Mi Querida Señorita

Gezien: de Spaanse film 'Mi Querida Senñorita' op Netflix. Over een bijzonder grote forse jonge vrouw Adela, dochter in een traditioneel katholiek gezin in Pamplona. Ooit is ze als intersekse baby geboren, en haar ouders hebben haar als meisje opgevoed. Als kind heeft ze diverse operaties ondergaan en sinds jaar en dag slikt ze hormoonpillen, maar haar ouders hebben nooit iets verteld. Een paar ontmoetingen triggeren haar te onderzoeken wat er aan de hand is. Ze gaat naar een gynaecoloog en daar hoort ze haar geschiedenis.

Adele vertrekt naar Madrid waar ze in een queer wereld terechtkomt. Als jongen. Eerst werkt hij in een bar, en daarna in een bordeel. Allemaal mensen met bijzondere verledens die samen een eigen queer familie vormen. Mooie rijkgelaagde film. Het is een remake van een film uit 1972.

Salades

Het is weer zomer, en dus tijd voor maaltijdsalades. Het is altijd een feestje om nieuwe combinaties vinden. Ditmaal zijn het bietjes, avocado, feta, pijnboompitten, rucola, uitje, linzen en een honing-mosterd dressing. Ik bak er wat krieltjes naast. Mmm.

https://www.boodschappen.nl/recepten/avocado-bietensalade-met-feta

Het welbevinden

Het is de warmste 26 mei ooit. Ik kan maar het best in huis blijven met de gordijnen dicht. Herstellen is best moeilijk. Heel saai. Ik wil zo graag er-op-uit. Maar dat zit er even niet in. 

Vandaag lees ik een moeilijk literair boek; Het welbevinden door Ulla Lenze. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van de Limburgse vriendin. Het is ingewikkeld met veel personages en tijdlagen: 1908, 1967 en 2022. Centraal staat een schrijfster die veel succes heeft gehad met een boek over een spiritistische tbc-patiënte, een schrijfster in goede doen, de Duitse artsenij begin 20e eeuw, een sanatorium voor arbeiders in de buurt van Berlijn: Heilstätten Beelitz. Leg het maar uit. Het welbevinden van de patiënten stond centraal. Kom daar nu nog maar eens om. 

Maar vandaag zet ik door en raak ik geboeid. Dat is ook herstel. Het voormalige sanatorium is na de Wende geheel in verval geraakt en wordt nu opgeknapt voor dure appartementen.

Agneta

Gezien: de film 'Je m'apelle Agneta', op Netflix. Zeer onderhoudende film. Zweedse vrouw van in de vijftig heeft een uitgeblust huwelijk, ze eet en drinkt te veel, ze raakt haar ambtenarenbaan kwijt en gaat als au pair werken in de Provence. Ze is in de veronderstelling dat ze voor een zieke Zweedse puber gaat zorgen, maar het blijkt om een oude excentrieke Zweedse homoman te gaan. Zij spreekt verder geen woord over de grens. 

Doet nogal denken aan de geestige Engelse film 'Shirley Valentine' (1989). Zo'n dikkige onopvallende huisvrouw met een ongeïnteresseerde zak van een echtgenoot, die ontpopt als een geestige vrouw, wulps, die grote aantrekkingskracht uitoefent op de mediterrane man. Ze hervindt zichzelf en is geliefd in haar nieuwe omgeving om de leuke vriendelijke zelf die ze in haar huwelijk niet meer was en nu weer wel. Een beetje een formule. Maar toch ook feel good.

Panbos

Het is zo warm dat we vandaag voor het wandelingetje-van-de-dag het Panbos kiezen. Lekker veel schaduw. Het ruikt er heerlijk naar dennennaalden. Af en toe een blij hondje want het is honden losloop. Weer meer gelopen vandaag: 3,5 km. En na afloop weer twee uur slapen.

Nieuw Nederland

Gezien: deel 1 uit de nieuwe EO-serie 'Nieuw Nederland' over hoe Nederland er over honderd jaar uit zou kunnen zien, gezien de stijging van de zeespiegel en andere gevolgen van de klimaatverandering. Hoe er over landinrichters en filosofen over gedacht en gestudeerd wordt, aan welke oplossingen voor/tegen het wassende water wordt gewerkt. Het is zo'n groot en bedreigend onderwerp dat je doorgaans maar liever wegdenkt. 

Presentator van het programma is Kefah Allush, een van oorsprong Palestijnse tv-maker, opgegroeid in Vlaardingen. Ik kende hem niet, maar hij is al heel lang in dienst bij de EO, als producer en presentator. Het thema is in een toegankelijk format gegoten, met allerhande informatie: historisch, animaties, deskundigen, BN-ers, wandelingetjes door bedreigde gebieden... Die BN-ers die hoeven dan weer niet voor mij. Wat comedian Jan Jaap van der Wal of filosofe Stine Jensen erover denken is niet zo boeiend. Het is drie afleveringen. Ik ga het wel volgen.

https://npo.nl/start/video/nieuw-nederland

Landgoed Oostbroek

De kortste wandeling die we kennen is op Landgoed Oostbroek. Anderhalve kilometer en een groot stuk in de schaduw. Het Hoofdkantoor van Utrechts Landschap is er gevestigd en er is ook een sympathiek cafeetje dat gerund wordt door vrijwilligers. Maar die zijn  vrij met Pinksteren. Er is er prachtig en toch komen er maar heel weinig mensen. Het ligt dicht aan de A28 en de weg met de auto er naar toe is onbegrijpelijk om het UMC en het Wilhelmina Kinderziekenhuis heen.

Het is toch even Er-Op-Uit. Na de wandeling slaap ik twee uur.