Rose

Mooie Deense film gezien op NPO/NLZiet: 'Rose', van regisseur Niels Arden Oplev uit 2022. Een zus en haar man nemen haar schizofrene zus Inger mee op een busreis naar Parijs. Wat een verwikkelingen. En dan toch nog soort van feel good. Ingers ongezouten uitspraken zorgen aanvankelijk voor spanningen onder de medereizigers. Eenmaal in Parijs blijkt ze een eigen agenda te hebben: ze zoekt naar een geliefde uit haar verleden. De film laat op een liefdevolle manier zien hoe kleine overwinningen gevierd worden. Fijne film met af en toe kromme tenen.

Dertigers

Het regent nogal. Niet al te uitnodigend. Vandaag maar een serie. 

Alle keren dat ik aan de tv-serie 'Dertigers'  begon heb ik alle afleveringen zo snel mogelijk bekeken. Het is nu het zevende seizoen. Tevens laatste seizoen. Jammer, want ik ben elke keer helemaal verslaafd aan alle personages en hun vraagstukken. Na seizoen 4 hebben ze de hele cast vernieuwd, want die eerste lichting dertigers was inmiddels allemaal veertigers geworden. Dertigers zitten nog meer te klooien met relaties, banen, dromen, wonen. De (meeste) veertigers hebben vaste banen, huizen en kinderen.

Zo heb je Laura, inmiddels getrouwd met Jonas en ze willen heel graag een kind, het vorige seizoen ook al, maar Jonas had/heeft zeer zwak zaad. Nu is ze zwanger, maar dat is waarschijnlijk van een slippertje dat ze gemaakt heeft met een oud-collega. Niet dat Jonas dat weer, hij is een blije aanstaande vader. Maar de oud collega is er achter gekomen en die wil de vader zijn. Heel stressvol. Hoe loopt dit af?

Laura's zusje heet Suus en die wil helemaal geen kind. Zij was met Reva (een Iraanse acteur) maar ze besloot zonder met hem te overleggen tot een abortus en nu is het uit. Nu is Reva met Ada, maar die is ook vriendinnen met Suus dus Ada wil niet uitkomen voor haar relatie met Reva. Ada mag voor school een half jaar naar Japan. Dus daar staat Reva weer.

En zo leef je met iedereen mee.

The Outrun

Gezien op NPO Start de film The Outrun naar de gelijknamige roman van de Schotse journalist en schrijfster Amy Liptrop. Het verhaal speelt deels in Londen maar grotendeels op de Schotse eilandengroep de Orkneys. 

Toen ik indertijd bij verschijnen van de vertaling van de roman een interview zag met de schrijfster bij 'VPRO Boeken' heb ik het meteen gekocht en zijn we naar Schotland op vakantie gegaan, waaronder naar de Main Island op de Orkneys. Van de film herken ik flarden en als ik in mijn blog terugzoek blijk ik de film in 2024 gezien in een van de kleine filmtheaters van Utrecht samen met de Bayerische Freundin. 

Ik ben weer even onder de indruk van het verhaal, de hoofdrolspeelster, de natuur, de eenzaamheid, de vechtlust. De hoofdpersoon is een jonge vrouw die in Londen helemaal ontspoort door alcoholverslaving. Na een tijd in de Rehab gaat ze terug naar de Orkneys waar haar vader in een caravan woont en schapen houdt en haar moeder helemaal in de Heer is. Die vader heeft psychiatrische problemen en is op en af opgenomen geweest in klinieken op het vasteland want die heb je niet op de Orkneys. Ze is extreem onveilig opgegroeid. En nu is ze daar weer terug. Ze neemt een baantje bij de Vogelwacht om vogels te tellen. En haar alcoholisme te bestrijden van dag tot dag. 

Clairy

Gezien: de documentaire over journaliste Clairy Polak, gemaakt door Coen Verbraak. Zij was jarenlang zo'n scherpe aanwezigheid: eerst de de radio, later op tv. Een paar jaar geleden is zij overleden. Met stille trom uit het leven vertrokken. Blijkt nu dat ze al jaren borstkanker had, zich niet heeft laten behandelen, zelfmoord heeft gepleegd en het tegen geen van haar vrienden gezegd heeft. 'Clairy Polak: autonoom tot aan het eind'. 

Ze was als journaliste bewonderd en gevreesd. Ze deed Radio 1 en 'Met het oog op morgen'. Altijd heel scherp. Ik herinner me nog goed dat ik in 2001 of daaromtrent naar een conferentie ging in theater Figi in Zeist, op hoog managementniveau. Dure directeuren. Onze toenmalige directeur Leo V. vroeg of ik meeging. Clairy was daar dagvoorzitter. Zij droeg die dat hoge knalrode pumps. Al die hoge heren in de zaal rilden van haar. Zij was een meester in het ontmaskeren van leugens en kletspraat. Een meesteres. Leo had dat ook. Hij bewonderde haar en vreesde haar. Het had iets top-down erotisch. 

Ik denk dat het in haar nadagen van de radio was. Voordat ze op tv kwam.  Die stem van haar. Op tv gebeurde er iets anders. Ze kwam bij Nova, de voorloper van nu Nieuwuur. In eerste instantie wilde ze al die make-up niet. Later voegde ze zich op haar manier. Toen de overstap gemaakt werd naar Nieuwsuur mocht ze niet mee. Ze werd als te links beschouwd. Zelf vond ze zich niet links maar kritisch. De laatste jaren deed ze 'Buitenhof' en 'Het filosofisch kwintet' bij Omroep Hunan. Altijd heel goed. Kennis van zaken. Charmant.

Ik heb de 'roman' gelezen die ze schreef over de alzheimer bij haar man. Járen heeft ze voor hem gezorgd en toen hij eindelijk overleden is was haar vreugde en sprankeling weg. 

Haar vrienden, meest journalisten, meest mannen, wisten niet van haar borstkanker. Ze ging er niet mee naar de dokter en slikte meters paracetamol. En toen dus de zelfmoord. Indrukwekkend verhaal.

https://npo.nl/start/serie/over-levenHeb je dit gezien? – Over Leven

Louis Theroux

Op NLZiet kijk ik twee afleveringen van de Britse documentairemaker Louis Theroux. Er zijn er heel veel van, de meest recente gaat geloof ik over de Manosphere. Daar heb ik niet zo'n zin in. 

Nu kijk ik naar de documentaire 'A Different Brain?' uit 2022 over mensen met niet-aangeboren hersenafwijking, die na een ongeluk een heel ander karakter kregen. Daar zijn in Engeland speciale klinieken voor. Zijn die hier ook? Ik heb er nog nooit over gehoord. Heel indrukwekkend, zowel de verhalen als de onbevangen manier waarop hij die mensen en hun familieleden tegemoet treedt. 

En dan kijkt ik naar een aflevering over 'Anorexia', ook 2022, over een groeiend bijna onoplosbaar probleem vooral onder meisjes en vrouwen. Het gaat als je ze zo ziet en hoort bijna nooit helemaal over. Als ze al beter naar huis mogen uit zo'n kliniek dan is de belangrijkste motivatie om uit de kliniek te blijven, niet om een gezond lijf te hebben. 

https://www.vpro.nl/louis-theroux

A Woman of Substance

Gebinged: de Britse achtdelige KRO-NCRV-serie 'A Woman of Substance'. Het is de verfilming van een roman van Barbara Taylor Bradford uit 1979. Er is al eerder een tv-serie van gemaakt, maar nu dan deze.

Dienstmeisje Emma Harte op een groot landgoed van de familie Fairley in de Yorkshire Moors krijgt een verhouding met een van de zoons, Edwin, true love denkt ze. Want zegt hij. Maar als ze zwanger raakt kan dat natuurlijk niet en gaat zij naar de stad. Ze groeide op in een gezin van grote armoe. Moeder sterft omdat er geen geld is voor medicijnen. Ze zweert dat ze nooit in armoede zal leven. Het speelt allemaal begin 20e eeuw.

Ze wordt een machtige zakenvrouw in New York voor wie geld en macht voor alles gaat. En de familie Fairley bevecht ze te vuur en te zwaard. Het staat bol van de clichés maar als je je er eenmaal aan overgegeven hebt is er geen houden meer aan. Het is groot drama en veel kitsch, maar als je je ervaar overgeeft meeslepend.

Kopen zonder kijken

Omdat ze het bij het tv-programma 'Van Roosmalen & Groenteman' altijd over de kijkcijfers hebben, samen met kijkcijferkoningin Tina Nijkamp, ga ik eens kijken op zo'n kijkcijferpagina. Ze doen er spottend over, maar toch ook wel weer gretig geïnteresseerd, want hun programma staat op verdwijnen in de volgende NPO-bezuinigingsgolf, terwijl ze toch aardig populair zijn en in de lift zitten. Ze staan momenteel geloof ik op maandagen op nummer 15 van best bekeken programma's. Wat heel goed schijnt te zijn voor een BNNVARA-programma op NPO3. 

Daar ontdek ik ook dat op maandagen het programma 'Kopen Zonder Kijken', dat voor mij een soort guilty RTL-pleasure is, na het NOS-Journaal het tweede best bekeken programma is. Bijna 1,5 miljoen kijkers. Als ik het me goed herinner. Het is niet nieuw, het bestaat al tien jaar ofzo.

Sons heb ik wat afleiding en ontspanning nodig, dat het even helemaal nergens over gaat. Dat is dit. Een meestal jong stel zoekt een koophuis en kan dat niet vinden. De huizenprijzen te hoog, de woonwensen onrealistisch, ze zijn het nooit eens. En dan biedt dit programma soelaas. Die zorgt voor een mooi huis voor de mensen.maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Het is veel te lang, zo'n aflevering duurt wel anderhalf uur, het gaat heel voorspelbaar volgens een vast format, maar het is heel verslavend. Veel emoties en omhelzingen. Een paar jaar geleden was ik een tijdje verslaafd aan een SBS6-programma 'Paleis voor een Prikkie' met twee excentrieke homo's Frank en Rogier die arme mensen voor €250 een nieuwe woninginrichting gaven. Ze zochten leuke spullen bij de Kringloop en die mensen zaten dan een week in een vakantiehuisje. Dit is ook zo leuk.

Cruyff

Gekeken naar het eerste deel van de documentaireserie over voetballer Johan Cruyff. Tien jaar geleden is hij overleden, longkanker had hij. 68 is hij geworden, zo oud als ik nu. 

Natuurlijk heb ik weet van Cruyff, van zijn genie en van zijn wonderlijke waarheden, maar ik was nooit een voetbalkijker, dat doe ik pas de laatste jaren. Dus ik ben best benieuwd. Maar het is niet te volgen, een idioot warrige opeenvolging van korte beelden en korte quotes. Het vertelt nauwelijks een verhaal. Als je weinig weet word je er niet wijzer van. Als je alles weet is het misschien een aardige illustratie bij je kennis. Maar als je weinig weet, wat ongetwijfeld geldt voor jongere kijkers of voor geïnteresseerde leken dan haak je af. Bobby heeft kritiek op de 'beeldmontage', de documentaire zou de vorm hebben van een videoclip. Heel jammer.

https://www.npodoc.nl/artikelen/cruijff

Daten voor beginners

Gezien: de VPRO-documentaire 'Daten voor beginners', over vier Chinese jongemannen van rond de dertig jaar, wanhopig op zoek naar een vrouw. 

Er is in China een enorm (jonge)mannenoverschot, gevolg van de lange eenkindpolitiek. Meisjesbaby's werden vaak geaborteerd of te vondeling gelegd. Toen kwamen de economische expansie: mensen werden naar de steden gelokt om in de fabrieken te werken, maar kinderen mochten niet mee, die werden achtergelaten bij de grootouders. Veel werden emotioneel verwaarloosd. Nu heb je dus heel veel onzekere hunkerende plattelandsjongeren, vooral die uit de lagere klassen komen, die geen vrouwen in hun leven hebben gehad en nu geen idee hebben hoe ze met vrouwen om moeten gaan.

In de documentaire doen vier jongens een zevendaagse 'datingbootcamp' bij een dating coach. Hij kleedt de jongens beter, gaat met ze naar de kapper, en gaat ze fotograferen zodat ze wat aantrekkelijker op de dating sites komen. Hij leert ze op meisjes af te stappen en wat ze wel en niet moeten zeggen in de chat-app en als ze eenmaal een afspraakje hebben.

Tragikomisch. Zeer de moeite waard.

https://www.npodoc.nl/artikelen/daten-voor-beginners

Er staat geen trailer van deze documentaire op YouTube, die ik hier altijd zo mooi kan embedden. Ik heb er wel een op Facebook gevonden. Die is staand. Even aan wennen.

Ons campertje

Gezien: de Omroep Max-documentaire 'Ons Campertje' over een ouder echtpaar Hans en Wil. Wil heeft zwaar Alzheimer en Hans besluit dat ze samen in een camper door Europa gaan reizen. Ze doen dat jaren en ze leven dag bij dag. Het is heel ontroerend. Wil kan en weet niets meer, ze weet niet eens hoe hij heet, ze converseert met zichzelf in de spiegel. Die vrouw vindt ze leuk, die is haar vriendin. Hans voert haar, doucht haar, let elke minuut op haar. Ze zit daar maar voor in de camper met een pluche hond op schoot. Het moet loodzwaar voor hem zijn, maar het is blijkbaar beter dan thuis blijven of haar naar een tehuis brengen. De documentairemaakster heet Diny van Hoften.

- https://www.npodoc.nl/artikelen/ons-campertje

- https://www.dinyvanhoften.nl/

Winnaars

Vol overgave kijk ik vandaag naar de massa-sprint bij de Winterspelen. Eerst de halve finale dan de finale. Mannen-vrouwen-mannen-vrouwen. Hier rijden er ook een heleboel tegelijk, maar ze rijden lange ronden, niet zoals bij de shorttrack op een kluitje waarbij de helft uitglijdt/omvalt. Deze spelregels zijn ook niet helemaal duidelijk, maar spannend is het wel. Jorrit Bergsma, 40 jaar. Prachtig hoe zijn jonge compaan Stijn van de Bunt helpt Jorrit te laten winnen. Geheel dienstbaar. Teamwork.

De commentatoren zeggen ditmaal slechts één keer dat Jorrit 40 jaar is. Bij zijn eerste rit een week geleden zeiden ze dat wel veertig keer. Dat is zo mooi belachelijk gemaakt door Diederik Smit bij Lubach dat ze het nu echt proberen te vermijden. 

En dan bij de vrouwen zien we hetzelfde kunstje: Marijke Groenewoud wint goud, daarbij geholpen door Benthe Kerkhoff. De rest van de kluit schaatsers, ook allemaal tóp of the bill, is geheel verlamd en doet niets. 

Lubach

Ik heb echt uitgekeken naar een nieuw seizoen Lubach. Het is mijn zeer gewaardeerde avondsluiting. De wereld is zo krankzinnig dat het fijn is als iemand daar rake observaties en grappen over maakt. Een opluchting. We gaan er echt voor zitten, schakelen via NLZiet een kwartier later in en omzeilen zo het ergerlijk lange reclameblok. Maandag was ik echt blij, al ik miste ik sportverslaggever Diederik Smit wel. En Tex de Wit. Er was ook geen 'gast', er waren niet de flauwe vaste rubrieken en andere kleine gebbetjes. Misschien omdat er na de break zoveel serieuze onderwerpen te behandelen waren? 

Maar dinsdag waren ze er weer niet en voelde de uitzending met een heel lang item over de 'doorstroomtoets' als veel en veel te lang. Als dat maar weer bijtrekt. 

Naar Paraguay

Al weken kijken we op donderdagavond naar 'Wakker in Paraguay', over een groep Nederlanders die zich in Nederland beknot voelt, die allerlei theorieën aanhangt over waar het met Nederland naar toe gaat, en die 'vrijheid' zoekt. Ze noemen zich 'wakker'. Sinds een paar jaar vestigen 'leefgemeenschappen' Nederlanders zich in Paraguay, waar sinds jaar en dag ook al veel Duitsers dat gedaan hebben. Veel Nazi's. De buren zijn zo'n Duitse gemeenschap. Eigenlijk komen ze in een soort Vinex-wijkje in de bush. Het wijkje is een idee van Nederlanders, die van zelfredzaamheid dromen, maar het wordt mooi wel gebouwd door Paraguezen. Veel mengen de geëmigreerde Nederlanders zich niet met de plaatselijke bevolking.

Het prioject wordt aangejaagd door jurist Jeroen Pols en Jan Engel, voormalig eigenaar van Fort Oranje. Hij is de broer van Willem Engel, voortrekker van indertijd de Corona-protesten. En dan is er nog een fanatiek Nyenrode-stel dat de ontvangst en administratie en inburgering voor de nieuwe mensen regelt. Betaald natuurlijk. Zij lokken Nederlanders hier naar toe, via informatie-avonden in Nederland en online. Geïnteresseerden gaan eerst via die types huren, en het is de bedoeling dat zij zich in het project gaan in kopen. De meesten kunnen hun Nederlandse huis goed verkopen, en houden daar enige tonnen aan over om de eerste jaren van te leven, maar ze moeten daar op den duur natuurlijk wel inkomsten gaan verwerven.

Er worden in de documentaire diverse individuen en stellen gevolgd. De documentairemakers leveren geen commentaar, laten alleen maar zien. Het is héél fascinerend. Die emigranten met hun beklemmingen, hun vermoedens, hun bubbel, hun goedgelovigheid. Jammer dat er maar vijf afleveringen zijn. Hopelijk krijgt het een vervolg.

https://www.vpro.nl/wakker-in-paraguay

Jamai

De mensen die naar 'Maestro' kijken hebben elke week gespreksstof te over: Maestro, Maestro en Maestro. Jamai, Jamai en Jamai. Wie niet kijkt mist echt iets. Het is fascinerend en ik kan het niet geloven dat mensen in enkele weken tijd zo kunnen leren dirigeren. De verbijstering van de jury over het perfecte dirigeren van Jamai. Hij krijgt alsmaar tienen. Een paar keer heb ik heel kritische artikelen gelezen waarin dirigenten aan het woord kwamen die zeiden dat dit programma niets met dirigeren te maken heeft, dat het een vak is waar je jaren over doet om het onder de knie te krijgen. Dat het mensen niet leert naar klassieke muziek te luisteren. Dat musici financieel uitgeknepen worden en hier het vol moeten behagen en BN-ers volgen die op de bok staan te shinen.

De kritische noot:

- Trouw 2019: https://www.trouw.nl/cultuur-media/de-misleidende-boodschap-van-maestro-dirigeren-dat-is-een-koud-kunstje~bd988008/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

- AD 2024: https://www.ad.nl/show/dirigenten-uiten-kritiek-op-kijkcijferhit-maestro-het-is-een-wassen-neus~a20d31bd/

The Split

Het is alweer jaren geleden dat ik verslaafd was aan de BBC-serie The Split. 2018, 2020, 2022, 2024. Nu popt-ie ineens op bij NPO Plus en NLZiet. Vier seizoenen, het laatste heb ik nooit gezien. Nicola Walker is de hoofdpersoon, als Hannah. Hannah and her sisters.  De Nederlandse acteur Barry Atsma speelt ook een belangrijke rol. 

En zo raak ik opnieuw vele uren verzeild in alle strijd en intriges. Het gaat allemaal over echtscheidingen (ofwel 'familierecht'). Sommige stukken herinner ik me nog goed, andere zijn toch echt weggezakt. Een duur gespecialiseerd juristenkantoor verdient er goud geld aan. Ambities, smeerlapperij, liefde, overspel, verslaving, familiegeschiedenissen, familiegeheimen, schone schijn, professionalisme... You name it. Heel goed verhaal, heel goede acteurs. 

https://npo.nl/start/serie/the-split/afleveringen/seizoen-3

Gaza's Twins

Gezien: de documentaire Gaza's Twins. Come back to me. Mooie documentaire. Een liefdevol gezin in Gaza dat probeert het hoofd boven water te houden. Samen. De meeste beelden die we zien van Gaza zijn die van de puinhopen na een bombardement, uitgehongerde mensen die vrachtwagens met hulpgoederen bestormen, wateroverlast en kou in de tentenkampen. Het is onverdraaglijk en niet om aan te zien en daarom kijken we maar liever niet. 

Nu dan op tv deze mooie documentaire over hoe een gezin deze chaos overleeft. Ze zijn zorgzaam en liefdevol. De moeder heeft een drieling gebaard en die zijn in een van de meest chaotische momenten vanuit het hospitaal naar het zuiden verscheept. Toen het noorden en het zuiden gescheiden werden konden ze niet naar het zuiden verhuizen om de baby's te halen. Familie in het zuiden verzorgt ze. 

De filmer/regisseur woont met zijn gezin in Gaza, zijn beste vriend - editor en producer - is gevlucht naar Qatar en heeft daar de film in delen ontvangen en gemonteerd. Op het laatste documentairefestival IDFA is de film in Carré vertoond waar de makers een heel groot lang applaus kregen. 

https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/12/gazas-twins-come-back-to-me.html 

BuZa

BuZa het eerste seizoen (2021) heb ik nooit gezien, maar het tweede seizoen dat net begonnen is heb ik helemaal gebinged. Heel erg goed. Kees Prins als minister van Buitenlandse Zaken Maarten Meinema die allemaal crises moet trotseren. Internationaal, op het departement, met de collega-ministers, met de staf, met de media en met zijn alcoholprobleem. Heel goed script, heel goede rol. Zeer aan te bevelen.

Lale Gül

Gezien: de documentaire 'Ik leef mijn eigen leven' over de Turks-Nederlandse schrijfster Lale Gül. En daarna ben ik in een boek van haar gaan lezen. Ik heb door de jaren heen wel veel over haar en interviews met haar gelezen, maar de manier waarop de zich kleedt, en vooral de krankzinnig vele make up en lipfillers, ik had niet het idee dat ik hoefde te lezen wat ze schreef. Maar ja, dat wulpse uiterlijk is natuurlijk een reactie op dat zwartgesluierde leven waarin moslimvrouwen hun identiteit en schoonheid wordt afgepakt. Volgens de documentaire woont ze een groot deel van het jaar in een toeristen appartement in een mediterraan land (het zag er uit als Griekenland) waar niemand haar kent en waar ze zich vrij kan bewegen en in badpak op het strand liggen.

Ze is een zeer uitgesproken belezen persoon. Ze studeerde Nederlands aan de VU en volgde er cursussen creatief schrijven o.a bij Arnon Grünberg en Kees 't Hart. Die studie heeft ze niet afgemaakt, omdat ze het te druk kreeg met schrijven, lezingen, columns (eerst voor het Parool, nu voor de Telegraaf). Ze had zich aangeboden bij de NRC en de Volkskrant, maar die wilden haar niet. Ze wordt door haar anti-islam-standpunten natuurlijk zo ingelijfd door de rechtse kant van Nederland.

Ze groeide op in de Kolenkit-buurt in Bos & Lommer, Amsterdam. Een heel straf-islamitische gemeenschap. Nou ja dat is allemaal bekend. Op de universiteit deed ze haar sluier af en ging ze schrijven over dat beklemmende milieu. Haar manuscript stuurde ze naar Mai Spijkers van uitgeverij Prometheus, en dat werd een hit. Maar haar thuis en de Islamitische wereld nam haar dat niet in dank af en ze wordt nu enorm beveiligd. Femke Halsema beschermt haar ook  is een soort tante voor haar. Ze zit in een grote appgroep van mensen die hun ouders en familie ook niet meer zien, niet alleen ex-moslims maar ook homo's. Het roept herinneringen op aan mijn twintiger jaren, toen ik wegens mijn relatie met een vrouw en mijn afkeer van hun religie  mijn ouders ook niet zag.

Het is een indrukwekkende documentaire over zo'n jonge vrouw, over hoe zij moet leven. Zij kan niet gewoon de straat op. Ook als ze al eens een date heeft moeten er beveiligers mee. Ik schrik ervan dat ik tot nu toe door dat opgepimpte übervrouwelijke uiterlijk ongeïnteresseerd was. Dat had/heb ik ook met de Turks-Nederlandse presentatrice Fidan Ekiz. En de VVD-leider Dilan Yesilgöz. Pratende barbiepoppen noemt Bobby ze. Dat zou ik nou niet zeggen, maar hun stijl stoot me wel af. Het is hún manier van vrijheid beleven, zie ik nu.

https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/11/lale-g-l-ik-leef-mijn-eigen-leven.html

Grafisch journalist

Gezien: de documentaire ‘Tree of Violence’ over de Russische kunstenares Victoria Lomasko in een documentairereeks over tekenen / cartoons / strips tegen politieke wantoestanden. Zij is in 2022 van Moskou naar Brussel gevlucht, toen dat nog net kon. Het is de eerste aflevering in een reeks portretten van vrouwelijke cartoonisten uit Rusland, Mexico, Syrië, USA en India, onder de titel ‘Draw For Change’. Ze zijn nog niet allemaal te zien, elke week wordt er één gelanceerd. Heel indrukwekkend hoe sterk tekeningen werken. 

Vicoria tekent veel op straat, bij demonstraties en andere acties. Zij noemde zichzelf grafisch journalist.  Ze zette zich ook in voor acties tegen huiselijk geweld, wat in Rusland heel erg is (hier ook trouwens). Zelf had ze ook een heel agressieve vader, die in de Sovjet-tijd tekenaar van grote politieke wandschilderingen en posters was. Nadat de Sovjet-Unie viel had hij geen werk meer en werd hij thuis heel gewelddadig. Haar moeder werkte in een drukkerij, wat haar redding was. 

Vicotoria blijft tekenen, ook al heeft ze bij het sluiten van de vrije media geen opdrachtgevers meer. Die komen wel steeds meer uit het buitenland. Nadat Poetin de oorlog tegen Oekraïne begon werden duizenden mensen die er tegen protesteerden gevangen gezet. Dan vlucht ze, als het nog net kan. Heel indrukwekkend. Ik ga ze allemaal kijken.

https://www.npodoc.nl/documentaires/2025/10/draw-for-change/tree-of-violence.html

https://www.masereelfonds.be/aktief-victoria-lomasko/

SBS

Ik kijk helemaal nooit naar SBS. Daardoor is het mij volstrekt ontgaan dat hun voetbalpraatprogramma 'Voetbal Inside' overgegaan is naar 'Vandaag Inside'. Het staat zo ver van mij af, dat ik niet eens zin heb om het te onderzoeken. Ik ben een echte NPO-kijker. Maar de PVV-stemmers kijken niet naar de NPO en niet naar de debatten die ik zie, die zitten vooral bij de commerciële zenders. Wij en zij leven in parallelle werkelijkheden. Dus gisteren was dan eindelijk Geert Wilders ergens in een lijsttrekkersdebat, en wel bij SBS. Bobby kijkt niet maar wil wel een verslag.

Ze zeggen weer allemaal hetzelfde. Voor de inhoud hoef je niet te kijken. Je let op de onderlinge dynamiek, de strijdjes, het vliegen afvangen. Je kijkt naar wie er verrassend en fris overkomt. Wie een wat anders zegt dan de ingestudeerde one-liners, waar Dilan Yesilgöz patent op heeft. Rob Jetten doet het heel goed, maar die is hier bij SBS er niet bij. Wilders simplificeert alles, hij zegt wat de mensen willen horen. Namelijk geen asielzoekers meer, en alle sociale woningbouw-huizen naar de Nederlanders. Ze vallen hem allemaal constant aan: Hij loopt weg, hij levert niet, hij heeft geen goeie mensen. En hij herhaalt: Wij worden alleen maar tegengewerkt. Niemand kan inschatten wat hem dit oplevert. Zaterdag komt er weer een nieuwe peiling. Het is zo onvoorspelbaar. Is het geen tijdverspilling, vraagt Bobby na de overhoring. Nee, dat vind ik niet.

Wel heel erg leuk, verrassend en informatief is trouwens het EO-programma 'Een buitengewoon gesprek', waar autistische mensen in gesprek gaan met politici. 7 oktober hadden ze Henri Bontenbal (CDA), Jimmy Dijk (SP) en Mona Keijzer (BBB); 14 oktober: Mirjam Bikker (ChristenUnie), Rob Jetten (D66) en Frans Timmermans (GroenLinks-PvdA), en 21 oktober: Joost Eerdmans (JA21), Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren) en Dilan Yesilgöz (VVD). Dit kan ik iedereen aanbevelen.

https://www.eo.nl/artikel/een-buitengewoon-gesprek-laat-de-mens-achter-de-politicus-zien