Hoogseizoen

Dagje naar het strand, met Jeroen en Duvel (foto). Komende van Egmond aan Zee koersen we aan op Bergen aan Zee aan.

Jeroen smst 's morgens: Neem je je badpak mee? En ik die bijna nooit het water in te bewegen is ('Hu! Koud! Nat! Vies! Blubber! Ratten! Kwallen!') doe het gewoon. Het water is héérlijk, geen een koudeschok, prachtige golven en schitterende branding. Ik dobber en dein wel een kwartier. Duvel vindt het maar niets. Die jankt luide als zijn baas te water gaat.

Heel weinig toeristen. Is dit hoogseizoen? Waar zijn de Duitsers?

Dobberen in het Twiske

Zondagmiddag moeten we kiezen: of op verjaardagsvisite bij een neefje in een achtertuin van een doorzonwoning in een Vinexwijk met allemaal aanverwante kinderrijke gezinnen en een barcebue, of echt naar buiten. We heen en weren een beetje voor de vorm, enerzijds-anderzijds-maar-toch enzo, maar eerlijk gezegd is de keus gauw gemaakt.

Nu ik het naturistenwezen in Maarsseveen heb leren kennen wil ik dat ook wel eens exploreren in de buurt van Amsterdam. Het wordt Het Twiske. Het naaktrecreëren is anders hier. Het is veel geheimer. Het naaktstrand is helemaal achterin / bovenin Het Twiske, je moet een eind lopen vanaf de allerlaatste parkeerplaats. Er zijn wel toiletten, maar geen versnaperingen. Maar voor de inwendige mens is het sowieso slecht geregeld in Het Twiske. Op dit naaktstrand zijn minder gezinnen, eigenlijk vooral oudere echtparen. Groespsgewijs. Gezellig luidruchtig aanwezig Amsterdams. Een groep speelt jeu de boule. Maf gezicht, al die oude doorgebruinde lijven van de achterkant, met in de handen zilveren jeu de boule-ballen.

Vroeger kwam ik veel in Het Twiske, toen ik er in de buurt woonde. Het is een geweldig weids landschap, en dat onder de rook van Amsterdam. Ben altijd nog beetje sentimenteel. Maar jet naakstrand was niet mijn favoriete stek. Wij gingen altijd naar het eennaverste strandje, maar dan had je wel uitzicht op het naturistenstrand, waar zeker doordeweeks en buiten het seizoen ook in de weekend vaak mannen-alleen stonden te hunkeren en/of te rukken.

Het is mooi in het bloeiende riet. Eén wanklank is een drol. Is het een hondendrol of een mensendrol? Zitten die mannen-alleen hier 's avonds behalve te hunkeren en te rukken ook te poepen? Tweede wanklank is de blubberige bodem. Vanaf het piepkleine zandstrandje heb je misschien twee meter nog zand op de bodem, daarna volgt zuigende zwarte blubber. Hú.

Schilderij Marja de Bruijne

Dobberen in de Maarsseveense plassen

Het gaat de warmste dag van de eeuw worden, als je de weervoorspellers mag geloven. Bobby belt weer: Ga je nú dan mee, dobberen in de Maarsseveense Plassen? Ik weet wel wat mij weerhoudt, dat is zijn voorkeur voor het naaktstrand. 'Het is het betáálde naaktstrand', zegt hij, 'echt heel prettig, allemaal OSM.' 'Maar ik ga nooit naar het naaktstrand', zeg ik snedig, 'en mijn vriendinnen en familieleden ook niet, dus is het niet míjn OSM. Het is JSM.' Het 'strand' is trouwens geen strand, maar een grasveld met veel riet en wilgen eromheen.

Mijn neefje Kwek, die van de zomer week weekje kamperen te Ruegen op vakantie was geweest, kon over hun vakantie alleen maar vertellen dat hun camping bij het 'Naktstrand' was geweest. Naktstrand? O! FKK! Was jij ook 'nakt'? Nee, híj was niet 'nakt' geweest. Alleen mama had een keer 's morgens heel vroeg 'nakt' gezwommen. Ik bedoel maar: in onze familie zijn we dat niet gewoon. 'Maar je gaat toch ook naar de sauna,' zegt Bobby, 'wat is het verschil?'

Ach het is ook niets bijzonders. Er liggen allemaal blote lijven. Dikke, dunne, harige, onbehaarde, oude, jonge, vette, en graatmagere blote mensen. Blote buiken, blote borsten, blote billen, blote piemels. Meestal zijn de blote mensen en groupe, soms alleen. Dan zijn het blote mannen. Niemand let op elkaar. Ik ben de enige die kijkt en kijkt en kijkt. Al die schattige blote engelenkindjes die bloot op hun blote ouders klimmen. En al die blote mannen alleen. Je mag er niet fotograferen. Ik had graag een reportage gemaakt. Na een kwartier is het kijken klaar en ga ik met de ogen dicht 'nakt' naar mijn iPod luisteren.

Al ras nadat we aangekomen zijn steekt er een storm op. De Maarsseveense Plassen krijgen enorme golven. En dan onweer. Dat zwemt niet lekker, ook niet 'nakt'.

Dobberen op het Kinselmeer

Dobberen is een concept dat de mensen aanspreekt, merk ik. En dobberen kun je op heel veel plekken doen. Wat leuk dat je in de Noordzee gedobberd hebt, belt Bobby. Kom je straks dobberen in de Maarsseveense Plassen? Helaas niet, zeg ik, vanavond ga ik dobberen in het Kinselmeer.

Het Kinselmeer in avondstemming, het is er paradijselijk. Er staan de meest schattige chalets ever. Beetje rommelig, ooit een plekje voor de gewone man van de Dappermarkt, maar tegenwoordig alleen nog haalbaar voor de zeer kapitaalkrachtige. Luigi heeft er lang lang geleden een bemachtigd. Zij noemt haar chalet de datsja. Luigi houdt erg van dobberen, het is zeg maar haar hobby. Ik doe manmoedig mee, want ik ben geen watje, maar het is wel een beetje koud in het Kinselmeer.

Daarna eten we op haar steiger een verrukkelijk vispakketje van de barbecue en zien we de zon knalrood in het water zakken.

Dobberen in de Noordzee

Vanmorgen om 06.45 (sic!) gaat de telefoon. Wilma. 'Ben je je oefeningen aan het doen?' vraagt ze. 'Eh nee, nog niet, ik lig nog in bed.' Ja, dat krijg je als je zo opgeeft over je matineuze leefstijl. 'Ga je mee naar Parnassia, na het werk?'

Dat lijkt me een heel goed plan. Daarmee volg ik meteen een van de adviezen van Fysio op. 'Jij moet niet hard gaan zwemmen', zegt Fysio, 'jij moet dobberen.' We gaan een avondje drijven en dobberen in de Noordzee.

Dobberen en drijven betekent allebei 'door eene vloeistof gedragen worden'. Uit een oud woordenboek: 'Drijven is het algemeene woord. Dobberen heeft het bijdenkbeeld, dat de op- en neergaande beweging der vloeistof zich aan het voorwerp meedeelt. Een licht bootje dobbert op de rivier. Een zwaar houtvlot drijft.'

Dobberen is mooi. Op je rug in het water, tenen omhoog en eindeloos op de golven deinen. Heerlijk water is het. Nu realiseer ik me dat de vrouw van de foto van gisteren ook in het water hangt te dobberen. Wat die foto verwarrend maakt is dat de afgebeelde dobberende vrouw een jurk draagt. Het helpt inderdaad. Al dobberend verdwijnen de pijntjes als sneeuw voor de zon.

Waterpret

Waterpret was hèt thema van afgelopen weekend. Deze foto toont Waterpret in het Kinselmeer. Had diverse educatieve plaatjes en tekstjes over de gaten achter de IJsselmeerdijk ten noorden van Amsterdam gegoogeld, teneinde mijn lieve lezertjes van het genoegen van het wonen-in-en-om-Amsterdam kond te doen. Maar die plaatjes kunnen qua Waterpret niet tegen deze onscherpe op.

Hani501 heeft 'm met haar weergaloze blogtelefoon geschoten en naar haar blog verzonden, zonder mijn toestemming. Nou ja, vooruit dan maar. Graag had ik natuurlijk meegekeken en de keuze van het plaatje medebepaald, maar ja, soms heeft men geen macht over de dingen.

Toch een blokje informatief: er zijn twee 'campings' aan het Kinselmeer. Eén is volks en volgepropt met volkse Amsterdammers, de andere was ooit volks maar is nu geheel gevuld met homo's. Luigi heeft daar een onderkomen dat ze haar datsja noemt. Een caravan met een steiger voor de deur, een appelboom en een surfplank waar je op kunt liggen dobberen en bijkomen van de week.

Wie van waterpret houdt, kan samen op de surfplank en dan leuk elkaar eraf gooien. Ik ken dat niet zo, want ik kom van de Hondsrug en daar was geen waterpret. Ik houd er dus niet zo van om nat te worden en spatten en kiepen vind ik ontzettend kinderachtig en flauw. Maar vanmiddag heb ik me daar ineens overheen gezet en ben ik weer een ervaring rijker: surfplank op, surfplank af, dobberen, peddelen, alleen, samen, evenwicht houden, evenwicht verstoren, trekken, duwen, kiepen, spatten...

Swimming in the rain

Gisteren deed het weer wèl wat de weermannen beloofd hadden. Toch gingen we aan het eind van de middag naar zee, en wel naar IJmuiden aan Zee, omdat er in Bloemendaal aan Zee een feest aangekondigd was met naar verwachting 20.000 bezoekers. IJmuiden is een beetje ordi, er was kermis aan het strand. Zweefmolens en botsautootjes met luide discobeat.

Het regende en het toch al brede strand van IJmuiden was helemaal leeg. Geen surfkarren, geen windsurfers, geen mensen, niemand. De lucht was donker, het rommelde als een oordeel, alleen de zee gaf licht. Kolonies meeuwen wachtten op het Noordzeezand op de dingen die gebeuren stonden te gebeuren en ook drie verdwaalde kraaien.

Ter hoogte van de strandopgang naar het duingebied Duin & Kruitberg zijn we gaan zwemmen. Swimming in the rain. Mooi om je uit te kleden in de regen en je regenjackjes over je kleren te leggen. Terwijl we op onze ruggen in de kalme ondiepe zee dobberden onweerde het in de zwarte wolken boven de duinen. De thuisblijvers hadden weer eens ongelijk.

Exit Parnassia

Halverwege de vrijdagmiddag de boel de boel gelaten en afgereisd naar Parnassia. Er was wel regen en onweer voorspeld, maar de weerberichten zijn toch vaak fout. Ook gisteren.

Twee lievelingsspots heb ik aan het Noordzeestrand, die vanaf Amsterdam redelijk te bereiken zijn: Timboektoe bij Velsen-Noord aan de Noordpier van IJmuiden, en Parnassia aan Zee in de Kennemerduinen, boven Bloemendaal. Het zijn relatief rustige locaties, vergeleken met Zandvoort, Bloemendaal aan Zee en IJmuiden. Je moet er wel wat voor doen om er te komen. Voor Parnassia moet je dwars door Haarlem, voor Timboektoe door Beverwijk.

Beide spots waren altijd een beetje exclusief voor de liefhebber met een hang naar rust en goede smaak, voor zover mogelijk hier aan het strand, maar ze worden steeds geliefder en grootschaliger. Parnassia loopt werkelijk uit de hand. De uitspanning is een paar jaar geleden overgenomen door een ambitieus heerschap en sindsdien is de zaak constant in verbouwing. Het wordt steeds hipper, maar tegelijk en op een groot publiek gericht. En een theater, en vergaderzalen. En dat-is precies wat er fout gaat.

Men prijs de rust en de schoonheid van de omgeving van de Kennemerduinen, maar trekt er honderden zo niet duizenden mensen naar toe. De parkeerplek is verviervoudigd. Er zijn nu in plaats van twee maar liefst vier a vijf terrassen aan zee. Serveerden ze een paar jaar geleden nog slechts twee lekkere eenvoudige gezonde schotels, nu hebben de patat met saté en de kroket de kaart overgenomen. En het bijbehorend publiek.

Het was héérlijk aan het strand, echt, daar niet van. Helemaal moe van de zon, roze verbrand, en tenslotte in het ijskoude water weer een beetje afgekoeld. Maar het slotakkoord van de middag op het terras van Parnassia, wat de feestelijke uitsmijter had moeten zijn, werd helaas een tegenvaller. Te lange rijen, teveel mensen, geen bestek, geen personeel genoeg. In plaats van nog een koffietje om het af te leren gingen we maar naar huis.

Ciovo Revisited

We zijn terug op Ciovo, het eiland bij Trogir, tegenover Split. Het appartement van Dada is nu verhuurd, dat met dat doorgezakte bed. Desalniettemin waren we aan Dada, haar tuin en dat appartement met dat kolossale terras aan zee gehecht geraakt. Maar, vertelt haar schoonzoon nu, ze zijn nu aangesloten bij een agentschap en het appartement is daardoor tot en met september verhuurd.

Nu zitten we bij een heel aardige dame, bibliothecaresse te Trogir. Twee jaar weduwe en nu heeft ze om de eenzaamheid te bestrijden een heerlijke jonge spierwitte labrador. Het is het mooiste appartement van de hele vakantie. Weer balkon aan zee, strandje onmiddellijk als je de deur uit gaat. Ze zegt dat er voor de oorlog voornamelijk Duitsers kwamen, maar dat er sinds de oorlog ze veel meer Tjechen komen en dat die alles kapot maken.

Bobby is wezen snorkelen en kwam met allemaal verhalen over krabben, zee-egels en zeekomkommers terug. Hij had ook rare groene gepokte schelpen, en uit een kroop onverwacht een rood beestje met lange rode pootjes. Een krab? Een kreeft?

Ik vind eigenlijk dat ik ook nog een keer zou moeten zwemmen, maar ineens heb ik niet meer zo'n zin.

Timboektoe

Moest maar eens naar Timboektoe, de beste strandtent aan de Noordzeekust, in my humble opinion. Hij staat bij Velsen Noord / Wijk aan Zee Noordpier. Dat is het raarste strand van de hele Noordzeekust. Heel buitenlands doordat het zo breed is. En op de achtergrond de hoogovers van Corus met regelmatig woeste wolken uitstoot. En daarvoor een rij hevig draaiende windmolens.

Timboektoe was er de eerste strandtent met een echte seventies-sfeer, maar inmiddels zijn er al drie strandtenten. Er komen vaak Duitsers golfsurfen. Overloaded is het er nooit, omdat het strand daar zo breed is. Vanwege die pier van IJmuiden. Er varen regelmatig flatgebouwen van schepen vlak langs je. Echt bijzonder. Mensen die romantische beelden bij over de natuur hebben schrikken er in eerste instantie wel eens van. Maar ze moeten het maar eens proberen.

Timboektoe trekt niet veel gezinnen, meer jongeren, ouderen, singles, vriendenclubs, honden en surfers. De beide andere tenten zijn strakker en trekken meer het gezinspubliek. Dat selecteert zich zo allemaal heel mooi uit. Wie de roepende in de woestijn (zie foto) is: geen idee. Hij staat daar al jaren op het terras van Timboektoe en hij is tekenend voor de algehele sfeer. Rommelige eenvoud en wijsheid.

Wie 's avonds naar het strand wil moet wachten tot de Coentunnelfile voorbij is.

Website Timboektoe