Er kuiert een dame op leeftijd in hemdje en korte broek door de straat als ik de deur dichttrek om boodschappen te gaan doen. Het is buiten ineens onwaarschijnlijk warm. O, mijn jas hoef ik dus niet aan, zeg ik tegen haar, met een blik op haar outfit. We raken in gesprek. Ze is heeft een burn out, vertelt ze. Maar waarvan dan, als je 73 bent. Ik denk dat ze eerder een diepe depressie heeft en dat woord niet wil zeggen.
Ze is heel eenzaam zegt ze, heel naar, maar wat ook opvalt is dat ze ze overal kritiek op heeft. Op haar kinderen die geen tijd voor haar hebben. De koren die niet leuk zijn. Het groen in de straat waar niemand bij helpt. Dat ze niemand heeft. Dat het voor haar niet meer hoeft. Pff. Kunt u niet wat in het buurthuis gaan doen, zeg ik. Zingen? Gymnastiek? Qi Gong? Vrienden maak je niet meteen, maar dan sla je in elk geval de dag een beetje stuk. Maar bij alles weet ze wel een paar bezwaren op te werpen. Als u zó kritisch op alles bent dan wordt het nooit wat, laat ik me op een gegeven moment ontvallen.
Natuurlijk denk ik ook dat ik haar een kopje thee of koffie moet aanbieden. Er even bij gaan zitten. Maar ik wil het niet. Straks wil ze vriendinnen met we worden. Het kost veel moeite om het gesprek af te ronden. Ze vindt het gewéldig, dat zie ik, dit praatje. Help!
De nieuwe dirigente in Bilthoven is ook weer een uitdaging. De eerste keer was héél leuk, de tweede keer helemaal niet. Heel chaotisch, en ze redeneerde geheel vanuit zichzelf en niet met enig gevoel voor de tamelijk traditionele dames op leeftijd die niet gewend zijn wereldmuziek uit hun hoofd te zingen. Dus ongeveer de helft had zoiets van: ik kijk het nog even aan, maar als het zo blijft ben ik weg.
Van de week heeft ze vermoed ik wat soul searching gedaan. Vandaag is ze veel opgewekter en minder drammerig. Ze probeert zowaar te begrijpen waarom dingen - die voor haarzelf zo klaar als een klontje zijn - niet overkomen. Zoals: 'We zingen het tweede systeem, mét opmaat.' Er zijn heel wat koorleden voor wie zo'n aanwijzing complete abracadabra is. Ook heeft ze van een Russisch liedje 'Sredi doliny' nu een Nederlandse vertaling gegeven.
Dus vandaag is het weer leuk. Ze maakt een foto van de groep, we moeten alfabetisch gaan staan. Blijkbaar wil ze toh iets meer contact met de groep dan ons aanblaffen. Ze vraagt niet onze namen. Gaat ze waarschijnlijk thuis aan de hand van Whatsapp en de e-mail uitpuzzelen wie wie is.
Alexandra, Annet, Blandine, Els, Ine, Iris, Janny, Lucie, Martine, Rosine, Tiny, Titia en Trinette. Ontbreken nog: Louise, Marjolijn, Maureen, Wieske. Wat grappig, zo'n namenlijstje.
En ik ga weer op de fiets. 15km heen en 15 km terug. Het gaat helemaal goed. Nu de Duitse vriendinnen niet meer in Bilthoven zingen fiets ik het hele stuk weer alleen. Dat is ook lekker. Héérlijke dinsdagochtend. In het bos De Leijen, waar je op de mooiste beukenlaan niet mag fietsen op straffe van een boete, spreekt een Bilthovense oude heer mij aan. 'U riskeert een boete', waarschuwt hij. 'Het is hier nu honden losloopgebied.' Maar hij weet ook te vertellen dat het beleid voorlopig is dat de boswachters vriendelijke fietsers verzoeken af te stappen en verder te gaan lopen. Jongemannen op fatbikes en racefietsen krijgen als ze hard fietsen wèl een boete.
'Sredi Doliny' vertaald:
1. Wanneer ik loop in 't stille dal en schuin naar boven kijk'
Dan groeit daar sterk en wonderschoon een grote, oude eik.
2. Een ieder ziet die hoge eik en met zijn bladerpracht,
staat hij daar eenzaam en alleen als een soldaat op wacht.
3. En komt de rode zon weer op of striemt de regenstroom:
’t Is veilig onder zijn bladerdak, maar wie beschermt die boom?
4. Geen dennenboom als metgezel, geen wilgen om hem heen,
geen struiken sling'ren rond zijn stam: hij staat daar heel alleen.
5. Hoe eenzaam is die oude boom, die kranig groeit en leeft.
Hoe bitter is zijn levensweg, daar hij geen liefste heeft.
Wat een schitterend weer vandaag. Zonnetje, beetje wind. We besluiten richting Hilversum te fietsen, heen door de polder (Maarssen, Oud Maarsseveense, Tienhoven, Egelshoek) en terug een stukje door het bos (Hollandsche Rading, Maartensdijk, Groenekan, Fort Ruigenhoek, Noorderpark. 36 km. Ik heb alweer zin in 80!
Het is al weken geleden dat ik een eind fietste, dus het is spannend hoe ver ik ditmaal kom. Gaat het alweer een stukje beter? We spreken af met Zus&Zwager1 en treffen elkaar bij de heerlijke uitspanning 'Bij de Tuinman' op de Hoorneboegse Heide. Eerst wilden we bij Vliegveld Hilversum, ook een geliefde hotspot, maar dat terras zit bommetje vol, en er stappen net voor ons ook nog 50 motormuizen naar binnen.
Ik denk maar steeds: Dat wij zo'n droomdag hebben in een wereld met zoveel oorlog en dreiging.
Zondagmorgen met een septemberzonnetje. Gisteren naar de plantjesmarkt geweest en nog wat andijvie- en bietjesplantjes gescoord. De bak met de uitzinnig producerende cherry-tomaatjes-plant raakt aan zijn eind, alles wordt bruin en vergaan. Het zou enorm opbeuren als daar nog iets fris in komt. Op de zaterdagmarkt vroeg een mevrouw aan me toen ik de laatste zes bietjes-plantjes kocht: Gaan die nog wat doen zo eind september? Ik weet het ook niet, zeg ik, we gaan het zien. Dat vond ze een goed idee, maar toen had ik die laatste zes al afgerekend.
Dus vandaag haal ik de bak met cherrytomaatjes leeg, waar ik in het begin van het jaar ook vijf rassen vroege aardappelen had gepoot en in de zomer geoogst. Er blijken nog kilo's aardappelen in die bak te zitten. En in de plantenbak in ons voortuintje zitten nog paprika's en pepertjes die eindelijk rood zijn geworden. Als een echte trad wife maak ik vandaag een pittige tomaten-paprika-pepersoep en vanavond stamppot eigen bindsla.
Omroep Max heeft weer een topper: een programmaboek Europa met Philip Freriks en Maarten van Rossum als presentatoren. Zij reizen per trein door Europa en bezoeken diverse steden. Ze praten over het treinreizen, Europa, wat ze eten. Ze zwoegen zich door de stations met electronica heen. De poortjes. Je ziet ze reizen van Parijs naar Zaragoza (Spanje), Marseille, Wenen en Belgrado en Novi Sad en Servië. Het is onderhoudend en leerzaam, deze erudiete oude heren. Philip is voortdurend aan het doceren, en communiceren, heel interessant, en Maarten reageert maar haakt ook regelmatig af. Zijn hobby is plantjes fotograferen op het spoor.
Met de Tuinvriendinnen doen we een uitstapje naar het Amstelpark in Buitenveldert Amsterdam. Het park is ontstaan in 1972, toen was er de Floriade. Nu is het park, met de status van monument. Ik ben er het afgelopen jaar twee keer geweest met de voetbalvriendin, nu heb ik het gekozen voor een uitstapje met de Tuinvriendinnen.
Dit park gaat steeds meer voor me leven, naarmate ik er vaker kom. De tekst van de website en de plattegrond komen ook steeds meer binnen. Het park is geschikt voor een hele dag uit. We beginnen met koffie en een Holtkamp-gebakje bij de Midgetgolf. Dan een wandeling door allerlei verschillende tuinen en dan een verrassende Perzische lunch bij café De Orchidee. Het lijkt me uitermate geschikt voor een Familiedag.
Wat een feestdag. Als Tuinvriendinnen bouwen we steeds meer geschiedenis op met de feestelijke etentjes op de tuin en nu ook de tuin-uitstapjes.
Onze AH is niet altijd even goed bevoorraad, dus als ik bij mijn rit in de Buurt Taxi een kwartiertje over heb haal ik snel in de AH XL in Overvecht een voorraadje 'kipstuckjes' en 'beef-stuckjes'.
En laat nou precies dáár de Diep Duik Donderdag van Lubach over gaan. In 1997 werd het bedrijf opgericht door de Brabantse boer Jaap Korteweg. De varkenspest was de aanleiding, hij werd vegetariër. In 2018 verkocht hij het aan Unilever, en sindsdien werd het product in 55 landen verkocht.
Unilever heeft het vorig jaar weer doorverkocht aan Vivera, een ander Nederlands vleesvervangend bedrijf. Maar dat is dus eigenkom van JSB, een Braziliaans megabedrijf in vleesverwerking. Corrupt. Op alle fronten fout. Milieu. Arbeidsomstandigheden. Politici omkopen. Vreselijk. Ik had het net herontdekt. Ik ben er echt van geschokt.
