Bieten

De bieten (ik kocht ze in Harmelen als 'kroten') in de moestuinbak zijn ineens enorm. Die moeten gebruikt. Maar hoe? Bij AH vind ik een leuke bietenstamppot met warmgerookte zalm.

https://www.ah.nl/r/1193029

Dertigers

Het regent nogal. Niet al te uitnodigend. Vandaag maar een serie. 

Alle keren dat ik aan de tv-serie 'Dertigers'  begon heb ik alle afleveringen zo snel mogelijk bekeken. Het is nu het zevende seizoen. Tevens laatste seizoen. Jammer, want ik ben elke keer helemaal verslaafd aan alle personages en hun vraagstukken. Na seizoen 4 hebben ze de hele cast vernieuwd, want die eerste lichting dertigers was inmiddels allemaal veertigers geworden. Dertigers zitten nog meer te klooien met relaties, banen, dromen, wonen. De (meeste) veertigers hebben vaste banen, huizen en kinderen.

Zo heb je Laura, inmiddels getrouwd met Jonas en ze willen heel graag een kind, het vorige seizoen ook al, maar Jonas had/heeft zeer zwak zaad. Nu is ze zwanger, maar dat is waarschijnlijk van een slippertje dat ze gemaakt heeft met een oud-collega. Niet dat Jonas dat weer, hij is een blije aanstaande vader. Maar de oud collega is er achter gekomen en die wil de vader zijn. Heel stressvol. Hoe loopt dit af?

Laura's zusje heet Suus en die wil helemaal geen kind. Zij was met Reva (een Iraanse acteur) maar ze besloot zonder met hem te overleggen tot een abortus en nu is het uit. Nu is Reva met Ada, maar die is ook vriendinnen met Suus dus Ada wil niet uitkomen voor haar relatie met Reva. Ada mag voor school een half jaar naar Japan. Dus daar staat Reva weer.

En zo leef je met iedereen mee.

De kraai

Al voor de tweede keer ben ik drie keer achtereen aangevallen door een kraai. Ik loop dan over het voetpaadje op de middenberm van de Prins Bernhardlaan, onder hoge iepen, en ik word vanuit het niets aangevallen, vlak boven mijn hoofd. Niet een keer, maar drie keer. Hij (zij?) volgt me van iep tot iep en duikt dan van achteren op me.

Gelukkig hebben we AI. Waarom valt een kraai mij aan?  'Als een kraai je aanvalt, betekent dit in de praktijk bijna altijd dat je te dicht bij zijn nest of jongen bent gekomen. De vogels doen dit uit beschermingsdrang. Dit gedrag komt voor tussen eind maart en eind juni.' 'Kraaien zijn extreem intelligent. Ze kunnen menselijke gezichten onthouden. Als ze jou als een bedreiging zien, kunnen ze je vaker doelgericht opzoeken. Wat kun je doen? Loop rustig weg: Blijf niet stilstaan en ga niet rennen. Houd een paraplu boven je hoofd als schild. Pas je route aan: vermijd de specifieke boom of straat voor een paar weken. Rond juli zijn de jongen zelfstandig en stopt de agressie. Dat een kraai je specifiek van achteren aanvalt, is typisch tactisch gedrag. Kraaien zijn slimme strategen en kiezen bewust voor een verrassingsaanval vanaf de blinde vlek. Ze weten heel goed dat mensen groter en sterker zijn. Ze vliegen je van achteren aan omdat ze weten dat je ze dan niet ziet aankomen. Vaak raken ze je net niet aan, of schrammen ze alleen je achterhoofd.'

Herstellen

Maandagochtend loop ik 's morgens al om negen uur naar de tuin. Het is een half uur lopen, en inmiddels is dat goed te doen. Ik ga een beetje rondhangen en proberen stukjes grasveld te maaien met de grastrimmer. Onkruid wieden is uit den boze.

Dat maaien. In de 'leefregels' die ik na de operatie mee naar huis heb gekregen staat dat ik max 5 kilo mag tillen. Zo'n grastrimmer weegt haast niets (1,5 tot 2 kilo), en daar bovenop komt de accu van 400 of 600 gram. Ik vind dat ik het wel kan proberen. Langzaam werken, vooral niet wild bewegen. Pauzes inlassen. Zus4 vindt dat ik het niet moet doen, niet, maar ik meen dat het kan. Het ding is zo licht. Ik voel er niets van. Als ik een boodschappentas optil (niet doen) voel ik dat echt wel. Het gras staat behoorlijk hoog door het vochtige weer, dus als dat gekortwiekt zou zijn geeft dat grote voldoening. Ik zal het aan de zuster vragen, beloof ik. 

Om elf uur loop ik weer terug naar huis en daarna slaap ik de rest van de dag. Vandaag dus maar niet. Ik ga een mandala inkleuren. Wel in een tuinsfeer.

PAAZ

Gezien op Netflix; de film PAAZ, naar het gelijknamige boek van Myrtle's van der Meer. 'n Bestseller. Het verhaal van een jonge boekenuitgeverij-redactrice die op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis terecht komt nadat ze met haar auto te water is geraakt. Wat later een zelfmoordpoging bleek te zijn. Ze is ambitieus, ijverig, nooit klaar met haar werk, heeft een leuke vriend, liefhebbende ouders, en is naar buiten toe altijd optimistisch. Maar alles een beetje te. Als je maar een beetje van de GGZ weet zie je dat er weinig van klopt. Zo snel word je niet opgenomen. Nou ja, misschien wel na een zelfmoordpoging. Het is een onderhoudende film, niet zwaar. Het raakt me niet erg, het boek deed dat indertijd meer. Ik las het in 2012, maar ik kan me niet meer herinneren of ik het toen zwaar vond of licht.

Stadsnomade

En hoe verging het de Schotse Amy Liptrot, zie vorige blog, nadat ze haar alcoholverslaving had overwonnen en dat succesvolle debuut had geschreven (2016)? In 2022 verscheen haar tweede boek: Stadsnomade. Ik vind het in de e-bibliotheek.

Het was toch een beetje saai op dat Orkney-eiland zonder stadsgedruis en geen zicht op een nieuwe vriend en ze verkast voor een jaar naar Berlijn. Geen alcohol en drugs meer, maar toch wel op zoek naar een soort van grotestadsbedwelming. Ze verhuist van onderhuur naar onderhuur, van wijk naar wijk. Ze is als een gek online, op zoek naar bijzondere plekken en mensen. Ze wil weer een man. Seks. Haar obsessieve manier van schrijven sleept je weer mee, nu in haar internetgedrag.

Op een gegeven moment heeft ze dan een vriend, een Duitser, hij is het helemaal, hij wil met haar mee terug naar de Orkneys en kinderen, maar dan ineens is het over en uit. Ze heeft geen idee waarom maar hij wil niet meer en hij is onbereikbaar. Groot liefdesverdriet. Ze gaat weer terug naar Schotland.

Hoe het daarna weer verder gaat is de vraag. Heden ten dage heeft ze een man en twee kindjes met wie ze weer op de Orkneys woont. Of dat jonge gezinsleven in de toekomst ook zulk bezeten proza oplevert is maar de vraag.

The Outrun

Gezien op NPO Start de film The Outrun naar de gelijknamige roman van de Schotse journalist en schrijfster Amy Liptrop. Het verhaal speelt deels in Londen maar grotendeels op de Schotse eilandengroep de Orkneys. 

Toen ik indertijd bij verschijnen van de vertaling van de roman een interview zag met de schrijfster bij 'VPRO Boeken' heb ik het meteen gekocht en zijn we naar Schotland op vakantie gegaan, waaronder naar de Main Island op de Orkneys. Van de film herken ik flarden en als ik in mijn blog terugzoek blijk ik de film in 2024 gezien in een van de kleine filmtheaters van Utrecht samen met de Bayerische Freundin. 

Ik ben weer even onder de indruk van het verhaal, de hoofdrolspeelster, de natuur, de eenzaamheid, de vechtlust. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die in Londen helemaal ontspoort door alcoholverslaving. Na een tijd in de Rehab gaat ze terug naar de Orkneys waar haar vader in een caravan woont en schapen houdt en haar moeder helemaal in de Heer is. Die vader heeft psychiatrische problemen en is op en af opgenomen geweest in klinieken op het vasteland want die heb je niet op de Orkneys. Ze is extreem onveilig opgegroeid. En nu is ze daar weer terug. Ze neemt een baantje bij de Vogelwacht om vogels te tellen. En haar alcoholisme te bestrijden van dag tot dag.