Gezien: de documentaire over journaliste Clairy Polak, gemaakt door Coen Verbraak. Zij was jarenlang zo'n scherpe aanwezigheid: eerst de de radio, later op tv. Een paar jaar geleden is zij overleden. Met stille trom uit het leven vertrokken. Blijkt nu dat ze al jaren borstkanker had, zich niet heeft laten behandelen, zelfmoord heeft gepleegd en het tegen geen van haar vrienden gezegd heeft. 'Clairy Polak: autonoom tot aan het eind'.
Ze was als journaliste bewonderd en gevreesd. Ze deed Radio 1 en 'Met het oog op morgen'. Altijd heel scherp. Ik herinner me nog goed dat ik in 2001 of daaromtrent naar een conferentie ging in theater Figi in Zeist, op hoog managementniveau. Dure directeuren. Onze toenmalige directeur Leo V. vroeg of ik meeging. Clairy was daar dagvoorzitter. Zij droeg die dat hoge knalrode pumps. Al die hoge heren in de zaal rilden van haar. Zij was een meester in het ontmaskeren van leugens en kletspraat. Een meesteres. Leo had dat ook. Hij bewonderde haar en vreesde haar. Het had iets top-down erotisch.
Ik denk dat het in haar nadagen van de radio was. Voordat ze op tv kwam. Die stem van haar. Op tv gebeurde er iets anders. Ze kwam bij Nova, de voorloper van nu Nieuwuur. In eerste instantie wilde ze al die make-up niet. Later voegde ze zich op haar manier. Toen de overstap gemaakt werd naar Nieuwsuur mocht ze niet mee. Ze werd als te links beschouwd. Zelf vond ze zich niet links maar kritisch. De laatste jaren deed ze 'Buitenhof' en 'Het filosofisch kwintet' bij Omroep Hunan. Altijd heel goed. Kennis van zaken. Charmant.
Ik heb de 'roman' gelezen die ze schreef over de alzheimer bij haar man. Járen heeft ze voor hem gezorgd en toen hij eindelijk overleden is was haar vreugde en sprankeling weg.
Haar vrienden, meest journalisten, meest mannen, wisten niet van haar borstkanker. Ze ging er niet mee naar de dokter en slikte meters paracetamol. En toen dus de zelfmoord. Indrukwekkend verhaal.
