Thaise kip

Na al die weken zo niet maanden maaltijdsalades heb ik zin in Thais eten. Met veel groenten en kip. Bij Jumbo een lekker recept, met knapperige groenten, kip, cashewnoten en koriander. Het geheel is smeuïg gemaakt met oestersaus en vissaus. 

https://www.jumbo.com/recepten/super-thaise-kip-met-groenten-cashews-en-oestersaus-1374914-7

Desembakker

In de buurt woont een man met een droom. Okke. Hij wil bakker worden. Een bakkerij beginnen. Een maand of wat geleden belde hij 's avonds aan om een brood uit te delen, maar omdat Bobby glutenvrij moet eten nam hij het niet aan. Maar buurvrouw D. nam het gelukkig wel aan en zij is sindsdien klant. 

Bakker Okke heeft een website waar je over zijn droom kunt lezen. Daar kun je je ook abonneren op zijn wekelijkse nieuwsbrief, waarin staat: je kunt weer een brood bestellen. Dat brood bestel je via zijn website en daar moet je ook online afrekenen. Op vrijdag en zaterdag kun je je brood tussen 12 en 14 uur ophalen. Hij doet het allemaal (nog) vanuit huis.  Van de week heb ik voor het eerst besteld, want het ziet er wel heel lekker uit.

Het is natuurlijk wat gedoe, het is een eind verder dan het winkelcentrum en de tijd van afhalen is beperkt.

Kom ik er om 12.02u aan, staat er al een hele rij klanten te wachten. Hij verkoopt vanuit het halletje van zijn huis. Allemaal linkse mensen van 30-50. Met kleine kinderen. Het is wel héél lekker brood.

https://bakkerijokke.nl/

As Time Goes By

Op de een of andere manier moet ik nieuwe lievelingsmuziek vinden. Lichter van sfeer dan ik had. Daags voor de operatie vond ik de pianiste Gabriela Montero, die los en luchtigjes improviseert op Bach en andere klassieke componisten, maar vind maar eens een gelijke.

Uiteindelijk kom ik terecht bij de Sweet Jazz Trio, een een Zweedse jazzband die in 1992 is opgericht en bekendstaat om melodieuze 'kamermuziekjazz'. Hun muziekstijl is zacht, subtiel en swingend. Ze spelen klassieke en tijdloze jazznummers. Ik heb ze zo achttien jaar geleden leren kennen, toen ik pas met Bobby was, en hij mij de schatten uit zijn oneindige cd-collectie liet horen. Het is heerlijk. Er is veel van te vinden op Spotify en Youtube,

Schoenmaker

Een jaar geleden kocht ik groene leren Nike's. Heel mooi vond/vind ik ze. Ze lopen goed. Nike Air. Stevig. Goede zolen. Goede vering. Maat 39 zat een beetje strak dus ik kocht maat 40. Apetrots. 

Maar wel na verloop van tijd steeds zere tenen. Grote teen, kleine teen. Strompelen.

Bobby raadde me al een tijdje een schoenmaker in de Vogelenbuurt aan, want we hebben er niet eens meer in de wijk, maar ik kocht schoenopspanners en probeerde de schoenen zelf op te spannen. Maar hielp dat nou? Ik bleef zere tenen houden.

Ik besluit de schoenen naar zijn schoenmaker te brengen. Er zijn steeds minder schoenmakers. Mensen gooien schoenen eerder weg. Als je het woord 'schoenmaker' googelt zie je allemaal krantenberichten over oude echtparen die stoppen met hun winkel.

Deze schoenmaker is een van de laatste in Utrecht. Het zijn vader en zoon. Zoon in de zestig, vader in de tachtig, schat ik in. Zo'n rommeltje die haast karikaturaal is. Eigenlijk valt de rommel wel mee, ze hebben hun orde, maar óveral staan oude schoenen. Het opspannen duurt twee dagen. Het kost €7,50 en voor die prijs mag ik ook nog een paar keer terugkomen tot de schoenen echt goed zijn. 

In mijn schoenenrek staan ook nog mooie stoere winterlaarzen waar ik helaas ook zere tenen in krijg. En waarvan de zolen op de een of andere manier niet goed afrollen zodat ik er heel raar op loop. Ik vond de laarzen toen ik ze kocht ook heel mooi, maar ze staan maar wat werkloos in het schoenenrek. Dus nu ik toch bezig ben breng ik de laarzen ook maar naar de schoenmaker. Hij ziet meteen wat er fout is aan die zolen en zegt: Nieuwe hakken eronder'. We gaan het zien.

Ik blijk een verhaallijn 'schoeisel' te hebben. Was ik helemaal vergeten. Over het belang en de eindigheid van schoenen.

Bosbaden

Na de overkill aan indrukken gisteren in Amsterdam doe ik vandaag kalm aan.  Wandelen in het Ridderoordse Bos net boven Bilthoven. Nu het weer wat vochtiger is, vanochtend zelfs een echte plensbui, ruikt het bos weer heerlijk fris. De varens onder de bonen zijn oranje. Er liggen kleine blaadjes op de paden. Geel-groen-grijs-zwart.,Heel schilderachtig. Pointillistisch. In dit bos(je) ligt ook een piepklein heideveldje. Anders dan de heide op de Wezeperheide twee weken geleden die totaal verdroogd was is hier wat bloei. Wat een paar regenbuien al niet doen. De hitte is geloof ik over.

Van de week las ik in Trouw een artikel over een filosofiedocent die zijn leerlingen levenskunst bijbrengt, maar anders dan de intellectuele filosofie. Hij leert ze daarnaast ook Japans 'bosbaden', boeddhistisch mediteren en mandala's kleuren. Om ze tegenwicht te geven tegen de huidige hypernerveuze samenleving die ons helemaal gek en opgejaagd maakt. Toen dacht ik nog trots: die dingen doe ik allemaal.

-.https://www.utrechtslandschap.nl/routes/wandelroute/ridderoordse-bos-lang

- https://www.trouw.nl/religie-filosofie/met-bosbaden-boeddha-en-marx-maakt-deze-filosofiedocent-leerlingen-weerbaar-in-onze-hypernerveuze-samenleving~b6176f9a/

Memory Lane

Ik ga op bezoek in Amsterdam en plak er vooraf een paar uur aan vast. Er is geen plan, ik pak de eerste trein en zie wel. 

Die eerste trein stopt op Amsterdam Amstel. Daar neem ik de metro naar het Weesperplein, waar ik  vroeger altijd overstapte op tram 7 naar Will, bij het Leidseplein woonde. Ik stap uit de tram op het Frederiksplein waar ik van 2000-2006 ofzo mijn mooiste werkjaren heb beleefd. Ik woonde en werkte in hartje Amsterdam. Grachtengordel. Alles lopend of op de fiets. Alles om de hoek. Alle winkeltjes en cafeetjes zijn er nog. Daar heb ik vele uren werkoverleg gedaan met collega Jeroen. Op de brug over de Prinsengracht  koop ik een heerlijk Amsterdams broodje kibbeling. Langs de Prinsengracht passeer ik de kerk De Duif waar Diana altijd preekte en nog steeds preekt.

Dan op naar het Rijksmuseum waar ik de tentoonstellingen van Fiep Westendorp en Ed van der Elsken graag wil zien. Ik heb een tijdslot gereserveerd maar er statten twee rijen mensen van wel honderd meter. Het is er vergeven van de toeristen. Niet zo prettig. Ik besluit naar de Middenweg te gaan lopen. Dat is een ontzettend lang eind. Ik kom langs Stadsdeel Oost waar Bobby en ik getrouwd zijn. Nu zit ik op het bankje bij Frankendael, waar we ons feestje toen vierden. In Amsterdam heb ik op elke hoek een herinnering. 

Regen

Het regent al twee dagen en nachten steeds een paar uur af en aan, dus na die weken hitte is het nu heerlijk. Het zijn geen stortbuien, maar je denkt toch: ik hoef even niet meer te gieteren. Maar nu staat er een heel nieuwsbericht op Nu.nl dat deze regen eigenlijk niets uithaalt. Te weinig. Te zacht. Dit is het nieuws van de dag.

Eerlijk gezegd is mij dat ook al opgevallen. Vanwege kaalheid van de tuin achter ga ik even naar tuincentrum Steck. Daar hebben ze nu Ierse dopheide in de aanbieding. 'n Erg lief bloempje. Ik koop drie plantjes - en later nog eens drie. En zet ze in de grond. 

Maar ondanks de regen is de aarde nog kurkdroog, die regen is niet verder dan twee centimeter in de grond gedrongen. Dat merk ik als ik die plantjes in de nog steeds kurkdroge dorre aarde zet. Even had ik gedacht dat het een echte buien waren, op de volkstuin zijn de regentonnen zomaar weer vol, maar nee. Dat deze regen een nieuwsbericht waard is.

https://www.nu.nl/binnenland/6406560/regen-die-nu-valt-niet-genoeg-om-droogte-te-verhelpen-druildagen-nodig.html