Digi Dingen

Ik krijg een mail van de NS dat mijn OV-chipkaart vernieuwd moet worden en dat er een nieuwe foto op moet. Dat herinnert me eraan dat ik een paar weken geleden een bericht van de RDW heb gehad dat mijn rijbewijs vernieuwd moet worden. Dat leek me toen zo ingewikkeld - je hebt een DigiD-app nodig met een ID-check, en daarvoor heb je minimaal een iPhone7 nodig, maar ik heb een iPhone SE. Ik heb wel een DigiD-app, en laatst heb ik daarmee nog ingelogd bij de zorgverzekering, maar die ID-check?

Eerst maar de pasfoto voor de OV-chipkaart. Vorig jaar heb ik voor mijn nieuwe paspoort een officiële pasfoto laten maken bij de fietsenmaker in Heerde. Daar heb ik er nog een paar van. Maar de OV-site accepteert de foto niet. Hij zou te dichtbij genomen zijn en schitteren. Dus scroll ik door mijn telefooncloud op zoek naar aardige portret. Kijken of de NS die wel accepteert. En ja. Dit klusje valt eigenlijk best mee,

Maar dan dat rijbewijs. Daarvoor moet ik dus naar een RDW-fotograaf en die stuurt mijn pasfoto naar de RDW. En dan krijg ik een code en een bericht en moet ik van alles doen op de RDW-site én die DigiD met ID-check. Misschien is het inmiddels zo ver dat ik naar het digi-hulppunt voor ouderen moet voor hulp. Dat zou toch echt mijn eer te na zijn. Rustig! Goed lezen waar het om gaat, Lucie! Het gaat erom dat je een bepaalde scanner in je telefoon hebt die je paspoort kan scannen. 

Ineens herinner ik me dat ik eerder met mijn telefoon een paspoort heb moeten scannen, voor een bankpas ofzo, of mobiel bankieren. Het was volstrekt onduidelijk hoe dat moest, grrr, en dat het toen toch ineens gelukt was. Dus dan zit die NFC-chip misschien toch in mijn Phone. Ik trek mij stilletjes terug op ons kantoor en verrek: na een kwartier gehannes lukt het. Ik hoef dus nog niet naar het bejaardenspreekuur, wordt vervolgd. Nu naar de RDW-fotograaf. Alles stap voor stap.

https://www.rdw.nl/het-rijbewijs/aanvragen-of-verlengen/rijbewijs-online-verlengen

Twéé nieuwe computers

Het is wel een grote relatietest: tegelijk allebei je computers vervangen, de nieuwe installeren en de oude ontmantelen. Het is al een stress-gebeuren van jewelste, maar dan ook nog tegelijk! Bobby zet zijn nieuwe computer eerst in zijn man-cave, ik mijn laptop in de woonkamer. En dan lopen we steeds met muizen en kabels en usb-sticks heen en weer, trap op trap af, en pik je soms iets van elkaar af. Het ene moment zijn we om beurten heel trots omdat er weer iets gelukt is, het andere moment getergd omdat het niet lukt. 

We hebben al vastgesteld dat we steeds niet meer dan een uur moeten doen, omdat je anders over je toeren raakt. Stukje bij beetje gaat het beste. Op een gegeven moment is bij beiden de nieuwe computer al de hoofdcomputer maar moet er nog van alles van de oude gekopieerd. Wij doen dat met usb-sticks. Maar de ene usb-stick heeft grotere opslag dan de andere. Mijn map met foto's is 185 GB groot. Dat is te groot voor mijn usb-stickjes, Bobby heeft wel een waar dat op kan, Die mag ik een uur, dan wil hij hem terug. Het kopiëren van de map 'foto's' op de usb-stick gaat heel erg traag. Na twee uur is nog maar de helft gekopieerd. Het proces staat vrijwel stil op 50% en dan wil Bobby de usb-stick terug. Woedend zijn we allebei. Gelukkig kunnen we er ook om lachen.

Ook iets raars is dat de webcam het niet doet. Ik gebruik nooit een webcam, maar heel soms is er wel zoiets als Zoom of Teams, ik ken het eigenlijk alleen van de corona tijd en toen ging dat bepaald niet van een leien dakje. Maar goed, mócht het zich nu voordoen, dan wil je dat het werkt. Dus ik alles uitproberen met webcam tests, maar nee. De instelling van de ene computer vergelijken met de andere. En na een uur of wat zie ik dat er een zwart schuifje voor de webcam zit. Tegen oneigenlijk gebruik van buitenaf. Maar omdat ik geen zwart op zwart zie, zag ik dat niet. Pff.

Windows 11

Al weken worden we gek gemaakt met de dreiging dat per half oktober het Microsoft- besturingssysteem Windows 10 niet meer geüpdate wordt, en dat we dan definitief moeten overstappen naar Windows 11. Daartoe moet je computer Windows 11 wel aan kunnen. Zo niet dan moet je een nieuwe computer. Bobby en ik zijn allebei niet zo van het nieuwste van het nieuwste, zien er beiden best wat tegenop, en hebben de kwestie tot nu toe almaar uitgesteld. Maar nu is het oktober. 

Bobby is erg van de gerefurbishte apparaten en ik ook wel, maar ik weet niet zo veel van technische specificaties van computers en van wat wijsheid in dezen is.  

Enfin. Door zijn laatste werk is Bobby erg fan van de firma MicMac, die gerefurbishte apparaten verkoopt. Een oud-collega die op scholen werkte en daar de ICT verzorgde had hem die aangeraden. En wanneer ik thuiskom van Koor heeft hij ineens een nieuwe computer gekocht. Een desktop. Dan wil ik óók! zeg ik, en dan gaan we nog een keer. En nu heb ik een HP 450 G7, 10e generatie. Een mooi gerefurbished tweedehandsje.

Dan kom je thuis.  Eerst maar eens de Wifi instellen. Dat is het begin. Dan Google Chrome als browser, en die tot standaardbrowser verklaren. Dan Mozilla Thunderbird voor de e-mail. Pff. Zal ik je helpen, vraagt Bobby behulpzaam, want dat wil hij graag. Maar ik wil het zelf doen. Om de stemmetjes van kan-ik-niet de mond te snoeren. 

Ik ben nog lang niet klaar, maar dit stukje is al op de nieuwe laptop getypt. En gepubliceerd. Yes! Nu moet ik nog de alle mappen met documenten overstralen. Volgens Bobby zet je die map voor map op een USB-stick en dan zet je ze op de nieuwe computer. En ik moet nog Microsoft Office overzetten op de nieuwe computer, zodat ik weer Word heb. Maar dan moet die eerst van de oude computer af van ik heb een licentie voor maar één computer. Zucht. Voor de time being zet ik er eerst maar het gratis tekstverwerkingsprogramma Open Office op. Wat een gedoe.

OV Chip

Ik heb gereisd met een ticket van NS International. Het ticket had ik zowel op de telefoon als uitgeprint. De heenweg had ik bij het betreden van de stationshal de QR-code op de print voor de scanner gehouden en ging het poortje open. 

Maar toen ik terugkwam deed ik dat weer, maar ging het poortje niet open. Ik probeerde het ook bij een paar andere poortjes, maar nee. Normaal ga je met je OV-chipskaart door die poortjes, moeiteloos. Er stond nergens geen uitleg en geen personeel dat me kon helpen. Ik wou naar huis. Dus uiteindelijk ging ik maar met mijn OV-chipkaart door het poortje, waarna er onmiddellijk 10 euro van werd afgeschreven. Ik was immers niet ingecheckt met die OV-Chipkaart.

Op Utrecht CS is nog één loket voor internationele reizen. Over het algemeen willen ze je daar niet helpen, want je wordt geacht alles zelf online en digitaal doen, maar ik dacht: ik ga het toch even proberen. De mevrouw aan het loket begreep onmiddellijk wat er gebeurd was, maar ze kon niets voor me doen. Er staat een informatiezuil, zei ze ook nog, daar had u kunnen lezen wat u kon doen. Maar ja. Dat wist ik niet en die had ik niet gezien. En om bij haar loket te komen moest ik door dat poortje. Over 24 uur zou mijn OV-saldo bijgewerkt zijn en zou ik zelf online dat tientje kunnen terugvorderen.  

Ik weet nu al dat het niet gaat lukken. Maar ik moet het van mezelf toch proberen. Je kunt ook een telefoonnummer bellen, zie ik op de site, maar dan krijg je een robot die je na twee vragen en antwoorden alsnog naar de site nietuitgecheckt.nl stuurt. Als het me eindelijk lukt om op die site binnen te komen - ik heb er geen account - dan staat daar mijn situatie niet bij. Grr. Geen idee. Moet ik dan morgen weer naar dat loket waar ze je niet willen helpen? Bobby zegt: 'Laat toch zitten, vergeet dat tientje.' Maar ik kan het niet uitstaan.

Pech

Ik heb wel een beetje pech met de audio-apparaten in mijn tuinhuisje. Ik vind het fijn om daar af en toe wat muziek te draaien. In het huisje, niet buiten. Eerst kocht ik een geluidsboxje met bluetooth om via de iPhone muziek te kunnen luisteren. Dat boxje kon ik met mijn powerbankje via een usb-kabeltje opladen. Dat werkte eerst goed, toen soms wel en soms niet, en toen niet meer. Grr. Toen een poosje niets en toen kocht ik een superleuk retro-radiootje op batterijen en met bluetooth. Deed het ook geweldig leuk, wat een plezier, wat koop ik toch leuke dingen, maar na een paar weken deed hij het sons wel en soms niet, grr, en toen helemaal niet meer. 

Deze heb ik teruggestuurd naar de verkoper, dat was gelukkig nog binnen de retourtermijn, ik had geen doosje meer, maar zojuist heb ik het geld teruggekregen. Wat nu? Was het pech? Koop ik rommel? Een radiootje voor €60 euro moet het toch gewoon doen? Wat nu? Hetzelfde ding nog een keer kopen in de hoop dat het pure pech was? 

Rookmelders (1)

We hebben in ons huis vier brandmelders. Dat is verplicht. De laatste dagen beginnen ze ale vier spontaan te loeien. Joelen. Gillen. Snerpen. Welk woord gebruik je voor dat afschuwelijke geluid. Ze zijn op een of andere manier gekoppeld. Als er één afgaat gaan ze allemaal. We weten niet waardoor ze afgaan. We weten ook niet welke als eerste afgaat. Het is niet als we koken. We hebben ook geen vuurtje aan. Of kaarsen. Een keer gebeurde het om drie uur 's nachts. Nu weer om negen uur 's avonds terwijl we wat liggen te suffen op de bank.

Wasmachine

He he, eindelijk komt de wasmachinereparateur. Het is alweer anderhalve week geleden dat er water in de lekbak stond, niet heel veel, maar toch zo een halve centimeter. Vanwege de garantie moesten we een reparateur via AEG boeken en dat kon alleen online. En hij kwam pascna anderhalve week. Sindsdien heb ik drie wassen gedraaid bij de buren. De buurvrouw vond het trouwens helemaal niet erg. 'Zo spreken we elkaar nog eens!' 

De reparateur Ramon via een bedrijf uit Oss zou komen tussen 09.41u en 13.41u. Dus kan ik niet naar de Dansconditie. Mijn klacht is lekker vaag: er is wat water gelekt. Er is geen storing geweest, constateert hij. En geen lekkage.  Er lijkt helemaal niets aan de hand. Tot hij het zeepbakje opent en er een grote klont zeeppoeder in het bakje blijkt te zitten, waar het water blijkbaar niets langs kon. En toen een andere uitweg zocht. Hoe zo'n klont ontstaat, of het aan de zeep ligt of wat dan ook, daar kan hij niets zinnigs over zeggen. bakje in de gaten houden, schoon houden, droog houden. Wie kijkt nou in het zeepbakje als zij lekkage heeft.

Hij noteert in zijn administratie dat een rubberen afsluitring bij de afvoer niet goed zat, want anders hadden we zijn bezoek - ondanks de garantie - toch moeten betalen. Nu heb ik even geen was meer, dus ik kan niet checken of de machine het echt weer doet.

De wasmachine

De nieuwe wasmachine lekt. Er lag (wat) water in de lekbak onder de machine. Nu doet hij het helemaal niet meer. We hadden de machine gekocht bij een wasmachinewinkel aan de Straatweg omdat ik zo tevreden was over de monteur van die zaak. 'n Heel prettige voorkomende Marokkaanse man. De verkoper van de winkel was een type. Ik heb er vast over geschreven. Dus ik bel hem voor een afspraak.

De garantie blijkt niet via hen te gaan, maar via de website van AEG. Dat herinner ik me nog van ooit mijn Miele. Toen duurde het twee weken voor er een monteur kwam. En toen die kwam kon hij niets voor me doen maar moest ik wel voorrijkosten betalen. Het bleek ook nog om een bekende fabrieksfout te gaan.  Nooit meer een Miele, heb ik toen gezworen. 

Ik ben de aankoop bon kwijt en fiets naar de winkel voor een kopie van de bon. Want die heb ik nodig voor de garantie. 

Naar AEG.nl. Zucht. Ik vul alles in maar krijg geen bevestiging in de mail. Maar ik kan niet met een persoon bellen. Als je het AEG-service-nummer belt dan krijg je een robot en die begrijpt de vraag niet, en als je chat krijg je óók een robot. Het kost allemaal heel veel moeite. Na een half uur heb ik een afspraak: volgende week donderdag. Nu denk ik eigenlijk: laat die garantie maar zitten en laat die bekwame aardige monteur maar komen. Moet ik weer naar de buren voor mijn wasjes? Of naar de wasserette? Cyberwash heet de dichtstbijzijnde. Héél gezellig is het daar, zeggen ze zelf. 

'Vraag het gewoon even aan Diana de buurvrouw', zegt Bobby. Ik vind zulke dingen enorm bezwaarlijk, maar waarom eigenlijk? Als iemand het mij zou vragen zou ik het geen enkel probleem vinden. Dus ik verman mijzelf en vraag het. Ze vindt het goed.

Accu gestolen

Het regent nogal deze ochtend en ik denk nog: zal ik met de bus naar de danscursus gaan? Maar nee, ik ben toch niet van suikergoed!

Als ik niet zo stoer was geweest was nu mijn accu niet gestolen. De accu van mijn fiets is dus gestolen terwijl ik danste. Zo te zien was het stelen niet echt moeilijk en is de accu (die er alleen met je fietssleutel af te halen zou zijn, dacht ik) er met een schroevendraaier uitgewipt. Zo'n kreng kost €599. 

Wat ontregelend allemaal. Eerst met die zware fiets in de regen tegen de wind in terug naar huis. Daar online aangifte doen bij de politie (via DiGiD) en alle papierwerk erbij zoeken. Aankoopbon fiets, aankoopbon nieuwe accu, verzekeringspapieren... Wel weer een ervaring rijker. 

De fietsenmaker is heel behulpzaam, maar kan verzekeringstechnisch pas wat doen als ik een definitieve aangifte heb. Wat ik nu heb is een voorlopige.  

Tweede Paasdag

We kregen een bericht van xs4all dat we een nieuwe Fritzi!-router moesten bestellen omdat ze oude router nier meer ondersteund werd. Daarvoor moest ik een account bij KPN aanmaken, want mijn oude provider xs4all.nl is alweer jaren van KPN. Daar zie ik altijd tegenop, omdat ze bij mijn verhuizing van Amsterdam naar Utrecht negen jaar geleden een nieuw account voor mij hebben aangemaakt en sindsdien is het een ratjetoe aan inlognamen en wachtwoorden en is xs4all ook nog eens overgenomen door KPN. Maar als ik de helpdesk bel van xs4all (die natuurlijk gewoon van KPN is) dan staan ze me vriendelijk en behulpzaam te woord. Ik moet die nieuwe router aanvragen via mijn.kpn, dat zou heel gemakkelijk gaan. O god! denk ik dan, kan dat niet telefonisch? Het kan telefonisch. En als die router dan arriveert dan maakt Bobby  er gewoon een project van. Tweede Paasdag.

Behalve een Fritz!-router hebben we ook nog een Fritz!-wifi-versterker. Want ons huis is te groot. Het wifisignaal haalt boven niet. Bobby denkt dat we nu met die nieuwe router misschien ook een nieuwe wifiversterker nodig hebben en al snap ik er weinig van: ik denk van niet. Ik krijg gelijk. We krijgen de oude gelukkig weer aan de praat.

Donderdag besteld, vrijdag bezorgd. Ik heb eigenlijk geen idee wat die dingen doen en hoe ze werken. Maar ze moeten het wel doen, want anders doet niets het.

Het duurt een uur. Niets doet het meer. De vaste telefoon niet, de televisie niet, de wifi niet. En Bobby maar in de weer met handleidingen. En nu doet alles het weer. Diepe bewondering.

Digi Grr

Voor de meeste van mijn vriendinnen en zussen ben ik een digi-expert, maar zelf voel ik mij steeds meer een digibeet worden. Volgens mij ligt het helemaal niet aan mij, maar grotendeels aan de klantonvriendelijkse digi-services.

Ik háát het als ik niet even kunt bellen. En als wel, dat je dan zo'n bandje krijgt met de mededeling dat het ook online kan, alvorens je een medewerker aan de lijn krijgt die ook eest zegt dat het via de site kan of via de app.  Ik  krijg er enorm uitstelgedrag van. Want alles kan ook best nog volgende week. Terwijl het veel beter is het meteen te doen, dan is het opgelost, over en uit. Dan is bet uit je hoofd.

Vandaag maak ik een lijstje Things-To-Do-Today. Dat deed ik vroeger op het werk ook. Dat werkt goed. En een krul als het klaar is. En klusje voor klusje: niet alles tegelijk en door elkaar gaan doen want uiteindelijk werkt dat averechts. Zo heb ik de HOVO waar ik een cursus ga doen, die begint volgende week en ik heb nog steeds geen bericht over waar het plaatsvindt. Zij mailen terug dat ik binnenkort een mail krijg waar het is. Waarom niet meteen even zeggen waar het is?

Dan heb ik het Dans Centrum waar ik eerst maar eens een maand (nog steeds op proef) wil, maar je kunt je daar alleen ínschrijven met een account en een machtiging voor eindeloos maar doorbetalen. Dat wil ik niet. Ik zou me dan meteen weer kunnen uitschrijven via MijnDCU, schrijft een medewerkster behulpzaam. Maar ik heb nog geen wachtwoord voor 'Mijn'DCU', dat maken ze geloof ik handmatig aan. Dat komt. Vasthouden dit lijntje.

Het is ook omdat ik wat vergeetachtiger word dat ik de dingen graag meteen wil afronden. En dat lukt vaak niet. En dan kun je bijna nooit even iemand bellen. Alleen mailen. En dan krijg je een standaardmail terug dat ze binnen drie dagen zullen antwoorden. Dan moet je alles steeds onthouden. Maar op maandagochtend gaan er vast medewerkers vol goede zin aan het werk.

En dan hebben we de pensioenen. Ik ben zo iemand die haar leven lang de pensioenpapieren in een ordner heeft gepleurd en verder weinig  idee. Diverse pensioenfondsen. Zie door de bomen het bos niet. Ik krijg voortdurend mails en brieven en dan moet ik via DiGiD inloggen en dan kan ik documenten niet vinden. Ik kan de ene pensioenverzekeraar niet van de andere onderscheiden. Achmea is geloof ik  ook Interpolis. Enfin. Vorige week had ik alle formulieren dacht ik per mail én per PostNL gestuurd, omdat ik reden had om te twijfelen dat de mail niet aangekomen was. Die zat namelijk niet in mijn mapje Verzonden Items. Nu krijg ik weer een mailtje dat er één bladzijde ontbreekt, namelijk op welke datum het pensioen moet ingaan. Volgens mij heb ik dat al tien keer doorgegeven aan alle fondsen. Moet ik weer die site in en op, die anders is ingericht dan ze in de mail beschrijven.

|

Maar ik  houd vol. Ik loop niet weg. Ik ga door tot ik alle Things To Do Today heb gedaan. En ik ben ervan overtuigd dat de oorzaak van deze onrust is dat overal balies en medewerkers zijn wegbezuinigd en veel sites heel klantonvriendelijk zijn opgezet.

Emojis

U wilt vast nog wel meer avonturen horen met mijn nieuwe tweedehandse Vietnamese iPhone. Ik heb nu de Vietnamese toetsenborden eraf, ook de Engels-Vietnamese, en het toestel lijkt steeds beter de Nederlandse autocorrect te kunnen, maar ik ben er nog niet. 

Zo kon ik de emoji's niet vinden. En je kunt eigenlijk niet meer appen zonder emoji's. Smileys, hartjes etcetera. Maar waar staan die? Zus4 in MeckPom vindt het weer een geestige kwestie. Maar zij heeft een zoon in Berlijn die al haar kwesties met de iPhone oplost. In ruil daarvoor heeft ze altijd de nieuwe mac, iPhone en Apple tv. Bel hem maar, zegt ze, hij is altijd heel behulpzaam.

Dat doe ik natuurlijk niet. Ik leer altijd bij van het zelf oplossen. Blijkt dat de emoji's op een iPhone niet te downloaden zijn, het gebruik gaat via een omweg. Die ben ik nu op het spoor, maar mijn enmoji's worden gedomineerd door twee vlaggen. 'Veel gebruikt'. De rode vlag - u raadt het al - is de Vietnamese. Die post ik per ongeluk in de appgroep van de gymnastiek. Ze zullen wel denken.

Dus de vorige gebruiker zette bij alle berichten een rode vlag. En die andere vlag... Blauw wit met een zonnetje. Weet u het? Uruguay!

Koppelstukje

Ik heb in huis maar liefst drie setjes oortelefoons: een bij de bank, een bij de laptop en een bij het bed. Als ik Spotify, een podcast of tv wil luisteren, en ik wil niet storen, dan heb ik die meteen bij de hand. Maar nu heeft mijn 'nieuwe'  iPhone SE geen ingang meer voor een mini jack, zoals het stekkertje van de koptelefoon heet. Het verdienmodel. Hani501 zegt dat de oortelefoontjes nu met een  lightning stekkeringang  gaan en dat die zo'n €17 euro kosten. Ja dat zal wel, maar ik heb al drie oortelefoontjes. Enfin, op Bol.com zie ik dat er koppelstukjes à €5 te koop zijn, maar die worden pas na 16 januari geleverd.

Dus ik weer naar Hassan Smoeilijk op de Straatweg. Hij heeft de juiste koptelefoontjes voor me, à €20, maar die wil ik niet, ik wil zo'n koppelstukje. Die heeft hij niet. Dan halveert hij de prijs en krijg ik een setje voor €10. En de koppelstukjes bestel ik maar bij Bol.

Made in Saigon

Ineens doet mijn iPhone het niet meer. Ik moet buurt taxi rijden. Dat kan niet zonder telefoon. 

Snel naar de Marokkaanse telefoonwinkel op de Straatweg. Eerst meent hij dat het glas kapot is, maar als hij dat na 20 minuten vervangen heeft doet de telefoon nog niets. De batterij? Nee ook niet. 'Het moederbord kapot', concludeert hij, 'ies oude telefoon. Ik nieuwe telefoon voor jou.' Ik moet meteen weer denken aan Hassan Smoeilijk. 

Hij heeft wel een nieuwe telefoon voor me. Een wat ouder model. Zowel een nieuwe als een tweedehandse. Mijn laatste was een refurbished iPhone 6. Drie jaar heb ik ermee gedaan. Dit is een iPhone SE uit 2020. Ik vind het best.

Ik had het er laatst nog met Bobby over, dat steeds meer milieubewuste jongeren voor refurbished telefoons kiezen, of tweedehands. Wat een onzin al die dure nieuwe apparaten. Dat ik blij ben dat meer mensen dat vinden.

Ik ben er verder de hele dag mee bezig. Tot 23u in de avond. Heel confronterend. Het apparaat dat ook ik uren per dag in mijn handen heb. Waar ik alles mee doe. Maar dat alles moet wel werken. Al die functies zijn weg en moeten er weer op. De verkoper zet mijn simkaart over, maar dan? Het eerste rare wat mij opvalt is dat de tijd op Saigon staat. Vietnam.

En dan. Waar heb ik alle codes? Het digitale leven hangt van codes aan elkaar. De wifi. De bank. Whatsapp. Facebook. De televisie. De krant. De mail lukt me niet, maar gelukkig is de helpdesk van xs4all.nl zo goed me er doorheen te helpen.

Het is echt een Vietnamese telefoon. Allerlei instellingen en toetsenborden staan op zijn Vietnamees. En wat ook een schok is: ik kan mijn oorteletoontjes niet meer gebruiken. Er zit in dit model geen ingang meer voor oortelefoontjes met microfoon. Dus nu moet ik gedwongen aan de bluetooth. Grr.

De nieuwe printer

Om vijf voor negen krijg ik een mailtje dat de nieuwe printer tussen negen en elf bezorgd wordt, dus ik als een haas onder de douche en aankleden. Om kwart over negen is-ie er inderdaad. Pff. Eerst wat andere klussen doen want ik zie er behoorlijk tegenop. Ik kan toch zo goed bedenken wat er allemaal mis kan gaan!

Eerst de oude printer naar beneden dragen, dan de doos openen (met instructie 1 en 2 in vijftien talen). Gelukkig heb ik van CoolBlue ook een instructie in de mail gekregen, die is begrijpelijker. Alle plakbanden en andere beschermingsdingen verwijderen. Dan de printer aan het lichtnet hangen (maar niet aan de computer) en de patronen plaatsen. En dan installeren. Er zit een cd’tje bij met het installatieprocedure, maar ik heb helemaal geen laatje meer in mijn laptop om een cd’tje in te stoppen. Man, wat stressen. Ik typ voor het installatieprogramma steeds ‘https’ terwijl het ‘http’ moet zijn. Dat duurt ook 10 minuten voor ik dat door heb.

Maar als ik ter proef een receptje print, en het printje kómt gewoon, wat een opluchting. Nu naar de afvalstraat.

Storing

Apparatenstress. Van de week wilde ik de tickets voor de voetbalwedstrijd printen en toen liep het papier vast. Het is altijd een heel gedoe, een vastgelopen vel papier in de printer, maar ik kreeg het er uit, zonder scheuren en restjes papier in de machine. Maar daarna deed de printer het niet meer. En scannen deed hij ook niet meer.

Veel mensen gebruiken geen printer meer, maar ik zou niet zonder kunnen. Bladmuziek, formulieren, tickets… Tekeningen, en foto’s als materiaal voor tekeningen. De leaflets voor de stille wandelingen…

Ik heb een Canon inkjet. Zo’n apparaat kost slechts 55 euro, maar de printerpatronen kosten ook zoiets. Er moeten twee patronen in: zwart en kleuren. En ook al koop je ze XL, ze zijn zo weer leeg. Je kan je er over opwinden, over dat verdienmodel, maar dat lost weinig op, dus ik heb me er maar bij neergelegd. Maar dat hij het niet meer doet, om niks, dat is vreselijk. 

Deze printer heb ik nu zo'n twee jaar, de vorige weigerde ook ineens dienst. Een apparaat van vijftig euro laten nakijken/repareren kost al gauw twee keer zo veel als het apparaat zelf. Ik kocht mijn elektronische spullen altijd bij de BCC, maar die is nu failliet. (En de winkel die de inktpatronen met de hand navulde voor minder dan de helft van de prijs is sinds een jaar ook failliet. Maar dit terzijde)

Enfin. Omdat aan-uit, resetten en even laten rusten ook nog wel eens helpen heb ik nog geen nieuwe gekocht. Dit probleem heb ik al een week. Elke dag doe ik aan uit en resetten, maar er gebeurt geen wonder. Ben inmiddels behoorlijk onthand, want de dirigente heeft 9 muziekstukken gestuurd voor met kerst. En ik wil Lineth Beerensteyn tekenen.

Nu moet ik maar een nieuwe Canon bestellen bij Bol.com ofzo. Want ik heb nog twee van die dure Canon-printerpatronen, die alleen op dit model printer passen.  'Zal ik er nog even naar kijken', vraagt Bobby behulpzaam. Maar omdat hij nogal op (mijn) apparaten kan vitten heb ik daar niet zoveel zin in. Zelf heeft hij inmiddels een laserprinter aangeschaft met wonderbaarlijk weinig problemen. Maar die inkt is dik en vet en mengt zich niet met water, wat zo nodig is voor mijn zelfbedachte tekentechniek. Stoot water zelfs af. Daar kan ik bij het tekenen niets mee.

‘Zal ik er toch niet nog even naar kijken', biedt Bobby weer aan. Ik sputter nog wat tegen, maar omdat het vaker voorkomt dat ik hem er naar laat kijken en dat dan zomaar zonder dat hij iets doet het probleem voorbij is, moet ik hem een kans geven. En wat denk je? Hij print weer en scant weer. Alleen niet scherp. En maar even. Maar al gauw loopt ook hij op tegen alle problemen waar ik ook de afgelopen week tegenaan liep. Dan maar een nieuwe bestellen.

De zin van dit alles? 

Naar Karden

Het is behoorlijk koud en nat. We zouden wandelen, maar dat gaat echt niet, en dan gaan we maar even naar Treis-Karden. Dat zijn twee plaatsen die tegenover elkaar liggen aan de Mosel. De ene heet Treis en de andere Karden. Ze zijn verbonden door een brug. Er is ongeveer elke 10 km een brug over de Mosel. 

In Karden - aan de overkant - is een hele oude bijzondere kathedraal en ook heel veel wijn proeverij-bedrijven. Maar niet op maandagmorgen. Je kan wel zien dat het in betere seizoenen een heel leuk plaatsje is, maar nu is alles dicht, behalve een schoenenwinkel en een likeurwinkel. Daar kopen we we dan maar een flesje lekkere walnotenlikeur.

De rest van de dag wordt gekleurd door mijn iPhone die niet meer oplaadt. Niet in de auto en ook niet aan andere snoeren thuis. Dat nogal verstorend omdat ik zoveel foto’s maak en andere zaken doe zoals appen met Zus4 die in Cambodja op vakantie is en elke dag 14 zonnige foto’s stuurt. Dat kan allemaal niet meer. 

Als je zoekt naar diagnoses en oplossingen zijn er drie opties. 1. Telefoon uit/aan. 2. Verschillende snoeren proberen. 3. Naar een telefoonwinkel en nieuwe accu kopen. Optie 1 en 2 leveren niets op. Dat betekent dat we naar Koblenz zouden moeten. En wel morgen. Bobby heeft niet zo’n zin in Koblenz, maar ziet ook wel dat ik zonder telefoon de hele dag nerveus ben.

De hele avond doe ik afkicken. Koken, afwassen, journaal kijken op de iPad, mandala kleuren, boek lezen. Het gaat best.

Als ik naar bed ga wil ik nog even de telefoon checken, gewoonte, en dat is-ie gewoon helemaal opgeladen.

Bank-app

De bank heeft een nieuwe app. Ik word daar al weken op geattendeerd, maar ik zie er een beetje tegenop om die te installeren. Verder ben ik heel blij met de bank-app. Al jaren. Het is veel fijner en makkelijker en sneller dan bankieren via de computer. Dat doet Bobby nog altijd, met zo'n apparaatje waar allemaal digicodes op verschijnen. Hij is ontstemd dat dat wordt afgeschaft en dat hij binnenkort wordt gedwongen om via een smartphone te bankieren. 

Zoals gezegd ben ik zeer tevreden met de app, waarom moet dat nou weer anders? Er gaat te vaak van alles mis als ik iets officieels probeer te installeren. Dan denk ik dat het aan mij ligt, en dat is vaak niet zo. 

Gisteren probeerde ik het al, op de telefoon. Lijkt me logisch, want de app zit op je telefoon. Maar als eerste moest ik mijn e-mail bevestigen en kwam er een code in mijn e-mail. Maar zodra ik overschakelde van de bank-app naar de e-mail vloog ik uit de bank-app, moest ik opnieuw inloggen en was die code in de e-mail niet neer geldig. Nadat dat drie keer gebeurd was had ik te vaak een nieuwe code aangevraagd en moest ik wachten tot later.

Vandaag nog maar eens proberen, en nu de code uit de e-mail op de laptop gevist. Dat lukt, en alle gegevens van het bankpasje werken ook, dus we schieten op. Daarna moet ik echter een code via de sms intypen en dan gebeurt weer hetzelfde.

Wintertijd

Ik merk op zich niet zoveel van de zomer- en de wintertijd, sinds ik niet meer om zeven uur hoef op te staan. De klok op de telefoon verandert automatisch, en mijn analoge horloges draai ik de wijzers even een uurtje terug of vooruit, al naar gelang. Maar het klokje waar ik het meest naar kijk om te weten hoe laat het is en of ik bijna weg moet is dat van de oven. De Pelgrim-oven. En al acht jaar, sinds ik hier woon, twee keer per jaar, dus al zestien keer moet ik de handleiding opzoeken en precies de aanwijzingen volgen. Het is net als bij de  boordcomputer van de e-bike. Soms springt de teller van kilometers op miles, en dan weet ik weer niet hoe het moet. Ik heb er een blogje over geschreven en dat zoek ik dan op.

Het is niet heel moeilijk, maar er gaat wel vaak een detail fout, waardoor ik vrij lang op de grond voor de oven zit. Het zijn geen knoppen, maar elektronische tiptoetsen, zwart op zwart, nauwelijks te zien. 

Dus als ik wakker word ga ik het meteen doen, anders denk ik er de hele tijd aan. Je moet twéé keer op het symbooltje van de timer tikken.  Wat er steeds gebeurt is dat ik meen dat ik twee keer getikt heb, maar dat er maar een keer geregistreerd is, en dan gaat die timer lopen en kun je niets meer tot die timer klaar is. Nu was het drie minuten. Grr. En dan nog een keer. De tweede keer gaat meestal goed. Onthóud het nou een keer! Maar ik ben het zo weer kwijt. Bobby heeft er geen weet van want die slaapt dan nog. Hij heeft ook een hekel aan het bedieningspaneel van de oven. Dat ben je je niet bewust als je zo’n apparaat koopt.

O, vijf jaar geleden wijdde ik er ook al een blog aan -

http://lucietheodora.blogspot.com/2018/10/wintertijd.html?m=1

Choclitcake

Weer een raar digitaal fenomeen. Hack? Fraude? Ik heb geen idee. Ik wil Zus1 appen, maar omdat ik haar al weken niet geappt heb is haar naam in de lijst ver naar beneden gezakt. Dus ik zoek haar naam in Whatsapp, staat-ie er twéé keer in. Een keer met haar bekende blauwe jas en een keer met een ander plaatje. Als je inzoomt blijkt het een plaatje met een diep damesdecolleté. En aan haar naam is het woord Choclitcake toegevoegd. Daarbij een verzoek om te beeldbellen. Ik maak een printscreen en gooi dat hele account weg. Dan is zij ineens ook helemaal uit mijn ‘adresboek’ verdwenen.

Ik kan niet bedenken wat er hier gebeurd is en door wie en waarom. Ik bel Zus1 maar kan het nauwelijks uitleggen. Op haar telefoon is niets aan de hand en ze heeft het ook niet van iemand anders gehoord. Is het een probleem in mijn telefoon?

We zijn er toch wel op bedacht. Vorig jaar was het dat iemand een iPhone 12 (à € 1200) via mijn account probeerde te kopen. Bobby had laatst een opvallend hoge telefoonrekening. Hij zou volgens zijn provider naar Nigeria gebeld hebben. ‘Maar ik heb niet naar Nigeria gebeld.’ Bewijs dat dan maar. Je kunt er steeds met je verstand niet bij.