De tuin

Ik durf haast niet naar de tuin. Drie weken geleden was ik hier voor het laatst. En sindsdien gieteren de Tuinvriendinnen en een heeft ook een beetje gemaaid. 

Het is van huis af 1,4 km lopen. In mijn staat van zijn toch wel een beetje ver, zo in de brandende zon. Bobby brengt me dus maar met de auto. Kan hij zich ook nogal even aanbemoeien tegen de spint in de appelboom. 

Het is hier een behoorlijke wildernis. Dat moet ik voor nu accepteren, ik kan er weinig aan doen. En genieten van die kleuren, geuren, vogeltjes, het buiten zijn in mijn eigen paradijs. Het is hier verrukkelijk.

De thuiszorg

Het onderwerp de thuiszorg heb ik geloof ik nog niet behandeld hier. Eerst móest ik naar huis en uit het ziekenhuis, na vier dagen, en toen had het ziekenhuis op

mijn verzoek thuiszorg voor me aangevraagd maar kwam er geen antwoord van de thuiszorg. Het werd Hemelvaartsdag en dan moest ik maar blijven tot er antwoord kwam. Nou nee, dacht ik, want zo fijn was het nou ook niet op die zaal. Dan maar even zonder thuiszorg. Als ik het ziekenhuis verliet, zeiden ze, dan verviel hun aanvraag voor mijn thuiszorg en moest ik dat zelf maar regelen via de huisarts.

Dinsdags na Hemelvaart lukte dat en een week geleden kwam de eerste thuiszorg. Ze helpen me bij mijn ongemakken ten gevolge van de operatie. Ik heb behoefte aan deskundige ogen en handen om mij vertrouwd te maken met de materie. Elke avond komt er een andere. Vrouwen, mannen, jongens meisjes van diverse komaf. De tweede avond kwam er een Marokkaanse jongen in een joggingbroek. Dat was wel een beetje ontregelend. Ik ontving ze in de ziekenboeg. Maar je neemt zo'n medewerker mee naar boven en trekt je broek uit. Ik wilde niet racistisch zijn maar ik voelde me toch niet jofel. Hij was verder prettig en deskundig. De dame die de avond erop kwam droeg een t-shirt van Careyn, maar zij zei dat het beleid was dat iedereen aantrok wat hij wilde. Geen bedrijfskleding. De dag daarom kwam er een Indo-jongen die grafisch ontwerper was geweest en rock-muzikant. En toen twee keer een gehoofddoekt moslimmeisje. Vandaag een dame van een eind in de zestig, mijn leeftijd. Het hielp enorm.

Vandaag zei ik: Het is genoeg geweest. Ik kan het zelf. Bedankt. 

Kleine Plas

Vandaag heb ik een voor een herstellende patiënt nogal drukke dag. 's Morgens komt Nichtje, 's middags Peeq, en tussendoor is onze Hulp er. 

Peeq heb ik gevraagd met de auto te komen en zij rijdt ons naar de Kleine Plas. Het pad daaromheen is ca 3 km en ligt helemaal onder de bomen. Schaduw dus. 

En eerder op de dag was ik ook al naar de bibliotheek en naar de bakker dus ik totaal heb ik ca 4 km gelopen. De vooruitgang.

Mi Querida Señorita

Gezien: de Spaanse film 'Mi Querida Señorita' op Netflix. Over een bijzonder grote forse jonge vrouw Adela, dochter in een traditioneel katholiek gezin in Pamplona. Ooit is ze als intersekse baby geboren, en haar ouders hebben haar als meisje opgevoed. Als kind heeft ze diverse operaties ondergaan en sinds jaar en dag slikt ze hormoonpillen, maar haar ouders hebben nooit iets verteld. Een paar ontmoetingen triggeren haar te onderzoeken wat er aan de hand is. Ze gaat naar een gynaecoloog en daar hoort ze haar geschiedenis.

Adele vertrekt naar Madrid waar ze in een queer wereld terechtkomt. Als jongen. Eerst werkt hij in een bar, en daarna in een bordeel. Allemaal mensen met bijzondere verledens die samen een eigen queer familie vormen. Mooie rijkgelaagde film. Het is een remake van een film uit 1972.

Salades

Het is weer zomer, en dus tijd voor maaltijdsalades. Het is altijd een feestje om nieuwe combinaties vinden. Ditmaal zijn het bietjes, avocado, feta, pijnboompitten, rucola, uitje, linzen en een honing-mosterd dressing. Ik bak er wat krieltjes naast. Mmm.

https://www.boodschappen.nl/recepten/avocado-bietensalade-met-feta

Het welbevinden

Het is de warmste 26 mei ooit. Ik kan maar het best in huis blijven met de gordijnen dicht. Herstellen is best moeilijk. Heel saai. Ik wil zo graag er-op-uit. Maar dat zit er even niet in. 

Vandaag lees ik een moeilijk literair boek; Het welbevinden door Ulla Lenze. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van de Limburgse vriendin. Het is ingewikkeld met veel personages en tijdlagen: 1908, 1967 en 2022. Centraal staat een schrijfster die veel succes heeft gehad met een boek over een spiritistische tbc-patiënte, een schrijfster in goede doen, de Duitse artsenij begin 20e eeuw, een sanatorium voor arbeiders in de buurt van Berlijn: Heilstätten Beelitz. Leg het maar uit. Het welbevinden van de patiënten stond centraal. Kom daar nu nog maar eens om. 

Maar vandaag zet ik door en raak ik geboeid. Dat is ook herstel. Het voormalige sanatorium is na de Wende geheel in verval geraakt en wordt nu opgeknapt voor dure appartementen.

Agneta

Gezien: de film 'Je m'apelle Agneta', op Netflix. Zeer onderhoudende film. Zweedse vrouw van in de vijftig heeft een uitgeblust huwelijk, ze eet en drinkt te veel, ze raakt haar ambtenarenbaan kwijt en gaat als au pair werken in de Provence. Ze is in de veronderstelling dat ze voor een zieke Zweedse puber gaat zorgen, maar het blijkt om een oude excentrieke Zweedse homoman te gaan. Zij spreekt verder geen woord over de grens. 

Doet nogal denken aan de geestige Engelse film 'Shirley Valentine' (1989). Zo'n dikkige onopvallende huisvrouw met een ongeïnteresseerde zak van een echtgenoot, die ontpopt als een geestige vrouw, wulps, die grote aantrekkingskracht uitoefent op de mediterrane man. Ze hervindt zichzelf en is geliefd in haar nieuwe omgeving om de leuke vriendelijke zelf die ze in haar huwelijk niet meer was en nu weer wel. Een beetje een formule. Maar toch ook feel good.