Slot Loevestein

We zouden vandaag gaan fietsen maar ik vind het te koud en wil liever een avontuurlijke wandeling. We komen uit op Gorinchem, en vandaar met de pont de Merwede over naar Woudrichem en Slot Loevestein. Het is helemaal niet ver van Utrecht, maar het is een totaal andere wereld. Daar rond de grote rivieren.

Eerst had ik bedacht om bij Fort Vuuren - oostelijk van Gorinchem - te starten. 's Zomers is er van daar een veerpontje naar Slot Loevestein, maar in oktober blijk je je te moeten behelpen met een watertaxi, áls die vaart. Om dat te weten te komen moet je de kapitein bellen. 

De kapitein zegt dat er 's middags te weinig water in de rivier staat is voor de oversteek, dus dat plan gaat niet door. Wel kunnen we met de veerpont van Gorinchem naar Woudrichem. Die gaat in oktober twee keer per uur. Dan doen we dat.

Ongetwijfeld is het hier in de zomer stervensdruk maar nu niet. Alleen wat opa's en oma's met kleinzoontjes. Herfstvakantie.

Het is geweldig mooi en leuk. De rivier die bij Utrecht nog de Lek heet maar bij Gorinchem Merwede gaat heten is is heel breed.

Weer een nieuwe bril

Zo drie jaar geleden had ik mijn laatste nieuwe bril, maar ik zie de laatste tijd niet meer zo scherp. Vooral niet in de verte. Niet in de schemer. Lezen wordt ook minder, dat gaat het beste onder een felle lamp of op de iPad. Hoogste tijd dus voor een nieuwe bril. 

De bril die ik heb vind ik de mooiste, dus zo een wil ik weer. Ik orienteer me altijd bij Ace&Tate en bij Specsavers, en dan vind ik er wel een. Ditmaal wordt het Specsavers.

Vandaag dus naar de winkel voor een oogmeting. Er werkt een minstens 75-jarige opticien, die meldt dat hij invalt bij ziekte, door het hele land. Ik vertel hem dat bij de vorige oogmeting de opticien gezegd had dat ik 'beginnende staar' had, maar nog niet erg genoeg voor een behandeling. Deze opticien reageert heel verontwaardigd. 'Alle mensen krijgen op enig moment staar', zegt hij. 'Iedereen. De een wat eerder dan de ander. Ik ben er pertinent op tegen om dat tegen de mensen te zeggen zolang iemand nog volledig zicht heeft. En dat heeft u. Uw zicht is wel wat minder geworden, maar daarvoor neemt u gewoon nieuwe glazen.'

Je begint zo'n bezoek met een prijs van €150 voor het montuur. En dan de glazen. Bij Specsavers zijn ze heel goed in 'upselling', betere glazen, lichtere glazen. En dan komt het uit op €530, minus €100 van de verzekering is €430. Eerder was ik hier heel verontwaardigd over maar bij Ace&Tate, die weer heel andere prijstrucjes toepassen kwam ik op eenzelfde prijs uit, dus nu heb ik het maar gelaten gelaten.

Als we klaar zijn met de upselling biedt de verkoper mij een tweede bril gratis aan. Beláchelijk. Dat bewijst dat je voor die eerste bril veel te veel betaalt. Maar goed. Ik zeg: doe maar dezelfde als zonnebril. Over ruim twee weken is-ie klaar.

Souad Massi

Ik heb ineens behoefte aan wat opwinding, buiten de deur. De Voetbalvriendin appt dat ze naar een concert gaat van ene Souad Massi, een Algerijns-Franse zangeres. Nooit van gehoord. Met band. Een mix van pop, jazz, luisterliedjes, Algerijnse muziek, flamenco. Ze treedt op in TivoliVredenburg. In de Grote Zaal. Er zijn nog kaarten. Ik ga op onderzoek uit: lezen, luisteren. Mag ik mee? Grappig, zo begon ons voetbalavontuur ook. Ze zou het hartstikke leuk vinden.

Het is al jaren geleden dat ik in TivoliVredenburg was. Dat was met de Jazzvriend die me uitgenodigd had voor Karsu, Turks-Amsterdamse zangeres. Een wilde avond was het, waarop het publiek inclusief mijzelf helemaal uit zijn/haar dak ging. De hele zaal. Geweldig. Ik vind het terug op dit blog: 21 oktober 2022 was het: vier jaar geleden.

Deze Algerijnse Souad Massi is ook heel goed, prachtige band, mooie stem, hele goede muzikanten. Heerlijk om mee te maken. Helemaal opgepept na afloop. Ik zal later nog wat muziek plakken.

Type 2

Gelezen: Diabetes kookboek. Alsof het allemaal nog niet genoeg is hebben ze nu een te hoge bloedsuikerspiegel vastgesteld. Type 2. Over twee weken heb ik een afspraak bij de specialistische praktijkondersteuner. Ik krijg alvast een lijstje mee wat ik allemaal wel en niet mag eten. Er staat niet 'wel' en 'niet', maar 'aangeraden', 'af en toe' en 'vermijden'. Weinig suiker, zout, bewerkt voedsel, koolhydraten zoals aardappelen. veel volkoren, vezels, groente, fruit, vis. Kaas. Ongezouten noten. Veel bewegen. Afvallen. Dat doe ik allemaal al, toch? Ik lees  tientallen websites, abonneer me op nieuwsbrieven, doe allerlei testjes. Heel speciaal is het niet. 1,1 miljoen Nederlanders hebben het. 

In de inleiding van het kookboek staat dat het allemaal niet zo erg is, het is niet zo dat je per se allemaal ledematen verliest, blind wordt etcetera. De recepten in dit boek en die op de site van het Diabetesfonds zijn globaal zoals ik altijd al kook. Verwarrende informatie. Eerst maar eens de afspraak met de diabetes verpleegkundige afwachten.

Blaricum

Voor het eerst van mijn leven ben ik in Blaricum. Ik ben wezen wandelen op de Blaricumse Heide met Hilda, de zus van mijn alweer jaren geleden overleden oudste vriendin Marg. Mooi om zo nog in contact te blijven. Hilda woonde ooit in Blaricum en sinds haar scheiding 25 jaar geleden alweer in Huizen. Prachtig weer is het weer daar op die heide. 

Omdat het restaurant op de heide vol is gaan we naar Blaricum-dorp. Het lijkt een beetje op Laren, dat ernaast ligt maar veel groter is met winkels en museum en theater. Ooit beide mooie boerendorpen en toen ontsloten door Amsterdamse trammetjes en veranderd in kunstenaarsdorpen, villadorpen. Blaricum heeft een klein maar gezellig centrumpje. Wel leuk als doel om naar toe te fietsen. 26 km.

Carmen Curlers

Ik heb weer een fijne tv-serie gevonden op NPO Start: de VPRO-serie 'Carmen Curlers' van een paar jaar geleden. Het is een Deense serie, speelt in de jaren zestig en centraal Axel Byvank, de ontwikkelaar van Carmen Krulset. In de jaren zestig mochten vrouwen ongeveer niets behalve het huishouden en voor de kinderen zorgen. Ze mochten niet werken, er werd niet naar ze geluisterd, heel vreselijk. Axel heeft in het begin een radio- en tv-zaak, maar wordt gegrepen door het idee van een uitvinder om elektrische krullers te ontwikkelen, waarmee vrouwen in 10 minuten zelf thuis een prachtig kapsel konden maken, en niet een of twee uur bij de kapper zitten. Hij is heel gedreven, fanatiek, ook al gaat het eerst een paar keer mis. Hij is erg gepest op school wat hem extra drive geeft om succes te hebben. Hij heeft een leuke slimme vrouw die ook wat wil doen, desnoods in de winkel helpen, maar dat wil hij niet. Zij loopt op een gegeven moment weg. Er is ook een boerin Birthe die haar hele leven heeft gebuffeld naast haar man. 

Ik ben nog maar in het derde seizoen, van zeven, maar ik weet dat hij succes gaat krijgen, dat hij een fabriek gaat bouwen waar alle vrouwen uit het dorp gaan werken wat voor een enorme emancipatie gaat zorgen. Birthe wordt zijn rechterhand. Mooie karakters, mooie verhaallijnen, nooit tijdsbeeld. 

https://www.cinema.nl/artikelen/carmen-curlers-deense-dramaserie-over-de-uitvinding-van-de-elektrische-krulspeld

'Alles ist eitel'

Deze canon gaan we de komende keer in Bilthoven zingen: 'Alles ist Eitel'. De nieuwe dirigente stuurt ons de bestanden per Whatsapp, en dan kan meer dan de helft van de zangers die niet op de computer krijgen dus niet printen. 

En deze 'White Winter Hymnal' in het (gemengd) Witte Vrouwen Koor. Het wordt tenslotte weer kerst. Eerst een koorversie, dan de oorspronkelijke.