Google

Sinds een paar maanden heb ik problemen met Google. Ik heb een Gmail-account en ik blog via Blogger, dat van Google is. Deze (gratis) diensten gebruik ik al 20 jaar of daaromtrent. De laatste maanden krijg ik voortdurend meldingen dat mijn opslag vol is. Die kan ik leegmaken of ik moet betalen. Ik wist niet dat ik opslag in Google Drive had, maar wel, en nadat ik die geleegd had bleef het probleem bestaan. Meldingen met 'Opslag Vol'. Ik kon geen foto's meer uploaden op mijn blog en mijn Gmail werkt niet meer.  Niet dat ik veel met Gmail doe, maar er hangen wat e-mailadressen aan mijn Gmail-account zoals van de moestuinbakken in de straat.

Héél vervelend, vooral dat ik geen foto's kan uploaden in mijn blog, want het plaatje is minstens de helft van het plezier. Een tijdje heb ik betaald, maar toen dacht ik: Dat is vast te omzeilen. Daar weten handige jongmensen van. Dus het abonnement weer opgezegd. En na een paar werken wéér problemen met uploaden.

Vandaag maar mijn jaarlijkse Student-aan-Huis geboekt. Een aardige jongen uit IJsselstein ditmaal. Volgens hem zit er niets anders op dan te betalen. En waarom Google dan niet vriendelijk meldt: Sorry we kunnen dit soort diensten niet meer gratis leveren, en een beetje agressief tegen je blaast: Opslag Vol? Hij weet het ook niet. Hij raadt me aan te  betalen.

Zussen

Gekeken naar nieuwe seizoen van de serie 'Zussen' van Omroep Max. Het is een  beetje een   ongeloofwaardig maar toch wel meeslepend verhaal. Waarschijnlijk door de goeie acteurs. Kernwoorden: Families. Platteland. Oude liefdesgeschiedenissen. Drama. Goede actrices. Kan me niet herinneren of ik over het eerste seizoen heb geblogd, vast wel, maar dat moet je wel gezien hebben voor je deze kijkt.

Ze zussen hebben elkaar in het eerste seizoen leren kennen bij de notaris door wie ze uitgenodigd zijn nadat boer Johan is overleden. Verdronken in de gierput. Hij woonde daar met zijn moeder en dochter, die daar actief meewerken op de boerderij. Blijkbaar had hij meer dochters en aan hen laat hij de boerderij ook na. Die dochters wisten niet van elkaar. 

In het nieuwe seizoen worden alle verhaallijnen uitgewerkt, ze worden ook steeds bizarrer. Er komt elf's nóg een zus bij. Maar ik heb gretig alles gekeken.

Teruglevering

Binnenkort houdt de salderingsregeling van de zonnepanelen op. Je krijgt dan bijna niets meer voor teruglevering van je zelf opgewekte elektriciteit aan het stroomnet. Vereniging Eigen Huis heeft er een special aan gewijd. Wat te doen? Alles voor en tegens op een rijtje gezet. Bobby leest alles gedegen door. Wij hebben een tamelijk lage energierekening, want een goed geïsoleerd huis en zonnepanelen. En die panelen zijn al lang terugverdiend en afbetaald. 'Wat scheelt het', vraag ik, 'per jaar 200 euro? Daar kan zo'n dure speciale thuisbatterij nooit tegenop. Wat kun je doen? Zet de wasmachine en vaatwasser overdag aan. Laad je elektrische fiets of auto op tijdens de piekuren van de zon.'

Laat dat nou precies het advies zijn van de special.

Bindsla

Het is nog niet helemaal over met de oogst. De druiven zijn inmiddels tot druivensap gekookt, de kilo's appeltjes voor de helft verwerkt tot appelmoes. En nu heb ik nog spinazie en sla. De sla is 'bindsla'. Ik maak wel vaak gebruik van minikropjes sla romaine, ander woord voor 'bindsla', dus ik dacht een week of wat geleden: laat ik die eens poten. Ze zouden verticaal in de hoogte moeten groeien. Nou dat doen die van mij dus niet. Ik ken ze rood-wit, maar deze bleven heel lang groen. Op het laatst is er een rode tekening in gekomen. Nu lijkt het wel rode kool. 

Katholiek

Er gaan steeds meer katholieke kerken in en rond Utrecht  dicht. Toen we hier tien jaar geleden kwamen wonen hadden we nog de Jacobuskerk hier op het Prins Bernhardplein, waar ik regelmatig op zondagochtenden naar toe ging. Ik vond het daar lief en mooi. Het sluiten van die was een groot drama voor de mensen. Nu zit er een grote evangelische kerkgemeenschap in. Daar heb ik niets mee.

Toen ik nog in Amsterdam woonde had je meer keuze: de prachtige Nicolaas Basiliek bij het Centraal Station, de Papegaai in de Kalverstraat en de Krijtberg aan het Singel. Prachtige kerken, allemaal met mooie muziek. Ik ben niet gelovig maar vind/vond het fijn een katholieke kerkdienst bij te wonen, zolang er maar geen conservatieve preken gehouden worden Liefst met een koor. Maar met de afkalving van de leden en de kerken stoppen ook de koren. 

Nou ja, onze gang naar de zondagmorgen-missen zijn hierdoor al jaren geleden gestopt. Het zijn ook vaak geen missen meer, maar door de leden zelf geleide diensten-van woord-en-gebed ofzo. Bobby wil wel naar de PKN-kerk, maar dat wil ik niet. Daar krijg ik de kriebels. 

Samen gaan we nog wel eens naar de vrijzinnige Woudkapel in Bilthoven, waar ik ook koorzing, daar doen ze ook maandelijkse diensten rond mystici en wijsheidsliteratuur. Dat vind ik soms wel OK, maar nu was daar een voorganger die in het dagelijks leven executive coach is. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar hij lijkt me een coach voor het hoge echalon. Dat spreekt me ook niet aan. Van die mensen die onfatsoenlijk veel verdienen met hun eigen financieel gedreven leiding.  

Ik loop het rijtje langs. In de Augustinuskerk aan de Oudegracht die ik ook wel sympathiek vind is wel een mis, maar geen koor, zodat we uiteindelijk naar de Dominicuskerk in de wijk Oog en Al gaan, waar vandaag een bekende theoloog Theo Botman voorgaat en ook een koortje zing. Dat is maar een kwartiertje fietsen. Borgman ziet er uit als Catweezle. 

Hij is wel een goede spreker, en het koortje is ook lief (hoewel helaas begeleid door een piano), maar dit is ook niet wat ik zoek. Weer een te kleine gemeenschap met nog enkele tientallen oude mensen. Deze markante voorganger is een bevrijdingstheoloog, en staat ook helemaal aan de goede kant, maar ik denk: al die oude mensen komen toch niet voor bevrijdingstheogie, maar voor een beetje zielzorg. 

Nee, dit was het ook niet. De boswandeling past mij beter als congemplatievorm.

Zondag Panbos

De weg naar de parkeerplaats bij het Panbos (bij Bosch en Duin) is opgebroken, dus moeten we een andere ingang, waar de blauwe wandeling begint. Ik ben toch zo dankbaar voor paaltjes routes, zeg ik, dan hoef je je niet druk te maken of je goed loopt. Dat vindt Bobby een mooie voor in een dankbaarheids-schriftje. 

Wandelen als staat van genade

Met de Bayerische Freundin en de hondjes Mochi en Loki gaan we wandelen langs de Lek. Het is daar hoewel vlak onder Utrecht zo wonderbaarlijk weids en stil. Elke keer dat ik daar ben ben ik weer blij dat ik dat plekje gevonden heb.

Vaak denk ik: wat kun je nou schrijven over de ervaring van het wandelen. Over wat dat geeft. Ik probeer het over te brengen in mijn fotocollages. 

Vandaag staat er een groot verhaal 'Wandelen als staat van genade' van journalist Frénk van der Linden in de weekendbijlage van Trouw die met zijn geliefde Mylou en een vriendenstel Leoni en Jeroen een wandeltocht langs Hadrians Wall maakt. Noord Engeland. Northumberland. Ik ken het daar een beetje: Bobby en ik waren ooit daar. Deze vier mensen lopen acht dagen, 20 km per dag. Verder een luxe georganiseerde reis. Frénk is hopelijk helemaal hersteld van zijn lymfeklierkanker. Voor hem is de grote vraag: kan mijn  lichaam dit? Ooit reisde hij lange afstanden per auto, toen werd het fietsen met de ogen op het asfalt, en nu lopen. Kun je de verstilling naar binnen onder woorden brengen?

Ik vind hem in zijn schrijven wat pompeus. De natuurervaringen met grimmige winden en slagregens, natte voeten, blaren, struikelen. De geschiedenis van Hadrian's Wall. De Romeinen. De Schotten. 

Waar zou het ook over kunnen gaan? Zijn herinneringen aan zijn ziekte. Het scheren langs de dood. De liefde van je omgeving. De vogels. De bomen. De luchten. De vrienden met wie je op stap bent. Waar zíj mee bezig zijn. De huizen waar je mag slapen en verkwikken.

https://www.trouw.nl/tijdgeest/frenk-van-der-linden-liep-na-zijn-ziekte-dwars-door-engeland-met-een-helend-effect-dat-ontroert~b51f5d93/