek. Maandag is Nichtje's vrije dag. 

Het is lang geleden. We gaan wandelen op het Oosterbeekse Landgoed Oorsprong Heel mooi met heuvels en waterlopen. Sprengen en bronnen. Hier stond in de 19e eeuw de eerste suikerbietenfabriek van Nederland. In de strijd om Arnhem in WO-II werden landgoed en fabriek totaal verwoest. Nu is er nog het prachtige landschapspark.

Sinds twee maanden heeft ook Nichtje een hondje: een Friese stabij-pup genaamd Lola. Een heel lief aanhankelijk wriemeldiertje, een echte familiehond. Trouw en gehoorzaam. De Oosterbekers-met-hond die ook op het landgoed lopen zijn allemaal heel aardig en sociaal. 

Sigrid Kaag

Het is een hele mooie aflevering van 'Zomergasten' met Sigrid Kaag. De eennalaatste. Merel Pauw beide me niet en vorige week met schrijver Tommy Wieringa heb ik helemaal niet gekeken. Kaag is een welbespraakte charismatische vrouw van 65 met een bijzonder leven in en rond het Midden-Oosten. Veel diplomatieke functies. Afstandelijk.

Ze groeide op in Zeist, studeerde Arabisch - eerst in Utrecht en toen in Caïro. Haar moeder kreeg een hersentumor toen zij een pubermeisje was en haar vader zware depressie. Van die jeugd leerde ze er-toch-wat-van-te-maken. Ze heeft een Palestijnse man, vier kinderen en een huis in Den Haag. Over haar werk als diplomate tussen de foute mannen en als vice-premier in Nederland komen we weinig tot niets te weten.

Maar het zijn verrassende en indrukwekkende film- en televisiefragmenten die ze uitgekozen heeft. De zit hele avond zit ik op het puntje van mijn stoel. 

https://npo.nl/start/video/sigrid-kaag_5