En ondertussen op de tuin

En inmiddels schijnt de zon weer en ga ik rondhangen in de tuin. Stukje omspitten. Uitgebloeide bollen van thuis verhuizen naar de volkstuin. Binnenkort maar eens vroege pootaardappelen halen. 

Er zijn weinig tuinders op de tuinen, maar de  vogels zijn des te drukker. Twee merels proberen geloof ik te paren. Wat een gedoe. De ooievaars klepperen op hun nest dat het een lieve lust is. 

Stemmen

Er ligt er een handgeschreven A4-tje in de bus, een grijzige fotokopie, van een buurtgenote die in de gemeenteraad zit namens GroenLinks-PvdA. Hoe belangrijk het is om op iemand uit de buurt te stemmen. Dat er veel meer geld wordt uitgegeven aan voorzieningen in Utrecht Oost dan in Zuilen. Het is mooi en roerend. Dan vul ik ook nog de Stemwijzer in en daar komt de Partij voor de Dieren uit. En dan op naar het Stembureau. Dit jaar is het niet in de school, maar in de bibliotheek. 

De punten die het verschil moeten maken betreffen vooral de auto: het parkeren, de doorgaande wegen, de milieuzones, de prostitutie, voor welke groepen er gebouwd moet worden (hoeveel procent sociale woningbouw), eigenlijk niet zo het AZC.  Dat gaat volgens mij in Utrecht wel aardig. Vandaag stem ik maar op de buurtgenote van de brief in de bus. Nummer 7 staat ze. 

Utrecht heeft 45 gemeenteraadszetels. De afgelopen jaren was er een linkse coalitie van GroenLinks (8), D66 (8), PvdA (4), ChristenUnie (2), Student & Starter (1). VVD had 5 zetels, CDA 3. De landelijke rechtsere partijen hadden geen zetels, er zijn hier maar weinig lokale partijen. Benieuwd hoe dit vanavond uitpakt. 

Ik vind het heel geruststellend om in een linkse stad te wonen, al wordt er schaamteloos op GroenLinks gescholden. Dat merk ik bijvoorbeeld in de Buurt Taxi. Dan gaat het bijna altijd over de auto's.

Negenstemmige zangharmonieën

Er staat een nieuwe nummer op ons lijstje van het woensdagavondkoor: 'Because' van de Beatles, van hun album Abbey Road uit 1969. Het is vooral bekend om de negenstemmige zangharmonie. Het verhaal achter het nummer: John Lennon schreef het nadat hij Yoko Ono de 'Mondscheinsonate' van Beethoven op de piano hoorde spelen. Hij vroeg haar de akkoorden achterstevoren te spelen, en dat vormde de basis voor de compositie. De harmonieën werden gezongen door John Lennon, Paul McCartney en George Harrison. De opname werd twee keer overgedubd, waardoor het effect van negen stemmen ontstond.

Het is oneindig veel door koren gezongen. Erg leuk.

Nationaal Park

Het is wel héél fijn dat de zon weer schijnt. We hebben een wandeling uitgekozen van 12 km, aan beide kanten van de grens. De grens wordt daar gevormd door een beek en er staan nog watermolens, die nu natuurlijk dienst doen als horeca. Een Nederlandse en een Duitse, 6 km van elkaar. Het landschap is heel afwisselend. De Nederlandse kant is heel anders dan de Duitse. Grappig dat het hier tweetalig is. Nederlanders en Duitsers maken de ronde van hun eigen kant van de grens. Er loopt ook nog een oud vergaan spoorlijntje door het gebied. Ooit reed hier een trein van België naar het Roergebied.

https://limburgsemaasterrassen.nl/nl/eropuit/routes

Vrede

Terwijl de oorlog in en om Iran steeds verder uitbreidt met grote gevolgen voor de mensen daar en voor de energievoorziening in grote delen van de wereld, vertoeven wij op een Limburgs huisjespark en verhouden wij ons met het weer. Mogen we een zonnetje?

Het is de laatste dag en goddank schijnt de zon weer. 

Wel moet ik veel geduld betrachten want Bobby is nogal traag van van start gaan. Samen gaan we nooit voor 13u de deur uit. Vandaag ga ik zolang maar een mandala kleuren. Het is leuk werk en het houdt je af van gemiesemous. Gisteravond had het groen al gedaan, en wist ik niet hoe verder. Nu met de zon hoop ik op tere lentebloempjes. Het lijkt ook wel een caleidoscoop. Vandaag gaan we in het Nationale Park De  Meinweg lopen. 

Daar zwermen de gedachten over. Ons relatief luxe leven. De scheve verhoudingen in de wereld. De vernietiging. De gekken die aan de touwen trekken.

Kota Radja

We doen graag alles dicht bij huis, ook hier in midden Limburg. En het liefst Chinees of Grieks. Dichtst bij ons huisje is de Chinees in Posterholt in een jaren zestig wijk, genaamd 'Kota Radja'. Zo heette ook de Chinees in mijn geboortedorp Emmen, jaren zestig, zeventig. Daar wil ik graag naar toe. 

Bij de reviews heb ik gelezen dat het er goed eten is als de eigenaar en zijn vrouw koken en bedienen, maar minder als zijn broer kookt en diens vrouw bedient. Wat heb je als buitenstaander aan dergelijke informatie.

Als wij arriveren zit er net een grote grootfamilie te eten en er zit een rij mensen te wachten in het gangetje voor de afhaalbalie. Zaterdagavond. Dus het duurt even. Ik neem 'Mihoen Kota Radja' en als dessert: 'Coupe Kota Radja'. Als wij uitgegeten zijn hebben we een heel gesprek met de eigenares. Hun kinderen willen de zaak niet overnemen, zij studeren nu in Rotterdam en Delft. 

Op Facebook vind ik wat foto's van de Emmense Kota Radja. Hoofdstraat-hoek minister Kanstraat, eerste etage.  Ik geloof niet dat wij er toen vaak gegeten hebben. Mijn sterkste herinnering is een Sint Maarten-avond (11 november) dat we met lampions liepen en dat ik ineens heel misselijk werd en daar op de betonnen binnentrap naar Kota Radja (bijna?) moest overgeven. Toe ben ik kotsmisselijk huilend in mijn eentje weer naar huis gelopen, want de andere kinderen wilden natuurlijk snoep verzamelen. Dat jaar had ik haast geen snoep.dat moet zo in 1964 geweest zijn want in 1965 verhuisden we naar Angelslo.

Het restaurant heeft daar nog tot 2012 (?) gezeten. Nu zit er een restaurant Ankara.

Glasmalerei Museum

Het regent nu natte sneeuw. Brr. Via Google vind ik een eindje over de grens in het stadje Linnich (ook weer aan de Rur) het Deutsches Glasmalerei Museum. 

We hebben ons ermee verzoend dat we minder fietsen en wandelen dan we ons voorgesteld hadden. Het is de kunst om toch leuke dag-uitjes te vinden, en verder lekker te lezen. 

Gisteravond had ik vis Google dit Museum gevonden, in het stadje Linnich, niet ver, ook aan de Roer. Drie eeuwen glasschilderkunst. 

Het begint met 19e eeuwse kerkramen waar vooral middeleeuwse schilderijen zijn nageschilderd. In de jaren vijftig en zestig is het ook veel toegepast in openbare gebouwen, en sindsdien zijn er altijd kunstenaars die zich er helemaal in bekwamen. Het is ook zo mooi met het licht erachter. Zeer verrast door werk van Gerhard Richter en Jean Cocteau.

Het gebouw is een voormalige graanmolen/graanopslag, het staat òp het riviertje gebouwd. Heel hoog en wit. Prachtig. Binnen is een workshop gaande, stuk of tien vrouwen doen er aan mee. Jammer dat we dit niet eerder gezien hadden, hadden we misschien wel mee kunnen doen.

https://www.glasmalerei-museum.de/