Op de tuin

Weer eens een lunch op de tuin. K. komt lunchen en ik heb thuis een mooie maaltijdsalade klaargemaakt. Dat is altijd feest. Vandaag met quinoa, broccolirijst, gerookte kip, geitenkaas en mango. 

Het is zo warm, we puffen wat onder de vijgenboom. Thuis met alles dicht is koeler. Maar toch heerlijk zo'n plek.

De roos van Karin

Eind deze week zouden we weer gaan mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Zeven weken na de operatie, dan mocht het wel weer kunnen, hoopte ik toen we de afspraak maakten, nog vóór de operatie. Een paar weken geleden had ik ze mijn dahlia gestuurd en nu wilden ze schildercursus van mij in plaats van mandala's. Alle drie hebben ze een foto van een bloem ingestuurd.

In de weerapp zie ik net dat het komende vrijdag maar liefst 38 graden wordt. Eerder deze week miepten we al over 32 graden. Dus ik zeg tegen de dames: vrijdag doen we geen 'cursus' hoor! Laten we maar gewoon mandala's kleuren. Maar eigenlijk is dat ingegeven door dat ik niet zie hoe zij van die foto's die zij ingestuurd hebben schilderijen kunnen maken. Ik doe maar wat en dan ineens is er een wonder geschied en is het wat geworden. Maar hoe draag je dat aan hen over?

Ik probeer de roos van Karin. Zit het er in?

Loft88

Een paar van de alten van het Bilthovenkoor gaan lunchen in restaurant Loft88 in Bilthoven en ik mag ook mee. Bilthoven is de afgelopen jaren enorm opgefluft met nieuwe winkels, een nieuw plein, nieuwe huizen. Niet slecht daar. Toen de Bayerische en de Limburgse vriendin ook nog op dit koor zaten gingen we er vaak lunchen.

Vandaag is het veel te warm buiten op het terras dus we gaan lekker in de door airco gekoelde binnenruimtes. Ze hebben met gemist en stralen dat ze me terugzien. Ze willen alles weten. Dat hoef je geen twee keer te zeggen. Dat is mooi. Eigenlijk zingen we alleen maar eens in de twee weken samen en praten we bijna nooit, maar toch voelt het als vriendinnen. Heerlijk. Ze zijn enorm Bilthovense dames. Met Tesla's, BMW's en villa's. Ik voel me een beetje een sloeber met een benzine-auto. Heb jij geen elektrische auto? Nee ik heb geen elektrische auto. 

Er zijn wat problemen bij het koor. Toen ik er nog bij was blogde ik er wel eens over. 4 mezzo's die niet meekwamen, niet luisterden, niet opletten, niet oefenden. En de dirigente die steeds humeuriger werd maar ze niet weg durfde te sturen en nu het hele dinsdagochtendkoor dreigt op te doeken. Niemand weet precies hoe het zit. Laat staan hoe het afloopt. Maar wij willen bij elkaar blijven, zeggen we.

My first potato's 2026

Mijn eerste eigen aardappelen van het jaar. Frieslanders heten deze. Ik had per soort zes vroege pootaardappeltjes in de moestuinbakken gepoot en deze zijn nu als eerste klaar. 

Frieslanders schijnen heel populaire aardappels te zijn. Tegenwoordig koop je ze in de supermarkt niet meer per ras. Bij AH heb je alleen 'vastkokende' en 'kruimige'

Frau und Auto

Toen ik donderdag met nieuwe gel-zadelhoes en fietsbroek-met-zeem naar de tuin gefietst was dacht ik: misschien kan ik nu de auto ook wel eens gaan proberen. De zuster had gezegd dat ik weer mocht gaan rijden als ik mijn  aandacht 100% bij de weg zou hebben en niet meer bezig was met hoe-ik-zit. 

Dus zondagmorgen rijd ik even proef met de auto naar tuincentrum Steck voor wat plantjes, want mijn tuinen ontberen bloemetjes. Ook in de auto rijd ik voor de zekerheid met de fietsbroek aan, en het gaat wonderwel. 

Vandaag voert de autorit naar Vliegveld Hilversum voor een ochtendwandeling met Broerlief die me eigenlijk van huis zou halen, maar nu hoeft dat dus niet meer. Wat een feest. Een mooie boswandeling doen we, met lunch met uitzicht op vliegtuigjes. De hitte (het onderwerp van de dag) is te doen.

In het verloop naar het herstel kunnen bijna alle gewone dingen weer. Zal ik nu mijn oude leven weer oppakken, vraag ik me af, of moet het roer om? Moet ik allemaal nieuwe dingen beginnen? Ik ben geneigd de oude dingen weer op te pakken. Daar was toch niets mis mee?

Zaterdag is slotavond van het koor in Bilthoven en daar kan ik nu gewoon weer naar toe. Ook al heb ik sinds februari niet meegezongen.

Drie mede-alten die morgen samen gaan lunchen nodigen me uit. Ja! Een van hen biedt aan mij te halen, helemaal uit het verre Utrecht, maar dat hoeft dus nu ook niet meer. 

Onweer

In de achtertuin is het in de schaduw de hele middag en avond 35,9 graden. Pff. Binnen is het 'slechts' 29 graden dus we houden alles potdicht en elk uur check ik vol verwachting de diverse weer-apps of en hoe laat het onweer komt. 

Die apps zorgen voor schijnzekerheid, want de voorspellingen zijn elk uur totaal anders. Je zou zo graag een einde aan die drukkende hitte willen en checkt vaker dan goed voor je is. Want als het gaat regenen hoef ik niet te gieteren. Maar dan wordt er weer wel, dan weer geen regen voorspeld. Het voorspelde front verdwijnt op de Buienrader ineens via Amsterdam naar West-Friesland. Er is geen peil op te trekken. Uiteindelijk ga ik om 21 uur dan toch maar sproeien en gieteren. 

Vanaf 22 uur begint het toch te onweren, urenlang, en hard! De temperatuur buiten daalt in een paar minuten wel tien graden. Opeens hebben we Code Oranje hier in de provincie, en in heel Nederland. Ik geniet enom. Pas de volgende morgen zie ik dat het helemaal niet zo leuk was en dat er heel veel ongelukken met omvallende bomen en branden zijn geweest.

https://www.nu.nl/binnenland/6400108/woningbranden-en-omgevallen-bomen-door-het-hele-land-tijdens-zware-onweersbuien.html

Zadeldek

Herstellen. De afgelopen dagen in het klooster heb ik goed onderscheid leren maken tussen stoelen. Houten harde stoelen en banken, in grote getale aanwezig in zo'n klooster, dat gaat niet, ook niet met een kussen erop. Maar op stoelen met zachte stoffen zittingen plus kussen houd ik het best even uit. 

Als eerste daad vandaag weer thuis bestel ik online een zadelhoes met gel en een fietsonderbroek met zeem. Ik houd het niet meer uit zonder fiets. Ik wil heel graag een wat  wijdere wereld in. 

Vandaag is 35 graden voorspeld en ik wil echt even naar de tuin. Beetje gieteren, beetje maaien en beetje onkruid trekken. Alles met mate. Gisteren heb ik bedacht dat ik het gieteren ook met hálve gieters kan doen. Tenslotte mag ik max 5 kilo tillen, dat is een halve gieter. Het is alleen maar twee keer zo vaak lopen. Dat doe ik graag.

Maar twee keer een half uur lopen naar de tuin onder de moordende zon is zeker geen pretje. Dus voor nu vind ik een kussentje voor op mijn zadel. En het gaat. Tot de tuin dat haal ik wel. Tot mijn onuitsprekelijke vreugde ligt mijn tuin in de ochtend geheel in de schaduw.