Herstel (2)

In de 'leefregels' die ik heb meegekregen uit het ziekenhuis staat dat ik per dag 6 tot 8 uur moet bewegen en elke dag wat intenser. Rechtop zitten geldt ook als bewegen. Omdat ik vanwege de littekens en beurse plekken het liefst lig, en zeker niet zít, moet ik echt mijn best doen. Je moet wel creatief zijn. 

Behalve de was, de vaatwas en het appelmoes bereiden bedenk ik er vandaag mandala's kleuren bij. Vóór de operatie had ik de krankzinnige 80 kleurpotlodendoos gekocht, als eventuele bezigheid in het ziekenhuis. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Kleuren zat er echt niet in Maar nu kan ik het kleuren inzetten bij het aan tafel zitten, wat ik tot nu toe max tien minuten vol hield.

Daarna ga ik de buurvrouw die al twee keer boodschappen gehaald heeft belonen met zelfgemaakte jam. Bobby aanschouwt mijn energie met grote verbazing.

Only Time

Lezen en films kijken gaat niet zo goed. Te veel informatie. Muziek luisteren wel. Lekker associatief via Spotify. In de jaren tachtig en negentig luisterde ik graag Ierse muziek, eerst was het de groep Clannad en later de zangeres Enya. Hun muziek wordt wel omschreven als volksmuziek, New Age of Keltisch. Hoe ik nu op ze terechtkom weet ik niet meer. Waarschijnlijk via componist Karl Jenkins die ook van die sferische muziek schreef, zoals het mega album Adiemus met het nummer Orinoco Flow, dat Enya ook zong.

 

Enya was in 1980 lid geworden van Clannad, een familieband, waar ook haar oudere zus Máire Brennan (later bekend als Moya Brennan) en broers Pól en Ciarán Brennan in speelden. Enya was de jongste en wilde meer de new age-kant op. Maar zij had niet zoveel in te brengen. Zij verliet de band in 1982. Clannads producer Nicky Ryan volgde haar en na haar vertrek richtte ze haar eigen opnamestudio op. Beide zussen/groepen werden zeer succevol en later hebben ze hun onenigheden bijgelegd.

Moyà Brennan was zangeres en harpiste bij Clannad. Zij is een maand geleden overleden. Beide zussen gaven een moderne twist aan de Ierse volksmuziek. 

Fleurop

De welkom-thuis-bloemen stromen binnen. De ene bos nog mooier dan de andere. Een bos mist echter een afzender. Wel een hartelijk woordje, maar anoniem. En bloemist die de bos heeft geleverd. 

Bobby belt naar de bloemist in kwestie om te vragen of ze nog kunnen nazoeken wie deze opdracht heeft gegeven. Nee, dat weten ze niet. De order is via Fleurop binnengekomen. We kunnen eventueel maandag naar het hoofdkantoor van Fleurop bellen, maar die moeten dan de gulle gever  contacteren om te vragen of die het goed vinden als ze hun naam doorgeven. Doorgeslagen privacywetgeving. Ik ga maar even naar de buurvrouw om wat vazen te lenen.

Herstel (1)

Als ik in de lappenmand lig wil ik graag appelmoes. In het ziekenhuis kreeg ik de hele dag door lekkere hapjes. Troost-eten. Veel eiwitten. De appelmoes kwam er in kleine cupjes. Maar ik kan niet Bobby de hele dag om lekkere hapjes vragen.

Omdat het mij toch ook al bezighoudt hoe ik in godsnaam aan zes tot acht uur beweging toe kom bedenk ik kleine huishoudelijke klusjes. Klusje 1 is proberen appelmoes te maken. Dat betekent 12 appeltjes schillen en dan bereiden. Het gaat wonderwel. Dan ga ik ook maar voor de lunch een courgette-havermout-kaas-omelet bakken. 

Schiereiland

Na zes dagen en nachten op een topdrukke ziekenhuiszaal vertoefd te hebben lig ik nu thuis gelukzalig bij te komen. We hebben een bed  in onze bibliotheekkamer neergezet, waar ik het grootste deel in mijn eentje doorbreng. Lekker bijkomen in mijn holletje. Ik heb herstellendewijs best veel te doen en te administreren met medische hulpmiddelen, medicijnen, rapportage aan de Thuismonitor, bellen met de afdeling omdat ze vergeten zijn mij een saturatiemeter mee te geven (die meet de zuurstof in mijn bloed), vragen over medicijnen, ontbijten, afwassen, wasje draaien. Als ik tussendoor niet uitgeput in slaap val lees ik in een prachtig boek: Schiereiland van Kristine Bilkau. Het is een nieuw boek van haar, ik vond het in de bieb. Ik heb al veel van haar gelezen, elk boek is weer zeer raak. Bilkau is van het Noordduitse Bundesland  Sleeswijk Holstein, boven Bremen, de waddenkust van het Duitse gedeelte richting Denemarken. Ik was er jaren geleden met K. om het Emil Nolde Museum te bezoeken en toen wandelden we ook over kustgebied Halligen. Nord-Friesland heet die streek.

In dat gebied speelt ook dit boek: op het schiereiland Nordstrand, hoewel het niet bij name wordt genoemd. Hoofdpersoon is Annett van circa 50, bibliothecaresse, al heel lang weduwe, die er ooit het huis van een tante erfde. Haar dochter Lynn (30) heeft een goede baan in de milieubeweging en een eigen woning en leven in Berlijn, maar die stort in, komt weer thuis wonen, en daar zitten ze dan. Lynn maakt de ambities van Annett niet waar. Annett heeft zich het schompes gewerkt en zuinig geleefd om de studie van Lynn te kunnen bekostigen en nu dit. Ze maken allebei een heel proces door. Hun buren zijn een jonge woongroep van drie dertigers met idealistische maar niet ideologische jongeren. Ze willen gewoon eenvoud en niet mee in de rat race. Liefde en contact met zichzelf en de ander hervinden. Heel mooi boek.

Weer thuis

We zijn er nog. Ik ben weer thuis. Zes dagen en nachten was ik in het ziekenhuis, waar ik een zware buikoperatie onderging en de eerste hersteldagen daar beleefde met heel veel pijn en ongemak. Ik wilde er niet over schrijven, hoewel zo'n ziekenzaal stof te over biedt. Oneindig veel waarnemingen. De meest enerverende waren die van bedburen die telefoneerden met de speaker aan. Gesprekken van een half uur op de repeat. Maar dat doe ik maar niet. Ik ga gewoon voort bij de dag van vandaag.

Gisteravond hebben Bobby en Zus&Zwager1 mij opgehaald en thuisgebracht. We zijn allemaal heel blij & dankbaar, maar er is nog wel steeds veel pijn en ongemak.

Voorlopig hebben we mijn ziekenboeg ingericht in Bobby's bibliotheek, naast de badkamer. Ik had allemaal gitzwarte scenario's uitgedacht over de thuiskomst. Maar het traplopen gaat wonderwel. Mijn ontbijt kan ik zelf maken. Het wachten is op een doos medische hulpmiddelen die per koerier bezorgd worden, maar die doen dat niet op Hemelvaartsdag.

Vanavond maken Bobby en ik een eerste wandelingetje buiten  van een paar honderd meter. Met de rollator. Ik moet bewegen, want als je niet beweegt verlies je per dag 5% van je spiermassa. Na zes dagen nauwelijks bewogen te hebben zijn mijn armen en benen als heel wat omvang verloren. Dus: bewegen bewegen bewegen. Naar-de-pijn-toe, door-de-pijn-heen. Een heel kleine beetje huishouden zoal was opvouwen voelt nu als topsport.

Even out of order

Mooie kaart krijg ik van Nol en Erni.