donderdag 2 juli 2026

Geloof

We gaan naar het Museum van Gouda naar de tentoonstelling 'Geloof'. Er hangen werken uit het Rijksmuseum, uitgekozen door de schrijvers Stefan Sanders (christen, katholiek), Arnon Grunberg (seculier, joods) en Naema Tahir (moslima).

 
Het idee klinkt veelbelovend, als het je interesseert, dan maar de uitvoering is dat niet. Er  hangt een ratjetoe aan schilderijen en dan wat zakelijke tekstjes over kunstenaar en werk. Je zou verwachten dat er een tekst hang waarom de curator in kwestie dit werk heeft uitgekozen, wat het voor hem/haar belichaamt.

Ze hebben heel verschillende invalshoeken. Stefan Sanders heeft denk ik lang rondgedold in de homo-uitgaanswereld en kwam een decennium of daaromtrent geleden tot geloof en sindsdien is zijn geloof en kerkgang naar de Nicolaas Basiliek in Amsterdam zijn onderwerp voor zijn columns en lezingen. Zijn business model.

Arnon Grunberg is joods opgevoed, seculier geworden maar nu hij vader is geeft hij zijn zoontje toch een joods religieus erfgoed mee. Een belangrijk thema voor hem is het offer.

Naema Tahir is Brits Pakistaans van afkomst, moslim, jurist. Had ook lang een column in Trouw. Bij haar gaan de tekstjes veel over interreligieuze ontmoetingen. 

Ik had graag gehad dat er teksten bij de werken stonden als: dit werk heb ik gekozen omdat het dit-en-dit bij mij raakt. Nu staan er wel QR-codes bij dus misschien heb ik wat gemist aan geluidsfragmenten, maar ik heb het niet zo op geluidsfragmenten bij beeldende kunst tentoonstellingen.

Alles wat ik vind staat ook in de Volkskrant-recensie. Als Bobby eindelijk klaar is met kijken blijkt hij alles ook te vinden. Hij doet er alleen wat langer over. Fijn dat we het eens zijn. 

Bees

Vier maanden ben ik weg geweest van mijn nieuwe senioren-popkoortje 'The Bees' in de wijk Wittevrouwen in Utrecht-oost. Vier intensieve maanden heeft het geduurd: de diagnose, de operatie en het herstel. 

Vanavond hebben ze/we weer een 'concertje' in Theaterhuis De Berenkuil aan het eind van de Biltstraat. Ik kende het niet: het ontzettend leuk gebouw en sfeervol ingericht. Vooral voor culturele cursussen en optredentjes. Dat kan ook alleen maar in Utrecht-Oost. 

Ik ga er met de auto naar toe. Op de fiets is echt nog te ver. ('s Middags fiets ik een proefrit naar Tuincentrum Steck, dat is een kwartier heen en een kwartier terug en ik haal het wel, maar dat is nog te pijnlijk.) Ik ben echt tegen met de auto de stad in, en in Wittevrouwen geldt een bijna Amsterdams parkeertarief, maar dat moet dan maar voor een keer. 

Het vorige optreden (in de school waar we ook oefenen) zong ik nog mee, ik was toen kakelvers in het koor en kon nog geen song voluit meezingen. van die keer herinner ik me vooral de onzekerheid. Nu zit ik in het publiek. Eerste rij. Dat doet me goed. Je ziet het plezier. En het klinkt best aardig. Niet briljant maar ook niet om je voor te schamen. Nu vertelt steeds een van de zangers een verhaaltje over het liedje dat volgt. Heel charmant.

In de groepsapp heb ik gelezen dat Sofie, een van de twee leuke jonge dirigenten, ermee gaat stoppen. De andere, Olav, gaat gelukkig door. Ook meerdere leden stappen op. Ze zeggen dat ze een te druk pensionado-bestaan hebben waarin keuzes gemaakt moeten worden.

 Volgende week is ter afsluiting van het seizoen nog een 'workshop', wat dat ook moge inhouden. Ik ga weer meedoen.

woensdag 1 juli 2026

Agapanthus

Deze plant staat altijd in het voorjaar enorm te pronken in de tuincentra: groot en weelderig en prijzig. De agapanthus ofwel de Afrikaanse lelie. Bloem-van-de-liefde. Agapè is Grieks voor liefde, anthos voor bloem. Bloeit veel op de Canarische eilanden  en Madeira.

Vorig jaar kocht ik een paar kleine agapanthusjes in de aanbieding, die vervolgens helemaal niets deden. Maar vorige week zijn ze dan toch uit hun schulp gekropen, niet zo vet als die in de tuincentra, maar lief. Bescheiden. O nu ik er over lees hoort-ie ook gewoon in juli te gaan bloeien.