De Strook

We gaan proberen of mijn fietsmogelijkheden alweer wat verbeterd zijn. In Heerde kon ik drie etappes van vijf km, met de fietstocht naar Harmelen deed ik er vier, en nu gaan we maar eens naar Breukelen proberen. Het is heerlijk, ook al moet ik nog steeds even vijf minuten liggend pauzeren, zo om de zes km. 

We eindigen op De Strook, een grasstrand aan de zuidkant van de Loosdrechtse Plassen. Een van de weinige plekken waar je gratis zonder entree, zonder parkeergeld en zonder verplichte consumptie aan het water kan recreëren. Het is er uitgesproken 'volks'. Oermannen en oervrouwen en oerkinderen en oerpubers in alle soorten en maten en samenstellingen. Ik vind het er heel leuk.

Nu we toch hier zijn gaan we ook even aan bij Nol en Erni in hun chalet op chaletpark De Veenplassen, maar Erni heeft vriendinnen op bezoek. Dan maar een softijsje bij de Boer in Oud-Zuilen. Echt een vakantiedag. 28 km gefietst. Weer een stukje meer.

Afrikaantjes

Zaterdagochtend. Op naar de plantjesmarkt. Geen idee wat ik ga kopen, maar er mag wel weer iets bloeiends bij in de tuin. Vorige week heb ik bij tuincentrum Steck ook al drie gele zinnia-plantjes gekocht en die staan er dankzij dagelijks gieteren ondanks de aanhoudende droogte nog vief bij. Selectiecriteria: ik wil er blij van worden, ze moeten nog een tijdje bloeien, en niet te duur.

Na alle aanbod bekeken en overwogen te hebben (wat is het toch heerlijk op die plantjesmarkt) koop ik vier van deze. Oranje. Verrassend, want ik koop nooit oranje. Ik denk wel: het lijken wel afrikaantjes, en ooit heb ik gezworen om nóóit afrikaantjes te kopen, maar de afrikaantjes die ik ken zijn laag, en deze zijn hoog.   

Eenmaal op de tuin determineer ik mijn nieuwe aankoop. Het blijken 'sterafrikaantjes' ofwel 'citrus-afrikaantjes'.  Wat verschrikkelijk. Afrikaantjes! Maar ik werd blij van ze daar op de markt, dus ik zal niet kinderachtig doen en ze planten. Er staat nog een grote aardbeienplant in de border die ik vorig jaar had gekregen maar die niks gedaan heeft en niks doet, die is ook niet mooi van zichzelf dus die mag er wel eruit. Daar komen dan de ster-afrikaantjes. 

En het staat hartstikke leuk. Alsof ze er horen en er altijd gestaan hebben. Wat is dat met mij en de afrikaantjes? 

Ik weet het onmiddellijk. Bij ons huis in Angelslo waar wij vanaf 1965 woonden hadden wij een heel klein achtertuintje. Een perk aan de voorkant, met rozen, ik denk dat de gemeente die erin gezet had. Achter hadden we een ligusterhaag, een border van 70 cm, een tegelpaadje en een gazonnetje waarop precies een droogmolen paste. Noch Vati noch Mutti had enige kennis van of voeling voor de tuin. Ze hadden het al druk genoeg, denk ik. Zes kinderen. De buren deden ook weinig aan hun tuinen, het was anders dan nu.  

Elk voorjaar haalde Vati een kistje afrikaantjes, ik weet niet waar, en die plantte hij in die border in de achtertuin: drie rechts rijen met een afstand van ca 15 cm. Zo saai! Zo fantasieloos. Dat het netjes was was de belangrijkste drijfveer. Zijn grootste zorg was onkruid. Gras tussen de tegels en onkruid tussen de afrikaantjes. Dat is alle tuinieren wat ik van huis uit heb meegekregen. 

Tweedaagsen

Ik kan wel ambassadeur van het tweedaagse uitje worden. Wat is dat leuk! De Vriendin van de Fiets bereidt ons een heerlijk ontbijt, we bezoeken te Hattem het Anton Pieck  Museum en lopen dan het bos in richting Wezep. Daar in dat bos begint het onverwacht te regenen, maar gelukkig kunnen  we schuilen bij Herberg Molecaten, naast een mooie watermolen en een landgoed. Mooi bos is het daar. Dan steken we de A50 over en duiken we de Wezeperheide in. Steeds weer verrassende nieuwe verten op je netvlies.

De IJssel

Het is een geweldig uitje tot nu toe. Hani501 en ik verzamelen ons rond 12u bij station Zwolle Stadshagen van waar we meteen richting de IJssel kunnen lopen. Dat Stadshagen is een soort Zwolse Leidsche Rijn, een enorme Vinex-wijk die in heel oud land neergezet is, dus we ervaren wat van beide landschappen. We lopen een heel stuk langs Westenholte, ook zo'n grote wijk die me aan Landsmeer doet denken, uit de tijd dat ik in Amsterdam-Noord woonde en naar het Twiske liep of fietste. 

Vervolgens komen we door een oude buurtschap Spoolde met oude sluizen, mooie huizen. Steeds weer associaties met herinneringen aan andere levensfasen. Toen ik klein was woonden hier Tante Bep en oom Teun aan de Spoolderbergweg. Ik dacht nummer zes maar dat klopt niet.

We komen door een prachtig oud park Het Engelse Werk, langs de IJsselbrug, we steken de IJssel over via de indrukwekkende rode spoorbrug waarnaast een fietspad loopt en wandelen tenslotte aan de overkant van de IJssel door naar Hattem. 

De Vrienden van de Fiets bij wie we logeren zijn enorm prettig en aardig. We krijgen de zolderkamer met balkon. Ze hebben vijf dochters maar die zijn al lang het huis uit. Die sliepen tijdens zomerse nachten op dit balkon.

Al gauw wordt het duidelijk dat we morgen voor we naar Wezep gaan lopen eerst het Anton Pieck Museum en het Voerman Stadsmuseum gaan bezoeken. We gaan uit eten bij de Italiaan El Mulino bij de molen. Het is echt vakantie zo. Ik heb de smaak helemaal te pakken.

Klusjesdag

Klusjesdag. Taakjes die al weken liggen te wachten. Het kan immers altijd ook morgen. 

Eerst naar MediPoint in Nieuwegein. De firma waarvan ik nog een ruggesteun in huis heb voor in bed. Die hebben Zus1&Zwager1 bijna drie maanden geleden daar voor me gehaald, toen ik plotsklaps het ziekenhuis verliet. Het was einde woensdagmiddag vlak voor Hemelvaartsdag. Zij  haalden toen op mijn verzoek behalve die ruggensteun ook een rollator en een douchestoel. Die bleek ik helemaal niet nodig te hebben, en die heeft Bobby een paar dagen later weer teruggebracht. Maar de ruggensteun vond ik wel lekker,. 

Volgende klusje is tanken bij het goedkoopste tankstation van Utrecht aan de Gageldijk, waar altijd een rij auto's te wachten staat, en waar wat heel krap ruimte is om weer uit te rijden. Daar kan ik nogal tegenop zien. En dat voor die ene euro prijsverschil. Maar eigenlijk valt het uitrijden best mee. De mens lijdt het meest...

Het zelfde geldt voor de autowasstraat, waar ik ook zo tegenop kan zien, net als tegen parkeergarages. Maar de auto is zo vuil! Dat kan niet langer. Waar ik vooral over tob is of de motor aan of uit moet in de wasstraat. De motor moet aan blijven en de koppeling moet in zijn vrij. Ook dit klusje valt weer enorm mee. Heel tevreden na afloop. 

Dan nog het taakje informatie- en administratiemappen van de ziekenhuisopname indikken, uitdunnen, hoe je dat dan ook noemt. Weg ermee. Alsof er niets gebeurd is. Zo bevredigend allemaal.

En dan gieteren. Overal in het land en in de wereld is watertekort, vanwege de warmte en de droogte. Maar niet in de sloot bij onze volkstuinen. Die is nog altijd even vol water. Ik mag maar halve gieters, vanwege de leefregel na de operatie dat ik max 5 kilo mag tillen. Zou die nog steeds gelden? Dus het is heel wat loopjes voor ik alles begieterd heb. 

Tenslotte hebben Hani501 en ik de overnachting bij de rare man-alleen in Kamperveen (zie 15 juli) gecancelled en moeten we als de wiedeweerga een  nieuw adres. Die vinden we in die contreien in Hattem. Helaas niet in een tuinhuisje, en niet op een woonboot, want die waren al bezet, maar in een rijtjeshuis. Lekker veilig, geen enkele associatie met een Britse crimi. 

Het oorspronkelijke idee was langs de IJssel van Kampen naar Kamperveen, Zalk, langs de IJssel naar Zwolle-Noord. Nu gaan we van Zwolle-Noord naar Hattem, en van Hattem naar Wezep. 

Nasrah Habiballah

Wat moet je als het zó heet is? Vanochtend de tuin inspecteren, gieteren, stukje snoeien en dan weer naar huis. Binnen blijven. Misschien kan ik een mail sturen naar de Gemeente met de suggestie bomen te planten aan de Prinses Margrietstraat, ter hoogte van de school. Bomen verlagen de temperatuur significant. Dit is het loopje naar het winkelcentrum en er is geen ontkomen aan de verzengende zon. 

Ik besluit tot een middagje 'Zomergasten'. Door het tuinfeestje heb ik gisteren niet kunnen kijken. De uitzending van vorige week met cabaretier Peter Pannekoek vond ik er niets aan, maar deze aflevering met Nasrah Habiballah is heel boeiend. Zij is twee maanden geleden gestopt met verslaggeving vanuit Israël, wat ze sinds een paar jaar deed. Ze was net begonnen voor de Hamas-aanval van 7 oktober 2023 en heeft sindsdien vrijwel dagelijks verslag gedaan van de oorlog en geduid. Altijd heel beheerst, neutraal, informatief. Een Palestijns-Nederlandse verslaggeefster in Israël, maar Gaza kon ze niet in. Munis ze terug. Ze zal voor de NOS  verslag gaan doen. Ze doet een beetje denken aan Iris de Graaf, die ook zo overtuigend correspondente te Moskou was tot het haar te heet onder de voeten werd. 

Deze aflevering maakt de miskleun van vorige week weer helemaal goed. Alle tv-fragmenten die ze laat zien zijn boeiend, en ook het gesprek, al valt ze nooit uit haar rol van professionele journaliste. We zien niet de privé-personen, al kiert die overal doorheen.

Ik zou kijken.

https://npo.nl/start/afspelen/vpro-zomergasten_17

Vreemde mensen

Een van de Tuinvriendinnen wordt 65 en geeft een Tuinfeestje. Ze heeft zo'n 30 mensen uitgenodigd uit haar hele leven en ze is al weken bezig met de voorbereiding. Haar tuin was een beetje een oerwoud  en daar heeft ze een centraal 'pleintje' in weggemaaid. Vier mintgroene bankjes (Xenos) erin. Ze heeft mijn huisje en tuin ter beschikking hevrasgd voor eventuele uitwijk en logés. Dus dat heb ik helemaal schoongemaakt. We hebben ook een koeltas en een powerstation meegebracht. 

We worden geacht om 16u sharp aanwezig te zijn want ze heeft een Opening. Haar dochter is full swing aanwezig als rechterhand. Bereiden, inrichten, bedienen. Dagenlang. De heg nog eens extra gesnoeid. Ik ben ook almaar in de weer als praktische achterwacht met spullen en bereidheid.

De Opening blijkt een Qi Gong-les op de gesnoeide 'pleintje' midden in de wildernis. Haar eigen Qi Gong-leraar geeft de les. Het is snoeiheet daar pal in de zon, maar het is toch mooi. We lijken wel een sekte. Daarna vriend(inn)en liedjes met gitaar, onder wie een zingende nicht. En iedereen zingt mee. De jarige staat er in een prachtige blauwe jurk als een goddess te stralen. Hoewel ik het zelf niet zo makkelijk vind, een feestje met zoveel vreemden, om een gesprekje aan te knopen ('Waar ken jij Karin van?') vlucht ik niet en heb ik uiteindelijk best een paar leuke ontmoetingen, onder meer met de Zingende Nicht. Uit Amsterdam. Zij zingt in een zorgcentrum in Buitenveldert voor demente mensen. De stralende jarige kun je niet in de steek laten. Maar er blijft niemand in mijn huisje slapen.

In Trouw van vanochtend een column van Ronit Palache, zich tegenwoordig noemende Ronit van Tijn Palache, over het ongemak van praatjes aanknopen met vreemden. Dat dat steeds meer in onbruik raakt. Dat er nu een Sire-campagne is gestart om praatjes aan te knopen op straat, om de eenzaamheid te verdrijven. Zij heeft een interview-reeks gedaan in De Rode Hoed, zo vertelt ze, met onbekende mensen. Dat ongemak in het begin.