De poezenhemel

In de boekhandel op Frankfurt Hauptbahnhof zie ik een rijtje zwarte katertjes. Met strass-halsbandjes. Ik schrik ervan. Zouden Rooie en Gele nog wel leven? Zouden ze al een nieuw huis hebben? Of zijn ze in de poezenhemel?

Nog meer afscheid

Behalve Buurman heb ik nog meer buurmannen, waaronder een met een katje. Ik bel aan: 'Wil jij mijn zakken voer en houtpulp? En mijn kattenspeelballetjes en mijn krabpaal?' Ik heb het intussen allemaal een beetje verwerkt, het besluit is genomen dat er voorlopig geen nieuwe kat meer komt en dat de kattenspullen de deur uit moeten. Wég. En wel nú.

Ik vertel het hem geloof ik allemaal een beetje kort door de bocht, en de buurman is er een beetje onthutst van. Maar neemt, onthutst en wel, de spullen toch maar mee.

Slechts één keer pinnen

De Ookmeerweg is heel ver weg. Westelijker dan het verste westen. Het heet Osdorp, maar de nieuwe wijkbenaming Far West is adequater. Heel Osdorp ligt open: alle doorgaande wegen liggen op de schop. Denk je: afslag 106, en dan altijd maar rechtdoor. Denk je. Ik heb al tijden niet zolang in de file gestaan en door onbekende binnenstraten gereden vol stremmend werkverkeer. Waar was in godsnaam die Ookmeerweg ook alweer? Route 1 moet 18 minuten duren, ik doe er minstens 3 kwartier over. En 3 kwartier terug.

Voor het meisje aan de balie van Dierenopvang Amsterdam ben ik vooral een lastig administratief geval. Want waar vindt ze me in het systeem? Je hebt de categorie 'asiel', 'pension', waar zijn de paspoortjes, ze hebben oude en nieuwe namen, speciale prijzen.... De Supervisor Katten moet wel drie keer gebeld worden voor uitleg. Ze komt niet even dag zeggen, laat staan medeleven betuigen. 

Bij afstand doen hoort een afstandsgesprek, begrijp ik van de receptioniste, maar Supervisor Katten vindt dat in dit geval blijkbaar niet nodig. 'U krijgt twee facturen, maar hoeft maar een keer te pinnen', zegt het meisje trots. 130 euro voor twee katten. En: 'Mariska belt u nog.'

Het prozaïsche afscheid nemen doet wel beetje pijn. Het is thuis ook weer saai. Maar, bedenk ik in het kader van dissonantiereductie: Het is wel fijn dat ik in huis niet meer alle deuren dicht hoef te doen. En niet meer alle kastdeurtjes hoeven klemdicht. Dat de slaapkamerbalkondeur weer wijd open kan.

Bent u de mevrouw van de twee katertjes?

Geachte Mariska, Supervisor Katten, 

Ik heb net geprobeerd u te bellen, maar u kon niet aan de lijn komen. Ik mail ook maar vast, want vanaf morgen ben ik weer aan het werk. De twee zwarte katertjes die ik afgelopen december bij u gehaald heb (Simba en Panthera, bij mij heetten ze Rooie en Gele) hebben hebben vanaf het begin zindelijkheidsproblemen gegeven. Daar is regelmatig contact over geweest. Ik heb alles gedaan wat in mijn mogelijkheid lag, maar het is - met tussenpozen - steeds erger geworden. Ik ben na het telefoontje met u ca twee maanden geleden naar mijn dierenarts geweest à 199 euro, die er ook niet veel over kon zeggen behalve dat ik moest uitzoeken wie van beide het deed. Ook om uit te sluiten dat een van beide blaasontsteking zou hebben. Dat lukt niet want ze doen het als ik er niet bij ben. Tijdens mijn vakantie hebben ze bij mijn oppasadres de boel ook ondergeplast en -gepoept en de oppas heeft ze ten einde raad naar uw pension gebracht. Behalve dat ik het heel erg vervelend voor ze vind zal ik de schade moeten vergoeden aan tapijt, meubels en beddengoed. Ik heb besloten dat ik ze echt niet terug kan hebben. Ik vind het heel erg, want ik ben erg dol op ze, maar ik kan helaas niet anders dan dit besluiten. Ik heb begrepen dat u een wachtlijst heeft van een half jaar voor terugname, maar ik ga ze echt niet meer ophalen.' 

De hele dag wacht ik met een knoop in de maag op antwoord. Mariska, de Supervisor Katten, belt echter niet terug en mailt ook niet. Om kwart voor vijf bel ik zelf nog maar eens. 'Bent u de mevrouw van de twee katertjes', vraagt de telefoniste. 'Heeft u geen mailtje van haar gehad? Mariska heeft u een mailtje gestuurd.' Ik neem aan dat zij er ook erg mee in hun maag zit en dat ze het voor zich uitgeschoven heeft. Ze zwoegt waarschijnlijk op een mailtje aan me. Waarom belt u me niet, zeg ik. Na het telefoontje stuurt ze het mailtje alsnog.

'Beste Lucie Theodora,
Wat een vervelende situatie voor u. Het is een situatie die al vanaf het begin speelt en ik kan begrijpen dat u ze niet meer terug wil, ook al is dat erg moeilijk omdat u toch dol op ze bent. ik wens u hier verder ook veel sterkte mee. Ondanks dat we op dit moment geen afstand aannemen wil ik u toch tegemoet komen en ze als afstand opnemen. Dit vanwege de onzindelijkheid van de katten dat al vanaf het begin speelt en ik u niet in de kou wil laten staan hiermee. U moet wel langs komen om daadwerkelijk afstand van ze te doen en helaas moet u ook afstandskosten betalen voor beide katten. Dit komt op 65 euro per kat. Kunt u me laten weten wanneer u langs wil komen? Houdt u er wel rekening mee dat er tot en met vandaag voor pension betaald is en elke dag dat ze hier in het pension zitten zonder dat u afstand heeft getekend er nog pensionkosten bijkomen. Mocht u nog vragen hebben dan hoor ik ze graag.' Vriendelijke groet, Mariska, Supervisor Katten

Na een uur raggen...

... Is het goed rusten

Lámmetjes zijn het

Als ik thuiskom zie ik op onze dijk een vrouw met dezelfde vrolijke bloes als ik. Linnen wit met grote roze bloemen. Ze komt op me af. Há, zegt ze, je weet misschien niet meer wie ik ben, maar ik ben de vorige bewoonster van je huis. Vorig jaar ben even bij je binnen geweest. Ik volg je blog. Ik weet alles van je katten. Ja, zeg ik, want ik heb maar weinig aanmoediging nodig, het is geweldig, die feromonen. Lámmetjes zijn het, zeg ik. Ze heeft ook katten, vertelt ze, en ervaring met feromonen. Geweldig middel.

Zij en haar man zijn geëmigreerd naar Frankrijk, maar nu een weekje terug in Nederland. Ze bezoekt geloof ik alle buren. Zij was een hele sociale buurvrouw, heb ik wel eens gehoord. Ze nodigt me uit voor een borreltje bij het volgende blok. Nee, ik krijg bezoek, zeg ik, enne, ik vind ons blok wel genoeg, de hele dijk leren kennen is me teveel.

Voor ik het doorheb stel ik huizenruil voor. Frankrijk. Kan zij weer even in haar ouwe huis en wij in haar Franse droom. Vandaar een foto van mijn lammetjes. Kijk, zo lief zijn ze nu!

Inge, die dierenarts is, zegt dat je er op den duur wel mee kunt stoppen, met die feronomen, maar niet te snel. Omdat 't dan weer terug naar af kan gaan en dat je dan weer overnieuw moet beginnen. Wel een behoorlijk aantal maanden, adviseert ze.

Feromonen

Omdat Rooie en Gele nu ook bij Bobby zijn gaan plassen moet er wat aan doen.  het is een complex probleem. het kan zijn: blaasgruis, blaasontsteking, maar waarschijnlijker is het gedrag. In een telefonisch consult raadt de Dierenopvang mij een kattengedragsconsulent aan, maar die gaat pas aan de gang als duidelijk is dat er geen medische problemen zijn. Dus ik met Rooie en Gele naar de dierenarts.

Dat is wel boeiend, nu kan ik er eindelijk achter komen of Rooie of Gele Simba is of Panthera. Dat zijn tenslotte de namen op hun paspoortjes. De dierenarts kan tenslotte hun chip lezen. De dierenarts vindt dat wel een grappig vraagstuk. Nu we er toch zijn wegen we ze ook. Gele die zo langzaam eet is 3,68 kilo, Rooie de vreter is al 4,98 kilo. Meten is weten.

Ze staan stijf van de stress. Durven het mandje niet uit. Dat komt van de geur in deze kamer, zegt de dierenarts. Dat maakt waarschijnlijk dat een temperatuur van ruim boven de 39 hebben. Er is natuurlijk niets te vinden. Volgens haar is het hoogstwaarschijnlijk dat het plassen een uitvloeisel van de stress is en dat ze dat graag op 'veilige' plekken doen: dekbedden, kleedjes, kussentjes, handdoeken, dat hoort daarbij. Maar willen we het probleem ècht aanpakken, zegt de dierenarts, dan moeten we weten wie het doet. Meten is weten.

Ze vindt ze erg gestresst. Dus ze geeft ons 'geluksferomonen' mee, die ik in het huis elektrisch moet verstuiven. Daar worden ze rustig en gelukkig van. Het lastige is dat ze in mijn huis al weken niet meer buiten de bak piesen. Alleen afgelopen weekend hebben ze Bobby's witwollen karpet bevuild.

Dus nu moet ik dagboeken bijhouden om er achter te komen wie er waar plast.En wie er wellicht blaasontsteking zou kunnen hebben. Het wordt een langdurig en duur onderzoek. De kosten bedragen na een half uur: 199 euro. Omdat het twee katten zijn betaal ik tweemaal consult à 39 euro. Drie keer verstuiver met babyferomonen à 31 euro (daar doe je 4 weken mee). Twee voor bij mij, en een voor bij Bobby. Een zakje plastic kattenbakkorrels met pipetje om plas op te vangen. 24 tabletten kalmerend poeder. Zucht. Ik verzoek/eis een rapportje. Maar ze werken nog met een DOS-programma en dat kan niet gemaild.

Rooie & Gele, aflevering zoveel

Links: Rooie, rechts: Gele.

Ze zijn een hele nacht alleen geweest en nu weer intens tevreden dat we thuis zijn. Ik hoop maar dat ze bij mijn afwezigheid ook de hele dag met elkaar liggen te spelen, te vechten, te liefkozen. 

En toen waren er ineens dríe

Kom ik thuis na een lange lange werkdag, eindigend in de Haarlemmermeer voor het afscheid van Corry, loopt er een zwarte kat met een rood bandje om zijn nekje op de Zeeburgerdijk. Alwéér, zucht ik. Springen ze nu all dagen naar beneden? 

Ik pak hem op en sleep hem naar huis. Ik vind hem wel opvallend gezeglijk. Zou onze strijd gestreden zijn? Geven ze zich over? Zou Gele wél binnen zijn?

Maar als ik binnenkomt staat er een zwarte kat met een rood bandje om op de trap. Huh? En even later komt Gele er ook aan. Drie zwarte katers. Allemaal zelfde formaat. Allemaal poezelzacht vachtje. Allemaal blazen! 

Nu maar hopen dat ik nu de goeie weer naar buiten gegooid heb.

Valby Ruta

Rooie en/of Gele, ik schreef er al eerder over, hebben de nare eigenschap soms op sommige dingen te plassen. Je kunt ze niet vragen waarom. Welk ongenoegen. Er zijn sinds hun komst in mijn leven al diverse kleedjes, kussentjes en mandjes bij de vuilnis geraakt. 

De slaapkamer is verboden gebied sinds ze voor de twééde keer op het dekbed plasten. Afgelopen vrijdag deden ze het op mijn tamelijk nieuwe vloerkleed in de studeerkamer. Niet een drupje, maar een grote plas. Drogen, soppen, drogen, soppen, afspuiten met geurmiddeltjes, weer drogen, het hielp niet. 

Na drie dagen ruikt het nog steeds naar katerpis als ik mijn huis binnenkomt. Bah! Dat wil je toch niet. Dus vlieg ik in de middagpauze naar Ikea voor een nieuw kleed. Ik zoek niet meer de mooiste en de meest passende uit, ik koop ook niet hetzelfde dikke donkerbruine kleed als dat er lag, maar nu een goedkoop Perzisch 'tapijt'. Met de welluidende Ikea-naam Valby Ruta. 59 euri. Het oude kleed staat nu bij de vuilnis. Zou iemand het meenemen? Had ik er een briefje op moeten plakken, 'wel mooi en nieuw maar stinkt!'??

Het is in elk geval een opluchting dat ik die geur niet meer gewaarword bij binnenkomst. Natuurlijk wil ik liever een mooi duur tapijt. Maar dat durf ik even niet meer. Misschien went het wel.

Poeslief

Je zou het niet zeggen als je naar dit vredige plaatje kijkt, maar ze leiden af en toe tot hemeltergende taferelen. Bobby's moeder is al enige maanden behoorlijk aan huis gekluisterd en het lijkt Bobby leuk als ik ter opfleuring van alles & iedereen Rooie en Gele meeneem naar Maassluis. Bij wijze van verrassing. Nou vooruit dan maar.

Rooie en Gele hebben geen moeite met andere huizen, maar ze verslepen is niet fijn. Ze willen niet in het mandje en doen alles om dat te voorkomen. Vooral verstoppen achter en onder zware meubelen. Thuis kan ik ze naar het balkon lokken en dan is er geen ontkomen meer voor ze aan. Ik grijp ze onder hun lieve okseltjes en laat ze met gestrekte achterpootjes een voor een in het mandje zakken. Ze proberen te vechten, te ontsnappen, te krabben, maar ik win altijd.

Te Maassluis zijn ze onderzoekend onwennig, maar al met al best poeslief, tot ze doorhebben dat de reismand er weer aan zit te komen. Wat staan er een eikenhouten banken, stoelen, bedden, tafeltjes, dressoirs en andere meubelen in het huis van een schoonmoeder. Alles heb ik van onderen aanschouwd. Dit soort taferelen, je zou erom moeten lachen, maar ik verdraag ze niet goed na een heftige werkweek.

En zie nu dit.

In het kapelletje

Terwijl Gele vogels probeert te vangen op het balkon (er is een merel geïnteresseerd in de aalbessen) is Rooie steeds vaker bij me in het kapelletje. Te herkennen aan de rode vloer. Lekker vage foto in de avondschemer... Vroeger was wijlen Vespa ook al vaak op het meditatiekussen te vinden. Wie voert wie nu aan / mee op het spirituele pad, zie vorige blog.

Dier en nu

Een van de boeken die ik mijzelf cadeau doe in Antwerpen  is Dier en nu van Eckhart Tolle, met illustraties van Patrick McDonnell, vanwege de ondertitel Leer van je huisdier om in het nú te zijn. 

Af en toe zou ik toch wel iets meer willen begrijpen van de grote vertedering en diepe liefde die je aangrijpt als je naar je huisdieren kijkt, in mijn geval nu Rooie en Gele. Wat zijn ze toch leuk! Wat zijn ze toch lief, Kijk nou toch!  Je kan wel stééds naar ze kijken en om ze lachen. En ze in je armen knellen, maar dat willen zij dan weer niet. Je eigen gemiezemuis valt stil als je naar die beesten kijkt.

Tolle doet er mooie oneliners over. 'Een dier heeft geen mening over zichzelf, een dier ìs'. 'Ik heb heel wat zenmeesters meegemaakt, en het waren stuk voor stuk katten'. Ach het zijn enorme open deuren, maar in combinatie met de illustraties van Patrick McDonnell zijn het de mooiste waarheden. 'Een dier denkt niet, een dier ìs.'

Ze zijn in al hun 'zijn' trouwens ook enorme lastpakken. Gisteren viel (of sprong?) Géle van het balkon. Niet dat ik dat gemerkt had, maar achteraf kan ik zeggen: Rooie liep luid mauwend door het huis. Kwam bij me in de studeerkamer voor het raam liggen. Omdat ze altijd samen zijn kunnen ze niet alleen zijn. Dus als een van beiden van het balkon valt (of springt) dan wordt de ander heel aanhankelijk. 

Als ik buiten kom staan er twee katten tegen elkaar te blazen. Een zwarte tegen een zwart-witte. Het is dat de benedenbuurvrouw zegt: 'Is dat niet jouw kat? Hij staat al uren tegen mijn serre-deur te krabben'. Hij is zo groot dat ik hem haast niet herken. Gelukkig laat hij zich pakken. Dus met een spartelende wildharende hysterische Gele in de armen ik weer naar boven. Wat zijn ze toch leuk, ja. 

Back to normal

Nu zijn Rooie en Gele en ik weer back home waar ze niet meer van het balkon af kunnen naar buren toe, behalve dan eraf naar beneden vallen.

Wat een rust! Hoe was je Pinksteren, vragen we op het werk. Allemaal hebben we genoten van de uitbundige zon. Sommigen waren zeilen, anderen naar Zweden.... 

Ik kan eigenlijk alleen maar vertellen over Rooie en Gele en hoe ik onder de krassen zit. 'Verder heb ik heus wel Pinksteren gedaan, met wandelen, fietsen, bezoek, lezen, uit eten. Maar vooraan in de herinnering zitten de katten en hoe Gele in het donker in het huis van de buren M&M verdween. Die per ongeluk hun balkondeur open hadden laten staan... En het uitgezoek met de riempjes en de tuigjes, want niets voldoet. Alles krijgen ze uiteindelijk af.' De talloze schrammen zijn het bewijs.

Na de eerste werkdag kom ik vol verwachting thuis. Of het back to normal is weet ik niet zeker, want ze hebben allebei hun halsbandje afgedaan...

Exit tuigjes

De tuigjes zijn weg. Die zijn niet bevorderlijk voor de sfeer. We worden allebei tot bloedens toe gekrabt wanneer ik - eenmaal binnen - als eerste handeling de dieren de tuigjes omdoe. Bobby vindt het allemaal onzin met die tuigjes.

Waarom had ik ze ook alweer die gekocht? Omdat ik Rooie en Gele bij hem op de galerij wilde kunnen laten lopen met een riempje achter zich aan, zonder ze voortdurend kwijt te zijn in een der twintig buurwoningen. En omdat ik vrees dat - met een riempje aan slechts een halsbandje - dat halsbandje zo van het poezenhoofdje losgetrokken is.

Omdat het zo ontzettend warm is gaan ze echter helemaal de galerij niet op. Ze liggen voor lijk in de vensterbank. Overal in huis liggen vlokken zwart poezenhaar. Komt dat voor lijk liggen door de warmte of door dat deprimerende tuigje met riempje? Het lijken wel marteltuigjes. SM met dieren.

Op naar de dierenwinkel aan de Nachtegaalstraat. Deze man verkoopt halsbandjes met een ringetje en een elastiekje. Daar kan het riempje ook aan. Hij heeft rooie en beige. Heeft u geen geel? Nee, alleen beige.

Thuis gooi ik eerst de vermaledijde tuigjes maar eens weg. Ver weg. Rooie peutert onmiddellijk zijn nieuwe rooie bandje los, maar bij hem heb ik inmiddels geleerd dat de aanhouder (=ik) wint.

Een vraag: moet 'Gele' nu in 'Beige' herdoopt worden?

Máuw!

Na tweeënhalf uur roepen, rammelen, tjielpen, mauwen, na bij de buren briefjes verspreid te hebben, na de wanhoop nabij te zijn, zegt de boeddhistische buurvrouw opbeurend: 'Hij is vast van het balkon gevallen. Als het donker is en stil, dan komt-ie wel weer terug.' Zij heeft ervaring met van het balkon gevallen katten.

Ik loop maar weer een rondje, rammelend, mauwend, roepend. 'Róóie! Róóie!' Wat is het toch een idiote naam. Maar als ik 'Símba, Símba!' of 'Panthéra, Panthéra!' had lopen roepen was het even raar geweest. 'Véspa, Véspa!' klonk indertijd ook nergens naar.

En dan, na tweeënhalf uur roepen en rammelen, hoor ik ineens zijn karakteristieke miemelige mauwtje, ergens in de bosjes. Onmiskenbaar. Heel zielig. Máuw?

Hij doet maar héél af en toe een mauwtje. Maar dat mauwtje beweegt niet. En zo stommel ik op het gehoor het struikgewas in, op het mauwtje af. En na een kwartier ofzo heb ik hem. Stijf van de stress.

In het donker in diep struikgewas een zwarte kat terugvinden, het is best knap.

Zoek

Schrik van mijn leven. Rooie is zoek. Alle kasten en bedden en hoeken en gaten drie keer onderzocht. Buurman kwam een biertje drinken en ik vrees dat hij met Buurman mee de gang op is gegaan.

Rooie is nog nooit op de gang of buiten geweest. Hij kan niet van het balkon af. Of hij moet van het balkon af naar beneden gevallen zijn? Ik zoek en roep uren, rammelend met brokjes, in en om mijn huis en ons blok, maar hij meldt zich niet. 

'k Hang maar een briefje op in de gang. 'Lieve buren, Als jullie hem zien en ik ben er niet – zou je dan Buurman willen waarschuwen? Die kan hem eventueel terugzetten in mijn huis. Met goede moed en dank, Lucie Theodora.'

Gele is erg onrustig nu. Ik zou op Hemelvaartsvisite, maar men kan toch niet weg zo?

Nieuwe uitdaging

Rooie, Gele en ik gaan straks naar Utrecht. Ik heb dat de afgelopen weekenden inzake het invallen van de lente een beetje vermeden. Maar nu wil Bobby wel weer eens bij hem zijn. 

Als ik bij hem ben, op zes hoog, wat ik heus fijn vind, zijn de visioenen aangaande twee kwijte katertjes nog veel groter dan op twee hoog aan mijn Amsterdamse dijk. Bij mij thuis zijn de zorgen trouwens over: Ze kunnen het balkon niet meer af. Bobby heeft echter geen privébalkon die afgehekt kan worden, maar een brede galerij, waar wel twintig flatwoningen aan liggen, plus twee keer een deur naar een halletje met elk twee liften en een trappenhuis. 

Indertijd is mijn vorige kat Vespa hier vaak een beetje, maar tweemaal ernstig zoekgeraakt. Beide keren kostte het minstens 24 uur voor ik haar terugvond. Briefjes in de brievenbussen, plakaten in de lift... O! En áls ik haar dan teruggevonden had bleven er raadsels die niet opgelost werden. Kortom, er doet zich weer een nieuwe zorg voor, een nieuw Ongemak.

Ik weet nu al: dat wordt een ramp, maar niks doen is ook zo wat. Stel dat de zon gaat schijnen, dan kunnen ze toch niet steeds binnen blijven! Bij de dierenwinkel in de Javastraat haal ik twee tuigjes. Deze winkel is niet bijzonder goed geoutilleerd. Als we het over tuigjes hebben: ze heeft wel tuigjes, maar alleen rooie, zwarte en blauwe. Dat kán niet, zeg ik tegen de eigenares, ik moet een géle? Zeg nu zelf: de Géle kan toch niet een bláuw tuigje? Ze kijkt me verbijsterd aan, waar-heeft-die-vrouw-het-over? 

Ik herinner me het gevecht om het halsbandje nog. Rooie heeft er twee weken over gedaan om het te accepteren. Waarschijnlijk wordt het weer zoiets. De vrouw adviseert me de dieren het tuigje om te doen terwijl ze eten. Anders lukt het waarschijnlijk niet.

Hekwerk

De Rooie jammert luid. De Gele is weg. De Gele is nergens. Dan hoor ik van verre de boeddhistische buurvrouw roepen: 'Luus! De Gele was weer bij mij! En nu is hij verderop, nog weer drie buurmannen verder, op het hoekje!'

Hoe kán dat nou? Hij kan toch niet langs en over dat enorme hek met kippengaas? De Rooie staat hunkerend te loeren, hij wil ook, maar weet niet hoe (Hij-Weet-Niet-Hoe). De Gele torent ver weg avontuurlijk en trots hoog op de afrastering tussen de eennalaatste en de verste Buurman.

'Daarom twijfel ik of ik nog wel weer een kat wil', vertrouwt de buurvrouw mij toe. 'Dit gedoe met die hekken, waarbij je dag in dag uit bang bent dat ze naar beneden storten...'

Op enig moment staat de Gele weer voor het hek. Terug lukt hem niet. Ik moet hem om het hek heen in zijn nekvel grijpen. En Rooie staat erbij te jammeren. Prachtige symbiose, trouwens, die twee.

Nu uitvinden hóe Gele dit doet. Geduldig wachten tot hij weer gaat. Hij klimt in het hek, gooit een poot naar de andere kant en slingert zich als een ware acrobaat buiten langs, waarbij hij terwijl hij tussen hemel en aarde zweeft heel kunstig zorgt dat zijn zwaartepunt zich ín de beweging verplaatst. Hoe zeg je dat. Ik heb diepe bewondering. Nu komt er ook gaas aan de buitenkant van het hek.

Is Gele ons te slim af

Terwijl ik eindeloos uitslaap laat ik de dieren vrij op het balkon, in de veronderstelling dat ze nu niet meer kunnen gaan scchuimen. Zo slaap ik een lange slaap der onschuldigen, maar tregen de tijd dat ik eindelijk wakker ben zie ik gemiste telefoontjes en sms'jes van de boeddhistische buurvrouw. En ik merk een luidmauwende Rooie op het balkon op. Waar is Gele? Gele is weg!

Gele blijkt weer bij de buurvrouw - en niet niet alleen bij haar, maar ook bij haar buurman Michael - wezen buurten. Blijkbaar is het niet eenvoudig, maar wel haalbaar om over de afrastering te klimmen. Voor Gele althans. Rooie lijkt die waaghalzerij vooralsnog nog niet aan te durven.

Buurman Michael zie ik zijn fiets pakken. Michael, roep ik vanaf mijn balkon, had jij mijn kat op bezoek? 'Die zwarte?' Ja, die had hij op bezoek gehad. Hij is niet kwaad of hysterisch, maar hij stelt het wel erg op prijs als ik een manier vind om de katten bij mij te houden, want is bezig met een project om vogels op zijn balkon te lokken.

Buurman Niels heeft ook een hek op zijn balkon sinds kort. Buurman Paul heeft me daar al fijntjes op gewezen. Een hek en een rand met witte scherpe punten om indringers af te schrikken. Vanaf de grond ziet het er bijzonder mooi en afdoende uit. Ik bel aan bij Buurman Niels.

'Het ziet er inderdaad prachtig uit,' zegt buurman Niels, 'ik heb ze van de Praxis, zowel het hek als de punten, je krijgt ze wanneer je vraagt naar afschrikkende middelen tegen duiven, maar helaas helpt het niet. Mijn kat klimt er gewoon tegenop en overheen.' Hij adviseert nu nétten. Te koop bij Intratuin.

Bobby en ik gaan vooralsnog door op kippengaas óp de hekwerk. Over kippengaas kunnen ze volgens ons niet heen klimmen.