Pioenroos

Al maanden heb ik niet getekend. Ik kon nog wel af en toe een mandala kleuren, maar de concentratie opbrengen voor een ding dat echt mijn aandacht trok? Verder dan de ene zaterdagmiddag in de maand ZenZienTekenen kwam ik niet. En vandaag ineens zie ik het weer.

Naar Korea

Ik ga maar veel films kijken, al herstellende, heb ik besloten. Vandaag gekeken naar 'Made in Korea' op Netflix over een Indiaas meisje van het platteland die ervan droomt om in (Zuid-) Korea te wonen. Ze moet haar ouders overwinnen, want die zien dat helemaal niet zitten, maar ze zet door. Haar vriend met wie ze naar Seoul zou draait haar een enorme loer. Zo komt ze er in haar eentje en berooid aan en moet ze haar draai vinden. Met een vlogger die zich om haar bekommert en een vertaalcomputertje komt ze voorzichtig aan de bak, waarbij ze als baan voor de zieke oude moeder van een tweeverdienersechtpaar moet zorgen. Die zieke oude moeder blijkt echter niet zo ziek als ze doet voorkomen. Zij heeft een droom: en die is niet voor het huishouden van haar zoon en schoondochter zorgen, maar een eigen restaurant. Nou ja en zo ontstaat er een weefsel van vrienden en vriendinnen die elkaar helpen zichzelf te realiseren. En met de familie in India komt het ook goed.

Venkel en gerookte forel

Voor de inspiratie: een goede maaltijdsalade weer met venkel, gerookte forel en aardappeltjes. En een heerlijke frisse dressing met yoghurt, mayonaise en mierikswortel.

https://www.ah.nl/r/1202166

De tuin

Ik durf haast niet naar de tuin. Drie weken geleden was ik hier voor het laatst. Sinds ik naar het ziekenhuis ging hebben Zus3 en de Tuinvriendinnen gegieterd, en een van hen heeft ook een beetje gras gemaaid. 

Vanaf huis is de tuin 1,4 km lopen. In mijn staat van zijn toch wel een beetje ver, ik doe er een half uur over, zo in de brandende zon. Bobby brengt me dus maar heen met de auto. Kan hij zich ook nogal even aan bemoeien tegen de spint in de appelboom. Terug probeer ik lopend. 

Het is er inderdaad alweer een aardige wildernis. Dat moet ik voor nu accepteren, ik kan er weinig aan doen. En genieten van die kleuren, geuren, vogeltjes, het buiten zijn in mijn eigen paradijs. Het is hier verrukkelijk.

De thuiszorg

Het onderwerp de thuiszorg heb ik geloof ik nog niet behandeld hier. Eerst móest ik naar huis en uit het ziekenhuis, na vier dagen, en toen had het ziekenhuis op mijn verzoek thuiszorg voor me aangevraagd maar kwam er geen antwoord van de thuiszorg. Het werd Hemelvaartsdag en dan moest ik maar blijven tot er antwoord kwam. Nou nee, dacht ik, want zo fijn was het nou ook niet op die zaal. Dan maar even zonder thuiszorg. Als ik het ziekenhuis verliet, zeiden ze, dan verviel hun aanvraag voor mijn thuiszorg en moest ik dat zelf maar regelen via de huisarts.

Dinsdags na Hemelvaart lukte dat en een week geleden kwam de eerste thuiszorg. Ze helpen me bij mijn ongemakken ten gevolge van de operatie. Ik heb behoefte aan deskundige ogen en handen om mij vertrouwd te maken met de materie. Elke avond komt er een andere. Vrouwen, mannen, jongens meisjes van diverse komaf. De tweede avond kwam er een Marokkaanse jongen in een joggingbroek. Dat was wel een beetje ontregelend. Ik ontving ze in de ziekenboeg. Maar je neemt zo'n medewerker mee naar boven en trekt je broek uit. Ik wilde niet racistisch zijn maar ik voelde me toch niet jofel. Hij was verder prettig en deskundig. De dame die de avond erop kwam droeg een t-shirt van Careyn, maar zij zei dat het beleid was dat iedereen aantrok wat hij wilde. Geen bedrijfskleding. De dag daarom kwam er een Indo-jongen die grafisch ontwerper was geweest en rock-muzikant. En toen twee keer een gehoofddoekt moslimmeisje. Vandaag een dame van een eind in de zestig, mijn leeftijd. Het hielp enorm.

Vandaag zei ik: Het is genoeg geweest. Ik kan het zelf. Heel heel hartelijk bedankt. 

Kleine Plas

Vandaag heb ik een voor een herstellende patiënt nogal drukke dag. 's Morgens komt Nichtje, 's middags Peeq, en tussendoor is onze Hulp er. 

Peeq heb ik gevraagd met de auto te komen en zij rijdt ons naar de Kleine Plas. Het pad daaromheen is ca 3 km en ligt helemaal onder de bomen. Schaduw dus. 

En eerder op de dag was ik ook al naar de bibliotheek en naar de bakker dus ik totaal heb ik ca 4 km gelopen. De vooruitgang.

Mi Querida Señorita

Gezien: de Spaanse film 'Mi Querida Señorita' op Netflix. Over een bijzonder grote forse jonge vrouw Adela, dochter in een traditioneel katholiek gezin in Pamplona. Ooit is ze als intersekse baby geboren, en haar ouders hebben haar als meisje opgevoed. Als kind heeft ze diverse operaties ondergaan en sinds jaar en dag slikt ze hormoonpillen, maar haar ouders hebben nooit iets verteld. Een paar ontmoetingen triggeren haar te onderzoeken wat er aan de hand is. Ze gaat naar een gynaecoloog en daar hoort ze haar geschiedenis.

Adele vertrekt naar Madrid waar ze in een queer wereld terechtkomt. Als jongen. Eerst werkt hij in een bar, en daarna in een bordeel. Allemaal mensen met bijzondere verledens die samen een eigen queer familie vormen. Mooie rijkgelaagde film. Het is een remake van een film uit 1972.