De e-bike

Er is alweer iets met de e-bike. Nu loopt de achterband steeds langzaam leeg. Twee weken geleden was dat ook al zo, toen ik naar koor moest. Toen had ik de band maar opgepompt en de fietspomp meegenomen, en toen kwam ineens de binnenband naar buiten floepen langs velg. Huh? 

Ik liet de boel nog een keer leeglopen en pompte m nog maar eens op. Niets aan de hand. Bijzonder raadselachtig. 

Vanochtend nog probleemloos heen-en-weer naar het Máximapark gefietst, en vanmiddag is de achterband weer leeg, net als ik langs de fietsenmaker rijd. Alsof het zo moet zijn. Ik laat m dus daar maar achter. Nu moet er een nieuwe binnen- en buitenband om. ‘U heeft wel heel veel gefietst.’ Dat kan wel kloppen. 8230 km.

Bobby en ik discussiëren hoe lang ik de e-bike al heb. Hij denkt dat ik m vijf jaar heb, ik denk twee jaar. De waarheid ligt weer in het midden: het was mei 2019. Banden versleten na drie-en-half jaar, is dat normaal?

Krak

In de avond op de e-bike naar het koor zak ik zo *krak* door mijn zadel. Geluidje van rinkeldekinkel. Het is al aardedonker  en ik zie slecht in het donker, maar toch wil ik weten wat dat het was, dat rinkeldekinkel. Er was geen aanwijsbare reden, geen kuil, geen hobbel. Zadel zakt zomaar door haar hoefjes. Het zit nog wel op de pen, maar wel een beetje wiebelig los. Ik ben nog maar halverwege, zit krap in mijn tijd, en besluit dus maar door te fietsen. Het zit niet lekker, maar het rijdt.

Vanmorgen dus naar de fietsenmaker. Het is een bekend probleem, blijkt. Je moet je fiets nóóit aan het zadel optillen, maar aan de bagagedrager. Ik til meerdere malen per dag mijn fiets op aan mijn zadel. De fiets is nogal zwaar en als-ie een drempel op en over moet til ik ‘r op aan haar zadel. En dan krijg je dit. Krak. ‘n Nieuw zadel dus.

Januarizon

O wat schijnt de januarizon mooi. Alles even opzij voor een fietstochtje. Groenekan - Maartensdijk - Hollandsche Rading - Zwarte Berg - Hoorneboegse Heide -  Einde Gooi - Achterveldse Polder - Groenekan  - Noordse Park. Wat een licht. Geweldig! Ik ga met de Bayerische Freundin, maar die heeft een probleem met haar e-bike en moet heel zwaar trappen. Zweten. En ik klaag dat ik verkleum als we niet harder dan 16 km/u rijden. Het vriest! roep ik steeds, terwijl we verblind raken door de schelle avondzon. Ik had wel twintig beeldschone landschapsfoto’s kunnen maken, maar het is te koud om te stoppen.

Miles

De ‘boordcomputer’ van m’n e-bike is een wonderlijk ding. Ik heb het er geloof ik wel eerder over gehad. Dat het gebruik ervan zo weinig intuïtief en onlogisch is. Kort, middel en lang drukken op +- en —knoppen. En geen overzicht van alle functies in de handleiding. Nu staan ineens de kilometers weer op miles, zowel de snelheid als de afstand. Dat was al een keer eerder gebeurd. Toen zei de patriarch van de fietsenmaker dat dat alleen aan hun computer gereset kon worden. Dat lijkt mij ik onlogisch maar de oplossing staat niet in de handleiding. Dus ik weer naar de fietsenmaker. Nu staat de jonge eigenaar, de zoon van de patriarch, in de zaak. De digitale fietsenmaker. Tegelijk op de - én de aan/uit-knop drukken, weet hij.

Het Hogeland

Het is fantastisch in/op het Groninger Hogeland. Zus4 uit  MeckPom houdt vakantie in Thesinge en wij gaan samen een dag fietsen. Zij werkt met de app Komoot die leuke routes aanbeveelt. Maar ik wil ook graag langs de waddendijk waardoor de beoogde route van 55 km in totaal zo’n 80 km wordt. Prachtig is het daar. 

We fietsen: Thesinge - Stedum - Westeremden -  Middelstum - Rottum - Usquert - Uithuizen - langs de Waddendijk - Uithuizermeden - Zeerijp - Eenum -Loppersum - Ten Post -Thesinge. 

Belevenissen onderweg: we stoppen bij een erg Grunninger-geestige fietsenmaker in Middelstum, die we vragen het stuur van haar e-bike bij te buigen in verband met mijn tennis-elleboog. We bellen aan in Rottum bij een van de kunstenaressen van de Facebookgroep Iedere-Dag-Een-Tekening. Ik durf het haast niet want ik ken haar helemaal niet. Maar doe het toch. Achter de voordeur blaffen tientallen hondjes maar niemand doet open. We lunchen bij de deftige Menkemaborg in het verder nogal armoedige Uithuizen. De winkels daar: Zeeman, Wibra, Aldi, Action. Dan naar de Waddendijk waar we uitzicht hebben op Borkum en op de Eemshaven. We rijden door een windmolenpark en horen tot onze verwondering helemaal niets. We bezoeken een aantal oude kerkjes en proberen een beeldentuin maar die is dicht. We eten een ijsje in Loppersum, het dorp waar onze moeder ooit is geboren in 1924. 

De tocht is veel langer dan oorspronkelijk de bedoeling was, maar heerlijk. Ik wil zo wel doorfietsen naar Denemarken.

Salmsteke

Ik app Ayla of ze binnenkort eens zin heeft in fietsen - ik hoop dat ze haar e-bike inmiddels heeft - en ze schrijft terug: ‘Zullen we nú?’ Dat is een reactie naar mijn hart. Zij is Bayerisch te Utrecht, kent haast alleen de stad en vindt alles wat ik haar aan Nederlands platteland en natuur laat zien geweldig. Dat is natuurlijk altijd leuk. Ons startpunt is steeds de Daphne Schippersbrug en vandaag fietsen we via De Meern, Montfoort en Bentveld naar Jaarsveld, een beeldschoon buurtschapje aan de Lek onder Lopik. Doel: recreatiegebied Salmsteke.

Ook dit natuurterrein valt onder Recreatie Midden Nederland, net als de Maarsseveenseplassen en nog veel meer zwemwaters rond Utrecht, maar hier zijn geen voorzieningen en er is ook geen entree. Officieel mag je er niet zwemmen, ik schat in vanwege de beroepsvaart op de Lek, maar de mensen doen het toch.

Wat een heerlijk dagje uit. Het lijkt wel vakantie. We steken met een voetveer de Lek over naar Ameide en fietsen dan via Lexmond naar Vianen. 

https://recreatiemiddennederland.nl/salmsteke/

‘Software-dingetje’

Ik moet nodig naar de fietsenmaker, vanwege de tegenvallende accu van de Gazelle Vento. Ik merk dat ik er een beetje tegenop zie. De vorige keer dat ik naar hen toe ging voor de servicebeurt zeiden ze dat ik een afspraak moest maken. Maar ik wil graag ook even van gedachten wisselen over de ervaringen met de accu. Dus trek ik de stoute schoenen aan en ga op de bonnefooi.  

Vier medewerkers. ‘Ik kom zo bij u’ is hun vaste tekst. ‘Ik wil graag een afspraak maken voor een servicebeurt én even overleggen over mijn accu’, zeg ik als ik eindelijk aan de beurt ben, voor de duidelijkheid en vooral ook om niet meteen afgescheept te worden. Omdat hij ook alweer tegen nieuwe klanten roept: ‘Ik kom zo bij u.’ Ik begrijp dat ze de eerste twee weken van augustus dicht gaan en dat hij erg veel zin in vakantie heeft.

De mensen kopen hun e-bike bij de kwaliteitsfietsenmaker voor de service. Maar vandaag is hij niet zo goed in service.

Ik heb nog geen twee zinnen gezegd of hij kapt mij af met: ‘ik weet het al. Kom naar de vierde week van augustus. Dan hebben we ruimte. Derde week augustus zit al vol.’ ‘Mag ik mijn zin toch even afmaken’, zeg ik, ‘ik wil graag advies over de accu.’ ‘Niet nodig’, antwoordt hij staccato, ‘actieradius, bekend probleem. Softwaredingetje. Kom vierde week augustus. We hangen ‘m aan de computer. Bosch kijkt mee. Afspraak? Nee. Niet nodig.’

Hoe sterk is de eenzame fietser

Ik heb een vraagstuk met de e-bike. Zoals u misschien opgepikt hebt prakkiseer ik wat over een meerdaagse fietstocht en weet ik nog niet welke kant op. Ik wil niet met de trein. Dus maar de rivieren, schat ik in. Maar de afstand die je ondersteund door de accu kun maken is mij niet duidelijk. Die wisselt nogal afhankelijk van weer en wind. Bij mooi weer geeft de boordcomputer bij een volle accu aan dat je op de Eco-stand 120 km kunt rijden. Maar als het koud is en winderig is dat ineens maar 78 km. Ik zeg maar wat. En als je echt wind tegen hebt en je hebt liever standje ‘Tour’ of ‘Sport’, dan holt het aantal kilometers achteruit. Laatst met tegenwind op en neer naar Vianen was na na 40 km op de Tour-stand de accu al leeg.

Dus ik weet niet hoe ver ik kan en waar ik invloed op heb. Of ik 70 km per dag kan inplannen. Hoe ambitieus ik kan zijn.

Bij de aankoop was mij aangeraden om regelmatig de accu hélemaal leeg te rijden. En dan weer helemaal volladen. Dan zou hij langer mee gaan. Maar helemaal leeg rijden is ook precisiewerk. Dan moet je nog eens 10 km om als je al moe thuis komt. Daar heb je dan geen zin in. Het laden van een accu duurt heel lang, trouwens. Even onderweg bijladen levert volgens mij weinig op of je moet úren op een terras gaan zitten. Dat vind ik niks. 

Dus vanmiddag ga ik bij heftige wind maar eens de accu leeg rijden. Op standje ‘Eco’ heb ik nog 32 km, op standje ‘Tour’ nog 17. Rondje Oud-Maarsseveen Tienhoven, 30 km. Het is echt goochelen maar als ik thuiskom heb ik nog 1 km over en doe ik drie rondjes rond het Prins Bernhardplein vlak bij ons huis en dan is de accu écht leeg. 

Naar Vianen

Omdat ik het allemaal ook niet weet en ik een grote hang heb naar een meerdaagse fietstocht - maar ik weet niet welke kant op - ga ik op de fiets naar Vianen. Vianen ligt aan de overkant van de Lek en er vaart vanuit Nieuwegein-Zuid een fietsveer naar toe. Vianen zelf is bééldschoon historisch maar de weg van mij ernaartoe wat minder, die leidt door eindeloze nieuwbouwvelden of langs grote kanalen ter bevordering van de beroepsvaart. Verder  ligt Vianen klem in een driehoek tussen de A2, de A27 en de Lek. 

Anyhow, eenmaal op de veerpont ben ik helemaal gelukkig. De Lek is het grootste water hier. Breed. Met verre einders. Jammer dat de oversteek maar twee minuten duurt. Of drie. Veel te snel is het in elk geval.

In Vianen zelf verzeil ik in een deftige schoenenwinkel genaamd ‘Het Panterhuis’ met onder meer dure prachtige sneakers (van het Duitse merk Paul Green) en een heel aardige juffrouw. Ik kan niet kiezen en ik blijf nogal lang hangen.

Onderwijl babbel ik dat ik nogal tegenwind had en dat daardoor de accu van mijn e-bike bijna leeg is, en ik krijg koffie. Hoe het komt weet ik niet, maar op enig moment onthult de aardige juffrouw dat ze altijd eindredacteur was bij het Utrechts Nieuwsblad en sinds twee jaar schoenenverkoopster. En dat ze het zo leuk vindt, schoenenverkoopster. Hè, zeg ik, Huh? Vertel!

Nou haar man die iets ouder is dan zij ging met pensioen en zij moest vaak de avonden werken dus hun levens spoorden niet meer zo. En toen was ze gaan umdenken en wilde ze wel iets anders en toen kwam dit op haar pad. Ik heb altijd goed verdiend als eindredacteur, zegt ze, en dat kan ik hier niet zeggen, maar dit is toch leuk werk! 

Alsof er een engel op mijn pad kwam. Én die schoenen én dat verhaal. 

Les autres

Met Leen eindelijk weer eens afgesproken en wel in Vreeland. We willen allebei niet in de trein dus we gaan op de fiets. Amsterdam-Zuilen is 46 km. Eerst hadden we Nigtevecht bedacht, dat was voor elk exact 23 km, maar het terras aan de Vecht aldaar was bezet voor een privé party. Nu gaan we naar het terras van het pannenkoekenrestaurant Noord-Brabant, in Vreeland. Voor mij maar 20 km.

Ik ben wel drie kwartier te vroeg en raak op een bankje bij de brug aan de praat met een fietseres uit Abcoude met een sluwe Trek-fitness-fiets en dito helm, die ik eerst voor mij moet winnen met mijn praatjes over mijn Trek-mountainbike, terwijl ik nu net even op een e-bike rijd, maar het lukt, en als dan Leen komt aanfietsen op een échte dure racefiets in lycra fietsoutfit dan is het meisje helemaal om. Meisje? Volgens Leen liep ze tegen de vijftig. Ik heb geloof ik geen idee meer van leeftijden.

Hoe gewoon alles weer is. Heerlijk. Nou ja, die anderhalve meter. En niet huggen. Je bent geneigd om alle ellende van de afgelopen maanden een beetje te vergeten. Voor mij is er eigenlijk niet zoveel anders: wandelen fietsen buiten ontmoeten met inachtneming van anderhalve meter, maar wel is anders dat de anderen (les autres) minder angstig zijn.

De Duitse koorvriendinnen appen dat ze aan de Maarsseveense plassen liggen en badderen en of ik ook kom. Dat kan niet, zeg ik, want ik fiets. Maar kom straks bij mij in de tuin wat drinken en eten. En dat doen ze. Ze gaan nooit meer weg. Wat een feestdag. 

Oudewater

Fietsrondje naar Oudewater en weerom. Ik was geloof ik nog nooit in Oudewater. Stadje van de Heksenwaag. Het is een soort klein Gouda. De hele tocht in het rond is 63 km. Ik hàd een wat kortere tocht uitgestippeld, maar het stukje tussen knooppunt 88 en knooppunt 97 is vanwege het Corona-virus afgesloten. Dus rijd ik vanaf knooppunt 88 naar het zuiden - terug naar IJsselstein. 

Er staat een straffe wind, maar met de e-bike is het net te doen. Wauw wat is het daar mooi. Ik moet bij bestemmingen deze kant op wel steeds eerst door Leidsche Rijn heen, en de A12 oversteken, of er onderdoor, maar daar zet ik me maar overheen. Want het is daar prachtig.

Zo’n stevige fietstocht doet echt goed. Het is hard werken maar het loont zo de moeite. En zover in mijn eentje fietsen heeft de louterende werking van een retraite. In Oudewater is er een onverwachte beloning op de markt bij een viskraam: een portie kibbeling. 

Onderhoudsdag

Er zijn diverse op zich kleine klusjes die ik almaar uitstel. Ze kunnen ook volgende week maar dat zeg ik elke week. Het geeft lucht als je de dingen eindelijk eens doet. De achterruitverwarming van de bolide werkt niet naar behoren en glimmende Toyota-embleem van de voorklep is kwijt. De e-bike moet nodig naar de fietsenmaker voor een nog gratis servicebeurt. Er moeten medicijnen gehaald. Het haar is een woestenij. En ga zo maar door. Dus wandel ik naar alle middenstandsvrienden uit de buurt. Dirk van de garage, Peter van de fietsenmaker, het Poolse maisje... alleen de apothekeres heeft geen naam. Daar werken zoveel assistentes, daar ken ik niemand persoonlijk. En zij mij niet.

Gisteren was Hani501 op bezoek en deden we een uitje naar Café De Leckere bij de Werkspoorkathedraal. Kon ik leuk vertellen over de geschiedenis van Zuilen en de kanalen en de sporen. Over wonderlijke wijkjes, de middenstand en het museum. En bij het café liepen we directrice van mijn taxibedrijf tegen het lijf. Zij ging met een stuk of twaalf klanten van onze taxi daar lunchen. Cadeautje van een sponsor.

Dan voel je toch wel dat je hier tamelijk thuis geraakt bent. Ruim vier jaar deed ik erover.

Oude mensen in moderne tijden

Met de sprinter da ik naar Harderwijk naar het (tamelijk nieuwe) Marius van Dokkum Museum aldaar. Dat is drie kwartier treinen, de stoptrein Utrecht-Zwolle. Perron 4. Ik ben ertoe getipt door Zus1 die me bijgaande afbeelding van een bejaarde dame op een e-bike stuurde. In de trein zitten toevallig twee bejaarde dames met volbakte e-Bikes die een weekendje weg naar een hotel in Nunspeet doen. Ze komen uit Katwijk. ‘Vroeger gingen we met de auto en huurden we in Nunspeet een fiets, maar dit is eigenlijk veel handiger!’ Nou ja handig... de tamelijk zware e-bikes passen eigenlijk niet zo’n sprinter-treintje, maar de conducteur kan de dames er moeilijk uitzetten. Dit tafereel maakt de expositie extra actueel. Dames op e-bikes. Een nieuwe levensvorm.

Het is een ontzettend leuk museum. Marius van Dokkum is/was al een beetje bekend door zijn geestige ansichtkaarten, vaak van wat hannesende boertige oudere echtparen. Hij woont in Ugchelen onder Apeldoorn. Heeft altijd in het drukkerswezen gewerkt en daarnaast geschilderd. Nu dan als eerste Nederlandse levende schilder een eigen museum, roeptoetert het Stadsmuseum Harderwijk. De Rembrandt van de Veluwe, roeptoetert Omroep Gelderland. 

Van Dokkum begon dus met al die geestige taferelen met oudere mensen, die oudere mensen enorm aanspreken en die ze in groten getale zijn gaan kopen en naar elkaar zijn gaan sturen. Dat werk hangt er ook, maar ook nieuwer werk; groepsafbeeldingen. Artistieke mensen bij een vernissage. Publiek bij een tentoonstelling. Mensen op een perron op het station. Iedereen kijkt op zijn smartphone, behalve een ouder echtpaar. Het zijn een soort hedendaagse ‘Nachtwachten’. Regelmatig mixt hij de oudere medemens met het moderne leven vol computers en smartphones. Heel geestig is het tafereel van een oudere vrouw op een brommer voor een stoplicht met haar telefoon in de weer. Heel het verkeer staat vast door haar.

Humor in het museum, het is er niet zo vaak. Een kunstenaar als Teun Hocks doet het ook, die portretteert zichzelf in absurde situaties. 

Hij is van mijn jaar, 1957, een goed jaar. Opgegroeid in Andijk (NH), opgeleid aan de christelijke kunstacademie te Kampen als tekenaar en illustrator, is toen gaan werken als ontwerper bij een papierfabriek, bij Apeldoorn, en is als kunstschilder eigenlijk autodidact.

Interview op Omroep Gelderland met Marius van Dokkum:

https://indebuurt.nl/apeldoorn/apeldoorners/kijken-marius-van-dokkum-bij-tv-gelderland~52328/

Accu

Het moest een keer gebeuren en vandaag gebeurt het op het moment dat ik naar de mondhygieniste fiets. De accu van de e-bike is leeg. Ik had al een vermoeden dat het misschien zou gaan gebeuren, maar toen had ik geen tijd meer voor de bus. 

Het komt vrees ik door mijn weerstand tegen gebruiksaanwijzingen. Eerst stond op de display in welke modus ik reed, toen een poosje hoeveel kilometer ik nog te gaan had. En nu al een paar dagen het totale aantal gereden kilometers. 

Maar hoe ik welke info op het display krijgt? Je hoopt altijd dat zulke apparaten ‘intuïtief’ werken, maar nee. Het is een kwestie van lang, middellang en kort op het plusje en het minnetje drukken.

Huisjespark

'n Heerlijk fietstochtje in de zon: Maarsseveen, Maarsseveene Plassen, Oud-Maarsseveen, Tienhoven, Egelshoek, Hollandsche Rading, Maartensdijk, Westbroek, back home. Wat zijn het daar boven Utrecht toch prachtige luchten boven de polders. En wat een zegen, de e-bike. Je kan eindeloos doorfietsen, je wordt helemaal niet moe.

In Hollandsche Rading wonen Brecht en Erik ter overbrugging van een verbouwing/verhuizing op het gescheiden-mensen-huisjespark. Maar ze zijn er niet, ze zijn net te Hollandsche Rading op de trein gestapt als ik aankom. Ik zoek hun huisje toch even op, de receptioniste geeft na enig aandringen het nummer. een echt droomoord.  Het lijkt me heerlijk om in een huisjespark te wonen. Veel ramen, veel groen, weinig spullen, geen schuttingen.

Op fietse

Met de moed der wanhoop klim ik op de fiets. Voelen wat het probleem is bij fietsen. Waarom ik dat niet durf. Ik ben die stadsbus  al behoorlijk zat. 'Je voelt zelf wel of het weer gaat', zegt de fysio.

De hydraulische remmen van de e-bike zijn meer dan ok. Maar verder... De fiets  is loodzwaar en kan ik met rechts haast niet over de drempel van de schuur tillen. Schuurtje-in-schuurtje-uit is een mega-klus. Evenals het hek van ons parkeerterrein openen. Op- en afstappen is ook een ding. Er mag geen gewicht op de pols leunen. Ik moet héél voorzichtig remmen, stoppen en afstappen. Geen onverwachte bewegingen. De stoere hoge instap van dit macho-damesmodel zit me ook aardig in de weg. Eigenlijk moet het zadel zo laag dat ik makkelijk met twee voeten aan de grond kan. 

Dit alles ontdek ik tijdens een heerlijk fietsrondje Maarsseveense Plassen en ik wil nog wel veel verder. Dat zou geloof ik ook best gaan. Maar de cruciale vraag is eienlijk: durf ik naar/door de stad? De  fietsersdrukte? Langs de Amsterdamsestraatweg? Langs het station? Nee, dat durf ik nog niet.

'Zadel omlaag en stuur omhoog', zegt de fysio, 'zorgen dat je zittend op het zadel met beide voeten aan de grond kunt'. En inderdaad, dat scheelt precies alles. 'Heb je dan misschien ook een andere spalk? Die niet zo mijn mijn hand snijdt?'

Hulpstukken

‘Hoe is het nu met je hand?!? Gaat het alweer beter?’ Het is best moeilijk om die vraag kort te beantwoorden. Er verandert niet zoveel. Zeker niet spectaculair, maar af en toe is er een nieuwe kleine verovering. Zo sneed ik een ui met rechts. En kan ik de was weer aan knijpers hangen. Met rechts. En kan ik weer met rechts boter op mijn boterham smeren. Het zegt u waarschijnlijk weinig, maar voor mij zijn het heuglijke wapenfeiten. 

Vandaag haal ik de e-bike uit de schuur, want ik wil zo graag weer fietsen maar het gaat niet vanwege de belasting van de pols. Bovendien is het zwaar tillen, die fiets de drempel over met rechts (auau!), maar het lukten ik weet de banden op te pompen (auau!), maar nee,  fietsen durf ik nog niet. Ik moet denk ik een nieuwe spalk, een met een knikje, misschien durf ik dan - over een week ofzo - een eindje te fietsen. En misschien kan ik hydraulische handremmen op de mountainbike. De remmen van de e-bikt zijn hydraulisch. Heel fijn. De mountainbike is lichter en laag, daarbij kan ik met de voeten aan de grond, maar die huidige handremmen zijn te straf.

Vandaag bij de fysio behandelt het wrede meisje me. Ze doet me weer ongelofelijk zeer. Veel erger dan Morris en Esmee, zeg ik. Zelf denkt ze dat Morris hardhandiger is dan zij. O nee, zeg ik, Morris is zachtaardig, jij bent de ergste! Dat tempert haar aanpak een beetje. 

Ze vindt het ook tijd voor een nieuwe spalk met een knikje. Die zal ze volgende week maken, belooft ze. En dan gaan we naar de oefenruimte zodat ik zelf buiten de behandeling om ook nog wat kan oefenen. Auau. Het vraagt allemaal veel van je wilskracht en doorzettingsvermogen, want het liefst loop je ervoor weg. 

De nieuwe fietsenmaker

Ik heb mijn e-fiets nu drie weken en nu doet hij het al niet meer. Als ik de boordcomputer aanzet valt die na enkele seconden uit. Grr. Dus ik zonder motor van de stad naar de fietsenmaker. Dat is best een eind en hard trappen.

De eigenaar van de kwaliteitsfietsenwinkel is een man van in de zestig die mij die fiets verkocht heeft, dat kon hij goed, maar repareren kan hij hem niet. Eerst haalt hij de accu eruit en weer erin. Nee. Dan zet hij nieuwe batterijtjes in de boordcomputer, maar ook dat mag niet baten.

De e-bike-specialist moet eraan te pas komen. Die hangt de boordcomputer met een USB-kabeltje aan de computer en gaat een diagnose stellen. Diagnose: de computer ziet de motor niet. Hij zet er even een andere accu op. Dan ziet de computer de motor wél. Conclusie: mevrouw mag een nieuwe accu. Die fiets-accu’s zijn nogal duur, honderden euro’s, dus om dat geld terug te kunnen vorderen moet hij er een heel dossier van aanleggen. Raar vak van fietsenmaker. Maar ik fiets weer. Behalve voor kappers heb ik ook grote bewondering voor fietsenmakers.

Groene Hart

De e-bike wilde ik graag, ook omdat ik zo om half vier in de middag wel even een rondje van zo’n 30 km wil fietsen, zonder daarna diep in slaap of voor dood te storten. En ik vraag me af hoe erg ik het eerste (en laatste) stuk via Maarssen en Maarssenbroek zou vinden met een beetje e-ondersteuning. Zonder die ondersteuning haat ik het.

Vandaag doe ik een rondje Maarssen, Vleuten, Haarzuilens, Kockengen, Portengen en weerom. Ruim 30 km, ruim anderhalf uur en niet heel moe. Dat is mooi, want ik was vanmorgen ook al naar Kanaleneiland, en ik ga vanavond nog naar koor. 

Vanuit Zuilen is het logischer om richting Tienhoven en Loosdrecht te fietsen, dan ben ik vrijwel direct in het groen, maar wil ik ook graag naar het Groene Hart. Het stuk rond Haarzuilens is zo weelderig groen, zo heerlijk mooi. Dat heel in de verte de A2 loopt, dat je voortdurend sporen en spoorwegovergangen kruist, het deert me niet. In Haarzuilens is een prachtige uitspanning met terras ‘t Wapen van Haarzuylen voor memorabele zomeravonden. 

Alleen rukt ook hier de nieuwbouw op. Villawijkjes tussen Vleuten en Harmelen, en bij Kockengen.

Competentietest

Er is nieuw beleid bij het UWV. Had ik al geschreven dat ik vorige week gebeld werd door een vriendelijk manspersoon dat mij vroeg hoe het ging en of ik op afspraak wilde komen. Dat dit het eerste  telefoontje sinds meer dan een jaar was verklaarde hij uit 'nieuw beleid'. Dat kwam er op neer dat er vorig jaar niets kon en nu kan ineens weer alles. 

Dus ik vanmorgen welgemoed naar het UWV. Op de e-bike ben je er zo. Het is gevestigd op het plein waar de aanslag op de tram was, vorige maand. De bloemenzee die er na de aanslag neergelegd werd is inmiddels vervangen door rood en wit perkgoed.

Ik vraag nog een keer: 'Wat was het oude beleid en wat is het nieuwe beleid?" Het komt er op neer, zoals hij al zei, dat eerst niets kon, ook geen afspraken. En nu wel. Wat kon hij voor mij betekenen? O, zeg ik scherp, kan er nu wel een cursus van af? Voor hoeveel? En moet ik dat aanvragen voor een bepaalde datum? Voor zover hij het nieuwe beleid inschatte was dat voor langere tijd beschikbaar.

Dat ik nooit iemand kon spreken is nu ook verholpen bij het  nieuwe beleid, er is nu inloopspreekuuur. En over twee maanden belt hij mij weer. Hpe het gaat. HIj was zo aardig dat hij me zo gek heeft gekregen dat ik een competentietest ga doen (mooi woord voor galgje) en een groep 'Succes met Solliciteren'.