Herstellen

Maandagochtend loop ik 's morgens om negen uur al naar de volkstuin. Het is een half uur lopen, inmiddels is dat goed te doen. Ik ga een beetje rondhangen en proberen stukjes grasveld te maaien met de grastrimmer. 

In de 'leefregels' die ik na de operatie mee naar huis heb gekregen staat dat ik max 5 kilo mag tillen. Zo'n grastrimmer weegt haast niets (1,5 tot 2 kilo) plus een accu van 400 of 600 gram. Ik vind dat ik het wel kan proberen. Langzaam werken, niet wild bewegen. Pauzes inlassen. Zus4 vindt dat ik het niet moet doen, niet, maar ik meen dat het kan. Het ding is zo licht. Ik voel er niets van. Als ik een boodschappentas optil (niet doen) voel ik dat echt wel. Het gras staat behoorlijk hoog door het vochtige weer, dus als dat gekortwiekt zou zijn geeft dat grote voldoening. Ik zal het aan de zuster vragen, beloof ik. 

Om elf uur loop ik weer terug naar huis en daarna slaap ik de rest van de dag. Vandaag dus maar niet. Ik ga een mandala inkleuren. Wel in een tuinsfeer.

PAAZ

Gezien op Netflix; de film PAAZ, naar het gelijknamige boek van Myrtle's van der Meer. 'n Bestseller. Het verhaal van een jonge boekenuitgeverij-redactrice die op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis terecht komt nadat ze met haar auto te water is geraakt. Wat later een zelfmoordpoging bleek te zijn. Ze is ambitieus, ijverig, nooit klaar met haar werk, heeft een leuke vriend, liefhebbende ouders, en is naar buiten toe altijd optimistisch. Maar alles een beetje te. Als je maar een beetje van de GGZ weet zie je dat er weinig van klopt. Zo snel word je niet opgenomen. Nou ja, misschien wel na een zelfmoordpoging. Het is een onderhoudende film, niet zwaar. Het raakt me niet erg, het boek deed dat indertijd meer. Ik las het in 2012, maar ik kan me niet meer herinneren of ik het toen zwaar vond of licht.

Stadsnomade

En hoe verging het de Schotse Amy Liptrot, zie vorige blog, nadat ze haar alcoholverslaving had overwonnen en dat succesvolle debuut had geschreven (2016)? In 2022 verscheen haar tweede boek: Stadsnomade. Ik vind het in de e-bibliotheek.

Het was toch een beetje saai op dat Orkney-eiland zonder stadsgedruis en geen zicht op een nieuwe vriend en ze verkast voor een jaar naar Berlijn. Geen alcohol en drugs meer, maar toch wel op zoek naar een soort van grotestadsbedwelming. Ze verhuist van onderhuur naar onderhuur, van wijk naar wijk. Ze is als een gek online, op zoek naar bijzondere plekken en mensen. Ze wil weer een man. Seks. Haar obsessieve manier van schrijven sleept je weer mee, nu in haar internetgedrag.

Op een gegeven moment heeft ze dan een vriend, een Duitser, hij is het helemaal, hij wil met haar mee terug naar de Orkneys en kinderen, maar dan ineens is het over en uit. Ze heeft geen idee waarom maar hij wil niet meer en hij is onbereikbaar. Groot liefdesverdriet. Ze gaat weer terug naar Schotland.

Hoe het daarna weer verder gaat is de vraag. Heden ten dage heeft ze een man en twee kindjes met wie ze weer op de Orkneys woont. Of dat jonge gezinsleven in de toekomst ook zulk bezeten proza oplevert is maar de vraag.

The Outrun

Gezien op NPO Start de film The Outrun naar de gelijknamige roman van de Schotse journalist en schrijfster Amy Liptrop. Het verhaal speelt deels in Londen maar grotendeels op de Schotse eilandengroep de Orkneys. 

Toen ik indertijd bij verschijnen van de vertaling van de roman een interview zag met de schrijfster bij 'VPRO Boeken' heb ik het meteen gekocht en zijn we naar Schotland op vakantie gegaan, waaronder naar de Main Island op de Orkneys. Van de film herken ik flarden en als ik in mijn blog terugzoek blijk ik de film in 2024 gezien in een van de kleine filmtheaters van Utrecht samen met de Bayerische Freundin. 

Ik ben weer even onder de indruk van het verhaal, de hoofdrolspeelster, de natuur, de eenzaamheid, de vechtlust. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die in Londen helemaal ontspoort door alcoholverslaving. Na een tijd in de Rehab gaat ze terug naar de Orkneys waar haar vader in een caravan woont en schapen houdt en haar moeder helemaal in de Heer is. Die vader heeft psychiatrische problemen en is op en af opgenomen geweest in klinieken op het vasteland want die heb je niet op de Orkneys. Ze is extreem onveilig opgegroeid. En nu is ze daar weer terug. Ze neemt een baantje bij de Vogelwacht om vogels te tellen. En haar alcoholisme te bestrijden van dag tot dag. 

Niënhof

Wandelingetje bij Landgoed Niënhof bij Bunnik.  Het is een heel klein wandelingetje, vroeger haalde ik bij wijze van spreken mijn neus ervoor op, zo kort. Maar vandaag is het perfect. 

Eigenlijk hebben we vandaag Familiedag in Amsterdam, eerste zaterdag van juni, maar 30 personen in een kamer of verdeeld over zes sloepen dat is niks voor mij nu. Ik voel me wel triest vandaag. Iedereen wil horen dat het beter gaat. En natuurlijk gaat het beter dan vier drie twee weken geleden. Maar ik kan niet goed zitten en je kan je niet voorstellen hoe dat beperkt.

https://www.utrechtslandschap.nl/gebied/natuur/nienhof

Naar Harmelen

Zus4 uit MeckPom komt op (zieken)bezoek. Met haar elektrische bolide gaan we naar de kwekerij in Harmelen en het Máximapark. Zij heeft voor hun moestuin nog wat andijvie-plantjes nodig en voor het terras lavendel. Ik op mijn beurt wil nieuwe margrieten, dille en koriander, die laatste twee kruidenplantjes hebben de laatste weken ondanks veelvuldig gieteren de hitte niet overleefd. Zij is net zo enthousiast over deze onmodieuze kwekerij als ik. Het is van een totaal andere orde dan iets als de Intratuin.

Het Máximapark is veel te groot om te laten zien. We gaan via de uitkijktoren tot de Japanse Tuin en dan weerom. En dan moet ik in het kader van het herstel nodig een uur een slaapje doen.

Loki (en Mochi)

Ik had de Bayerische Freundin op bezoek, met haar Cypriotische hondje Loki. Op mijn verzoek kwamen ze met de kampeerbus, want dan konden we ergens wandelen. Vanwege dat ik nog niet fietsen of autorijden kan. Loki achterin de bus in een bench.

Mag ik even the never ending story van de hondjes herhalen? Ik geloof dat ik het al tien keer verteld heb. Zo leuk vind ik het. Het begon met Mochi, het hondje van haar Berlijnse zoon, die door een relatiebreuk en zijn baan  niet meer voor zijn hondje kon zorgen. Steeds kwam het een paar maanden hier, en dan weer terug naar Berlijn, en dan weer hier. Tot zij definitief terug ging naar Berlijn. Toen namen de Bayerische Freundin en haar man een adoptie-pup uit Cyprus, Loki, die precies op Mochi leek. 

Maar al gauw kwam Mochi toch weer naar Nederland. En hadden ze twee van die hondjes. Ik weet nog een filmpje met die sneeuw afgelopen winter dat de Freundin door de twee wilde hondjes werd voortgetrokken over een totaal verijzelde straat. En toen ging Mochi écht terug naar Berlijn. Definitief. 

En nu vertelt ze dat Mochi binnenkort definitief terug naar Utrecht komt.