Om te janken

De kaartjes blijven komen. Elke dag wel drie of vier. Gewéldig. Vandaag een dun boekje 'Om te huilen' door ene Mari Maris. 'Soms is het leven om te janken, kunnen de allergewoonste dingen je tot tranen roeren. Of er is iets verschrikkelijks waar tegenop gekookt moet worden met hartverwarmend eten.' 

Mari Maris is voormalig kok en nu groente kweker en schrijver over groenten. En illustrator is ze ook. Ze woont in Picardië (noord Frankrijk) en verbouwt er haar eigen trage groente. Dit boekje gaat over de ui. Ik ken die boekjes wel, heel mooi rijk geïllustreerd. Ze heten 'kakkerlakjes' en worden uitgegeven door uitgeverij Loopvis. Hier in Utrecht kun je ze o.a. kopen bij boekhandel Steven Sterk.

https://loopvis.nl/kakkerlakjes/

Rust en vreugd

Tot nu was ik eigenlijk neutraal waar het het bestuur van ons volkstuinencomplex betreft. Er bestaan veel clichés over dergelijke besturen. Karikaturaal. Ik ben blij dat er mensen zijn die dat bestuurswerk doen, geheel vrijwillig. Ik zou het niet willen, en ik heb geen enkele aandrang om me ermee te bemoeien. Wel lees ik alle stukken door en geef bij elke ledenvergadering een yes op alles wat ze voorstellen.

Maar nu zit er een brief in de mail over een slepend conflict met een van de leden, die van huisje 16. Als ik het goed begrijp heeft de man - jaren geleden alweer - zijn huisje verbouwd, met toestemming van de gemeente, maar te groot volgens de statuten van de Vereniging. De kwestie is zelfs voor de rechter geweest. Het reglement van de vereniging gaat blijkbaar bóven toestemming van de gemeente, dus hij moest de nieuwe uitbouw afbreken. Pas na veel tijd en gedoe heeft hij dat gedaan. Maar volgens het bestuur heeft hij nu het bouwafval in de grond begraven en bedekt met kunstgras. 

Het conflict is zo uit de hand gelopen dat ze hem willen royeren als lid en zijn huisje verkopen. Daar is een statutenwijziging en een aparte ledenvergadering voor nodig. Om de statuten te wijzigen en deze man te royeren. In de mail daarover worden wij leden alleen geïnformeerd door het bestuur. Eén kant van het verhaal. Zijn verhaal kennen we niet.

Vandaag heeft de meneer in kwestie aan alle hekjes van alle tuinen (ca 200) zijn versie van het gebeurde in een plastic mapje gehangen. Met het verzoek vóór hem te stemmen. Wat een toestand. Ik gooi de kwestie in de Tuinvriendinnen-app, maar ik geloof niet dat iemand naar die vergadering gaat.

Hummus

Aanstaande vrijdag gaan we weer mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen. Het is de bedoeling dat we alle vier wat lekkers meenemen en voor K. is dat lekkers koolhydraatarm. Ik ga zelfgemaakte hummus proberen die je dan met worteltjes of bleekselderij nuttigt. Maar ik maakte nog nooit zelf hummus dus dat is weer een avontuur net als laatst de baba ganoush. Die kan ik dan ook wel maken.

Everdingerwaard

Vorig jaar hadden we een nieuwsbericht gelezen over een nieuwe vlotbrug in de Everdingerwaard, speciaal voor wandelaars. Een bericht van Utrechts Landschap en een van RTV Utrecht, maar nergens stond waar die brug precies lag. Je kon parkeren in Everdingen of bij Fort Everdingen. De Lek is ons lievelingsgebied, dus wij toen meteen op pad, maar nergens een vlotbrug te bekennen.

Vandaag ga ik opnieuw zoeken nu vind ik 'm: hij ligt niet ten oosten maar ten westen van Everdingen, direct onder de Lekdijk. Maar er is daar geen parkeergelegenheid, dus we kunnen toch het beste bij het fort parkeren.

Alleen was ik even vergeten dat er in de weekends grote verkeerschaos is rond Vianen wegens werken-aan-de-weg (A2) bij Vianen. Dat levert al weken gedoe met heel veel sluipverkeer op daar bij de Lek. Dit weekend zijn er in het hele gebied verkeersregelaars neergezet. Gelukkig rijden wij eerst naar het zuiden, daar is weinig aan de hand, maar by van vanuit het Zuiden naar het noorden (onze terugweg) staat wel 15km file. Dus we maken een prachtige lange lichtgevende wandeling door het oerhollandse Rivierenlandschap.

'We boarden'

Allerlei mensen om me heen gaan ineens op vakantie. Een week, twee weken, een maand, zes weken... Bestemmingen: Australië, Guadeloupe, Cyprus, Zuid-Engeland, Zweden. Ik krijg vertrek- en terugreisdata toe gestuurd. Degenen die in Europa blijven (Zweden, Bretagne, Oostenrijk) verklaren allemaal dat ze niet meer zo ver hoeven. Maar wel minimaal twee volle dagen rijden. Ik gun natuurlijk iedereen alles. 

Om redenen blijven wij thuis. Al zijn die redenen niet zo fijn, vooralsnog is het best lekker thuis met alle fijne mensen en dingetjes. En nog maar een tray tje met (paarse) petunia's uit de Bonus...

The next generation

Weer een avondje voetbal kijken. Weer spelen de Oranje-Leeuwinnen tegen de Françaises, maar nu in Auxerres in Frankrijk. 

Het gaat weer moeizaam, Bobby haakt af en gaat liever in zijn Charles Dickens lezen, maar ik hou vol en nu is uiteindelijk Wieke Kaptein degene die scoort en dus de ster van de avond. Ook weer zo'n jonkie, maar al geen debutante meer. Ze is 20, komt uit Hengelo en speelt nu bij Chelsea. Het was een perfecte kopbal, en ergens lees ik dat ze zegt dat ze helemaal niet kan koppen.

De voetbalvrienden vraagt of er weer een portret aankomt, maar nee. Het lastige is dat ik veel van die nieuwe gezichten niet goed kan onthouden. De meisjes met de paardenstaarten. Is het een generatieding? Van de jonge voetbalsters springt qua karakteristieke looks én spel Esmee Brugts er uit met haar lange vlechtjes, en die heb ik natuurlijk al lang geportretteerd. Zij gaf trouwens de perfecte assist voor dit doelpunt van Kaptein. Na afloop van de wedstrijd google ik dus maar wat plaatjes en praatjes nu over Wieke om haar beter te onthouden. De uitbundige plaatjes geven wel wat meer reliëf.

En dit zijn ze allemaal:

A Woman of Substance

Gebinged: de Britse achtdelige KRO-NCRV-serie 'A Woman of Substance'. Het is de verfilming van een roman van Barbara Taylor Bradford uit 1979. Er is al eerder een tv-serie van gemaakt, maar nu dan deze.

Dienstmeisje Emma Harte op een groot landgoed van de familie Fairley in de Yorkshire Moors krijgt een verhouding met een van de zoons, Edwin, true love denkt ze. Want zegt hij. Maar als ze zwanger raakt kan dat natuurlijk niet en gaat zij naar de stad. Ze groeide op in een gezin van grote armoe. Moeder sterft omdat er geen geld is voor medicijnen. Ze zweert dat ze nooit in armoede zal leven. Het speelt allemaal begin 20e eeuw.

Ze wordt een machtige zakenvrouw in New York voor wie geld en macht voor alles gaat. En de familie Fairley bevecht ze te vuur en te zwaard. Het staat bol van de clichés maar als je je er eenmaal aan overgegeven hebt is er geen houden meer aan. Het is groot drama en veel kitsch, maar als je je ervaar overgeeft meeslepend.

Groentetjes

Ik wil natuurlijk niet opscheppen, maar toch wel een beetje wel. Want wat zijn mijn groentetjes al groot! We hebben vermoed ik superaarde gekregen in de nieuwe moestuinbakken. De spinazie is al helemaal af. De aardappelen beginnen boven de grond te piepen. De nog jonge rode en groene kolen wuiven in de wind. En er zijn (nog) helemaal geen slakken!

Oud-Zuilen

We wonen op spuugafstand van Slot Zuylen, dus vandaag doe ik de voorgeschreven dagelijkse wandeling (vandaag met Nieuwe Wilma) aldaar. We lopen van het slot naar de Kleine Maarsseveense Plas en weerom. 6 km. Ooit deden we een Stille Wandeling rond dat meertje op zondagmiddag, maar het is daar hondenlosloopgebied met als topuitlaattijd zondagmiddag. Dat verstoorde de stille wandeling nogal.

En als beloning een lunchje in het Koetshuis van het Slot.

https://slotzuylen.nl/

Gnocchis

Deze mag ook weer bewaard. Het is lekker, snel, vegetarisch. Ik geloof dat ik zocht naar een recept met vega-spekjes. Je kan natuurlijk ook echte spekjes nemen, maar het idee is toch: minder vlees. De schrijfster van het recept zweert bij Vivera-spekjes, wij hadden de AH-Terra-spekjes, ook heel tevreden over. Als jouw supermarkt geen gnocchi verkoopt kun je gnocchi ze ook vervangen door pasta, maar ik ben nu eenmaal dol op gnocchi, zeker als je ze knapperig bakt.

https://www.keukenmeid.com/gnocchi-basilicumroomsaus/

IJzerinfuus

En toen lag ik ineens aan een ijzerinfuus. Ik heb al een tijdje laag ijzer in mijn bloed en daarom slik ik al anderhalve maand staalpillen. Maar dat helpt nog niet erg en daarom krijg ik nu een infuus. In het ziekenhuis. Daar heb ik nou nog nooit van gehoord. Het is wel een opluchting dat een ijzertekort de reden is dat ik gauw nogal moe ben. En dat er wat aan te doen is. Een wandeling van 6 kilometer is wel zo'n beetje de max. Het zou een week duren voor dat nieuwe ijzer aanslaat. De Bayerische Freundin heeft het ook een keer gehad, vertelt ze terwijl we met hondje Loki door Park Bloeyendael struinen. Het effect was enorm geweest. Maar de zorgverzekeraars willen het niet graag vergoeden, te duur, dus modderen we eerst maar voort met tabletten. Alleen als de huisarts goede reden heeft om het voor te schrijven wordt het uit de basisverzekering vergoed. 

Je kunt als particulier ook zelf op eigen kosten een ijzer infuus nemen bij een privé-kliniek en dat kost dat minstens €400.

Jonkies

We zijn niet naar Breda, de voetbalvrienden en ik, jammer maar het leek ons beter van niet, maar tijdens de wedstrijd hebben we gelukkig wel appcontact. Er is een kwalificatiewedstrijd voor het WK volgend jaar van de Oranjevrouwen tegen de Fransen. 

Er zijn heel veel van de beroemde Oranjevrouwen geblesseerd, dus er staat ineens een team jonkies. Eerlijk gezegd vind ik de wedstrijd niet zo spannend, rommelig spel, ze raken voortdurend de bal kwijt, maar de commentator en de analisten jubelen over hoe goed het gaat. Nou ja en achteraf is dat ook wel zo want Oranje wint met 2-1 en twee jonkies maken de doelpunten. De absolute debutante Renée van Asten (19) en Esmee Brugts (22).

We memoreren nog wel even ons bezoek aan Breda vorig jaar, en het eten bij het rare Indiase restaurant waar we sloffe papadums kregen.

Dank je en sorry

Netflix heeft een nieuwe 'dienst': per mail krijg ik tips met nieuwe films, die verwantschap hebben met films waar ik onlangs naar gekeken heb. De conclusie van mijn kijken naar 'This Is Where I Leave You' is dat ik graag naar films over disfunctionele families kijk. En daarom raden ze me de Zweedse film 'Tack och Förlåt' aan. 'Dank je en sorry'. 

De film opent met het beeld van een hoogzwangere Sara in haar badkamer, die haar man Daniel door de dichte deur hoort zeggen, dat hij het niet meer trekt en dat hij met een vriend een tijdje naar Malaga gaat om na te denken. Welterusten. Die nacht slaapt zij op de bank en als ze wakker wordt is haar man in zijn slaap overleden. Hartstilstand.

Hoogzwager strompelt Sara de volgende dagen door. Er zijn bezorgde schoonouders, er zijn wat kennissen, maar verder is ze eigenlijk heel alleen. Dan duikt er een wonderlijk vrouwspersonage Linda met hond op die haar zus blijkt te zijn. Die ze al heel lang niet gezien heeft. Hun ouders zijn gescheiden en de een ging met de moeder mee en de ander met de vader. De vader dronk nogal veel en heeft nu Korsakov. 

Misschien heeft Netflix gelijk houd ik wel van films over disfunctionele families.

Willeskop

Vandaag wil ik graag naar natuurgebied Willeskop. Het ligt onder Oudewater en het is vanaf ons huis 35 minuten rijden, eigenlijk net iets te ver, maar je hebt wel wat. Het is een natuurgebied dat in 2002 is aangelegd, bedoeld voor het waterbeheer in de Lopikerwaard in het Groene Hart, en inmiddels is het een geweldig vogelgebied. Heel rijk aan natuur zo in dat verder vlakke weide-polder-land. Het is zondagmiddag maar er zijn maar weinig wandelaars. Enkele tientallen. Een aantal vogelaars met krankzinnig grote lenzen. De wandeling is 7,5 km. Je kunt 'm ook als 'Klompenpad' doen: dan is-ie 9 km.

https://www.groenehart.nl/locaties/193850582/natuurgebied-willeskop

Tomte

Ik heb de mensen om ansichtkaarten gevraagd. Dat zijn echt cadeautjes. Vroeger in mijn twintiger jaren kocht en stuurde ik enorm veel kaartjes. En schreef ik brieven. Je ging voortdurend naar kaartenwinkels om de beste kaarten in huis te hebben. Er waren geweldige speciaalzaken als Art Unlimited en Catch. Ex had een kaartenwinkel, posterwinkel, luxe papierwaren annex lijstenmakerij, het was een wereld die jaren mijn verbeelding gevoed heeft. 

Nu is dat soort winkels er nog maar heel karig, hoewel de sigerettenwinkel annex kantoorwinkel annex postagentschap in ons winkelcentrum ook nog wel meer dan 10 kaartenmolens buiten heeft staan. Met vooral Hallmark. Art Unlimited heeft trouwens tegenwoordig een website waar je al die geweldige kunstkaarten per stuk kunt kopen, meldt Hani501.

Als nu de postbode langs komt is het echt feest. Zo mooi! Zo lief. Deze bijvoorbeeld krijg ik van mijn Zweden-minnende Zus1. Het is een illustratie van de Zweedse illustrator Lennart Heijne (1940-2017). Hij tekent veel 'tomtes ' (Zweeds kabouters) en elanden in besneeuwde landschappen. Tomtes zijn mythische beschermende wezentjes.

Er is enige verwarring over de postzegels waar een getal op staat en geen waarde. Omdat mensen nauwelijsc post meer sturen hebben ze die zegels vaak al jaren zo niet decennium in huis. Ondertussen worden die postzegels almaar duurder, dus zijn ze nog wel geldig, is dan de prangende vraag. Eén van de kaarten die ik kreeg had wel vier van die zegels. Uit angst om te weinig te plakken.

Geschwister

Gezien op Netflix: de film 'This Is Where I Leave You'. Een film uit 2014 over een rijtje broers en zussen wier vader net is overleden en die als laatste wens gegeven heeft dat zijn vrouw en kinderen een week rouwen op traditioneel Joodse wijze. Jane Fonda speelt de moeder. Ze blijven allemaal een week in het ouderlijk huis, niet van harte en alleen omdat ze hun dominante moeder dit niet kunnen weigeren. Elke dag komt er veel condoleancebezoek langs. 

In ieders leven zijn veel spanningen en die komen allemaal samen in deze week. Het zijn veertigers en ze hebben. Overspel, echtscheiding, oude liefdes, de erfenis, kinderwens, verslaving, gekte. Je zou het niet direct denken, maar het is een onderhoudende film.

Wijsheid van vogels

Bij de post vind ik een mooi lief cadeautje ter troost: het boek De wijsheid van vogels. Essentiële lev  we nalezen voor positiviteit en moed van ene Alison Davies met historische vogelillustraties van een 19e-eeuwse Grans-Amerikaanse ornitholoog John James Audubon. 

Bobby vraagt of de tjiftjaf er ook in staat, want zijn geluid registreren we altijd als eerste via de vogel-app, maar nee, het zijn Amerikaanse vogels. Prachtige tekeningen en leuke observaties. Verhaaltjes over de vogels.

Helaas hebben we hier in ons stadstuintje niet veel vogels. In de volkstuin hoor je wel veel vogels, via de app te identificeren, maar eigenlijk zie je er niet veel. Je vraagt je wel af hoe zo'n ornitholoog uit vorige eeuwen die vogels kon tekenen! Op Wikipedia lees ik dat hij de vogels schoot om ze te kunnen tekenen. En slaven hield. Dat is dan weer minder mooi. 

Het doet me denken aan een kaartspel Medicine Cards, dat ik ooit met een coach deed. Ik had in die periode een nieuwe zeer veeleisende baan met een paar problematische medewerkers, en mijn relatie was uit, dus het liep me allemaal over de schoenen. De coach woonde op een woonboot aan de Amstel. Ze wist eigenlijk niet zo goed hoe ze me kon helpen, want ik verwoordde het allemaal zo goed, en toen kwam ze met die Medicine Cards op de proppen, en nodigde ze me uit om twee beste dierenvrienden uit te zoeken. We hadden nog een kwartiertje. Op goed geluk koos ik toen de hagedis en de kolibrie. Daarna ben ik met de sessies gestopt. Maar dat kaartspel was wel leuk.

De seizoenen

Met Zus4 heb ik steeds discussies over mijn groenteplantjes. Zij vindt dat ik alles te vroeg doe. Bij hen in MeckPom is het immers nog winter. In elk geval nachtvorst en af en toe sneeuw. Ik zeg: ik waag het er op. Het is hier niet warm, de meeste dagen, maar vriezen doet het ook niet meer. En af en toe schettert de zon. 

En ziet! De foto van mijn moestuinbak in de straat overtuigt dat het hier wél gaat. Dit jaar en tot nu toe. De groenteplantjes zijn dit jaar nog meer dan andere jaren een teken van optimisme en hoop. En morgen gaat het hopelijk weer regenen.

Where All Roses Go

Speciaal voor de Limburgse vriendin, die graag meegeniet van mijn muzikale inspiratie/troost. Apollo5 is een Londens a-capella-kwintet, ik vind ze een van de mooiste van de afgelopen jaren. Ze staan bekend om hun brede repertoire, van renaissance-polyfonie tot jazz, pop en hedendaagse klassieke muziek. Dit album is van 2021. Ik vind de hoes ook zo mooi. Het lied 'Where all roses go' is gecomponeerd door Michael McGlynn op een tekst van de Ierse dichter Francis Ledwidge.

Het monster

Het monster in de bek kijken, schrijft Hani501. Ik heb om ansichtkaartjes gevraagd en die komen nu binnen. Ik geniet er erg van. Dit is 'Barrebart, de wildeman uit de bergen', naar een sprookje van Johan Fabricius. Ze heeft het kaartje al jaren, schrijft ze, maar nooit naar iemand gestuurd omdat het zo'n wonderlijke kaart is. 'Het monster in de ogen kijken verbeeld.'

Majuba

Voor de conditie moet ik van de dokter anderhalf uur per dag flink wandelen en vandaag doen we dat bij Epe. Schoonzusje is naar het werk, maar wij pensionado's hebben alle tijd van de wereld. We kiezen een wandeling over Scherpenberg en Majuba. 

Wonderlijke naam: Majuba. Klinkt Afrikaans. En inderdaad: het gebied is genoemd naar de Majubaberg (een 'tafelberg') in Zuid-Afrika waar een cruciale strijd werd gevoerd in de Boerenoorlog in 1881. Daar wonnen de Boeren toen van de Britten. Wat Epe heeft met de Boerenoorlog in Zuid-Afrika? Dat kan ik niet vinden. FvD is er heel groot geworden bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen.

Het bos ziet er uit als een productiebos, naaldbomenbos. Het is er vrij verkeren voor wild, dus je kan er veel wilde zwijnen, edelherten, boommarters, en dassen tegenkomen. Hetgeen  het niet geschiedt.

https://www.glk.nl/gebied/scherpenberg-en-majuba-morena

Terrasjes

'De foto's die zo vals getuigen van een blije jeugd', zong Boudewijn de Groot in zijn liedje 'Testament'. Die zin zongen we rond ons twintigste hartgrondig mee. Ik heb het nog even met Zus4 over de foto's die ik uit het digitale archief heb gevist. We kennen ze niet, geen idee waar het over gaat, maar het ziet er zo vrolijk uit. En als wij ons al iets herinneren is het een allesbehalve blije jeugd. Ik herinner me ook niet dat wij ooit op terrasjes zaten. Dat spreekt deze foto tegen. Wederom: geen idee waar dit is. Deze komt uit de map '1973'. Het meisje rechts voor ben ik.

Ik wil de foto's allemaal wel plaatsen, maar dat is denk ik niet zo interessant: ik kan er werkelijk niets over vertellen. Behalve dan hoe selectief het geheugen is. Alle herinneringen lijken te zijn overschreven door wat er in 1977-78 of daaromtrent gebeurde. Wat blijft zijn foto's die (zo vals?) getuigen van een blije jeugd.

1970

Naar aanleiding van mijn (vorige) blog over onze zondagse kleding van vroeger lig ik wat te bladeren in het digitale familie-foto-archief, dat op de telefoon niet echt gemakkelijk toegankelijk is. Dus erg lang houd ik dat niet vol, maar de map '1970' lijkt me voor nu een aardige ingang. Foto's van zondagse kleding vind ik niet, maar wel andere verrassend, zoals deze uit een zwembad. 

Op deze glijbaan zitten Broerlief, Zus4 en ik. Ik ben die met de badmuts. Geen idee waar dit is. Ik heb er geen enkele herinnering aan. Het ziet er bijzonder genoeglijk uit, maar ik heb weinig genoeglijke herinneringen. Ik stuur ze de foto. Zij zijn ook verbaasd.

Epe-Heerde

Tweede Paasdag zijn we naar Heerde. Het zonnetje schettert ons tegemoet.  We doen een wandeling vanuit huis naar de grote stille heide met schaapskudde. 

Echt stil is de heide niet. De zwarte-kousen-kerk van Epe-Heerde heeft een gemeente-Pasen-picknick op de heide georganiseerd: wel 100 van die types in weirde rokken en zwarte nylon kousen. Het roept ineens sterke herinneringen op aan op zondagse zwarte nylons en onmodieuze rokjes uit mijn jeugd. Ja ook ik. Ook wij. Wat schaamde ik mij altijd voor die lelijke zondagse kleren. Ik weet ze allemaal nog.

https://www.schaapskudde-epe-heerde.nl/

Panbos

Het is tijd voor onze zondagswandeling en we kiezen weer voor het Panbos. Hoe vaak we die hele wandeling al niet gedaan hebben maar we slagen er weer in om te verdwalen. Dat is niet erg, want het is er weer prachtig. 

Pasen

Al een hele tijd gaat Bobby op vrijdagavond naar het Vrijdagavondgebed in de Kerk-op-Zuilen. Dan zitten daar zo'n zes tot twaalf mensen in een kring om een kaars en zij bidden voor de wereld en wellicht ook zichzelf. Ik vind dat mooi, maar zou zelf nog liever totale stilte hebben dan de bijbelteksten. Deze week was dat avondgebed vanwege Pasen zelfs elke avond. 

Vandaag ga ik mee naar de Paasdienst. De eigen dominee gaat voor, Jochem, en die vind ik best goed in zijn genre. Zijn stukjes in het kerkblaadje zijn van grote wijsheid en eenvoud. Hij evenaart haast de Duitse priester en veelschrijver Anselm Grün. Dat hij openlijk homo is, is ook een pre. 

Er zijn deze Eerste Paasdag wel meer dan vijftig mensen in plaats van de gebruikelijke dertig. En een koortje. En een blokfluitgroep (3). Direct vóór ons zit een heel druk gezin met vijf drukke jongetjes die echt niet stil kunnen zitten en anderhalf uur lang door hun ouders terechtgewezen worden. Voor wie hun aanwezigheid een zegen is zou ik niet weten.

Halverwege de dienst komt er stilletjes ook nog een mooie oosterse jongen in een knap zwart-wit leren jekkie binnen. Volgens Bobby is het een Iraanse jongen uit het AZC in Overvecht. Hij heeft deze kerk gevonden om naar toe te gaan. Dat is mooi. Ze doen hier goede dingen voor de wijk. Zoals Warme Woensdag: elke woensdag de hele dag open huis voor iedereen met tussen de middag gratis soep en broodjes. Er is een dakloze die er de hele woensdag gaat liggen slapen. Er komen veel soorten mensen op af. Ik vind dat mooi, zou misschien wel kunnen helpen met soep maken ofzo. Alleen het christelijke vind ik naar. Dat is te wijten aan mijn opvoeding. De dominee zegt nu als paasboodschap dat de mensen niet moeten omkijken naar wat de kerk wàs, maar wat die nu is en wil zijn.

Deze zondag bidt hij niet alleen voor de mensen die lijden onder oorlogen en rampen, en de eenzamen, maar ook voor de mensen die een ernstige operatie moeten ondergaan.

Botanische Tuinen

Met het ZenZienTekenclubje zouden we ditmaal naar de Hoorneboegse Heide,  waar ik vorige week met de Bayerische Freundin was, maar een van ons clubje is nogal traag ter been en 15 à 20 minuten lopen van de algemene parkeerplaats naar het restaurant is bij nader inzien toch te veel. 

We spreken af bij de Botanische Tuinen op het Science Park Utrecht. De andere twee hebben hier vroeger gewerkt aan de universiteit. Toen dat Science Park nog De Uithof heette. Ze zijn heel chagrijnig over de benaming 'Science Park' en noemen de tuinen gewoon nog de Hortus. Voor mij is de Hortus de Oude Hortus in de binnenstad. Als relatief nieuwe Utrechter heb ik daar niet zo'n gevoel bij. Op onze Bus 27 staat bestemming Science Park, daar ben ik aan gewend.

De Botanische Tuinen zijn heel mooi, al zijn ze nu ook daar al weer jaren aan het verbouwen. Dat verpest een hoop. Maar goed, er zijn nog steeds veel prachtige bloemen en planten en bomen. Een en al verrukking. We zitten alle drie wat  verspreid door de tuin op een bankje te tekenen. Iedereen tevreden met zichzelf. Heerlijk. En dan samen een kopje thee vooraf en na afloop. En laten zien. Ik kan het iedereen aanbevelen: ZenZienTekenen. 

https://www.uu.nl/botanischetuinen

https://www.uu.nl/botanischetuinen/tuinen/geschiedenis#:~:text=Hortus%20Botanicus&text=In%201920%20kreeg%20de%20Universiteit,Baarn%20hield%20de%20naam%20Cantonspark.

Plankje (2)

Van een van de Tuinvriendinnen krijg ik wat bloeiende takken (Japanse sierkwee) uit haar tuin en ik weet onmiddellijk: dat past beter op het plankje dan zo'n Bos. Ik ben zo blij met het plankje, dan kun je je niet voorstellen.

Plankje (1)

We hebben in de keuken een nieuw plankje. Het is een oude wens van mij en een project van járen, maar nu is het er. Ik ben er heel blij mee. Het verhult / integreert de prullenbak een beetje en ik kan er mijn sleutels kwijt en mijn telefoon. Het is lemon van kleur, een kleur die ook op het hout zit en op een fifties-bijzettafeltje. Bobby heeft er een bos bloemen op gezet, maar dat vind ik te vol. 

Ik wil er graag een kunstwerkje boven hangen, iets staands verticaals. Ca 30x90cm. Maar wat? Help! waar te beginnen? Na een uur googelen door miljoenen mogelijkheden verlang ik ineens naar een goed gesorteerde posterwinkel. Ooit begin de jaren negentig werkte ik een tijdje in zo'n winkel. Posters, luxe papierwaren, lijstenmakerij. Hartstikke leuk was dat. Maar dat soort winkels is vrijwel verdwenen. In Utrecht hebben we nog wel Catch, vlak bij de Dom, maar die is bijna altijd dicht. 

Anemonen

Terug uit de stad fiets ik nog even langs bloemenwinkel Co de Rijk, waar ze enorme anemonen hebben staan.

Ik koop ze niet, uit zuinigheid, maar daar heb ik nu al weer spijt van. Wat zijn anemonen leuk.

Kopen zonder kijken

Omdat ze het bij het tv-programma 'Van Roosmalen & Groenteman' altijd over de kijkcijfers hebben, samen met kijkcijferkoningin Tina Nijkamp, ga ik eens kijken op zo'n kijkcijferpagina. Ze doen er spottend over, maar toch ook wel weer gretig geïnteresseerd, want hun programma staat op verdwijnen in de volgende NPO-bezuinigingsgolf, terwijl ze toch aardig populair zijn en in de lift zitten. Ze staan momenteel geloof ik op maandagen op nummer 15 van best bekeken programma's. Wat heel goed schijnt te zijn voor een BNNVARA-programma op NPO3. 

Daar ontdek ik ook dat op maandagen het programma 'Kopen Zonder Kijken', dat voor mij een soort guilty RTL-pleasure is, na het NOS-Journaal het tweede best bekeken programma is. Bijna 1,5 miljoen kijkers. Als ik het me goed herinner. Het is niet nieuw, het bestaat al tien jaar ofzo.

Sons heb ik wat afleiding en ontspanning nodig, dat het even helemaal nergens over gaat. Dat is dit. Een meestal jong stel zoekt een koophuis en kan dat niet vinden. De huizenprijzen te hoog, de woonwensen onrealistisch, ze zijn het nooit eens. En dan biedt dit programma soelaas. Die zorgt voor een mooi huis voor de mensen.maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Het is veel te lang, zo'n aflevering duurt wel anderhalf uur, het gaat heel voorspelbaar volgens een vast format, maar het is heel verslavend. Veel emoties en omhelzingen. Een paar jaar geleden was ik een tijdje verslaafd aan een SBS6-programma 'Paleis voor een Prikkie' met twee excentrieke homo's Frank en Rogier die arme mensen voor €250 een nieuwe woninginrichting gaven. Ze zochten leuke spullen bij de Kringloop en die mensen zaten dan een week in een vakantiehuisje. Dit is ook zo leuk.