De koppeling

Er is ook altijd wat. Rijd ik van het Amstelpark naar huis, begint vanaf de afrit van de A2 naar de Zuilense Ring de koppeling raar te doen, en al gauw doet-ie helemaal niets meer. Hij is ingedrukt en springt niet meer terug. Ik kan niet meer schakelen. Het is doodeng. Nog even komt-ie weer op en kan ik Zuilense Ring  opdraaien, maar dan blijft weer die koppeling ingedrukt. 

Het is druk maar op de een of andere manier lukt het me naar de kant te manoeuvreren, ik zie boven een viaduct een stukje verbreking van het asfalt. Het is geen vluchtstrook, geen uitwijkplek, maar wel iets. Langs mij razen de auto's. Pff. 

Ik bel de ANWB. De Surinaamse telefoniste aan de telefoon, niet makkelijk te verstaan, wil per ze het hectometerpaalnummer weten. Dat móet, zegt ze. Dat kan ik niet zien, zeg ik, en ik ga echt niet uit de auto. Ik sta tegen de vangrail aan en de weg is veel te druk. Het is kan anderhalf uur duren voor de Wegenwacht komt, zegt ze. Daar sta je dan terwijl vrachtwagens langs je razen. Blij met elk geel busje dat je ziet.

Ik bel Bobby die zegt: trap eens tegen die koppeling aan, een beetje heen en weer, en ik doe het en ja, hij schiet weer los. Maar ik durf niet te gaan rijden, stel je voor dat het weer gebeurt.

Na drie kwartier komt de Wegenwacht. Ik ben altijd zo blij met de Wegenwacht. Die mannen zijn zo beleefd en aardig, ze nemen je serieus ook al heb je geen verstand van auto's, en ze hebben nooit haast. Deze man zegt dat ik er wijs aan heb gedaan niet te gaan rijden, want het zou inderdaad zo weer kunnen gebeuren. Hii stelt voor dat ik de auto naar onze garage rijd, en hij zal achter me blijven rijden. Als het weer gebeurt kan ik stoppen en kan hij het verkeer om mij heen leiden. Zo gezegd zo gedaan.

Dirk zegt dat hij de komende week geen tijd heeft voor onze auto. Hij heeft twee man minder personeel: één is overleden en één is bij de KLM gaan werken. Ze werken maar met twee of drie en daarom gaat het wel even duren. De Wegenwachtman is mee, en Dirk biedt hem gelijk een baan aan. 'Nee hoor', zegt de Wegenwacht, 'ik vind het buiten werken veel te leuk.' 'Maar Dirk, we hebben de auto echtbnodig!' zeg ik. 'Ik moet volgende week naar het ziekenhuis!' De arbeidstekorten in de garagebranche.

Als ik eindelijk thuis kom heeft Bobby de kwestie alweer opgezocht. Een koppeling kan kapot gaan tussen de 100.000 en 200.000 km. Onze teller staat op 150.000. En een koppeling slijt sneller als je veel korte ritjes in de bebouwde kom maakt. Wat ik wekelijks doe / deed bij het maaltijden bezorgen.

Mobiel melden

Na uren met het schadeformulier van de autoverzekering en het fenomeen PDF's-samenvoegen bezig geweest te zijn en alle vragen die dat opwierp, blijkt dat er ook een mogelijkheid bestaat om samen-online-schademelden te doen via de website of een app 'mobielschademelden.nl', zo vertelt de mevrouw uit Almere wier bumper onze trekhaak afgelopen zondag ingedeukt zou hebben. Het is een gezamenlijke site van de schade-verzekeraars. Wel merkwaardig dat Nationale Nederlanden daar helemaal niet naar verwijst. Laten we dat maar op de laptop doen, zeg ik, en niet op de telefoon, want èn bellen èn een digitaal formulier invullen in een app tegelijk... Dat vraagt om moeilijkheden.

Eerst heb ik nog aan de mevrouw gevraagd hoe laat zij daar waren, als strikvraag, die was mij ingefluisterd, suggererend dat het theoretisch ook zo zou kunnen zijn dat zij tegen onze auto aangereden zou zijn. Ze wordt buitengewoon boos en het kost heel wat moeite het weer te sussen. Ik zal alleen melden dat ik er niets van gevoeld/gemerkt heb, zeg ik, en dan gaan we samen melding maken. Er wordt op die site een gezamenlijk bestand aangemaakt dat je online koppelt door middel van een 'koppelcode', pff, waar je daarna allebei in je eigen huis je eigen gegevens in kunt invullen. 

Ook hier ben ik weer lang mee bezig. Soms moet ik minuten wachten omdat de tegenpartij nog niet zo ver is. Wordt vervolgd. Ik schat in dat er morgen alsnog een vragenformulier van Nationale Nederlanden gaat komen.

Zo heb ik weer een boel geleerd. Ik kan niet zeggen dat ik het boeiende belangrijke leerstof vind, laat staan een verrijking. Het zijn tools die nodig zijn om praktisch te kunnen overleven in de huidige samenleving. Ik denk niet dat het langdurige kennis is. Tegen de tijd dat ik weer zoiets nodig heb zal het wel weer helemaal anders zijn.

Twijfel

Zus4 appt empathisch over de trekhaak: 'Hoe weet jij/hij dat hij niet tegen jóu aangereden is?' Zaadje van twijfel is gezaaid. Enfin, ik denk: ik ga even de verzekering bellen om te vragen wat te doen. Nou dat gaat dus niet. Dat bestaat niet meer. Het moet online of via de app. Maar er is geen mogelijkheid om dit vergaal in die kleine keuzeveldjes kwijt te kunnen. Ik begrijp dat eiser en ik samen een schadeformulier moeten invullen en uploaden. Dus moet ik die man maar bellen dat hij hier moet komen? Ik probeer online hulp te krijgen. Eerst een virtuele assistent, een chatbox, die niets van mijn vraag begrijpt. Hij wil het overgeven aan een 'echte' assistent (ook chatbox), maar die is niet beschikbaar en na een kwartier wachten nog steeds niet. 

Ik moet de eiser niet gaan appen, want dan veroorzaak je stress en mogelijk oorlog, ik moet hem gaan bellen. Als hij geld wil moeten we samen dat schadeformulier invullen. Dan moet ik heel vrrienelijk zeggen: komt u maar nar Utrecht. Eerst nog maar even niet.

Trouwens kom ik ook nog in andere apparatenstress, want de functie PrintScreen is in Windows11 veranderd.  Het was altijd heel gemakkelijk, je drukte op PrtScr en plakte dan dan in Paint. Maar u is het anders en ik begrijp het niet. Zulke kwesties zoek ik altijd op in SeniorWeb, die leggen het heel eenvoudig en begrijpelijk uit, maar nu kan ik niets omdat de bank-verzekeraars-site open staat en die blokkeert alle verkeer naar andere sites. Grr.

De trekhaak

We gaan weer een mooie zondagse boswandeling doen, nu bij Hoge Vuursche. Een keer eerder waren we daar. Het is vlakbij Hilversum. Ik herinner enig dwalen om het begin van de wandeling te vinden. Er is daar een tamelijk grote parkeerplaats, want ook een klimparadijs en een mountainbike paradijs, maar dat zal allemaal bij deze temperaturen (rond nul) wel niet zo'n vaart lopen.

Het is inderdaad weer even zoeken naar de wandeling, maar het lukt. Het is een mooi naaldbomenbos. Na afloop van de wandeling liggen er twee briefjes bij de auto. We zouden met de trekhaak in hun bumper zijn gereden. Boem. Niets van gemerkt. Maar ze hebben foto's gemaakt en ons kenteken genoteerd. Schrijven ze op het briefje. 

Ik pruttel eerst wat, dat ik zo voorzichtig achteruit inparkeerde, dat je zoiets toch voelt, maar goed, tegen de tijd dat ik thuis ben heb ik me ermee verzoend en bel ik ze op. Of ik een foto mag. En die is nogal overtuigend. Ze wonen in Almere. Morgen bellen we elk onze verzekering hoe nu verder. Zucht.

Luchtmassameter

Wij vinden het helemaal goed, het idee van een kapotte bobine, ook al hebben we er nog nooit van gehoord. Alle symptomen kloppen. 

Maar het is niet de bobine, meldt Dirk. Het is de luchtmassameter. Dus die wordt nu vernieuwd. Dirk heeft in zijn kantoor een vitrine vol motor onderdelen. Hij geniet ervan om het allemaal te laten zien.

Nu kunnen we gelukkig weer de wijde wereld in. Ik schrijf maar even een blogje, want anders kan ik de bijbehorende woorden nooit onthouden.

'Misschien is het de bobine'

Er is weer iets aan het handje met de auto. Al een paar weken stottert de motor soms als ik in een lage versnelling rijd. Ik merkte dat vooral tijdens het maaltijdenrijden, en omdat het altijd weer over ging besteedde ik er niet genoeg aandacht aan. 

Maar vandaag rijd ik de parkeerplaats op bij het bos en midden op het pad valt zomaar de motor uit en wil hij niet meer starten. Wel kucht hij nog een beetje als ik probeer te starten dus de dynamo is het niet. Na vijf minuten start hij ietwat stotterend weer wel, en kan ik de auto netjes in een parkeervak zetten. En dan probeer je er maar even niet aan te denken. Want in het bos.

De terugweg naar huis is peentjes zweten. Telkens als ik rem dreigt de motor af te slaan hetgeen je hoort en voelt en ziet aan het knipperde accu-symbooltje op het dashboard. Er brandt nu ook een ander lampje. Pff. Snelweg zonder vluchtstrook, avondspits en veel stoplichten. Eerst rijd ik naar huis en doe ik Bobby verslag van de wederwaardigheden. Dat dit bij nader inzien al weken aan de hand is en dat ik het niet  verteld heb. We brengen de auto naar Dirk, die zegt dat hij morgen de auto zal doorlichten. Misschien is het de bobine, zegt Dirk.

Frau und Auto

Ik weet niet of u het zich nog herinnert, dat ik de rechterdorpel (spoiler) van onze auto eraf reed, een paar maanden geleden. Het was een heel gedoe, maar Dirk de garageman heeft hem er uiteindelijk weer op gekregen. Er kwam een föhn aan te pas om het ding weer plat te krijgen Ik had Bobby nog laten zien waar en hoe het gebeurd waas, ik kon er écht niets aan doen, kijk. Enfin.

In Hollandsche Rading gebeurt het wéér, nu aan de  andere kant. De parkeerplaats bij het station is helemaal vol, echt geen enkel plekje meer, dus ik rijd richting de ingang van landgoed 'Einde Gooi', waar tot mijn verrassing (ook) een klein en rommelig parkeerplekje is. We wandelen prachtig, gelukkig en tevreden, en zullen nog een koffie met appeltaart nuttigen om het af te maken, en dan hoor ik bij het wegrijden een raar geluid. Ik kijk en zie niets, behalve een betonnen paaltje maar daar ben ik nog zeker 25 cm bij vandaan. Enfin, het rare geluid blijft, zit er een  grote tak onder de auto? en dan is de linker spoiler eraf gevallen. 

'Jij kon er écht niets aan doen', zei de Bayerische Freundin lief ondersteunend, 'ik ben getuige'. Ze betaalt mijn appeltaart ter troost. Maar ja, ik durf bijna niet naar huis.

We rijden nog even terug langs de plek des onheils en zien een heel laag grijs bijna onzichtbaar tweede paaltje, al eerder omver gereden, maar niet helemaal, dat de boosdoener moet zijn geweest. Dat kon ik van achter het stuur echt niet zien. Ik maak een foto die aantoont dat ik er echt niets aan kon doen. Bobby is eerst verbaasd, maar uiteindelijk toch wel soort van overtuigd. Shit happens.

Eerst ga ik naar de autowasstraat, want je kan toch niet met zo'n vuile winterauto naar de garage. 'Er is wat ergs gebeurd', zeg ik tegen Dirk. Ik vertel en laat de foto zien. 'Pure pech', zegt hij. 'Kan iedereen overkomen'. 'Die dorpel is van kunststof', zegt hij, 'die gaat er relatief gauw af. Dat is maar goed ook.' Ter troost laat jij mij op zijn telefoon een enorme kras zien die hij in/op zijn eigen auto heeft gereden. In de deur. Tegen een lantaarnpaal aan. 'En ik ben een automan in hart en nieren'. Die reparatie had hem 6000 euro gekost, maar hij is all risk verzekerd, dus dat had hij niet gevoeld. Zodra hij tijd heeft gaat hij onze auto weer maken.

Spoiler

Van de week las ik over taalarmoede bij jonge mensen. Dat heel veel schoolboeken steeds meer met plaatjes werken zodat jongeren steeds minder woordenschat hebben en betogen kunnen volgen of opzetten. Je zou het misschien niet zeggen bij een schrijvend persoon als ik, maar ik moet ook vaak naar woorden en begrippen zoeken. 

Nu ben ik gisteren met de auto ergens tegenaan gereden (ik geloof dat het een klein laag elektriciteitskastje was). Ik heb het niet goed gezien. Ik reed op een landweggetje om een file te vermijden - de sluiproute - waar het verkeer natuurlijk ook vastliep. Het was allemaal krap en vol en ik raakte in de berm, dacht ik. Moest flink gas geven om er uit te komen. Dacht ik. Ik hoorde even wat maar toen niet meer. Enfin, een automobilist voor mij stapte uit en zei dat ik de zijkant van mijn auto kwijt was. Huh? Ik uit de auto, zijkant zat er nog in maar zo'n 50 meter terug lag een stuk hardplastic dat blijkbaar van mijn auto kwam.

Nou ja, als ik hoogrood en zwetend van de stress thuiskom kan ik nauwelijks navertellen wat er gebeurd is. Ik heb geen tekst. Kom maar kijken, was het enige. Ik beloof first thing next morning de garage te bellen. Wel wanhopig. Wat moet ik dan zeggen? Hoe heet dat? Taalarmoede, als het over auto's gaat.

Vanmorgen rijd ik om 08.30u - nog vóór de koorrepetitie - naar de garage. De monteur toont gelukkig begrip dat ik geen woorden heb. Hij schrijft ze voor me op een briefje. De onderste spoiler is eraf en er is lakschade. Je kan wel in de auto rijden. Maandag is de baas van de garage er weer. Met deze tekst kan ik de auto weer aan Bobby overdragen.

Elektrieke auto

We gaan op verjaardagsvisite bij Schoonzusje + Zwager in Heerde. Ze hebben geweldig in de tuin gewerkt, die is nu heel mooi en lijkt veel groter. Omdat wij over twee weken onze Familiedag ook daar doen is het (voor haar) een soort Generale Repetitie. Bijvoorbeeld de auto's op de oprijlaan. Dat past allemaal goed. 

Blijkt dat ze inmiddels een elektrieke auto hebben gekocht, een Kia. Eigenlijk wist ik dat wel, maar het was me even ontschoten. Deze auto heeft een actieradius van 550 km, vertelt Schoonzusje, dus ze kunnen in Nederland alles berijden. En dan thuis weer opladen aan de zonnepanelen. Ze betalen geen wegenbelasting. Dus behalve dat zo'n auto heel duur is heb je er daarna in principe niet meer zoveel kosten meer aan. 'Mogen we een proefritje', vraag ik gretig. Want behalve vorig jaar in Italië een ritje in de Tesla van Bobby's Zwitserse vrienden heb ik nog geen echte kennis gemaakt met het fenomeen. Er staan veel laadpalen in onze straat, en steeds meer buren stappen over, dus om huis is de elektrische auto ons niet vreemd.

Dus met Bobby en een ander schoonzusje stappen we in de Kia. Op de passagiersplaatsen uiteraard, Schoonzusje rijdt. Hoe gáát dat, elektrisch rijden? vragen wij allemaal gretig. Moet je gewoon gas geven? Nou ja, gas... Geestig uitje.

De rest van de middag breng ik door bij de jongelui in de kapschuur. Het Jeugdhonk.

IJsselmuiden

Bobby en ik dus weer naar IJsselmuiden naar onze verkoper van de Mazda om hem te laten onderzoeken waarom de knipperlichten het niet doen op de nieuwgekochte fietsendrager. De bevindingen van de Wegenwacht neemt hij mee. De verkoper is eigenlijk wel klaar met ons, hij is duidelijk geïrriteerd, maar wij zijn er net zo goed klaar mee. Bobby heeft op zijn allervriendelijkst gezegd: Wie een auto van € 1100 koopt moet accepteren dat misschien niet alles het doet, maar bij een auto van €11000 euro mag je toch verwachten dat de elektriciteit rond de trekhaak naar behoren werkt.’ Ja, daar zat wat in.

Enfin, we mogen langskomen en hij zal er naar kijken. Het is vast iets eenvoudigs. En ja hoor, er moet heel wat opengehaald worden in de achterbak, maar hij heeft het euvel gauw te pakken. Er is een relaiskastje kapot. En omdat het een Duitse auto is en Duitse trekhaken en fietsendragers anders werken dan Nederlandse moet hij een nieuw relaiskastje bestellen in Duitsland. Als ik het goed begrijp. Dat zal hij naar ons opsturen en dan kan Bobby dat zelf wel monteren. Nou eerst maar hopen dat deze diagnose klopt.

We knopen er een
heerlijke lunch en een mooi wandelingetje in Kampen aan toe. 

De oto (again...)

Ik durf het haast niet meer te vertellen, maar aan de andere kant is het leerzaam en lekker griezelen voor anderen. Toen we vorige week donderdag prinsheerlijk in de gereviseerde oto naar Auntie reden hoorden we een rare diepe brom. Zo’n geluid dat je niet thuis kunt brengen, maar dat niet klopt. Dinsdag ging Bobby ermee naar onze Dirk die slecht nieuws had. De remblokken waren doorgebrand. Een reparatie zou wel tegen de 1000 euro kosten. 

Bobby belde Chris te IJsselmuiden, maar die was naar Duitsland om nieuwe tweedehands auto’s in te kopen. De vader van Chris nam de telefoon op en hij was duidelijk geïrriteerd dat er wéér wat met de Mazda was. Ook over de prijsopgave van Dirk was hij kwaad. Bobby stuurde ‘s nachts een mailtje naar Chris dat we toch deze reparatie bij Dirk gingen laten doen als hij niet reageerde, en dat we hém dan de rekening zouden sturen.  

Woensdagochtend belt Chris opgefokt op dat hij het niet akkoord gaat en dat zijn vader de oto die dag nog bij Dirk zou komen halen. En dat-ie donderdag klaar zou zijn. 

Vanmiddag brengt Chris de oto weer uit Zwolle terug. Volgens Chris zou het probleem met de remblokken kunnen komen omdat wij gereden hebben met de handrem niet helemaal los. Huh? We zijn ons niets bewust, naar wie zal het zeggen? Chris’ knorrige Zwolse vader is ook mee. Die is vooral woedend over de hoge facturen van de garages hier rond Utrecht. Dat Mazda Maarssen een arbeidsloon van €160 per uur in rekening bracht! ‘Dat doet zelfs Mercedes niet. Die heeft als maximumtarief €120.’ Ook over de offerte van Dirk is hij woedend. Die ‘dure’ onderdelen hebben zij ingekocht voor 2x €90 euro per stuk en dan ook nog 60% korting. En twee uur aan gewerkt. Hoe durfde onze Dirk daar €1000 euro voor te vragen!

We staan er een beetje met onze mond vol tanden bij. Elk euvel aan de auto levert weer een schat aan informatie op. En steeds geloof je de laatste die je gesproken hebt. 

De Planetenbaan

De Mazda-dealer uit Maarssen belt. Behalve al die verkeerde benzineslangen hebben ze nog een mogelijke mede-oorzaak van het euvel gevonden, zeggen ze. Verstopte brandstofslangen, waardoor de druk op de slangen toenam. Een infarct, zeg maar, als bij een te hoog cholesterolgehalte. 

Hoe dan ook: ze hebben nu alle slangen vervangen door originele. Volgens hen is het probleem nu echt voorbij.     

We fietsen er gezellig samen naar toe, Bobby op de Mazda-vervangfiets en ik op mijn Gazelle. De garage ligt net naast de high tech kantoren in Maarssenbroek waar Bobby en ik elkaar in de jaren 90 hebben leren kennen. De Planetenbaan. Wat een wonderlijk toeval. De monteur die alles onderzocht en opgelost heeft is er heel trots op en loopt nog even mee om onder te motorkap te laten zien wat hij allemaal gedaan heeft.

Dit had dus in december al gedaan kunnen worden, toen onze eigen garagist Dirk al contact had gezocht met Mazda Maarssen, ware het niet dat bij de koop de afspraak was dat eventuele reparaties binnen de garantietijd in IJsselmuiden/Zwolle gedaan zouden worden,

Onderzoek en reparatie kosten €428. Nu maar hopen dan IJsselmuiden dat terugbetaalt. Bovenop die €129 uit Güstrow.  Ondertussen lopen we ook nog even door de showroom met nieuwe Mazda’s. Onze Mazda6 Business in het herfstrood kost 45.000 euro.

Eenmaal thuis rekent Bobby nog even voor dat we inmiddels aan onze zévende set benzineslangen zijn. 1. Bij aankoop. 2. Van de ANWB bij Gouda/Waddinxveen. 3. Bij onze Dirk. 4. Bij de Mazda-dealer Güstrow. 5. Van de garage te Zwolle. 6. Van de ANWB. 7 Van de Mazda Maarsssen. 

Weer de Wegenwacht

Hoe zit het nu met die auto van jullie, vraagt de trouwe lezer zich misschien af. Zaterdag andere halve week geleden hadden we hem weer uit IJsselmuiden opgehaald. Woensdag was ik naar Amstelveen geweest. Heen ging het als een zonnetje maar op de terugweg meende ik wederom een vleug benzine te ruiken. Of verbeeld ik me dat nou, rapporteerde ik aan Bobby. Hij ging zaterdagmiddag einde middag even naar het tuincentrum in de buurt en rook toen onmiskenbaar benzine. Wéér was er weer een leiding lek. 

Maandag overleg met de autodealer te IJsselmuiden, die diep zuchtte en voor het eerst uitsprak hoe erg hij het vond voor ons. Wat is er toch aan de hand? Bobby heeft nu een afspraak gemaakt met de Mazda-dealer in Maarssen die nog dieper gaan onderzoeken wat er aan de hand kan zijn. En als het dan niet lukt willen we ons geld terug, heeft hij gezegd. Maar de inzet is om het zo op te lossen dat niemand het schip in gaat.

Eerst is gisteravond de ANWB weer geweest om het nieuwe lekke slangetje te vervangen, zodat Bobby zelf naar Mazda Maarssen kan rijden. Vandaag heeft hij de auto daar afgeleverd. Hij staat vrijdag op hun planning, maar vandaag heeft een monteur er al even naar gekeken. Zijn theorie is dat de vorige Duitse eigenaar geprobeerd heeft om van alles op te voeren, om de snelheid te verhogen? En daarvoor onderdelen heeft vervangen zoals ze brandstofpomp maar misschien nog meer. En toen dat niet het gewenste effect had en problemen opleverde de auto naar Nederland verkocht heeft. Maar nu drie garagisten en twee ANWB mannen hebben gezegd dat ze dit nog nooit gezien hebben.

Wij snappen er niets van dat iemand die auto op zou willen voeren. Hij rijdt zo luxe en lekker, trekt snel op, maakt bijna geen geluid. Dat leenautootje maakte zoveel herrie dat je niet harder wilde dan 90 km. Bij de Mazda zit je zo op 120 km/u en moet je steeds weer terug naar 100 km/u. Waarom willen opvoeren? Maar  ja die Duitsers rijden soms wel 180 km/u. Misschien had het met die wens te maken?

Te Kampen

In het leen-Peugeotje gaan we (hopelijk voor het laatst) naar IJsselmuiden om de Mazda op te halen. Er zitten nieuwe onderdelen in. Chris de verkoper geeft ons de oude brandstofpomp en legt uit wat hij gedaan heeft. Ik kan het niet navertellen. Hij heeft er 150 km in gereden en volgens hem is het nu goed. Zijn vrouw komt meteen opdraven om het leen-Peugeotje op te halen. We geven hem nog wat facturen, oa uit Güstrow. Hopelijk zien we elkaar niet meer, zeg ik glimlachend ten afscheid.

Dan parkeren we de Mazda bij het oude station en wandelen we de brug over de IJssel over om even Kampen te proeven. Kampen is een mooi oud stadje. In de jaren tachtig ben ik er vaak geweest omdat Marg hier de Academie voor Expressie heeft gedaan. 

Door de hielspoor kan ik echter niet ver lopen, dus we doen maar een kilometertje. Langzaam. Onderweg passeren we een mooie ouderwetse schoenmaker en daar koop ik nog twee halve leren hielspoorzooltjes. Kijken wat die doen. Tenslotte lunchen we copieus in de Stadsherberg met uitzicht over de IJssel. En dan rijden we niet over de Veluwe maar door de Noordoostpolder en Flevoland terug naar huis. Wat een verschil: de Mazda en het Peugeotje.

Oto

Sta net onder de douche als onze autoverkoper uit IJsselmuiden belt. Drup drup. De Mazda is klaar. Het probleem met de brandstofpomp is volgens hem opgelost. Er zitten weer originele onderdelen in. Hij heeft de onderdelen trouwens besteld bij Mazda Zwolle, en niet bij Mazda Maarssen, die voor ons al het uitzoekwerk had gedaan. Beetje lullig.

Hij heeft het heel druk, zegt hij, maar we kunnen de auto vrijdag of zaterdag halen. 'Breng je hem niet', probeer ik nog, en hij lacht hartelijk. Nee, daar heeft hij geen tijd voor. Ik stel mij voor dat alle buren gaan applaudisseren als straks de Mazda weer op de parkeerplaats staat en niet langer dat Peugeotje 109.

De oto

Daar staat-ie dan te wachten op een bedrijventerrein te Zwolle. De autoverkoper te IJsselmuiden is een aardige vent en hij doet zijn best, als je hem mag geloven, maar het schiet niet op met de onderdelen die wereldwijd niet available zijn. Onze eigen Dirk kan ook niet veel doen, hij suggereert de Mazda-dealer in Maarssen nog eens te bellen, die hem een maand geleden zeer behulpzaam een tekening van de motor en de nummers van de onderdelen gemaild had. 

Dus belt Bobby Mazda Maarssen. Ook weer een aardige vent, en die belooft ook te zoeken. En vandaag meldt deze man dat hij de onderdelen gevonden heeft en dat hij ze kan bestellen. Nu moeten niet wij maar de autoverkoper in IJsselmuiden bestellen. Het feit dat wij de auto van zijn vrouw gebruiken en zij daarover vertoornd is zal hem hopelijk stimuleren vaart te maken. 

Alle lof aan Bobby en zijn vriendelijke vasthoudendheid. Zou deze verhaallijn binnenkort eindigen? 

Weer naar IJsselmuiden

De autoverkoper te IJsselmuiden kan er ook niets aan doen dat er wereldwijd een tekort is aan auto-onderdelen. De brandstofpomp heeft hij al wel vervangen door een maar nu is het wachten nog op de leidingen, die in ‘backorder’ staan en helemaal uit Japan moeten komen. De feestdagen hielpen al niet erg, en sinds de Corona is er al een onderdelencrisis. Die is nog niet voorbij. De fabrikanten richten zich vooral op de productie van nieuwe onderdelen, niet op onderdelen voor gebruikte auto’s. Ondertussen probeert hij het ook via sloperijen. Maar het heeft nog niets opgeleverd en hij kan niets beloven. 

Eerst zou ik de vervangauto al 23 december halen, maar toen was ik helemaal stuk na een nacht hoesten en niet slapen. En het kon pas einde middag en ik zag het niet zitten om met slaapgebrek en hoest in de regen in het donker in een vreemde auto te gaan rijden. We deden de kerst wel met het OV. Maar nu is het na ruim drie weken zonder auto wel genoeg. We hebben onze mantelzorg her en der en we hebben ook nog een uitvaart ver van een station… Dus vandaag reis ik in de regen in de trein naar IJsselmuiden om de vervangauto te halen. Eerst richting Enschede, dan van Amersfoort naar Zwolle, en van daar tenslotte naar Kampen. 

De vervangauto wordt een Citroën Picasso of een Peugeot 109, zegt Chris, hij weet het nog niet. Ik stel me er zo bij voor dat de Peugeot 109 van zijn vrouw is en dat die haar auto niet zo graag wil afstaan. 

Voor de zekerheid bel ik om 09u nog even dat ik wat dingen uit de Mazda nodig heb: de afstandsbediening voor de poort, de telefoon houder en de oplaadkabel. Chris zucht diep. De Mazda staat in Zwolle. 

Update

Een update over de auto. Vorige week maandag waren we wanhopig naar onze eigen garage gegaan, verhaal gedaan, en dinsdag belde Dirk met ‘slecht nieuws’. Hij was op onderzoek gegaan in de motor naar wat toch de oorzaak kon zijn van die falende benzineslangen, hij had tekeningen van de Mazda6 opgevraagd bij de Mazda-dealer, en hij was er achter gekomen dat er een niet-originele brandstofpomp in de auto zat. Hij kon niet verzinnen wat daar de reden en de oorzaak van kon zijn, maar het leek hem zaak om er weer een nieuwe originele brandstofpomp in te zetten. Maar, waarschuwde hij, dat zou een prijzig grapje worden.

De verkoper in IJsselmuiden gebeld. Die heeft woensdag de auto opgehaald en naar hun garage in Zwolle gebracht. Ook hij sprak zijn verbijstering uit. Maar de auto komt uit Duitsland, ik geloof niet dat iemand nog kan achterhalen waarom dit gebeurd is. Iedereen verzekert ons hoe betrouwbaar Mazda’s zijn. 

Vandaag belt Bobby maar weer eens naar de verkoper in IJsselmuiden. Hoe staat het ermee? En, pres ik, we willen een vervangauto. De man is het er gelukkig mee eens. Hij heeft intussen een originele Mazda-brandstofpomp besteld bij Mazda België, vertelt hij, maar daar is nu weer een staking aan de gang. Je verzint het niet. Dat schiet ook niet op. Hij zit er erg mee in zijn maag. Nu hebben we afgesproken dat we een vervangauto krijgen. Dat blijkt de auto van zijn vrouw te zijn. Morgen ga ik die halen, weer vanaf station Kampen.

Van slangen en engelen

‘Je blogt ineens niet meer’, zei Zus3 afgelopen zaterdag, ‘is er wat aan de hand?’ Ja, er was wat aan de hand. Dit lange rit van MeckPom naar huis was op zich best voorspoedig gegaan, ondanks sneeuw, ongeveegde binnenwegen, mist, files, maar hij eindige volkomen bizar en levensgevaarlijk. Hoewel ik er nog ben en het achteraf dus meegevallen is. Na de WK-wedstrijd Nederland-Argentinië vrijdagavond heb ik ongeveer het hele weekend liggen slapen. Heel onrustig. Bijkomen.

Vrijdagavond, ik was bijna thuis, het was half vijf en donker en drukke avondspits, en midden op de stervensdrukke rotonde van de Zuilense Ring en de Franciscusdreef hield de auto ermee op. Daar stond ik, midden op de rotonde met stoplichten, met van alle kanten optrekkend verkeer. De auto deed niets meer. Ik hoopte nog op een koene ridder die me zou redden, maar nee. Met de moed der wanhoop draaide ik nog maar eens aan de sleutel en ineens startte hij weer en kon ik een paar meter rijden waarna alles weer stilstond. En een benzinegeur! Wat moest ik doen? Zou de auto ontploffen als ik nog een keer startte?

Op de een of andere manier lukte het nog twee keer om de motor te starten en een paar meter vooruit te komen. Aan het begin van de Franciscusdreef is een stopplaats met een infobord/stadsplattegrond, daar kreeg ik de auto naar toe. Tussen het ongeduldige verkeer door. Toen stond ik soort van veilig. Wat nu? Eerst Bobby bellen of eerst de Wegenwacht? 

Op die stopplaats stond echter ook een wegsleepauto. Twee Marokkaanse mannen waren er bezig. Ze kwamen naar me toe. ‘Wat is er? Doe de motorkap eens open?’ Ze constateerden: ‘Uw benzineslang is losgeschoten. Maar dat is helemaal geen benzineslang, dat is een waterslang.’ Dus die Mazda-dealer in Güstrow heeft er een flutslang op gezet. Ze kortten het slangetje een stukje in en zetten het weer vast. Ze vertelden dat ze automonteurs waren, van een garage aan de Tractieweg, ook in Zuilen. ‘Zo komt u wel weer thuis’, zeiden ze. Het was nog 1 kilometer. En toen waren ze weg. En ik reed naar huis, het hart klopte in mijn keel. Wie kan ik na vier keer niet adequate benzineslang-reparatie nog vertrouwen? Wie waren deze mannen? Engelen? Ik kwam thuis en al gauw stonk de hele parkeerplaats achter ons huis naar benzine.

Bobby heeft inmiddels uitputtend onderzoek gedaan naar benzineslangen in auto’s en in het bijzonder voor de Mazda6. Blijkbaar staat er hoge druk op deze slang en kunnen gewone slangen dat niet aan. Het was een van de eerste injectiemotoren van Mazda, 2012, misschien staat er extra druk op zo’n pomp? 

Vanmorgen gaan we samen naar de garage, ik om mijn belevenissen te vertellen en Bobby om zijn bevindingen tegen Dirk aan te houden. Dirk zegt dat hij dit nog nooit meegemaakt heeft, dat een gewone benzineslang altijd voldoet. Hij gaat er achteraan. Hij gaat het oplossen. Er is altijd een oplossing, zegt hij.

De ADAC

Eerst maar eens met Zwager4 onder de motorkap gekeken. Inderdaad: het slangetje sproeit als een gek benzine zodra je de motor aanzet. De ADAC laten komen. Ook geen eenvoudige taak. Het systeem tussen ANWB en ADAC heeft het huisnummer niet meegenomen in de opdracht, dus de ADAC-man kan me niet vinden. Hij probeert me te bellen maar we zitten hier in een Funk-Loch. Geen bereik.

Wat een raar slangetje, zegt de ADAC-man. Dat is veel te slap. Er hoort een gewapend slangetje. Hij belt met de Mazda-garage in Güstrow. Die gaat zijn best doen voor een origineel slangetje. Hij wil de auto meenemen maar hoho dat gaat zomaar niet. Ik ga mee! Neef Joost chaperonneert me.

Nu is het afwachten. De Güstrowse garageman hoopt dat hij morgen of overmorgen een slangetje heeft, hetzij nieuw hetzij van een sloop.