De Eikenlaan

Tekenen helpt tegen alles. Zoals ik al zei: ik vind het hier heel mooi maar ook een beetje saai. Dit huis waar wij verblijven heb ik twee jaar geleden ook getekend, die tekening hangt ingelijst in de keuken, maar toen was de voortuin nog niet ingevuld. En toen had ik na twee bomen geen zin meer, terwijl er heel wat meer staan.

Toine's clematis

Alle drie hadden ze een foto van een bloem ingeleverd. Vorige week vrijdag. Ik zou ze mijn techniek leren. Maar ik dacht: dat kan ik ze nooit leren. Ik weet zelf al niet hoe ik het doe. Hoe maak je een clematis: een donkere bloem maar licht dooraderd? En dan dat hart met al die stampers en meeldraden! De foto die Toine instuurde was licht lila van een veel te lage resolutie. Daar kon ik helemaal niets mee.

Toen kwam maandag Hani501 langs die enthousiast uitweidde over wat AI al niet vermocht. Teksten verbeteren, foto's verbeteren. Toen heb ik Toine's foto opgefluft met ChatGPT: 'Maak de foto mooier'. En dat doet ChatGPT dan.

De Spaanse margriet van Trudy

Wat moet je doen als je alsmaar binnen zit met de gordijnen dicht. Iedereen vraagt aan elkaar: hoe kom jij de dag door? Dat is toch wel de conversatie van de dag. De een zit met haar voeten in een teiltje koud water, de ander heeft natte handdoeken in de nek. Ik ga maar tekeningen maken. Net als laatst in het klooster. en dan blijken die dagen met niks ineens heel productief.

Voor mijn 'cursus' had ik ze gevraagd om een foto van een bloem. Omdat ze mijn dahlia zo mooi vonden. Wat ik vergeten was was was een gedetailleerde de instructie voor de foto die je gaat naschilderen. Er moet iets heel speciaals in zitten met het licht. Vppr mij gaat meeste tijd gaat doorgaans zitten in het vinden van de juiste foto. Daar kan ik uren mee bezig zijn. Maar de criteria zijn heel intuïtief.

Deze Spaanse margriet was knalgeel/oranje met rood, fantastisch in de tuin, maar voor de tekening mist er wit licht. Licht donker. Licht schaduw. Nu heb ik dat een beetje opgelost met witte lijntjes erlangs, en later weer meer knalrood gemaakt.

Een echte Theodora

De laatste tekening vanuit Egmond. Egmond-aan-Zee is het geworden. Het is er niet zo mooi, maar dat is geen van de Nederlandse badplaatsen. Grote appartementencomplexen direct tegen de duinen aan. Er staat er een appartement te koop met uitzicht op zee, ruim 9 ton vraagprijs. Niets aan, geen winkel in de buurt, alleen maar die te dure flats waar altijd tijdelijk toeristen in wonen. 

Ik teken natuurlijk het meest pittoreske, de vuurtoren, niet die flats, al staan ze er rechts nog net op. Het heeft iets universeels, die tekeningen die ik ter plekke maak. Ze zijn al jaren in precies dezelfde sfeer. een echte Lucie Theodora.

Rode kool in wording

De groenten in de moestuinbakken aan de overkant van de straat zijn zo overweldigend, ik moet er wat mee.  Wat ben ik blij dat ik - nu ik zo aan huis gebonden ben - na maanden stilstand ineens het tekenen weer kan oppakken. 

Ik voel me een beetje een kloosterling die van de grens van de binnen- en buitenwereld geniet.

Nog een pioenroos

Nog een pioenroos. Dat zijn wel de mooiste bloemen van het seizoen.

Pioenroos

Al maanden heb ik niet getekend. Ik kon nog wel af en toe een mandala kleuren, maar de concentratie opbrengen voor een ding dat echt mijn aandacht trok? Verder dan de ene zaterdagmiddag in de maand ZenZienTekenen kwam ik niet. En vandaag ineens zie ik het weer.

Anemonen

Terug uit de stad fiets ik nog even langs bloemenwinkel Co de Rijk, waar ze enorme anemonen hebben staan.

Ik koop ze niet, uit zuinigheid, maar daar heb ik nu al weer spijt van. Wat zijn anemonen leuk.

Tulipa

Bobby is naar een verjaardag in Amsterdam, ik heb geen  puf. Ik vind het lekkerder om de tulpen van zaterdag in te kleuren.. Moeilijk die kleuren. Je zou het vijf keer moeten doen en er dan van leren.

Potterie

Een van de dingen waar mijn oog op viel gisteren bij Abbing was de potterie. Al die tinten beige-aarde-zand-klei-terracotta... Het was weer leuk om de vorm neer te zetten, al hoor ik nu steeds de stem van de ZenZienTekenjuf, die vindt dat ik alleen contouren teken en er kan zoveel meer. Ik verheugde me enorm op het inkleuren. De kleuren vind ik mooi geworden, maar te veel. Ik moet proberen meer leeg te laten. 

Jutta

In mijn tekeningen van sporters zo door de jaren heen is minstens de helft in het oranje. Ik heb het al een tijd niet gedaan, maar deze Olympische Winterspelen schreeuwen erom. Gelukkig maar. Nu was het kiezen: zal ik Femke of Jutta? Femke is zoveel bescheidener, tekent dat wel leuk?

Les 3

Les 3 alweer van de ZenZienTekenen-introductiecursus. We zetten lijnen met wisselende gevoelens en intenties en dan ontluikende blauwe druifjes-plantjes. Een bloembolletje, spruitend groen en de wilde wortel-partij. Kijken, dat is de opdracht. Goed kijken. Niet een tekening maken, maar je hand/potlood je ogen laten volgen.

Iedereen is er een beetje ongemakkelijk mee, dat het doel niet de tekening is maar het tekenend kijken, maar zet toch door. En het is verrassend wat eruit komt. Maar helaas we mogen we niet elkaar onze tekeningen laten zien. 

Het huiswerk is dat we komende week elke dag het ontluikende bolletje volgen. Het is een totaal andere staat van zijn dan normaal. Ik voel me een beetje kribbig-kritisch, vanwege de haast gewijde sfeer, de meditatie en de gong, en de deelneemsters die fluisterend bekennen: Je komt jezelf wel tegen! Maar ik doe toch mee. Kijken wat er gebeurt. Er komen bijzondere tekeningen uit.

Tekenen

Vorige week schreef ik hier dat ik niet goed meer wet wie of wat te tekenen. Geen inspiratie. Geen politici waar ik warm voor loop. Hoogstens Jesse Klaver en Kati Piri. Geen voetballers. Geen coaches. Geen zangers. Achteraf had ik misschien een paar Beste Zangers 2025 kunnen doen, zoals Jacqueline Govaert of Bente. Zus4 kwam met de suggestie om uit Maestro te tekenen. Dan ligt Jamai wel voor de hand. De publiekslieveling. Maar de dirigenten zijn moeilijk. Het werkt het best als ik alleen een gezich heb. Bij dirigenten hebt je een heel stuk van hun torso nodig en de achtergrond, de armen, de handen, de dirigeerstok.

Nou ja, ik heb het geprobeerd. Hij is niet helemaal gelukt, maar toch leuk om een worsteling te laten zien.

Tiengebodenplant

Al een tijd is de inspiratie om te tekenen een beetje zoek. Ik wil wel graag, maar ik weet niet wat. Alleen het ZenZienTekenclubje zorgt voor af en toe een schets Misschien hangt het samen met het 'winteren' (zie vorige blog). 

Een tekening begint doorgaans met zien, met een beeld waar ik blij van word. En dat overkomt me al een tijdje niet. Het laatst was het een roodborstje in de tuin. Maar ik had al vaker een roodborstje gedaan. En behalve de helleborus bloeit er momenteel weinig in de tuin. Die heb ik ook al vaer gedaan.

Van de week ben ik weer eens in het tuincentrum op de afdeling kamerplanten. Die afdeling dijt almaar uit. Blijkbaar zijn kamerplanten heel populair. Zelf heb ik niet veel kamerplanten in huis, de meeste mensen bij wie ik thuis kom ook niet. Heb geen brede vensterbanken. Je zou er stellages voor moeten bouwen. Of je gordijnen verplaatsen. Op zich vind ik overvloedige kamerplanten wel een mooie atmossfeer geven. Al die onvoorspelbaar uitdijende levende vormen. Maar je moet ze goed verzorgen: verwaarloosde kamerplanten zijn treurigheid ten top. 

Daar op de kamerplantenafdeling voel ik me ineens wel geïnspireerd. De bladeren met wonderlijke patronen en motieven. De volheid, weelderigheid, in een potje, maar niet in toom te houden. Henri Rousseau schilderde de prachtigste tropische planten en bloemen. En Georgia O'Keeffe. Er staat geen naam bij de plant, maar de determineer-app geeft het antwoord: de 'tiengebodenplant', de 'maranta leuconeura'. Onderbeplanting in de Braziliaanse oerwouden.

Roodborstje

Gisteren was ik op de tuin een beetje struiken aan het knippen en er hipte almaar een roodborstje om mij heen. Altijd weer inspireert hij/zij tot een tekening.

Van de site Onzenatuur.be:
'Een van de vogels die graag alleen leeft is het roodborstje. Deze vogel wordt wel eens ‘de vriend van elke tuinman’ genoemd. Roodborstjes voeden zich met allerlei zaken die in onze tuinen te vinden zijn. Als je een regenworm serveert, komen sommige roodborstjes die zelfs met plezier van je tuintafel pikken. Het roodborstje profiteert hier vooral in de herfst en winter van. Tijdens deze periode zijn andere vogels al lang gestopt met zingen, maar het roodborstje gaat door. Ze verdedigen hun territorium met veel enthousiasme en vliegen levendig rond. Dat is ook begrijpelijk: zonder een ‘eigen plekje’ kunnen ze al na enkele weken sterven. Als twee roodborstjes elkaar kruisen, kunnen er hevige gevechten ontstaan. Enkel tijdens het broedseizoen tolereren ze elkaar. Eens de jonge roodborstjes uitvliegen, gaan moeder en vader onmiddellijk uit elkaar.'

Verraden

Bij de tentoonstelling over Liefde was een video kunstwerk met een film over een prachtig opgemaakte tafel buiten, met een duur tafellaken en servies en glazen rode wijn en plat brood. Maar er zit niemand aan en de tafel verregent. Het roep associaties op met het laatste avondmaal, maar misschien komt dan omdat het in het Catharijneconvent was en het tafereeltje in de erker ernaast. Daar stonden twee stoeltjes en je mocht er gaan zitten, alleen of met zijn tweeën, en reflecteren op de vraag of je ooit verraden was of zelf iemand had verraden.

K. vertelde dat ze daar gezeten had met haar schoonzus en dat ze wederzijds ontboezemd hadden. 

In het Catharijneconvent

We hebben weer het clubje ZenZienTekenen in Museum Catharijneconvent omdat we er vorige maand zo heerlijk zaten, maar bij nader inzien vind ik het toch minder geslaagd om twee keer naar dezelfde locatie te gaan. Bij de middeleeuwse beelden op de eerste verdieping heb ik nog steeds dezelfde Maria-met-baby en dezelfde Heilige-Ursula-met-reisgezellen als favoriet, maar die had ik de vorige keer immers al getekend. 

Ik ga even naar de naastgelegen kathedraal die open zou zijn maar waar je niet verder kunt dan de Mariakapel. Het hek is gesloten. Wel is er een hemels koor aan het repeteren, dus dan teken ik dat altaar maar.

Binnen

Het is koud, het heeft vannacht gesneeuwd en vanmiddag is er gestage regen. Brr. We verzoenen ons met een binnen-dagje. Geen bosbad en geen vesper. 

Gisteravond hadden we Dorita op bezoek, die vroeger kunstschilder was, en nu alweer jaren zangeres. Beide kunstvormen is te veel, zegt ze, dus schilderen doet ze niet meer. Ik vertel haar over mijn Zen-teken clubje, hoe daarbij alles open gaat. Mag ik het zien, vraagt ze en ik toon haar het schriftje met potloodschetsen en de ingekleurde. Ze is vol lof. Heerlijk is dat. 

Maar ik merk wel dat er tekeningen kwijt zijn. Dat moet niet. Deze zondag vul ik dus met zoeken, vinden en ordnen van de tekeningen. Inscannen ook. Ik ben er nog één kwijt.

Zuster Ursula

Beeld van de Heilige Ursula, zoals geschetst zonder daarbi naar het papier te kijken in het Museum afgelopen zaterdag. En nu dan weer ingekleurd. Ik vind het niet mooi, het lijkt ook helemaal niet, maar toch is het ook wel verrassend en fascinerend.

Van de juf/gids mogen we (mag ik) niet meer de tekeningen in de appgroep plaatsen. Er is een appgroep voor ons tekenclubje, maar daar zitten ook allemaal mensen in die we niet kennen en die nooit komen. Ik denk dat het ex-cursisten zijn van de juf/gids. De altijd aanwezigen van het tekenclubje (we zijn met zes) vinden het wel leuk als ik het doe, dus ik ben ermee doorgegaan. Ik vind dat de mensen die dat niet willen maar uit de appgroep moeten gaan. Ongehoorzaamheid hoort geloof ik niet bij Zen-Zien.

Inkleuren

De regen klettert tegen de ramen. Het zondagse bosbaden laten we deze zondag maar even aan ons voorbij gaan. Ik heb diverse nieuwe schetsen van het ZenZienTekenen in het schetsblok. Het is elke keer weer spannend om daarmee aan de gang te gaan. 

We begonnen met elkaar tekenen. Die portretten lijken van geen meter, maar als je het idee loslaat dat ze moeten lijken zijn ze best leuk. En dan heb ik ook nog de parasol. Het was op dat winderige terras ineens zo leuk om die klapperende parasols als onderwerp te nemen.